โกซูยอลและบังแทโฮหันมามอง

พวกเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเหตุใดอ็องรี มาร์โซจึงเข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว

แม้แนวคิดที่ผู้จัดจะลงประกวดเองจะดูเหลือเชื่อ แต่ถ้าคิดถึงความเพี้ยนของเขาในอดีต ก็ยังพอเข้าใจได้อยู่บ้าง

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนสงสัยยิ่งกว่านั้น คือเหตุใดชายผู้ชอบเป็นจุดสนใจเสมอ จึงซ่อนตัวเองและไม่เปิดเผยชื่อในการเข้าร่วมครั้งนี้

อ็องรี มาร์โซเพียงแต่จ้องมองโกฮุนอยู่สักพักโดยไม่ตอบคำถาม กระทั่งโกฮุนเลิกคิ้วถามซ้ำ เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปาก

“อีกไม่นาน ทุกคนจะเงยหน้าชื่นชมฉัน”

...

เขาไม่ตอบคำถาม แต่กลับพูดอะไรแปลกๆ ขึ้นมาแทน

ยังไม่ทันได้ถามซ้ำ อ็องรี มาร์โซก็พูดต่อ

“มันจะเกิดขึ้นแน่นอน สิ่งที่ทั้งมาตีสผู้ปลดปล่อยสี และปิกัสโซผู้ปลดปล่อยรูปทรง ยังไม่อาจทำได้”

อ็องรี มาตีส และ ปาโบล ปิกัสโซ ศิลปินผู้เป็นตัวแทนแห่งศตวรรษที่ 20

มาตีสซึ่งใช้สีสันรุนแรงราวสัตว์ป่า ถูกขนานนามว่าเป็นผู้บุกเบิกฟอวิสม์ (ลัทธิสัตว์ป่า) และได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ปลดปล่อย “สี” ในวงการจิตรกรรม

ปิกัสโซใช้มุมมองหลากหลายแทนที่จะถ่ายทอดภาพตรง จนถูกยกให้เป็นผู้ให้กำเนิดคิวบิสม์ (ลัทธิรูปทรงเรขาคณิต) และเป็นผู้ปลดปล่อย “รูปทรง”

ทั้งสองคนล้วนเป็นศิลปินผู้พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ศิลปะ

และอ็องรี มาร์โซก็กำลังบอกว่าเขาเองจะเปลี่ยนกระแสประวัติศาสตร์เช่นนั้น

“แต่ก่อนอื่น ฉันต้องแน่ใจก่อน”

“แน่ใจเรื่องอะไรครับ?”

รู้สึกว่าถ้าไม่ให้เขาพูดจนจบ คงจะไม่ได้คำตอบของคำถามแน่ โกฮุนจึงถามต่อ

“ว่าฉันสมควรจะทำมันหรือไม่”

แววตาของเขาจริงจังเหมือนเคย เมื่อพูดถึงการจะเปิดประตูยุคสมัยใหม่ด้วยตนเอง

“จำเป็นต้องมีคำว่า ‘สมควร’ ด้วยหรือครับ?”

“จำเป็นสิ”

มาร์โซตอบหนักแน่น

“ถ้าฉันไม่สามารถ ‘ครอบคลุม’ นายได้ ฉันก็ไม่ต่างจากช่างเทคนิคคนหนึ่งเท่านั้น”

“อะไรนะครับ? ผมเกี่ยวอะไรกับงานของคุณ?”

เขาเงียบอีกครั้ง

หลังจากสบตากันอยู่พักหนึ่ง เขาก็พูดประโยคที่เข้าใจได้ยากออกมา

“เพราะนายคือ ‘สัญลักษณ์แห่งอนาคต’”

คนคนนี้ชอบประเมินผมเกินจริงเสมอ

“นายเคยถามฉันมาก่อนใช่ไหม”

แววตาที่มองลงมาพร้อมคำถามนั้นเต็มไปด้วยพลัง

“ว่าจะวาดอะไร”

เขาเคยถามผมมาก่อนว่า ผมจะสร้างศิลปะแบบไหน

สำหรับผมแล้ว การได้ชมผลงานของศิลปินคนอื่นและทำความเข้าใจพวกเขาคือความสุข

จากแนวคิด องค์ประกอบ และความรู้สึกที่ผมคาดไม่ถึง ผมได้รับแรงบันดาลใจใหม่เสมอ

หากในอดีตผมเคยวาดเพียงตัวตนของตัวเอง แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อหน้าร้อนปีที่แล้ว ช่วงเวลาที่ผมสูญเสียความทรงจำ ผมพยายามจะสื่อสารผ่านภาพวาด

ทั้งกับคนในศตวรรษที่ 19, 20 และคนที่มีชีวิตอยู่ในยุคเดียวกัน ผมพยายามจะบอกเล่าเรื่องราวของผม และเข้าใจพวกเขาให้มากขึ้น

เพราะอย่างนั้น...

