เฉินหย่งเป็นนักอ่าน และเป็นแฟนพันธุ์แท้ของปู๋เย่โหว เขาได้ทราบข่าวก่อนหน้านี้ว่าสำนักพิมพ์เฉินฮวาจะเปิดตัวเว็บไซต์นิยายออนไลน์แห่งแรกของบลูสตาร์ในชื่อเว็บนิยายบลูสตาร์ ถึงแม้เฉินหย่งจะไม่มีความสนใจในเว็บไซต์นิยายออนไลน์นัก แต่เมื่อได้ยินว่าผลงานใหม่ของปู๋เย่โหวจะเผยแพร่บนแพลตฟอร์มนี้ เขาจึงถูกดึงดูดเข้ามาในทันทีหลังเว็บไซต์เปิดตัว

แน่นอนว่าเฉินหย่งเข้ามาเพราะต้องการอ่านผลงานใหม่ของปู๋เย่โหว

หรือพูดได้ว่า นักอ่านที่เข้ามาในช่วงแรก ๆ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นแฟนคลับของ ปู๋เย่โหว

พอเข้าเว็บไซต์มา เขาก็เห็นแบนเนอร์ขนาดใหญ่พร้อมข้อความโปรโมต [ผลงานใหม่ของปู๋เย่โหว “กระบี่เทพสังหาร” เผยแพร่อย่างเป็นทางการ]

ขณะที่กำลังจะคลิกเข้าไปอ่าน

สายตาของเฉินหย่งกลับถูกดึงดูดด้วยชื่อเรื่องที่ฉูดฉาดและสะดุดตาในส่วนแนะนำ เช่น

“การกลับมาของเทพสงคราม”

เรื่องนี้นอกจากมีชื่อเรื่องในส่วนแนะนำแล้ว ยังมาพร้อมคำโปรยสุดเร้าใจ:

“เมื่อเทพสงครามกลับมา พบว่าภรรยาและลูกสาววัย 5 ขวบของเขาต้องอยู่ในสภาพลำบากถึงขั้นอาศัยในบ้านสุนัข! เขาประกาศคำสั่งออกไปเพียงครั้งเดียว ทำให้เหล่าทหารปลดประจำการนับหมื่นบุกมาเพื่อช่วยเหลือ!”

โอ้โห!

ทั้งชื่อเรื่องและคำโปรย ทำให้เฉินหย่งเกิดความรู้สึกวาบหวิวอย่างรุนแรง!

โดยไม่รู้ตัว เขาก็เปลี่ยนใจและคลิกเข้าไปอ่านเรื่อง “การกลับมาของเทพสงคราม” ทันที เพราะชื่อและคำโปรยช่างดึงดูดใจเกินห้าม

เรื่องราวเริ่มต้นเหมือนในคำโปรยไม่มีผิด

หลงอ้าวเทียน พระเอกของเรื่องเป็นเทพสงคราม หลังปลดประจำการจากกองทัพ เขากลับบ้านแล้วพบว่าลูกสาวต้องอยู่ในบ้านสุนัข ทำให้เขาโกรธจัดจนแทบระเบิด!

หลงอ้าวเทียนประกาศเพียงคำสั่งเดียว!

เหล่าลูกน้องผู้ภักดีนับหมื่นเดินทางมาช่วยเหลือ! หลงอ้าวเทียนปฏิญาณว่าจะทำให้ทุกคนที่เคยดูถูกและทำร้ายครอบครัวของเขาต้องชดใช้!

บทที่ 1!

บทที่ 2!

บทที่ 3!

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องใหม่ มีเพียง 3 บทเท่านั้น แต่เนื้อหาในสามบทแรกกลับทำให้เฉินหย่งรู้สึกถึงความมันสะใจจนแทบหยุดอ่านไม่ได้!

สนุก!

มันส์มาก!

เฉินหย่งไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาเว็บไซต์นี้เพราะผลงานของปู๋เย่โหวจะทำให้เขาได้เจอเรื่องอื่นที่เซอร์ไพรส์ขนาดนี้ นิยายเรื่องนี้เขียนได้โคตรสะใจ เนื้อหาเรียบง่ายตรงไปตรงมา แถมชื่อพระเอก “หลงอ้าวเทียน” ยังฟังดูทรงพลังเหลือเกิน!

