“พวกเราเพนกวินร่วมมือกับสถานีโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้ทำวาไรตี้โชว์เอาต์ดอร์แบบเรียลลิตี้ที่วางตำแหน่งชนกับรันนิ่งแมน รายชื่อแขกรับเชิญหลักๆ ก็ลงตัวแล้ว ตอนนี้เข้าสู่ช่วงโปรโมต เขาน่าจะเลื่อนฟีดไปเจอบ้างแล้ว ชื่อรายการคือ Go Fighting! ตอนนี้ทางผู้ผลิตมีความตั้งใจจะเพิ่มเก้าอี้พิธีกรประจำให้เขาโดยเฉพาะหนึ่งตำแหน่ง”

Go Fighting?

ลวี่หมิงสะดุ้งนิดๆ อดสงสัยไม่ได้ว่าแขกรับเชิญในรายการนี้มีใครบ้าง

ส่วนคำพูดเกริ่นชมเชยอื่นๆ เขาแทบไม่คิดจะฟัง สนใจก็พูดมาตรงๆ เถอะว่าอยากได้ผลประโยชน์จากกระแสของพี่หมิงของพวกคุณ ยังอุตส่าห์ทำเป็นดีบอกว่าเพิ่มเก้าอี้พิธีกรประจำให้เขาโดยเฉพาะ คำพูดหลอกเด็กแบบนี้คงมีแต่เชียนเป่าที่หัวไม่ค่อยดีจะหลงดีใจหรอก

ฉู่เซิ่งที่อยู่ปลายสายเห็นลวี่หมิงไม่มีปฏิกิริยาเลย ก็ทันทีเปิดไพ่เด็ดออกมา: “ซีซันแรกทั้งหมด 12 เทป คาดว่าอัดให้เสร็จภายในสองเดือน ค่าตัวให้ได้ สิบล้านหยวน!”

โธ่เอ๊ย

ก่อนหน้านี้เขายังประหลาดใจอยู่ว่าทำไมท่านประธานฉู่ถึงได้ทำงานตรงไปตรงมาถึงขนาดนี้ ไม่ติดค้างอะไรเรื่องลิขสิทธิ์ดนตรีของเขาเลย แถมยังไม่ช่วยเพื่อนร่วมค่ายพยายามต่อรองสักหน ไม่กี่ประโยคก็ปิดดีลซะง่ายๆ ที่แท้คนเขาขุดหลุมรอไว้ก่อนแล้ว มาดักให้ตนโดดลงไปนี่เอง

เอาธุรกิจของค่ายเพลงมาติดหนี้บุญคุณ แต่ทำเรื่องของตัวเอง…

คบหาไม่ได้อย่างสนิทใจ!

“จะเซ็นให้ผมเป็นพิธีกรประจำ นี่เป็นความตั้งใจของเพนกวินคุณ หรือของทางสถานีโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้?” สีหน้าลวี่หมิงเย็นลง

เมื่อกี้ยังปากบอกว่าผมคือท็อปสตาร์ที่สมศักดิ์ศรีของวงการจีน พอวางสายก็โยนราคาสิบล้านมาให้ แถมอัดสิบสองเทปอีก?

ฝันไปเถอะ!

ฉู่เซิ่งชะงัก ครั้นแล้วก็ตอบตามจริง: “ทั้งสองฝ่าย เราสองแพลตฟอร์มเป็นผู้ลงทุนร่วม เชิญเขาร่วมรายการเป็นการตัดสินใจที่หารือร่วมกัน”

“โอ้ คิดไม่ถึงเลยนะว่าสถานีโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้อันทรงเกียรติจะจนถึงขั้นไม่มีข้าวสารกรอกหม้อแล้ว ทำวาไรตี้เล็กๆ สักรายการยังต้องระดมทุนก่อนถึงจะเริ่มได้…” ลวี่หมิงเหมือนเพิ่งเข้าใจ แล้วกดเสียงหนักว่า:

“ถือว่าเพื่อเห็นแก่ฉู่เซิ่งที่ช่วยผมปิดดีลสิทธิ์เผยแพร่เดี่ยวบนเครือข่ายเมื่อครู่ ผมจะให้เกียรติ ลดภาระค่าใช้จ่ายให้ทีมรายการ ค่าตัวงานผมไม่เอา แล้วผมจะถือเงินร่วมลงทุนเข้าโปรเจกต์ รวมๆ กันคิดเป็นสัดส่วนการลงทุนที่แน่นอน ทำสัญญาแบ่งกำไรมา คุณว่าไง?”

ฉู่เซิ่ง: “???”

ศิลปินที่ถูกบริษัทเดิมแบน กล้าพูดเรียกชื่อจริงประธานเพนกวินวิดีโออย่างเขาออกมาตรงๆ?

ช่างบังอาจ!!!

