วันที่หกของเทศกาล

บรรยากาศปีใหม่ยังคงคุกรุ่น ขณะที่หลินจือไป๋ตื่นขึ้นมาและนั่งกินอาหารเช้า เขาสังเกตเห็นว่าทุกคนในครอบครัวมาพร้อมหน้าพร้อมตา ซึ่งหาได้ยากในช่วงวันหยุดแบบนี้

"มีเรื่องอะไรรึเปล่า?" หลินจือไป๋ถามขึ้น

พ่อของเขามีสีหน้าจริงจังตอบกลับว่า

"ตอนเที่ยงเราจะไปที่คฤหาสน์ซีเฉิงกัน"

คฤหาสน์ซีเฉิง?

ดวงตาของหลินจือไป๋วาบแสงแห่งความสงสัย

หลินซีพูดพึมพำ

"ดูเหมือนท่านปู่จะเตรียมสรุปเรื่องราวแล้วล่ะ"

แม่ของเขาพูดเสริม

"อาจจะเป็นเรื่องการแบ่งบริษัทก็ได้นะ ที่สำนักงานใหญ่เตรียมการมานานแล้ว"

"แล้วครอบครัวอื่นจะไปด้วยไหม?" พ่อของหลินจือไป๋ถาม

หลินตงพยักหน้า

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ในช่วงเที่ยงวัน ครอบครัวของหลินจือไป๋เดินทางไปยังคฤหาสน์ซีเฉิง ทันทีที่เข้ามาในห้องรับแขก พวกเขาก็พบกับสมาชิกครอบครัวของลุงทั้งสามกำลังพูดคุยกันอยู่

"อ้าว น้องสี่ มากันแล้วเหรอ"

ลุงใหญ่พยักหน้าทักทายหลินตง แม้ว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวจะมีปัญหา แต่การทักทายตามมารยาทก็ยังคงอยู่

ลุงคนที่สามเองก็พยักหน้ารับเช่นกัน มีเพียงลุงคนที่สองที่ไม่แม้แต่จะมองหน้า นั่งสูบบุหรี่อยู่มุมโซฟาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในขณะนั้นเอง

เสียงไอแว่วมาจากทางไกล

ทุกคนหันไปตามเสียงและสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที!

สิ่งที่พวกเขาเห็นคือหลินเจามู่ ปู่วัยชราที่นั่งอยู่บนรถเข็น กำลังถูกเลขาคนสนิทของเขาเข็นเข้ามา

"คุณพ่อ ทำไมถึงต้องนั่งรถเข็นล่ะ?"

ลุงคนที่สองรีบลุกขึ้นและดับบุหรี่ในมือทันที ทุกคนเริ่มถามด้วยความเป็นห่วง

"สุขภาพของพ่อเป็นยังไงบ้างครับ?"

"หน้าตาท่านดูไม่ค่อยดีเลย"

"ป่วยรึเปล่าครับ?"

หลินเจามู่ยกมือขึ้นห้ามและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ฉันยังเดินไหวอยู่ แต่ช่วงนี้พลังงานไม่ค่อยดี หมอบอกว่าถ้าขยับตัวให้น้อยลงได้ก็ควรจะทำ"

"คุณพ่อต้องรักษาสุขภาพนะครับ บ้านหลังนี้ยังต้องพึ่งพาคุณพ่ออยู่" ลุงใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย

หลินเจามู่หัวเราะเบาๆ

"ฉันจะอยู่ดูแลบ้านนี้ได้อีกไม่นานแล้ว"

เมื่อพูดจบ เขาก็ไอออกมาอีกสองสามครั้ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ครบหนึ่งปีแล้ว เมื่อปีที่แล้ว ฉันให้โอกาสทุกคนได้พิสูจน์ตัวเอง มีคนทำได้ดี และมีคนที่ทำได้ย่ำแย่"

ลุงใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย ขณะที่ลูกชายทั้งสองของเขา หลินกงและหลินจิ้งก็ก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร

ลุงคนที่สองเองก็มีท่าทีเงียบงัน ลูกชาย หลินหู่ และลูกสาว หลินเฟิ่ง ถึงกับก้มหน้าหลบสายตาของปู่ มีเพียงหลินเป่าที่ยังยืดอกอย่างมั่นใจ