ผมไม่สามารถตอบคำถามว่า “ผมจะสร้างศิลปะแบบไหน” ได้

สิ่งสำคัญคือ ความเหงาอันแสนสาหัสที่ไม่สามารถอดทนได้ด้วยตัวคนเดียว กลับถูกเยียวยาและปลอบโยนได้ด้วยภาพวาด

ผมวาดรูปเพราะไม่อาจทำอย่างอื่นได้ และเพราะแบบนั้น “การวาด” จึงเป็นเป้าหมายในตัวของมันเอง

“……เมื่อถึงเวลา นายจะเข้าใจ”

อ็องรี มาร์โซหันหลังให้

เขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว และอาร์แซงก็โค้งให้พวกเราอย่างสุภาพก่อนจะปิดประตูตามหลัง

สุดท้ายเขาก็ยังไม่ตอบคำถามเรา แต่พูดในสิ่งที่อยากพูดเองฝ่ายเดียวแล้วจากไป

“ดูเหมือนเขาอยากจะแข่งขันในเงื่อนไขที่เท่าเทียมจริงๆ นะ”

คุณปู่พูดขึ้น

“เงื่อนไข?”

“เขาบอกว่าถ้าไม่สามารถ ‘ครอบคลุม’ ตัวเธอได้ เขาก็ไม่ต่างจากช่างฝีมือธรรมดา แสดงว่าเขาอยากจัดการอะไรบางอย่างให้จบก่อนจะเปิดเผยตัว”

“เขากำลังเตรียมอะไรอยู่นะ ถึงกับพูดถึงมาตีสกับปิกัสโซเลย?”

บังแทโฮถามอย่างครุ่นคิด

“ไม่แน่ใจเหมือนกันนะ”

“อืม…”

“ผมหิวแล้วครับ”

บรรยากาศที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลง เมื่อชาชีฮยอนท้วงขึ้นว่าถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว

“จริงด้วย ถึงเวลาอาหารเที่ยงแล้ว คุณลุง ไปที่ร้านที่พูดไว้เมื่อวานกันไหมครับ?”

“ดีเลย”

แม้จะมาถึงร้านแล้ว

แม้อาหารจะเสิร์ฟแล้ว

แต่คำพูดของมาร์โซก็ยังค้างอยู่ในหัว จนรสชาติของบุยยาเบสก็ไม่อาจรู้สึกได้เต็มที่

‘นายคงคิดว่าตัวเองเก่งที่สุด แต่จริงๆ แล้วนั่นแค่ภาพลวงตา ฉันเองก็เคยคิดนะ ว่าทำไมช่วงเวลาแบบนี้ถึงมาเร็วขนาดนี้ เหมือนคลิมต์นั่นแหละ’

เมื่อคิดทบทวนถ้อยคำนั้น ผมก็เริ่มเข้าใจ

ครั้งหนึ่ง ปีแอร์ มาร์โลเคยบอกผมว่า อ็องรี มาร์โซเคยรู้สึกด้อยกว่าผม

ตอนนั้นผมคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ

แต่บางที อาจไม่ใช่เรื่องโกหกทั้งหมด

ใครจะไปคิดว่าอ็องรี มาร์โซ ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ที่ยืนหยัดด้วยสไตล์และปรัชญาของตัวเองจนได้รับความรักจากทั่วโลก จะมองผมแบบนั้น

“……”

หรือบางที ผมแค่ไม่อยากเชื่อก็เท่านั้น

ถ้าดูจากภายนอก ผมคือเด็กที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย

มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่ผู้คนในวงการศิลปะจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจกับเรื่องแบบนี้

บางคนอาจให้การสนับสนุน แต่ก็ต้องมีบางคนที่ไม่อาจยอมรับได้

แม้จะไม่รุนแรงเหมือนชายที่เคยก่อเรื่องในแกลเลอรีของมาร์โซ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า มีศิลปินจำนวนมากที่ใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อสิ่งที่เด็กอายุสิบหรือสิบเอ็ดขวบบรรลุได้อย่างง่ายดาย

ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นผู้ใหญ่

รวมถึงตัวผมด้วย

มันช่างน่าตกใจ ที่อ็องรี มาร์โซ ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ในสายตาผม จะรู้สึกด้อยต่อผม

แต่ถ้าเขาเคยรู้สึกเช่นนั้นจริง

ผมก็คงต้องมองเขาใหม่

เขาไม่ใช่แค่คนประหลาดที่เต็มไปด้วยทิฐิ

เขาเป็นคนที่ยอมรับผม และอยากจะต่อสู้กับผมอย่างเสมอภาค

แม้ผมจะเริ่มมีชื่อเสียงตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับชื่อเสียงของอ็องรี มาร์โซ