ในส่วนคอมเมนต์ของนิยาย

“เรื่องนี้เขียนได้สะใจมาก! ไม่เหมือนนิยายที่เคยเห็นในตลาดเลย แบบนี้คือนิยายออนไลน์เหรอ?”

“สมองกลวงไปหน่อยมั้ย?”

“ผู้แต่งไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทหารเลย”

“เทพสงครามอะไรนี่มันน่าอายไปหน่อยนะ”

“เอาเถอะ ฉันอ่านแล้วสะใจก็พอ!”

“เอาเรื่องการเขียนก็ไม่ถึงกับดี การเล่าเรื่องบางส่วนยังดูไม่สมเหตุสมผล แต่ฉันอ่านแล้วรู้สึกมันส์สุด ๆ เหมือนได้ระบายความอึดอัดในชีวิตจริงออกไปบ้าง!”

“ไม่มีสาระเลย”

“ต้องการสาระทำไม?!”

“นิยายเรื่องนี้เขียนมาเพื่อความสะใจ ถ้าต้องการสาระก็ไปอ่านเรื่องอื่นสิ นิยายก็เหมือนละครน้ำเน่าหรือซีรีส์ไอดอลแหละ ไม่มีอะไรลึกซึ้ง แต่ถ้าคนชอบอ่านก็พอแล้ว ถ้าคุณไม่ชอบก็แค่ไปหาเรื่องอื่นอ่าน ไม่เห็นต้องมาบ่น”

“สนุกเว่อร์!”

ส่วนใหญ่เป็นคอมเมนต์ชื่นชม!

เฉินหย่งเห็นด้วยกับคอมเมนต์เหล่านี้!

เขาชอบสไตล์การเขียนที่มีสาระและลุ่มลึกของปู๋เย่โหวเช่น “เจตนาร้าย” ที่การหักมุมตอนจบถึงกับทำให้เขาขนลุกซู่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่านิยายเรื่องนี้ตอบโจทย์อารมณ์ความสะใจได้อย่างยอดเยี่ยม เป็นประสบการณ์ที่แตกต่างแต่ก็สนุกมาก!

ถ้าจะพูดแบบนี้ละก็

ถ้านิยายของปู๋เย่โหวเปรียบเสมือนอาหารจานพิเศษจากเชฟระดับห้าดาวที่ทำให้คนลิ้มรสแล้วประทับใจไม่รู้ลืม นิยายเรื่อง “การกลับมาของเทพสงคราม” ก็คงเป็นเหมือนชามหมาล่า ราคา 5 หยวน รสชาติเข้มข้นเผ็ดจัดจ้าน คุณอาจจะบอกว่ามันราคาถูก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดใจคนได้ไม่แพ้กัน!

ทำไมล่ะ?

พอกินอาหารชั้นเลิศอย่างฟัวกราส์ หรือ ล็อบสเตอร์ แล้ว

จะเลิกชอบกินบาร์บีคิวข้างทางไปเลยเหรอ?

แม้แต่หวังซือฉง ยังพาสาว ๆ ไปกินบาร์บีคิวเลยนะ!

เฉินหย่งที่กำลังคิดจะอ่านผลงานใหม่ของปู๋เย่โหว ก็ดันเกิดสะดุดตากับนิยายอีกเรื่องที่ชื่อว่า “จอมเวทย์เจ้าสำราญ”

คำโปรย:

“ตัวเอกทะลุมิติไปต่างโลกพร้อมแหวนมิติที่เต็มไปด้วยทรัพยากรจากบลูสตาร์! พีชหนึ่งลูกช่วยเพิ่มพลังได้มหาศาล มันเทศหนึ่งหัวสามารถสร้างระเบิดได้ ส่วนส้มหนึ่งลูกสามารถรักษาบาดแผลร้ายแรงได้...”