ลุงคนที่สามยิ้มกว้าง ส่วนลูกชายทั้งสองของเขาก็มีสีหน้าที่เหมือนกัน ต่างจากหลินหลิวที่กำลังเม้มปากแน่นด้วยความเครียด

สายตาของหลินเจามู่กวาดมองไปรอบๆ และเปรียบเทียบทุกคน สิ่งที่เขาเห็นคือ ครอบครัวของหลินจือไป๋นั้นดูสงบและใจเย็นที่สุด

หลินเจามู่กระแอมก่อนจะพูดขึ้น

"ลูกคนโต ธุรกิจภาพยนตร์ของแกทำได้ไม่เลว รายงานการเงินฉันเห็นแล้ว ฉันพอใจที่จะให้แกดูแลต่อไป แต่ลูกชายทั้งสองของแกนี่สิ ทำตัวไม่เอาไหนจริงๆ"

ลุงใหญ่รีบพูด

"ผมได้ตำหนิพวกเขาไปแล้ว คุณพ่อช่วยให้โอกาสพวกเขาอีกสักครั้งได้ไหมครับ?"

"โอกาสน่ะ ต้องแย่งชิงเอง" หลินเจามู่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

"ปีนี้ให้หลินเว่ยดูแลแบรนด์เหล่านั้นแทนเถอะ"

"หลินเว่ย?" ลุงใหญ่หน้าซีดทันที

"แต่ตอนนี้หลินเว่ยกำลังดูแลแผนกดนตรีอยู่นะครับ"

"งานด้านดนตรีให้หลินจือไป๋ดูแลต่อไป พวกแกมีความคิดเห็นอะไรไหม?"

ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

เพราะการให้หลินจือไป๋ดูแลแผนกดนตรีนั้น เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลที่สุดในตอนนี้ เนื่องจากหลินจือไป๋คือไป๋ตี้ นักแต่งเพลงระดับพ่อเพลง!

หลินเจามู่มองไปที่หลินจือไป๋

"แกคิดยังไง?"

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย

"ถ้าคุณปู่ให้ผมดูแล ผมก็รับครับ แต่เรื่องงานจะให้พี่สาวผมจัดการแทน"

"เรื่องนั้นเป็นเรื่องของแก" ปู่ตอบโดยไม่ติดใจ

ในขณะที่ลุงคนที่สองเริ่มทนไม่ไหว พูดขึ้น

"หลินจือไป๋เขามีสำนักพิมพ์เฉินฮวาอยู่แล้วนะครับ…"

สายตาของหลินเจามู่จ้องเขม็ง

"แกมีความคิดเห็นอะไรเหรอ?"

ลุงคนที่สองกัดฟันและพูดเสียงเบา

"ผมจะไปมีความคิดเห็นได้ยังไงล่ะครับ ในเมื่อเป็นการตัดสินใจของคุณพ่อ"

หลินเจามู่พยักหน้า

"งั้นก็เอาตามนี้ หลินกงโดนปลด หลินจิ้งก็เช่นกัน งานของสองคนนี้ ลูกคนโต แกจัดการเองแล้วกัน จะให้ทำอะไรก็ได้ ส่วนงานภาพยนตร์แกดูแลต่อไป"

หลินจิ้งตกใจ

"คุณปู่ครับ ผลงานของผมไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะครับ…"

"ไม่แย่?" เสียงของหลินเจามู่เย็นเยียบ

"นักแสดงที่แกดูแลเกือบจะก่อกบฏ พวกเขาไม่พอใจที่แกบังคับให้รับงาน ไม่ว่าจะโปรโมตสินค้าของพี่ชายแก หรือดึงยอดวิวให้แพลตฟอร์มของหลินหู่ แต่แกกลับไม่สามารถทำอะไรให้สำเร็จได้เลย แบบนี้ยังเรียกว่าผลงานดีอีกเหรอ?"

"ผม..."

หลินจิ้งพูดอย่างเดือดดาล รู้ตัวว่าโดนพี่ชายและหลินหู่พาเข้าซวยเต็มๆ!