และด้วยลักษณะของการประกวดอาร์นูโว ชื่อเสียงย่อมส่งผลต่อผลลัพธ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ ก็ล้วนเปิดเผยตัวตนของตนเองอย่างไม่ลังเลเช่นกัน…

แก่นแท้ของศิลปะ คือการเปิดเผยตัวตน

ดังนั้นจึงไม่แปลกที่ศิลปินส่วนใหญ่เลือกเปิดเผยชื่อเมื่อส่งผลงานเข้าประกวด

แต่ผมที่ยังอยู่ระหว่างการสื่อสารกับผู้ชมผ่านผลงานหลายชิ้นเพื่อค้นหาแนวทางของตัวเอง ยังไม่อาจทำเช่นนั้นได้ง่ายนัก

และอ็องรี มาร์โซ… เขาก็เลือกจะปกปิดตัวตน เพื่อให้สอดคล้องกับผม แล้วเข้าร่วมการประกวดนี้

นั่นมันบริสุทธิ์สิ้นดี

แม้ผมจะไม่เข้าใจความรู้สึก “ต่ำต้อย” ของเขา แต่ถ้ามันเป็นความจริง การที่เขาเลือกจะต่อสู้กับมันอย่างซื่อตรงเช่นนั้น

มันช่างสูงส่ง

ใครกันจะทำเช่นนั้นได้ ใครจะกล้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกด้อยค่า โดยไม่เปลี่ยนมันเป็นความอิจฉา

หากเขาสามารถยอมรับผู้อื่นได้ เพราะรู้จักรักตัวเองอย่างแท้จริง เราจะยังเรียกเขาว่า “คนหยิ่ง” หรือ “หลงตัวเอง” ได้อยู่อีกหรือ?

ผมขอแสดงความเคารพต่ออ็องรี มาร์โซ

…แต่ทว่า

ผมไม่ได้อยากเอาชนะเขา

ไม่ได้อยากแข่งขันกับเขา

เหมือนครั้งที่ผมเคยแสดงภาพ หน้ากาก ให้เขาดู

ผมแค่อยากคุยกับเขาเรื่องรูปภาพ

...

“ฮุน ไม่ชอบเหรอ?”

คุณปู่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าผมแทบไม่แตะอาหาร เพราะมัวแต่คิดอะไรอยู่

“เปล่าครับ กำลังกินอยู่เลยครับ”

ผมตักเนื้อปลาที่พนักงานแยกก้างไว้ให้เข้าปาก

รสชาติลึกซึ้งกว่าปลานึ่งที่เคยกินที่ซัมช็อกอย่างเทียบไม่ติด

“ก็มีคนแบบนั้นอยู่หรอก”

ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงคุณปู่พูดต่อ

“แม้ไม่อยากแข่งขัน แต่ความอยากชนะใครบางคนก็เป็นแรงผลักดันที่สำคัญได้”

ดูเหมือนท่านจะอ่านใจผมได้ทะลุ

“ดูเหมือนมาร์โซจะมองเธอแบบนั้นล่ะนะ”

ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนบังแทโฮจะเสริมขึ้น

“ก็เหมือนมาติสกับปิกัสโซนั่นแหละ ถึงจะเถียงกันตลอด แต่สุดท้ายพวกเขาก็ผลักดันกันให้กลายเป็นสุดยอดศิลปิน”

“เป็นคู่ที่เข้าใจกันดีที่สุดเลยล่ะ”

ผมไม่รู้รายละเอียดนักเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของสองปรมาจารย์ที่ให้กำเนิด “ฟอวิสม์” และ “คิวบิสม์”

แต่คุณปู่กับบังแทโฮเล่าว่า พวกเขาสร้างแรงกระตุ้นให้กันและกันจนกลายเป็นตำนานได้ เพราะต่างเข้าใจและแข่งขันกันในฐานะศิลปิน

งั้น… แบบนั้นก็คงดีเหมือนกัน

ถ้านั่นคือวิธีที่อ็องรี มาร์โซต้องการจะสื่อสารกับผม ผมก็คงปฏิเสธไม่ได้

เพราะนั่นก็เป็นอีกหนึ่งรูปแบบของ “บทสนทนา” เช่นกัน

...