คำโปรยนี้เหมือนเป็นการเปิดจินตนาการแบบอิสระสุด ๆ

เฉินหย่งที่เคยอ่านนิยายแฟนตาซีมาบ้าง แต่กลับรู้สึกว่านิยายเรื่องนี้ต่างไปจากทุกเรื่องที่เขาเคยอ่านมาอย่างสิ้นเชิง จึงอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดู

เรื่องนี้อัปเดตมา 5 บทแล้ว

เฉินหย่งอ่านรวดเดียวจบ และรู้สึกสะใจสุด ๆ เหมือนกำลังได้กินแตงโมแช่เย็นในหน้าร้อน รู้สึกสดชื่นจนแทบลอยได้!

“นิยายเรื่องนี้มันสนุกเกินไปแล้ว!”

ดวงตาของเฉินหย่งเปล่งประกาย นิยายเรื่องนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าที่เขาเพิ่งอ่านจบอย่าง “การกลับมาของเทพสงคราม” เลย แถมตัวเอกยังเป็นคนที่ข้ามมาจากบลูสตาร์ ซึ่งช่วยเพิ่มความรู้สึกอินให้เขามากยิ่งขึ้น!

ยิ่งไปกว่านั้น...

ทั้งพีช มันเทศ ส้ม หรือแอปเปิลที่ดูธรรมดาในบลูสตาร์ กลับกลายเป็นของวิเศษในโลกต่างภพ ตัวเอกใช้สิ่งเหล่านี้จัดการคู่ต่อสู้ กำราบผู้แข็งแกร่ง และทำให้สาว ๆ หลงใหล!

มันส์สะใจ!

เฉินหย่งยังคงไล่อ่านเรื่องอื่นต่อ

เรื่องถัดมาคือ “ย้อนกลับไปเป็นกวีเซียนในอดีต” ซึ่งมีจุดขายคือการย้อนเวลาของตัวเอกไปสู่ยุคโบราณ และนำบทกวีชื่อดังที่ยังไม่ปรากฏในยุคนั้นมาเผยแพร่

แล้วก็เรื่องที่สี่

เรื่องที่ห้า

เรื่องที่หก...

เฉินหย่งยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกตื่นเต้น!

เหมือนประตูสู่โลกใหม่ถูกเปิดออก!

เว็บไซต์นี้เหมือนขุมสมบัติชัด ๆ!

ทำไมรู้สึกว่าไม่ว่าจะคลิกอ่านเรื่องไหนก็ดูสนุกไปหมด? แม้ว่านิยายเหล่านี้ส่วนใหญ่จะเน้นเนื้อหาตรงไปตรงมาและเต็มไปด้วยฉากสะใจสุดขั้ว แต่เฉินหย่งที่ไม่เคยอ่านนิยายสไตล์นี้มาก่อน กลับพบว่ามันมีความคิดสร้างสรรค์แหวกแนวและเต็มไปด้วยจินตนาการ เขาอินจนแทบลืมไปเลยว่าจริง ๆ แล้วเขาตั้งใจเข้ามาอ่านนิยายใหม่ของปู๋เย่โหว!

ที่จริงแล้ว ไม่ใช่แค่ในบลูสตาร์

แม้แต่ในโลกเดิม นิยายออนไลน์ยุคแรกก็เต็มไปด้วยเรื่องสไตล์ “หลงอ้าวเทียน” แบบนี้ ทั้งการอวดเก่ง ปะทะคู่ต่อสู้ และมีสาว ๆ ห้อมล้อม คนอ่านส่วนใหญ่ที่เพิ่งสัมผัสนิยายออนไลน์ครั้งแรกก็มักจะมีความรู้สึกว่า “ทำไมนิยายออนไลน์แต่ละเรื่องถึงสนุกขนาดนี้”

ความรู้สึกนี้มักจะคงอยู่หลายปี จนกระทั่งนักอ่านกลายเป็น "นักอ่านเก่า" ถึงจะเริ่มเบื่อ และบางคนถึงขั้นต่อต้านนิยายแนวนี้อย่างหนัก

แค่เห็นนิยายแนวฮาเร็มกับพระเอกเจ้าชู้ก็อยากจะอาเจียน

ทั้งที่ตอนเริ่มอ่านครั้งแรกกลับสนุกจนหยุดไม่ได้

สถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ในบลูสตาร์ ก็เหมือนกับยุคแรกเริ่มของนิยายออนไลน์ในโลกเดิม