หลินเจามู่ ประกาศเสียงเรียบ

"ต่อไป งานดูแลนักแสดงทางโทรทัศน์ให้ครอบครัวลูกคนที่สี่รับผิดชอบ"

"ได้ครับ"

หลินตงพยักหน้ารับคำ

หลินเจามู่ กล่าวต่อ

"สำหรับครอบครัวลูกคนโตให้เป็นไปตามที่กำหนด ส่วนลูกคนที่สอง ปีที่แล้วงานเฉินฮวาวิดีโอและเฉินฮวาทีวีดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก อาจเป็นเพราะฉันมอบภาระให้หนักเกินไป งั้นต่อไปนี้ ให้ลูกดูแลเฉินฮวาวิดีโออย่างเดียว ส่วนเฉินฮวาทีวีให้ลูกคนที่สาม"

"พ่อ! ขอเวลาอีกหน่อยเถอะครับ!"

หลินเซี่ยลนลาน "งานโทรทัศน์ผมยังไหวแน่นอน แค่เรื่องละคร 《มังกรหยก》 ที่ผมตัดสินใจพลาดไปเท่านั้นเอง!"

"พี่ชายไม่เชื่อใจผมเหรอ?"

หลินชิวยิ้มอย่างสุภาพ "งานโทรทัศน์นี้ ผมจะตั้งใจทำเต็มที่ ถ้าพี่ชายมีใครที่อยากเก็บไว้ สามารถย้ายไปทำงานในเฉินฮวาวิดีโอได้ ผมไม่มีปัญหาอะไร"

"หลินชิว!"

หลินเซี่ยโกรธจนตัวสั่น "นายเข้าใจงานโทรทัศน์ซักแค่ไหนกัน?"

หลินชิวยังคงยิ้ม "ถ้าผมไม่เข้าใจอะไร เดี๋ยวจะมาขอคำแนะนำจากพี่ชาย อย่าลืมช่วยผมด้วยล่ะ"

"นายคิดจะแย่งงานฉันต่อหน้าพ่อเลยเหรอ?"

หลินเซี่ยจ้องหลินชิวด้วยความไม่พอใจ รู้สึกเหมือนโดนไล่ออกจากจุดที่เคยยืน

"ไม่มีใครมาแย่งงานนาย นายต่างหากที่รักษามันไว้ไม่ได้"

คำพูดของหลินเจามู่ทิ่มแทงใจ "ลูกชายคนโตของนายยังดูแลเฉินฮวาไลฟ์ไม่ได้เรื่องเลย ฉันตัดสินใจแล้วว่าธุรกิจไลฟ์สตรีมนี้ไม่ต้องทำต่อไปแล้ว ให้หลินหู่ไปทำงานในเฉินฮวาวิดีโอแทน เธอก็เหมือนกันหลินเฟิ่ง อยู่ที่นั่นเงียบๆ เลิกทำอะไรนอกลู่นอกทางได้แล้ว"

คำพูดนี้เท่ากับตัดสิน "ประหารชีวิตทางอาชีพ" ของหลินหู่และหลินเฟิ่งโดยสิ้นเชิง

หลินหู่ก้มหน้านิ่ง งานที่เขารับผิดชอบไม่สามารถแข่งขันกับแพลตฟอร์มหลี่อวี๋ไลฟ์ได้เลย

หลินเฟิ่งกัดฟันแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร

"ส่วนหลินเป่า ให้ดูแลแผนกการ์ตูนต่อไป และฉันจะมอบหุ้น 50% ของบริษัทการ์ตูนให้กับเธอ"

ในบรรดาคนทั้งหมด ครอบครัวหลินเซี่ยมีแค่หลินเป่าที่ได้รับประโยชน์แท้จริง

"ขอบคุณคุณปู่!"

หลินเป่ายิ้มกว้างด้วยความดีใจ แต่เมื่อเห็นว่าครอบครัวตัวเองสูญเสียอำนาจ เขาก็พยายามเปลี่ยนสีหน้าให้เศร้าลง โดยระลึกถึงความทุกข์ใจในอดีตทั้งหมด

"ต่อไป งานโทรทัศน์ให้ลูกคนที่สามรับผิดชอบ"

หลินเจามู่กล่าวต่อ "ส่วนงานประชาสัมพันธ์ที่ลูกเคยดูแล ก็ให้ดูแลต่อไป ให้หลินมู่มาช่วยงานด้วย ส่วนหลินเสินก็เพิ่มความรับผิดชอบดูแลธีมพาร์คอีกสองแห่ง"

