คุณปู่กับบังแทโฮต่างก็หลับไปแล้ว

ตอนนั้นผมว่างจนเบื่อเพราะระบายสีเสร็จหมดแล้ว ก็เลยนึกถึงวาทยกรชื่อแพโดบินที่คริสติน นอร์แมนพูดถึง เลยเปิดสมาร์ตโฟนดู

ดูเหมือนว่าเขาเป็นคนที่ดำเนินวงออร์เคสตราเบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิก

ที่น่าทึ่งคือเขาเพิ่งอายุ 22 ปีเต็ม แต่เริ่มทำงานครั้งแรกในปี 2009

ปีนี้คือปี 2028 เท่ากับว่าเขาทำงานมา 19 ปีแล้ว นั่นแปลว่าเริ่มเล่นดนตรีตั้งแต่อายุ 3 ขวบ แบบนี้มันเป็นไปได้จริงเหรอ

แน่นอนว่าก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนที่มีชื่อเสียงตั้งแต่เด็กมาก ๆ อย่างโมสาร์ตหรือเบโธเฟน

พรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานให้นั้นช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

ผมสงสัยว่าเขาเล่นดนตรีแบบไหน ก็เลยเปิดดูวิดีโอการอำนวยเพลงครั้งแรกอย่างเป็นทางการของเขา

ผมเคยดูการแสดงออร์เคสตราบ้างจากผลงานของตูลูซ-ลอแทร็ก แต่เบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิกนั้นแตกต่างจากวงที่ผมเคยรู้จักมาก

การเคลื่อนไหวดูเป็นระเบียบ และสีหน้าก็จริงจัง เพียงแค่ดูวิดีโอก็สัมผัสได้ถึงความมีระดับ

ไม่นาน เด็กตัวเล็กมากคนหนึ่งก็ออกมาบนเวที

เมื่อเห็นว่าสมาชิกวงลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อต้อนรับวาทยกรเด็กคนนั้น ดูเหมือนว่าแม้แต่เบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิกก็ยอมรับเขา

ว่ากันว่าอายุราว ๆ 6 ขวบถ้านับแบบเกาหลี แต่พอดูในวิดีโอกลับดูอ่อนกว่านั้นสักหนึ่งถึงสองปี

แต่ว่าสายตาที่เห็นเต็มจอในวิดีโอนั้นไม่ธรรมดาเลย มีทั้งความมั่นใจและความเด็ดเดี่ยว ปะทะกับใบหน้าที่อ่อนวัยอย่างสิ้นเชิง

ผู้ชายชื่อแพโดบินกล่าวคำทักทาย

ห้องแสดงเงียบสงัดไร้เสียงรบกวนแม้แต่น้อย

เด็กชายคนนั้นยกแขนทั้งสองขึ้นและโบกเบา ๆ ราวกับปลอบโยน เสียงเครื่องเป่าก็ดังแผ่วเบาราวกับหมอกที่ปกคลุมอยู่ริมทะเลสาบในคืนเดือนมืด

ชื่อเพลงคือ ซิมโฟนีหมายเลข 9 ของดโวร์ซาก, From the New World

วาทยกรแพโดบินเหยียดหมัดไปข้างหน้า

การบรรเลงที่ดำเนินไปเหมือนหมอกก็พลันหนักหน่วงขึ้น

เสียงฮอร์นที่ฟังเหมือนเป็นการเตือนภัยกับเสียงกลองที่กระทบคล้ายหัวใจเต้นดังสลับกันไปมา

ยิ่งจังหวะถี่ขึ้น ความกังวลใจก็เพิ่มมากขึ้น

เมื่อรู้สึกว่าอะไรบางอย่างจะระเบิดออกมา

วาทยกรก็ประคับประคองวงออร์เคสตรา เสียงของคอนทราเบสที่หนักแน่นก็แทนความกังวลใจที่รอการปะทุ

เครื่องเป่าลมไม้เปล่งแสงงดงามราวกับแสงจันทร์ที่ส่องผ่านเมฆ แล้วทันใดนั้น เครื่องดนตรีทั้งหมดก็เริ่มบรรเลงอย่างเร่าร้อน