แถมดาราตกกระแสคนนี้ไม่รู้ตั้งใจหรือสำเนียงเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะพูดเร็วมาก เขายังรู้สึกเหมือนถูกด่าลับหลังไปประโยคหนึ่งด้วยซ้ำ…

ประธานฉู่ที่ไม่ค่อยสบอารมณ์ก็ได้ยินชัดว่าลวี่หมิงเหน็บแนม แม้เหมือนจะพูดว่าเป็นการตำหนิสถานีโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้ แต่แท้จริงก็คือพูดให้เขาฟังด้วย

พอรู้ว่าคนปลายสายไม่ใช่ลูกแกะเชื่องๆ ฉู่เซิ่งก็เก็บชั้นเชิงตัวเองลง แล้วอธิบายว่า:

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก สองแพลตฟอร์มกำลังเติบโตดี การร่วมลงทุนเป็นโมเดลธุรกิจแบบเกื้อกูลกัน ในเมื่อออกอากาศก็เปรี้ยง รายการนี้ยังไงก็ทำกำไรแน่นอน”

“เรื่องค่าตัว ผมคุยกับทางสถานีโทรทัศน์เซี่ยงไฮ้เพื่อขยับขึ้นได้บ้าง แต่สิบล้านต่อซีซันเป็นเรตของศิลปินระดับดาราแถวหน้าที่คงที่มานานแล้ว แขกรับเชิญที่จะจับคู่กับคุณมีหงเหลยผู้ได้รางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยม มีหวงป๋อผู้เป็นราชานักแสดง และเสี่ยวจูท็อปสตาร์จากเกาะสมบัติ ดังนั้นถึงจะขยับได้ ก็ต้องมีกรอบเกณฑ์ ต้องรักษาหน้าพวกเขาด้วย…”

นัยก็คือเพิ่มได้ แต่เพิ่มไม่มาก

ลวี่หมิงส่ายหน้า: “ไม่เป็นไร ช่วงนี้ตารางผมแน่น ต่อให้ราคาสูงกว่านี้ก็สละตัวไม่ได้ ไว้โอกาสหน้าค่อยร่วมงานกัน”

พูดจบ ยังไม่รอให้ฉู่เซิ่งตอบ ลวี่หมิงก็กดวางสายทันที

ฉู่เซิ่ง: “???”

เมื่อได้ยินสัญญาณว่างที่ปลายสาย ชายวัยกลางคนที่เดิมยังยิ้มละมุนอยู่ แววตาก็พลันเย็นชาลงทันที: “เขาเป็นแค่ดาราตกกระแสที่โดนแบน ถ้าไม่ใช่กีวีที่ไม่สนหน้าไหนให้เขาเป็นสมาชิกประจำรันนิ่งแมน แล้วก็รายการวาไรตี้เพลงของพวกเราอีกสักรายการ เขาจะยังมีทรัพยากรอะไรอย่างอื่นได้อีก?”

“ให้หน้าแล้ว ดันแกล้งทำเป็นเล่นตัวจริงๆ?!”

“ไม่สิ เขาไม่เข้าใจสถานการณ์ตัวเองรึไง เงินยื่นมาให้ถึงมือยังไม่เอา? จะเอาอะไรนักหนา?”

ฉู่เซิ่งชั่งน้ำหนักได้เสียอีกรอบ แล้วกดโทรหาลวี่หมิงอีกครั้ง น้ำเสียงทรงอำนาจโดยไม่ต้องขึ้นเสียง: “ฉันตัดสินใจได้เอง เพิ่มค่าตัวงานให้คุณเป็น 13 ล้าน คุณก็รู้ เพนกวินในวงการบันเทิงจีนพูดคำไหนคำนั้นเสมอ!”

เขาพูดช้าๆ แต่แฝงแรงกดดันไว้อีกชั้นอย่างลับๆ

“คุณก็น่าจะรู้ นิสัยฉันไม่เคยดี ดังนั้น ฉู่เซิ่ง เอ๊ย คุณอย่าบังคับให้ฉันต้องด่าคุณตอนที่ฉันกำลังอารมณ์ดีที่สุด!”

“นายว่าอะไรนะ?!” เสียงฉู่เซิ่งสูงขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว

พอขึ้นมานั่งเก้าอี้นี้ ตั้งแต่ตอนนั้นรอบๆ ตัวเขามีแต่คนประจบ แม้แต่นักแสดงดาราแถวหน้าที่ชื่อดังในวงการยังต้องสำรวมต่อหน้าเขา กลัวทำให้เขาไม่พอใจ แล้วไอ้ดาราตกกระแสคนนี้กล้าพูดกับเขาแบบนี้ได้ยังไง กล้าเกินตัวจริงๆ!

“ฉันบอกว่า อย่าทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!” ลวี่หมิงหัวเราะเย็น

“ฉันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง?” ฉู่เซิ่งลุกพรวด เสียงแหลมคม: “แกรู้ไหมว่ากำลังคุยกับใครอยู่?”

“ไอ้สัตว์นรก! คิดว่าตัวเองเป็นใคร จักรพรรดิรึไง? ก่อนหน้านี้ทำเป็นคนดีมีมารยาท ฉันยังนึกว่าเจอคนดีซะอีก ที่แท้ก็เป็นไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอกที่เอาหนังเสือมาคลุมหัวทำใหญ่ พูดเพนกวินๆ ไม่หยุด แค่ประธานบริษัทลูกคนหนึ่งยังกล้าควักอำนาจซะใหญ่โต ถ้าให้แกไปนั่งเก้าอี้หม่าฮั่วเถิง แกคงต้องกินดาราวันละสามคนสินะ?”