หลังจากจัดสรรงานทั้งหมดแล้ว

หลินเจามู่หันไปทางหลินตง "เธอและลูกๆ ของเธอทำงานได้ดีมาก ปีนี้ฉันจะเพิ่มภาระให้มากขึ้น โดยให้เธอเป็นรองประธานเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์"

เมื่อการจัดสรรหน้าที่จบลง

แม้จะมีคนไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจคัดค้านได้

จากผลการตัดสิน ครอบครัวหลินชิวและหลินตงได้ผลประโยชน์มากที่สุด เพราะผลงานของทั้งคู่โดดเด่นในปีที่ผ่านมา

"เรื่องการแยกบริษัท ฉันสั่งให้เลขาจินจัดการแล้ว"

หลินเจามู่กล่าวต่อ "เริ่มจากการแยกแผนกภาพยนตร์เป็นบริษัทอิสระ จากนั้นจะเป็นการจัดสรรหุ้น ดูรายละเอียดจากเลขาจินได้เลย"

หลังพูดมานาน หลินเจามู่ดูเหนื่อยเล็กน้อย

เลขาจินแจกเอกสารสัดส่วนหุ้นให้กับรุ่นสองและสามของตระกูลหลิน

หลินชุนครอบครองหุ้น 30% ของเฉินฮวาฟิล์ม

หลินเซี่ยครอบครองหุ้น 40% ของเฉินฮวาวิดีโอ

หลินชิวครอบครองหุ้น 20% ของเฉินฮวาทีวี

หลินตงครอบครองหุ้น 30% ของเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

...

ระหว่างทางกลับบ้าน

หลินซีอารมณ์ดีมาก "ดูเหมือนว่าครอบครัวของลุงรองจะถูกดันไปอยู่ข้างหลังแล้วนะ ถึงแม้เฉินฮวาวิดีโอจะมีมูลค่าประเมินสูง แต่สุดท้ายมันก็แค่เว็บไซต์วิดีโอเท่านั้น ที่ดูจะได้ผลประโยชน์จริงๆ ก็แค่หลินเป่าที่มีธุรกิจการ์ตูนเพิ่มเติมเท่านั้นเอง..."

"ส่วนครอบครัวลุงใหญ่ ต่อไปก็คงเหลือแค่เส้นทางสายภาพยนตร์แล้วล่ะ"

หลินเซิ่งเทียนพูดขึ้น "แต่เขาได้หุ้นของบริษัทภาพยนตร์ไป ก็ไม่ได้แย่เกินไปหรอก ส่วนครอบครัวของลุงสามดูเหมือนจะได้ประโยชน์มากที่สุด"

"ยังไงก็ไม่เท่ากับครอบครัวเราอยู่ดี"

แม่พูดด้วยรอยยิ้ม "ต่อไป เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ นอกจากส่วนภาพยนตร์ที่ถูกแยกออกไป ก็คืออาณาจักรของเราโดยแท้จริง"

"ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอก ผมได้หุ้นแค่ 30% เท่านั้น"

หลินตงกล่าว "ส่วนอีก 70% ไม่รู้ว่าท่านจะจัดการยังไง น่าจะขึ้นอยู่กับผลงานของเราในอนาคต"

"นี่ก็เป็นหน้าที่ที่พ่อควรต้องคิดแล้วล่ะ"

หลินจือไป๋พูดอย่างพึงพอใจกับผลลัพธ์ในวันนี้ "ต่อไปแผนกดนตรีให้พี่สาวดูแลไป ผมขอแค่มีชื่ออยู่ก็พอ"

พี่สาวทำงานในแผนกดนตรีมาหลายปี มีประสบการณ์มากพอ

แต่พลังและความตั้งใจของหลินจือไป๋ยังคงอยู่ที่คุนเผิง

เขาวางแผนจะใช้คุนเผิงเพื่อสู้กับลุงๆ ของเขา โดยเริ่มจากแผนกภาพยนตร์ คุณปู่ดูเหมือนจะมอบอุตสาหกรรมภาพยนตร์ของเฉินฮวา ให้ครอบครัวคุณลุงคนโตทั้งหมด

เรื่องนี้หลินจือไป๋เห็นว่าไม่ยากเลยที่จะจัดการ

เขาวางแผนให้คุนเผิงบุกเข้าสู่อุตสาหกรรมภาพยนตร์

ส่วนเฉินฮวาวิดีโอที่ครอบครัวลุงรองดูแล หลินจือไป๋ก็มีแผนเช่นกัน วันหนึ่งเขาจะทำให้คุนเผิงวิดีโอยึดครองตลาดให้ได้!