เป็นท่วงทำนองที่บีบหัวใจแล้วคลี่คลายออก

ทำให้ใจว้าวุ่นแล้วปลดปล่อยด้วยเสียงที่งดงามที่สุดในโลก พอได้ผ่อนคลายลง ก็เผยพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งใด

เหมือนอารมณ์ถูกครอบงำไปตามการนำของวาทยกร

‘นี่มันอะไรกันเนี่ย’

ในฐานะที่ผมไม่รู้เรื่องดนตรี การแสดงที่อัดแน่นด้วยจินตภาพนี้เป็นเพราะดโวร์ซากแต่งเพลงเก่ง

หรือเพราะวาทยกรเก่ง หรือเพราะความสามารถของวงออร์เคสตรากันแน่ ผมไม่อาจรู้ได้

ทำได้แค่ฟังการแสดงของแพโดบินกับวงเบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิกเป็นเวลา 44 นาที 3 วินาทีโดยไม่อาจทำสิ่งอื่นได้เลย

ยอดเยี่ยมมาก

ไม่มีคำใดที่อธิบายได้ดีไปกว่าคำว่ายอดเยี่ยม

สมกับชื่อเพลง

ในหัวปรากฏภาพของก้าวเดินอันยิ่งใหญ่ที่ผ่านคืนอันมืดมิดเข้าสู่รุ่งอรุณอย่างชัดเจน ทำได้เพียงยอมรับตามจินตภาพที่พัดพา

เมื่อกำลังคิดเช่นนั้น วิดีโอก็เลื่อนไปยังคลิปถัดไปโดยอัตโนมัติ

เป็นการสัมภาษณ์ครั้งแรกของวาทยกรแพโดบินหลังจากผ่านการคัดเลือกเข้าเบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิก

–ได้ยินว่าการเข้าร่วมเบอร์ลินฟิลฮาร์โมนิกมีปัญหาใช่ไหมครับ

ผู้ชายที่ดูเหมือนนักข่าวชาวเยอรมันถามแพโดบิน

–ใช่แล้วครับ ได้ยินว่าเป็นปัญหาทางกฎหมาย แต่ผมไม่ทราบรายละเอียดครับ อย่างไรก็ตาม ทางวงก็จัดการให้เรียบร้อยแล้ว ผมก็แค่เชื่อมั่นครับ

“……”

ไม่ใช่ภาษาเยอรมันแบบที่เด็กใช้

ไม่ได้ถึงขนาดฟังไม่ออก แต่แพโดบินใช้คำที่ไม่ค่อยใช้กันในปัจจุบัน

‘อะไรกันเนี่ย’

เมื่อผู้สื่อข่าวพูดว่าภาษาเยอรมันของเขาแปลก แพโดบินก็บอกว่าเขาเรียนเยอรมันจากการดูหนังเก่าเยอรมัน

น้ำเสียงและการออกเสียงนั้นเหมือนคนเยอรมันไม่มีผิด แต่มันเป็นไปได้เหรอ

เพราะเขามีพรสวรรค์ทางดนตรีอาจจะไวต่อโทนเสียงและการออกเสียงก็ได้ แต่การใช้คำที่ล้าสมัยนั้นมันน่าฉงนเกินไป

ต่อให้เป็นภาพยนตร์เก่า ก็ต้องเป็นของศตวรรษที่ 20 ไม่ใช่หรือ

แล้วก็พลันเกิดคำถามหนึ่งผุดขึ้นในหัว

‘แล้วฉันล่ะ?’

ผมสงสัยว่าทำไมถึงสามารถสื่อสารกับผู้คนในยุคนี้ได้อย่างราบรื่น

ตอนที่เพิ่งได้สติ ผมใช้ภาษายุคศตวรรษที่ 19 อย่างแน่นอน

ที่สื่อสารลำบากตลอดสองเดือนในโรงพยาบาล ไม่ใช่เพราะว่าผมพูดแค่ภาษาอื่น

แต่ในจังหวะหนึ่ง

ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เรียนอะไรเป็นพิเศษ ก็สามารถนึกถึงคำศัพท์และการใช้งานในหลายภาษาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ตั้งแต่กลับบ้านมาก็สามารถพูดภาษาฝรั่งเศสกับคุณปู่ได้อย่างไม่มีปัญหา