“ไอ้ดาราตกกระแส!” ฉู่เซิ่งที่สบายจนเคยชินเดือดปุดทันทีด่ากราด: “กล้ากำเริบเสิบสานขนาดนี้ เดี๋ยวฉันจะแบนแกในวงการ เชื่อไหม?! จะให้แกตายก็แค่คำสั่งเดียว! บอกไว้เลย แกจบแล้ว ชีวิตนี้แกจบแล้ว จากนี้ไป ทั้งวงการบันเทิงจีนไม่มีใครช่วยแกได้!”

“ไอ้โง่ ตอนนี้กูไม่กลัวใครทั้งนั้น จะให้กูกลัวมึง?” ลวี่หมิงตอบเย็นๆ ทำเอาหน้าฉู่เซิ่งปลายสายแดงก่ำ พังทลายทันที

ฉู่เซิ่งปากจัด ด่าพ่นไฟใส่มือถือไม่หยุด แต่ได้ยินเพียงเสียง “ตื้ดๆๆ” จากปลายสายที่วางไปนานแล้ว

โทสะที่หาที่ลงไม่ได้ ฉู่เซิ่งคว้าโทรศัพท์ฟาดใส่ผนังตรงหน้าทันที “ปั้ง!” มือถือแตกกระจุยกระจาย ขณะเดียวกันชิ้นส่วนบางชิ้นกระเด้งกลับจากผนังมากระแทกเข้าหน้าผากเขา เปลือกนอกที่คมบาดผิวแตก เลือดไหลเป็นทาง!

เขายกมือกุมหน้าผากโดยสัญชาตญาณ ซู้ดหายใจแรงหลายเฮือก ด่าด้วยแววตาอาฆาต: “ไอ้สารเลว! ไอ้ดาราตกกระแส!!”

“กูต้องลากแม่งให้ตาย!!”

เลขาผลักประตูเข้ามา พอเห็นภาพนั้นก็ผงะทรุด: “รีบเรียกรถพยาบาล!”

…

ฝั่งปลายสาย

ลวี่หมิงที่ทบทวนเรื่องราวทั้งหมด ก็เห็นว่าไอ้ที่เรียกว่า CEO คนนี้ช่างสมชื่อ ทำเรื่องได้ชั่วสมกับเป็น “สัตว์นรก” จริงๆ

รันนิ่งแมนให้เขาเทปละ 1.5 ล้าน ยกเว้นเทปแรกที่เรตติ้งรายการระเบิดสุดๆ ที่เหลืออีก 11 เทปยังจ่ายให้ถึง 16.5 ล้านก่อนหักภาษี เพนกวินในฐานะคู่แข่งของกีวี บวกกับกระแสของเขาตอนนี้พุ่งขึ้นจากตอนนั้นอีกมาก จะให้เรตค่าตัวงานระดับดาราแถวหน้าแค่นั้น?

นี่มันไม่ใช่รังแกคนซื่อเหรอวะ?!

ถ้าเอาไปวางกับพวกเก๋าเกมในวงการ อาจรู้สึกว่าโอเค แต่พอคิดถึงการแข่งขันระหว่างแพลตฟอร์มต่างๆ รวมทั้งมูลค่าทางการค้าที่เขาถืออยู่ มันก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผลสุดๆ!

ในยุคที่กระแสครองเมือง แค่กระแสของเขาตอนนี้ ต่อให้ไม่ถึงขั้นคูณสองตามมาตรฐานของกีวี อย่างน้อยๆ ตัวเลขต้องขึ้นต้นด้วยเลข 2 ถึงจะสอดคล้องกับมูลค่าตลาดปัจจุบันของเขา

เพนกวินเห็นชัดๆ ว่าอาศัยฐานะผู้นำอุตสาหกรรม กดราคาศิลปินตามใจเคยตัวเป็นนิสัยไปแล้ว

สุดท้ายแล้วมองทั่วทั้งวงการบันเทิงจีน ต่อให้เป็นดาราแถวหน้าที่สั่งสมบารมีมายาวนาน พออยู่ต่อหน้าเบอร์ใหญ่ของเพนกวินก็ยังต้องสงบปากสงบคำ ส่วนสาเหตุ? ในยุคที่บริษัทอินเทอร์เน็ตรุ่งโรจน์สุดขีด ทรัพยากรของทั้งวงการเกือบสี่สิบเปอร์เซ็นต์อยู่ในมือเพนกวิน เผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่อย่างนี้ ไม่มีดาราคนไหนกล้าขัดใจทั้งนั้น

ขอแค่เผลอเสียมารยาทสักครั้ง แล้วโดนอีกฝ่าย “ใส่รองเท้าคับ” ให้ ชะตาในวงการก็จะเริ่มมืดลง วันหนึ่งวันใดตกชั้นเป็นเรื่องหลีกไม่พ้น

หัวเยว่จะขู่แบนศิลปินคนไหน ยังไม่แน่ว่าจะแบนได้เด็ดขาด แต่ถ้าเพนกวินคิดจะแบนใครล่ะก็ ทำได้จริง!