สำหรับครอบครัวลุงสามที่ตอนนี้มีอิทธิพลค่อนข้างมาก จัดการยากที่สุด

หลินจือไป๋ตั้งใจเริ่มจากสถานีโทรทัศน์ โดยจะเพิ่มความร่วมมือกับเทียนกวงทีวี

เมื่อกลับถึงบ้าน

หลินจือไป๋ได้โทรคุยกับเจียงเฉิง เล่าเรื่องในวันนี้ให้ฟัง

เจียงเฉิงเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดขึ้น "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนคุณปู่หลินเริ่มเปลี่ยนกลยุทธ์ในปีนี้ เปลี่ยนมาใช้วิธีแบ่งแยกชัดเจน ไม่ปล่อยให้ครอบครัวต่างๆ ขัดแย้งกันอีก"

"เพราะท่านแก่แล้ว"

หลินจือไป๋นึกถึงสภาพคุณปู่ในวันนี้ ดูเหมือนร่างกายจะเริ่มมีปัญหา ความอ่อนแอแบบนั้นไม่น่าจะแกล้งทำได้

ในสถานการณ์แบบนี้

คุณปู่คงเริ่มคิดถึงวิธีแก้ปัญหาระหว่างลูกหลาน

และวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุดก็คือ ให้แต่ละครอบครัวดูแลส่วนงานของตัวเอง ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

แต่หลินจือไป๋ไม่มีความคิดที่จะปล่อยลุงๆ ของเขาไปง่ายๆ ในโลกปัจจุบันแม้จะไม่สามารถทำอะไรผิดกฎหมายได้ แต่เขาก็จะทำให้ลุงทั้งสามของเขารู้สึกถึงคำว่า "ร่วงหล่นสู่ก้นเหว"

"ฉันเข้าใจแล้ว"

เจียงเฉิงพูด "ถ้าเป็นแบบนี้ เรื่องก็ดูจะง่ายขึ้น"

หลินจือไป๋ยิ้ม

ในไม่กี่วันต่อมา

ตำแหน่งในเฉินฮวากรุ๊ปของตระกูลหลินรุ่นที่สองและรุ่นที่สามมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ และมีการยืนยันการแยกแผนกภาพยนตร์ออกมาเป็นบริษัทอิสระ ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่ววงการ

หลินจือไป๋กลายเป็นหัวหน้าแผนกดนตรีของเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์!

...

ในบริษัท

การเข้ารับตำแหน่งของหลินจือไป๋ในแผนกดนตรีไม่มีแรงต้านใดๆ เพราะเขาไม่ได้เป็นเพียงหลานชายคนเล็กของตระกูลหลินรุ่นที่สาม แต่ยังเป็นไป๋ตี้ เจ้าของบทเพลงชื่อดังอีกด้วย!

อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋ได้วางแผนที่จะมอบหมายงานในแผนกดนตรีให้พี่สาวที่เป็นรองหัวหน้าแผนกจัดการแทน ดังนั้นหลังจากเข้ารับตำแหน่ง เขาแค่ปรากฏตัวเป็นพิธีแล้วก็ปล่อยงานให้พี่สาวดูแล

วันที่ 10 มกราคม

ขณะที่หลินจือไป๋กำลังวางแผนว่าจะจัดการกับลุงๆ อย่างไร ข่าวใหญ่ที่สั่นสะเทือนวงการบันเทิงฉินโจวก็ปรากฏขึ้น!

คุณปู่ของซูฉาน!

ประธานเทียนกวงกรุ๊ป!

ตำนานแห่งวงการบันเทิง!

ซูติ้งปัว ผู้ที่เทียบเท่ากับหลินเจามู่แห่งเฉินฮวา และอิ๋นเทียนโฉวแห่งน่าเซินเอนเตอร์เทนเมนต์ ได้เสียชีวิตลงในวันที่ 10 มกราคมนี้!