ทำไมเพิ่งมานึกได้ตอนนี้

ถึงแม้ว่าจะวอกแวกไปเพราะสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างกายที่แข็งแรง โลกที่เหมือนต่างดาว ความยินดีที่ได้วาดภาพอีกครั้ง แต่ก็ไม่น่าจะเฉื่อยชาได้ถึงเพียงนี้

นี่คือความทรงจำของเด็กคนนั้นหรือ

บางทีอาจเป็นความทรงจำของ “โกฮุน” ก็เป็นได้

ถ้าไม่นับเหตุผลนี้ ก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่าทำไมผมจึงสามารถพูดภาษาฝรั่งเศสและอังกฤษยุคปัจจุบันได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ว่ากันว่าเขาเคยใช้ชีวิตในต่างประเทศ ก็อาจจะไม่ได้ไร้ความเกี่ยวข้องกันเสียทีเดียว

“……”

จะเป็นแบบนั้นจริง ๆ เหรอ

แล้วอัลกอริทีมของนิวทูปก็แนะนำวิดีโอต่อไปเป็นคลิปของฟองน้ำสแควร์แพนท์

...

“จะไปส่งให้เองครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก คุณเองก็คงเหนื่อยเหมือนกัน ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น กลับบ้านไปพักเถอะ”

“จริงค่ะ แค่กลับกับคุณปู่โดยแท็กซี่ก็พอแล้ว”

ผมห้ามบังแทโฮที่ยืนยันจะไปส่งเราที่บ้านจากสนามบิน

ก็เขาเป็นคนมีครอบครัว มีทั้งภรรยาและลูก ไม่ได้กลับบ้านมา 5 สัปดาห์แล้ว คงคิดถึงบ้านมากแน่ ๆ

แม้จะยืนยันนักหนาว่าจะไปส่งให้ แต่สุดท้ายบังแทโฮก็ยอมตามใจ

“งั้นก็พักให้เต็มที่อาทิตย์นี้ แล้วเริ่มทำงานกันใหม่อาทิตย์หน้า เดี๋ยวฉันจะติดต่อเป็นระยะ ๆ นะ”

“ครับ”

“ถ้ามีอะไรจะส่งให้นอร์แมนก็ส่งมาทางฉันได้เลย ไฟล์ก็ว่าไปอย่าง แต่ของจริงมันลำบากใช่ไหมล่ะ”

“จะทำอย่างนั้นครับ”

ผมตบมือกับบังแทโฮเบา ๆ

“งั้นคุณครู เดินทางปลอดภัยนะครับ”

“ขอบใจนะ เดินทางสบายเพราะเธอเลย”

หลังจากกล่าวลา ผมกับคุณปู่ก็ขึ้นแท็กซี่

“ฮ้า...”

ยังอีกนานกว่าจะถึงบ้าน แต่ก็รู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว

“ฮะ ๆ เหนื่อยล่ะสิ?”

“ครับ คงต้องซื้อแคปซูลฟื้นฟูของมาร์โซทันทีเลย”

“ของแบบนั้นค่อย ๆ หาข้อมูลก่อนค่อยซื้อเถอะ”

“ครับ”

ของแพงแบบนี้ ก็แน่นอนว่าต้องหาข้อมูลให้มาก ๆ ไม่เหมือนตอนซื้อมือถือเลย ผมพยักหน้าให้กับความรอบคอบของคุณปู่

“ถ้าขนาดนักข่าวมารอที่นี่ด้วยล่ะก็ คงได้เป็นลมแน่”

“ผู้จัดการบังบอกไปว่าเข้าประเทศมะรืนนี้ จะได้ไม่มีใครมารวมกันที่สนามบิน”

แผนเบี่ยงเบนอันยอดเยี่ยมจริง ๆ

“พรุ่งนี้ก็ยังหยุดอยู่ ไปอาบน้ำร้อนกับคุณปู่ไหม?”