ค่ำคืนที่สองของการประกวดอาร์นูโวมาถึงแล้ว

ยอดโหวตที่เมื่อวานยังอยู่ราว 5 แสน

พุ่งขึ้นสู่ 1,671,282 โหวตในเวลาเพียงวันเดียว

ความงาม ที่ผสานศิลปะคลาสสิกกับโอเรียนทัลสไตล์ได้อย่างกลมกลืน ได้รับโหวตเพิ่ม 262,586 คะแนน รวมเป็น 384,395 คะแนน

ยังคงรั้งอันดับ 1

ส่วน ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน ที่ใช้รูปแบบลวงตาผ่านลวดลายปลากับฟองน้ำ

เพิ่มมาอีก 227,764 คะแนน รวมเป็น 342,613 คะแนน

ยึดอันดับ 2 อย่างมั่นคง

ทั้งสองผลงานครองสัดส่วนรวมกว่า 43.5% ของคะแนนทั้งหมด สร้างความตะลึงให้ทั้งวงการศิลปะ

“เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?”

อเล็กซ์ ผู้ดูแลช่องนิวทูป Alex Factory ที่เชี่ยวชาญด้านศิลปะถึงกับเกาหัวงง

แม้เขาจะชอบทั้ง ความงาม และ ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน อย่างลึกซึ้ง แต่ก็ไม่คิดว่าผลงานเพียงสองชิ้นจะผูกขาดคะแนนในวงการที่หลากหลายเช่นนี้

└ ก็แกนั่นแหละบอกว่าชอบ 555

└ ดราม่าเกินนะ นายก็ชมอยู่

└ ทำไมต้องแกล้งทำเป็นตกใจอะ

อเล็กซ์จริงจังขึ้น เมื่อเห็นแชตเริ่มแซว

“ไม่ใช่แกล้งหรอก แต่มันแปลกจริงๆ ต่างหาก! ผลงานมีตั้ง 1,789 ชิ้นนะ แล้วสองชิ้นนี้ยังไม่รู้ว่าใครวาดด้วยซ้ำ แต่กลับนำโด่งแบบนี้?”

ผู้ชมเริ่มพยักหน้าตาม

ยิ่งไปกว่านั้น ผลงาน The Most Beautiful ที่ติดอันดับ 10 ในวันแรก เพิ่งถูกเปิดเผยว่าเป็นของ บลานช์ ฟาฟร์ ศิลปินชื่อดัง

แปลว่า ในกลุ่ม Top 10 ตอนนี้ มีแค่ ความงาม และ ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน เท่านั้น ที่ยังไม่เปิดเผยชื่อศิลปิน

“ฟังดูแย่นะ แต่ในตลาดจริง งานศิลปะมันก็แข่งกันที่ชื่อเสียงอะ ถ้าชื่อดัง ผลงานก็มีค่ามากขึ้น แต่นี่...”

อเล็กซ์อ่านข้อความแชตไปด้วย พลางพูดต่อ

“ในแง่หนึ่ง นี่มันบวกมากเลยนะ อาจเป็นเพราะมีคนทั่วไปเข้ามาดูเยอะขึ้นก็ได้ คนที่ไม่อินกับศิลปะมาก่อนเลย แยกผลงานออกจากชื่อศิลปินจริงๆ อะ”

└ จริง 555

└ แกนี่ตลกดีอะ ใช้คำว่า 'มักเกิ้ล' กับศิลปะอีก

└ อ้าว แต่อาร์ตมันก็ของคนรวยไม่ใช่เหรอ จะมาวุ่นวายกับพวกธรรมดาทำไม

“คิดแบบนั้นแหละถึงไม่มีวันเข้าใจไง! คนจนไม่มีสิทธิ์วาดรูปเหรอ? ถ้ามีแต่คนมีเงินถึงจะทำได้ ศิลปะจะหลากหลายได้ยังไง!”

อเล็กซ์เริ่มเดือด

“อย่าลืมว่า เงินนั่นแหละที่ทำให้คนกล้าลงมือ! ใครจะไปวาดรูปตอนกำลังหิวตายได้บ้างวะ!”

เขาโมโหเต็มที่

“จำไว้เลยนะ! ถ้างานอย่าง ความงาม กับ ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน ยังเกิดขึ้นได้อีกเรื่อยๆ แสดงว่าตลาดศิลปะมันกำลังจะเปลี่ยน! พวกนี้แหละจะเป็นคนเขย่าวงการ!”

└ [คุณ Timmy สนับสนุน $100]: ไปออกรายการ CBS ทีเดียว คนดูพุ่งไม่หยุดเลยนะ 555

└ สอนผู้ชมเฉยเลย

“โอย ท่านพี่ทิมมี่! ขอบคุณมากครับ ร้อยดอลลาร์สุดล้ำค่า! ไม่ได้สอนหรอกครับ ผมจะกล้าเหรอ สอนคนดูเนี่ย ขอบคุณครับ! ขอบคุณจริงๆ!”

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดของอเล็กซ์พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสว่างไสวทันที