ทว่าลวี่หมิงไม่แยแส ถึงตอนนี้พอได้ยินคำแบบนี้ เขาก็ชินชาไปแล้ว

เอาเข้าจริง ที่ผ่านมาพอมีคนหลุดปากก็สามารถสั่งแบนในวงการได้ ก็เพราะอย่างหนึ่งคือเส้นสายและโลกของการคบค้าสมาคม อีกอย่างคือช่องทางออกสื่อมันน้อยแสนจะน้อย ทั้งวงการแข่งกันดุเดือด ศิลปินอยู่ในฐานะที่เสียเปรียบอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นตัวท็อปที่ทรงอิทธิพลแค่ไหน พออยู่ต่อหน้าทุนก็ต้องยอมจำนนเป็นลูกแกะเชื่องๆ

แต่ในยุคอินเทอร์เน็ต เรื่องมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว!

อย่าว่าแต่เพนกวินวิดีโอเป็นแค่บริษัทลูกของเพนกวิน อิทธิพลยังจำกัดอยู่ในที่ดินผืนเล็กๆ ของวงการบันเทิงจีนเลย ต่อให้เป็นบิ๊กบอสอย่างกลุ่มบริษัทเพนกวินเองก็ยังไม่กล้าพูดหรอกว่า ถ้าดาราไม่ได้เหยียบเส้นแดง จะใช้แค่คอนเนกชันก็แบนไอดอลที่กำลังโด่งดังได้อย่างสิ้นซาก

อย่างน้อยๆ ข้างบ้านที่ชื่อไบต์แดนซ์ก็ไม่ใช่กระจอกนะ ในจินตนาการ ซีอีโอสายศึกการค้าพูดคำเดียวก็มีอำนาจล้นฟ้า แต่ในความเป็นจริง ศึกการค้าส่วนใหญ่ก็เสียงดังฟ้าผ่าฝนไม่ตก คนมีฝีมือ ไปที่ไหนก็ส่งเสียงของตัวเองออกมาได้ ลวี่หมิงไม่เห็นหัวหัวเยว่แล้ว จะให้ไปกลัวแพลตฟอร์มวิดีโอที่พยายามคุ้ยหางานคุณภาพสุดชีวิตทำไม?

การแบนทรัพยากรน่ะมีจริง แต่สองคำที่ทำให้ทั้งวงการขยาด พอมาอยู่กับเขาก็ใช้ไม่ได้ผลเลย

จะจำกัดทรัพยากรวาไรตี้ของเขา? ตอนนี้ในสนามวาไรตี้ ทุกแพลตฟอร์มต่างก็ต้องการกระแสของตัวเองเพื่อไปชนกับกีวี ไม่ใช่ตัวเองต้องพึ่งแพลตฟอร์มอื่นเพื่ออยู่รอด…

แล้วถ้าจะจำกัดทรัพยากรงานภาพยนตร์และซีรีส์ล่ะ?

อันนี้เพนกวินทำได้จริง ในฐานะผู้นำของอุตสาหกรรม เพนกวินลงทุนซีรีส์ออนไลน์นับหลายร้อยเรื่องและภาพยนตร์ฟอร์มใหญ่หลายสิบเรื่องทุกปี ทรัพยากรพวกนี้มากพอให้เหล่าดวงดาวในวงการยอมหัวแตกแย่งกันเข้าไป ถ้าขัดใจเบอร์ใหญ่ของเพนกวิน ทรัพยากรทั้งหมดก็ย่อมหลุดมือไปเอง

นี่แหละคือจุดอ่อนที่สุดของดาราในวงการบันเทิงจีน สุดท้ายซีรีส์ออนไลน์เรื่องหนึ่งลงทุนทีก็หลายสิบล้านหยวน ถ้าพังขึ้นมา เบาสุดก็ขาดทุนเกินครึ่ง หนักสุดคือเงินจมหายทั้งก้อน!

ต่อให้ดารามีเงินหนาแค่ไหน ก็ไม่กล้าเอาทั้งทรัพย์สินมากางเดิมพันถ่ายละครหรอก เพราะทุนเขามีโอกาสนับไม่ถ้วน ฝั่งตะวันออกขาดทุนก็ไปทำกำไรฝั่งตะวันตก สุดท้ายเอากำไรมาหักลบขาดทุนได้ จนทำให้ได้กำไรแบบชนะชัวร์ แต่ดาราถ้าจะทุ่มสุดตัวมีได้ครั้งเดียว ไม่มีใครอยากเอาครึ่งชีวิตที่เหลือไปเสี่ยงกับความน่าจะเป็นอันน้อยนิดนั้น

แต่สำหรับลวี่หมิง เขาไม่เคยคิดจะไปเล่นหนังของคนอื่นอยู่แล้ว สิ่งที่เพื่อนร่วมวงการกังวลที่สุด กลับเป็นสิ่งที่เขาไม่สนใจเลย ในทางกลับกัน เรื่องที่คนอื่นไม่กล้าเสี่ยงและถึงขั้นผวาอย่างการลงเงินสร้างเอง นี่แหละคือสิ่งที่เขาอยากลองสุดใจ!