“ครับ ขอแบบเบา ๆ นะครับ”

แรงขัดถูของคุณปู่น่ากลัวมาก ขนาดที่ว่าถ้าโดนเข้าไป หนังอาจจะลอกได้เลย

แถมหลังของคุณปู่ก็กว้างขวางเหลือเกิน ขัดให้ทีก็หมดแรง แต่จะพลาดนมกล้วยหลังอาบน้ำไม่ได้เลย

“แล้วงานวิตนีย์เบียนนาเล่ล่ะครับ ตอนนี้ไม่ต้องไปแล้วใช่ไหม?”

“เดี๋ยวคงมีการติดต่อมา ไปก่อนงานปิดก็ไม่เลวหรอก แต่ไม่จำเป็นต้องฝืนหรอกนะ”

พอวาดคอนเซปต์อาร์ตของปราสามปริศนาเสร็จ ก็ไม่มีงานอะไรเร่งด่วนอีก

ในเมื่อกลับมาใช้ชีวิตตามปกติแล้ว ไม่มีอะไรสุขไปกว่าการวาดรูปกับคุณปู่อย่างสงบอีกแล้ว

“พองานหนังเสร็จ เราก็กลับมาวาดรูปเล่นเหมือนเดิมนะครับ”

“แน่นอน ปิดเทอมก็ใช้เวลาสบาย ๆ หน่อย ไปดูรูปที่ยังไม่เคยเห็นกันบ้าง”

“ออร์แซครับ อยากไปออร์แซ”

“ใช่เลย ไปปารีสมาหลายรอบ แต่ก็ยังไม่เคยได้ดูแบบจริงจังสักที”

พูดคุยกับคุณปู่ไปมา ไม่นานก็ถึงบ้านแล้ว

ไม่มีอะไรน่ายินดีไปกว่านี้อีกแล้ว

แค่เดินทางห้าสัปดาห์ แต่บ้านคุณปู่กลับรู้สึกอบอุ่นและสบายใจราวกับเป็นบ้านของตัวเองจริง ๆ

ผมเก็บของลวก ๆ แล้วไปอาบน้ำพร้อมกับคุณปู่

“ฮุนอา ต้องทาโลชั่นนะ”

แม้จะไม่ชอบความลื่นเหนียว แต่ก็เป็นสิ่งที่คุณปู่ย้ำเสมอเหมือนกับแปรงฟัน เลยบีบมาใช้แค่นิดเดียว

“จะเอาไปทาจมูกใครเหรอ แค่นั้นเองน่ะ?”

วันนี้ก็ถูกคุณปู่บังคับนวดหน้าด้วยโลชั่นอีกตามเคย

“โอ๊ย เหนื่อยจัง ฮุนอา สั่งอาหารมากินเลยได้ไหม?”

“ครับ กินจาจังมยอนกันเถอะ”

“จาจังมยอนเหรอ?”

“ก็ช่วงนี้ยังไม่ได้กินเลยนี่ครับ”

สิ่งเดียวที่ไม่พอใจระหว่างเดินทาง ก็คือไม่สามารถกินอาหารเกาหลีดี ๆ อย่างจาจังมยอนได้

คนเกาหลีควรเผยแพร่วัฒนธรรมอาหารของตัวเองให้กว้างกว่านี้จริง ๆ

“แล้วท้องไส้โอเคไหม? ช่วงนี้กินของมันเยอะเลยนะ”

คุณปู่ดูเหมือนจะไม่สบายท้อง เพราะวัฒนธรรมอาหารไม่เหมือนกัน ตอนเที่ยวก็ยังมองหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแม้จะมีของอร่อยตรงหน้า

แถมยังเคยกินซุปเต้าหู้อ่อนรสเผ็ดด้วย

“พูดแบบนั้นก็จริงนะครับ”

เพื่อคุณปู่แล้ว ไว้จาจังมยอนไว้พรุ่งนี้ดีกว่า

“งั้นเหรอ? งั้นกินแกงกิมจิแทนไหม?”

“ไม่เผ็ดนะครับ”

“ได้เลย ๆ”

คุณปู่ดีใจแล้วก็หยิบสมาร์ตโฟนมาเพื่อสั่งอาหาร

พออาบน้ำเสร็จแล้วมานั่งดูทีวี ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาจนเปลือกตาปิดลง แต่แล้วเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะตกใจ แล้วก็เห็นว่าคุณปู่หลับอยู่เช่นกัน

พอเปิดประตูด้วยไม้กอล์ฟ คุณปู่ก็ตื่นขึ้นมา

“มากันแล้วเหรอ?”