เขาไม่เพียงอยากลงเงินสร้างซีรีส์เอง ถ้าทำได้ ต่อให้ต้องไปกู้เงิน…เขาก็ไม่ติด!

ไม่ใช่อะไร เพราะเขามั่นใจเต็มร้อยว่าจะดังระเบิด และสะสมทุนก้อนแรกได้รวดเร็ว จากนั้นจะกระโดดจาก “นักแสดง” ไปเป็น “ทุน” เหมือนพี่มี่ ถึงตอนนั้นเขาก็มีที่นั่งบนโต๊ะใหญ่ในเวทีวงการบันเทิงจีนแล้ว

เขาไม่สนหรอกกับการตระเวนแย่งบท แล้วก็รับค่าตัวแบบเชื่อฟังตามระบบ ถ้าทำแบบนั้นจริง ต่อให้ปีหนึ่งรับสุทธิหลังหักภาษียี่สิบล้านหยวน ในยุคที่ถ่ายหนังเรื่องหนึ่งก็ใช้เงินเป็น “เป้าหมายเล็กๆ ” แบบนี้ ต่อให้อดข้าวอดน้ำก็ต้องกัดฟันฝ่าฟันห้าปี ถึงจะได้ลุ้นโอกาสพลิกจากจักรยานเป็นมอเตอร์ไซค์สักครั้ง

พอถึงตอนนั้นก็สายเกินไปไม่ทันการณ์แล้วหรือไง?

แค่ผ่านไปสามนาที

โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“สวัสดีครับ ผมเป็นผู้จัดการฝ่ายการตลาดของเพนกวินมิวสิก เมื่อครู่ประธานฉู่ได้คุยรายละเอียดกับคุณไปแล้ว ผมขอยืนยันอีกครั้งนะครับ ราคาเหมาซื้อสิทธิ์การเผยแพร่บนเครือข่ายคือหนึ่งล้านหยวน” ปลายสายเป็นน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลดังมา

ลวี่หมิงแอบประหลาดใจเล็กน้อย: “ใช่ ราคานั้นไม่มีปัญหา แต่มีเรื่องหนึ่งอยากเคลียร์ไว้ก่อน พวกคุณที่ว่า ‘ประธานฉู่’ น่ะบอกจะจะแบนผม คิดว่าน่าจะไม่เดินหน้าต่อเรื่องนี้แล้วแน่ๆ ยังยืนยันจะเซ็นสัญญาอยู่ไหม?”

“พวกคุณแตกหักกันแล้ว?” ปลายสายทำเสียงประหลาดใจ

ลวี่หมิงไม่ตอบ ถือเป็นการยอมรับกลายๆ แต่ไม่คาดคิดว่าฝ่ายชายกลับทำเหมือนไม่ใส่ใจ: “เขาก็คือเขา ผมก็คือผม เดิมทีก็แค่ช่วยส่งสารเฉยๆ มันไม่กระทบต่อมิตรภาพเชิงกลยุทธ์ของเราหรอก อีกอย่าง ถ้าต่อไปมีผลงานใหญ่ๆ ออกมาอีก ก็ขอให้พิจารณาเพนกวินมิวสิกเป็นอันดับแรก เรื่องความร่วมมือด้านการขายลิขสิทธิ์ เรายินดีต้อนรับเสมอ!”

ลวี่หมิงรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

สรุปคือที่คุยโผงผางกันในสายก่อนหน้า ท้ายที่สุดผู้จัดการแผนกการตลาดของเพนกวินมิวสิกคนหนึ่งยังไม่เห็นหัวเขาเลยงั้นเหรอ?

ล้อเล่นกันอยู่ใช่ไหม?!

ไม่นาน หลังจากทั้งคู่แอดเป็นเพื่อนกัน อีกฝ่ายก็ส่งสัญญาอิเล็กทรอนิกส์ของฟาต้าต้ามาให้ ลวี่หมิงตรวจสอบจนแน่ใจไม่ผิดพลาด จึงสแกนหน้าเพื่อยืนยันการเซ็นสัญญา

แค่ครึ่งชั่วโมงถัดมา เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าในมือถือก็ดังขึ้น

“โห เอาเฉพาะค่าลงโฆษณาของเจียงเสี่ยวไป๋มารวมด้วย วันนี้วันเดียวฟาดไปสามล้านเต็มๆ ความเร็วหาเงินนี่มันเกินจะรับไหวจริงๆ” ลวี่หมิงเองยังตะลึงกับพลังดูดเงินของตัวเองในช่วงนี้

แล้วไม่นานนัก

สายของกังจื่อก็โทรเข้ามา ลวี่หมิงกดรับ ก็ได้ยินน้ำเสียงกระตือรือร้นของผู้ชายปลายสาย วันนี้ตาเฒ่านี่เล่นใหญ่เหลือเกิน ทั้งคอยถามไถ่ก่อนเขาขึ้นเวที ทั้งส่งข้อความแสดงความยินดีหลังเพลงเดียวขึ้นหิ้ง ลวี่หมิงไม่ได้ตอบอะไรไปเลย จนดึกดื่นป่านนี้ยังโทรมาคุยแบบจริงจังอีก?