“ครับ”

“อืมม”

แค่ไม่กี่เดือนก่อน คุณปู่ยังไม่เคยครางเสียงแบบนี้เลย แม้ท่านจะไม่พูดออกมา แต่ดูเหมือนการเดินทางครั้งนี้จะเหนื่อยมากจริง ๆ ผมก็รู้สึกเจ็บปวดใจแทน

เพื่อช่วยคุณปู่ให้เหนื่อยน้อยลง ผมก็เลยยกโต๊ะมาเอง แต่คุณปู่ห้ามไว้

“โอ๊ย หนักนะ เดี๋ยวเจ็บเอา”

“แค่นี้ผมยกได้ครับ”

ถ้าโต๊ะเล็กกว่านี้อีกนิดก็คงดี

หลังจากกางโต๊ะในห้องนั่งเล่นเสร็จ ผมก็รีบวิ่งเข้าครัวก่อนที่คุณปู่จะทำเอง

ช้อนกับจานวางไว้ที่สูง ผมเลยต้องลากเก้าอี้มา แล้วคุณปู่ก็ยื่นมือมาพร้อมรอยยิ้ม

“ฮุนโตเป็นหนุ่มแล้วนะ ถึงช่วยคุณปู่ได้ขนาดนี้”

“ยังต้องโตอีกครับ”

ถ้าหยุดโตตรงนี้ ชีวิตคงลำบากแน่ ๆ ขนาดตูลูซ-ลอแทร็กที่มีนิสัยสบาย ๆ ยังบ่นเรื่องร่างกายตัวเองเวลามีเหล้าอยู่ในมือเลย

“ฮึ ๆ ๆ นี่แหละที่เรียกว่ารู้จักโตแล้ว”

“รู้จักโต?”

คุณปู่พูดเป็นภาษาฝรั่งเศสให้ผมเข้าใจ

ผมคิดว่าตัวเองเริ่มคุ้นเคยกับภาษาเกาหลีแล้ว แต่ก็ยังมีสำนวนที่ฟังไม่เข้าใจอีกมาก

เมื่อคุณปู่แกะห่อออก แกงกิมจิที่มีไอน้ำลอยกรุ่นก็ปรากฏออกมา

กิมจิที่ตุ๋นจนนุ่ม เต้าหู้ที่วางเรียบร้อย และหมูที่หั่นชิ้นหนา ๆ อยู่รวมกัน

สีแดง ขาว น้ำตาล แซมด้วยสีเขียวของต้นหอมที่ช่วยเพิ่มความสดใส เป็นสีสันที่สวยงามจริง ๆ

‘ขอแค่อย่าเผ็ดก็พอ’

คุณปู่ตักแกงกิมจิใส่ชามให้ผม

“น่ากินใช่ไหม? คุณปู่อยากกินสิ่งนี้มาตั้งนานแล้ว”

ผมตักน้ำซุป หมู และกิมจิด้วยช้อนเดียวกัน พอเห็นไอพุ่งขึ้นมาก็รู้เลยว่าร้อนมากแน่ ๆ

“ร้อนนะ~”

เมื่อได้ยินคุณปู่เตือน ผมก็เป่าลมใส่ให้เย็นก่อนเอาเข้าปาก

“ฟู~ ฟู~ ฮ๊าอึ๊บ ฮาโฮ้บโฮ้บ”

ทั้งร้อนทั้งเผ็ด

ทั้งเค็ม เปรี้ยว และรสอูมามิก็พุ่งขึ้นมาเต็มปาก

กิมจิที่สุกดีเคี้ยวแล้วกรอบนุ่ม และเนื้อหมูก็โชว์ความนุ่มชุ่มฉ่ำ เตือนให้ผมรู้สึกว่า ‘เรากลับมาเกาหลีแล้วจริง ๆ’

“ฮือฮื๊บ ฮ่อฟู ฮ่อฟู คื๊อ~”

“ฮ๊าอึ๊บ ฮาอืออือ~”

ยิ่งตักใส่ปากมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกสบายท้องมากขึ้นเท่านั้น