มีพิรุธชัดเจน!

“มีอะไรก็ว่ามาเลย แบบนี้ฉันเกรงใจนะ!” ลวี่หมิงพูดด้วยความง่วง

กังจื่อเห็นว่าจังหวะสุกงอมแล้ว แถมเล่นบทจนเหนื่อย จึงพูดตรงๆ: “ทางเพนกวินติดต่อคุณหรือยัง? คุณก็รู้ พี่ไม่กล้าพูดว่าปฏิบัติต่อคุณไม่ดีพอ แต่ไม่เคยมองคุณต่ำเลย ถ้าพวกเขาเสนอเงื่อนไขเย้ายวนอะไรมา บอกพี่ได้ตรงๆ พี่มีคำเดียว ทรัพยากรที่เพนกวินให้ได้ เราให้ข้อเสนอที่ดีกว่าเสมอ!”

“ถ้าเรื่องนี้ล่ะก็ คุณสบายใจได้เลย ไอ้ฉู่เซิ่งนั่นมันโง่ชิบ…” ลวี่หมิงจำใจเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้กังจื่อฟังตามจริง

เขาไม่ได้ใจแข็งขนาดจะใส่สีตีไข่บนประเด็นนี้

กังจื่อฟังแล้วก็ถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า:

“ไอ้สารเลวนั่นไม่รู้จักของดีอยู่ตรงหน้า เล่นแบบนั้น อีกไม่นานก็ต้องลงจากบัลลังก์ เชื่อมือพี่เถอะ พี่ไม่กล้ารับปากเรื่องอื่น แต่ตราบใดที่พี่ยังนั่งตำแหน่งนี้อยู่ ทรัพยากรวาไรตี้ภายใต้กีวี น้องอยากขึ้นรายการไหนก็ขึ้นรายการนั้นได้เลย ประโยคนี้อัดเสียงไว้ได้ ถ้าหวังกังผิดคำพูด จะจัดการพี่ยังไงก็เชิญ!”

“ไม่ต้องอัดหรอก แต่ถ้าคุณพูดแบบนี้พอดีมีเรื่องจะขอปรึกษาหน่อย”

“ว่ามาเลย”

“ซีรีส์ออนไลน์ ‘นักพรตไร้ใจ’ ที่ผมลงทุนเองกำลังเตรียมทีม อยากขอยืมผู้กำกับที่มืออาชีพหน่อย ค่าตัวคิดตามเรทราคาในตลาด หลังปิดกล้องแล้ว จะออนแอร์บนแพลตฟอร์มกีวี คุณว่าไง?”

กังจื่อ: “???”

“น้องเอ๊ย ถ้าเป็นเรื่องอื่น พี่รับได้หมด แต่พอพูดถึงถ่ายละคร แถมยังอยากฉายบนกีวีอีก นี่ต่างอะไรกับเอาชีวิตพี่ไปล่ะ?” น้ำเสียงกังจื่อถึงกับมีแววขยาด

“คุณไม่เชื่อใจผม?” ลวี่หมิงโต้

กังจื่อ: “ใครจะไปเชื่อ? ถามเร่อปาดูก็ได้ เธอยังไม่เชื่อเลย!”

“เร่อปาเซ็นแล้ว เป็นนางเอก!”

“???” กังจื่ออึ้ง: “เธอฆ่าคนแล้วยัดศพ แล้วนายถ่ายคลิปไว้แบล็กเมล์เธอหรือไง?”

“ฉันไม่ได้ล้อเล่น เธอยังเชื่อฉัน แล้วคุณไม่เชื่อ?” ลวี่หมิงฮึดฮัด

กังจื่อไม่เข้าใจว่าทำไมเร่อปาถึงกระโดดลงกองไฟ แต่เมื่อคุยมาถึงขนาดนี้ เขาก็เปิดใจพูด:

“เชื่อน่ะเชื่ออยู่แล้ว นายเกิดมาเพื่อวาไรตี้ ในสนามนี้ ต่อให้เหล่าวาไรตี้สตาร์ทั้งวงการบันเทิงจีนโดนคัดทิ้ง นายก็จะเป็นไม้ยืนต้นเสมอ และไหนๆ ตอนนี้นายทั้งมีฝีมือทั้งมีพรสวรรค์ด้านดนตรี ถึงขนาดเพนกวินมิวสิกยังไม่สนใจสายสัมพันธ์ร่วมสมรภูมิ ยื่นไมตรีให้นาย งั้นเราทำเพลงออริจินัลให้มากขึ้นอีกสักหน่อยไม่ดีกว่าเหรอ?”

เห็นลวี่หมิงเงียบไม่เอ่ยปาก เขาก็เหมือนตัดสินใจครั้งใหญ่ กล่าวคำมั่นอย่างจริงจังว่า:

“เอาให้สุดกันไปเลย รอให้รันนิ่งแมนซีซันแรกจบก่อน พี่จะช่วยเป็นหัวเรือผลักดันตั้งโปรเจกต์ จัดรายการ ‘ใครคือเทพเพลง’ เวอร์ชันใหญ่ขึ้น โปรไฟล์สูงขึ้น กำหนดเกณฑ์เข้าร่วมเป็นระดับนักร้องแถวหน้าเท่านั้น แล้วไปเชิญราชานักร้องหรือราชินีนักร้องมาช่วยค้ำเวที ถึงตอนนั้นแอบวางเกมให้เขาคว้าแชมป์ตั้งแต่ต้นก็ไม่ใช่ปัญหา”

“พวกเราพัฒนาสายวาไรตี้กับดนตรีอย่างซื่อๆ สองทางนี้ รับรองรุ่งวันรุ่งคืน!”

“ร้องดีกว่าเขาก็ไม่มีใครมีพรสวรรค์เท่าเขา คนมีพรสวรรค์กว่าเขาก็ไม่หล่อเท่าเขา ส่วนคนหล่อกว่า… ที่เขายืนระยะมาได้ถึงตอนนี้ ก็เพราะหน้าตาใบนี้ในวงการบันเทิงจีนสายไอดอลยังไม่มีคู่ต่อกร เราอาศัยหน้าตาระดับเทพนี้ บวกกับพรสวรรค์และฝีมือ วนลูปครบจบในตัวเลยว่าที่ราชานักร้องหมิงของพี่!”

ลวี่หมิงยอมรับ คำพูดของกังจื่อนี้มีเหตุมีผลจนเถียงไม่ออก

ศิลปินคนไหนได้เป็นท็อปสตาร์ก็คือขึ้นถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว พอแนบพรสวรรค์เข้าไปอีก คำเรียกอย่าง “ราชานักร้อง-ท็อปสตาร์” ฟังดูหรูหราเต็มขั้น เป็นยอดฝันที่ดาราแถวหน้าจำนวนมากเฝ้าฝันถึงจริงๆ

แต่ปัญหาคือ เส้นทางนี้มันไปไม่ถึงทุนใหญ่

อิสรภาพที่แท้จริง คือการกุมชะตาชีวิตไว้ในมือตัวเอง เขาลงทุนสร้างหนัง ลุยทำธุรกิจ ก็เพราะอยากใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง ต่อให้เส้นทางนี้เหนื่อยยิ่งกว่าทำตัวเรียบร้อยเป็นสายวาไรตี้กับนักร้องหลายเท่า เขาก็ไม่แคร์ความเหนื่อย สิ่งที่ทำให้ตัวเองเกิดความภูมิใจ จะยิ่งทำให้เขาไฟแรง

ในหัวเขามีคลังเพลงทั้งโลก และยังมีบทละครล้ำค่าอีกนับไม่ถ้วนรอให้เขาได้ค้นพบ…

กว่าจะข้ามมาชาติหนึ่ง ถ้าเอาผลงานยักษ์ๆ ที่คุ้นหูคุ้นตาจากชาติก่อน มานำเสนอในโลกคู่ขนานนี้ไม่ได้ แล้วมันต่างอะไรกับเสียเวลาเปล่า?

เรื่องพวกนี้ ใช้แรงของตัวเองคนเดียวคงทำไม่ไหวแน่

เขาจะเดินหน้ารวบรวมคน ขยายกองทัพ โตวันโตคืน แล้วสักวันหนึ่งก็จะกลายเป็นยักษ์ใหญ่หมายเลขสองในวงการบันเทิงจีนที่ทัดเทียมหัวเยว่ ภาพนั้น แค่คิดเลือดก็สูบฉีดแล้ว

“สรุปก็คือ การทำหนังคือความฝันของผม!” ลวี่หมิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม

กังจื่อไม่เข้าใจ แต่กังจื่อเคารพ: “หมิง เอาอย่างนี้ พี่ไม่ไปปรึกษาใครแล้ว พี่ตัดสินใจเอง กีวีจะบวกค่าตัวงานให้อีกสิบล้านหยวน สมมติว่านายถ่ายหนังห่วยบาดตาออกมา ไม่ได้เงินสักเฟิน แถมยังขาดทุนจนบ้านแทบพัง กว่าจะกวาดเรตติ้งคนทั่วไปกลับมาได้แล้วแท้ๆ ยังต้องตกต่ำอีกหน สู้พี่เสียสละสักครั้ง ซื้อขาดความฝันชวนขัดใจสวรรค์ของนายไปเลยดีกว่า!”

“เพื่อพวกเรา และเพื่อผู้ชม พี่ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายสายตาใครอีกเลย!”

“ว่าไปก็น่าแปลก ตั้งแต่ปีที่แล้ว ไม่รู้เป็นอะไร คุณภาพงานในวงการละครกับวงการภาพยนตร์ดิ่งลงฮวบ ผู้ชมทั้งปีแทบไม่ได้กินของดีสักมื้อ เธอยังจะไปกระตุกต่อมเขาอีก พี่กลัววงการบันเทิงจีนไม่รอด!”

“…” ลวี่หมิง

ต้องพูดตามตรง ตั้งแต่ข้ามมา ยังไม่เคยถึงกับจนคำพูดแบบนี้มาก่อน

“ยังไงซะ เดี๋ยวพอผมถ่ายเสร็จ คุณดูแล้วจะเข้าใจเอง ถ้าคุณภาพไม่ดี จะด่ายังไงก็เชิญ! อีกอย่าง ไหนๆ กังจื่อคุณก็จริงใจกับพี่ขนาดนี้ ผมก็จะฉุดคุณขึ้นมาด้วย เงินลงทุนตัวหนังรวมสี่สิบล้านก็พอ ตอนนี้ขาดอยู่สิบล้านพอดี ตามกติกาในวงการ ผมออกแรง คุณออกเงิน สิบล้านแบ่งหุ้นให้คุณ 20%!”

กังจื่อ: “???”

เขาชะงักไปชั่วครู่ แล้วจู่ๆ ก็ไม่อยากเชื่อ: “ต้มตุ๋นกันซึ่งๆ หน้า?”

สิบล้านได้หุ้น 25%?

เขาไม่กังขาเลยว่าพอหนังฉาย สุดท้ายสิบล้านที่ใส่ไป อาจเหลือกลับมาแค่หมื่นเดียว ถึงตอนนั้นเงินหาย แถมคนยังเสียชื่อเสียงยับ…

การอัปค่าตัวงานให้ลวี่หมิง เป็นเงินจากแพลตฟอร์ม แต่ถ้าจะลงทุนซื้อหุ้น เงินนั่นต้องควักจากกระเป๋าตัวเอง ในฐานะประธานกีวี ถึงจะทรัพย์สินไม่น้อย แต่ให้เอาเงินไปละลายแม่น้ำแบบนี้ เขาก็ไม่เคยทำ!

ทว่าไม่นาน ลวี่หมิงก็เริ่มทั้งเกลี้ยกล่อมทั้งอธิบายอย่างใจเย็น

ดาราตกกระแสตัวเล็กๆ คนนี้ที่ไม่เอาอนาคตสวยหรู ดันดื้อจะทำหนัง ความมั่นใจแบบนั้น ทำให้กังจื่ออดสงสัยไม่ได้อยู่ดี

แม้เขาจะรู้สึกเหลือเชื่ออยู่มาก แต่ก็ถูกคำมั่นสาบานของลวี่หมิงทำเอาเกรงใจจนเงียบกริบ

เรื่องระดมทุน เขาตัดสินใจว่าจะรออ่านบทให้จบ แล้วค่อยไปที่กองถ่ายดูด้วยตาตัวเองก่อนค่อยตัดสินใจ ส่วนตัวผู้กำกับ กังจื่อก็ส่งผู้กำกับรันนิ่งแมนอย่างลู่ฮ่าวให้ลวี่หมิงยืมตัวไปเลย

เพื่อความไม่ประมาท ก่อนเซ็นสัญญากังจื่อยังไม่เฉลยว่าดาราตกกระแสคนนั้นคือสปอนเซอร์ใหญ่ มิฉะนั้นชื่อกระฉ่อนของหมอนี่โผล่มาเมื่อไหร่ เกรงว่าลู่ฮ่าวคงไม่กล้าเซ็นชื่อตัวเองลงบนจดหมายท้าวยมราชแน่

ตลอดหลายวันต่อมา พอเริ่มอัดรายการรันนิ่งแมนตอนที่สอง กระแสความสนใจมหาศาลที่ลวี่หมิงดึงจากทางเพนกวินมาก่อน ก็พากันย้ายค่ายมามุงฝั่งนี้ กีวีก็สร้างสถิติดึงผู้ใช้ใหม่อีกครั้ง ตามข่าวลือบอกว่า แค่สองวันที่ไลฟ์สดรันนิ่งแมน ยอดรายได้ของแพลตฟอร์มยังมากกว่ารายได้รวมทั้งไตรมาสในปกติเสียอีก กวาดเงินกันจนมือพอง!

ในฐานะผู้กำกับวาไรตี้ ฮ่าวจื่อมีความฝันยิ่งใหญ่ที่สุดคือจะฝ่าด่านเข้าไปในวงการภาพยนตร์ สร้างผลงานชิ้นเอกที่ใครๆ ต่างยกย่องจนชื่อกระหึ่มไปทั่ว พอรู้ว่าหัวหน้าสายตรงดันเขาสุดตัว ฮ่าวจื่อก็ซาบซึ้งใจเป็นที่สุด

ระหว่างอัดรันนิ่งแมน ชายวัยกลางคนคนนั้นยิ้มตลอดรายการ แม้โดนดาราตกกระแสแกล้งก็หัวเราะผ่านไป ไม่ใส่ใจสักนิด อยู่คนเดียวก็ยังกระโดกกระเดกหัวเราะกับอากาศ

หลังจบคิวถ่ายสองวัน ฮ่าวจื่อก็รีบจ้ำมาที่ออฟฟิศกังจื่อเพื่อประสานงานให้ลงตัว ก่อนเซ็นสัญญา เขายังได้เห็นบทละคร “นักพรตไร้ใจ” ด้วย