ตลาดกำลังอยู่ในช่วงยุคเริ่มต้น ซึ่งผู้อ่านมีความอดทนสูงและยอมรับทุกแนวที่นำเสนอ นิยายที่ถูกมองว่าเชยในยุคหลังยังสามารถดึงดูดผู้อ่านได้ดีในตอนนี้ จนกว่าคนอ่านจะผ่านการอ่านนิยายแนวซ้ำ ๆ มานับร้อยเรื่อง ถึงจะเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย

นี่มันเหมือนเป็นเส้นแบ่งบางอย่าง

และกรณีของเฉินหย่งก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

ในความเป็นจริง ผู้อ่านจำนวนมากที่คลิกเข้ามาในเว็บไซต์นี้ด้วยความอยากรู้ หรือเพราะชื่อเสียงของปู๋เย่โหวและสำนักพิมพ์เฉินฮวา ก็ล้วนถูกนิยายเหล่านี้เปิดประตูสู่โลกใหม่ให้เช่นเดียวกับเฉินหย่ง...

อ่านกันจุใจ!

อิ่มเอมสุดๆ!

กระดานสนทนาใต้แต่ละนิยายเต็มไปด้วยการพูดคุยอย่างดุเดือด:

“นิยายในเว็บนี้มันโคตรเจ๋งเลย! จินตนาการล้ำเกินไป พวกเรื่องทะลุมิติกับเกิดใหม่ พระเอกนี่ทั้งเท่ ทั้งเก่ง ทั้งเวอร์สุดๆ!”

“นี่คือนิยายออนไลน์เหรอ?”

“ทำไมรู้สึกว่านิยายออนไลน์สนุกกว่านิยายตีพิมพ์อีก!”

“ไม่ใช่ว่าบอกว่านักเขียนในเว็บนี้ไม่เก่งเหรอ?”

“เขียนดีโคตรๆ เนื้อเรื่องนี่มันสะใจจริง ๆ!”

“พวกเขาคิดพล็อตเทพๆ แบบนี้ออกมาได้ยังไง?”

“นักเขียนพวกนี้เหมือนโผล่มาพร้อมกับเว็บเลย!”

“นี่แหละที่เรียกว่านิยาย!”

“ทำงานเหนื่อยๆ แล้วลองสุ่มเปิดนิยายสักเรื่องในเว็บนี้ดู กลายเป็นว่าดันหยุดอ่านไม่ได้เลย!”

“นิยายพวกนี้มันโคตรติดหนึบ!”

“สไตล์นิยายออนไลน์แบบนี้ ต่างจากนิยายตีพิมพ์ที่เคยอ่านมาสุดๆ!”

“นี่เป็นครั้งแรกที่อ่านนิยายแล้วติดงอมแงม แถมไม่ได้ติดแค่เรื่องเดียวด้วยนะ สุ่มอ่านเรื่องไหนก็สนุกไปหมด!”

แน่นอนว่ามีคนไม่ชอบอยู่บ้าง

เสียงวิจารณ์ส่วนใหญ่ยังคงวนเวียนอยู่ที่เรื่อง “สำนวนการเขียน” และ “ความลึกซึ้ง”

ท้ายที่สุดแล้วย่อมมีคนที่ แม้จะเพิ่งเริ่มอ่านนิยายออนไลน์ แต่กลับมีรสนิยมแบบ “นักอ่านเก่า” พวกเขาไม่สามารถทนอ่านอะไรที่ดู “ง่ายเกินไป” ได้

แต่ถึงอย่างนั้น แม้แต่นักอ่านสายพิถีพิถันเหล่านี้ก็ยังเจอนิยายที่ถูกใจตัวเองในบรรดาผลงานที่ยังไม่ได้มีมากมายในเว็บ เช่น “ย้อนกลับไปยุคโบราณเป็นองค์ชาย”

แม้โครงเรื่องจะยังคงเป็นแนวสะใจและจินตนาการเกินจริง แต่ผู้เขียนมีความเชี่ยวชาญสูง รายละเอียดทางประวัติศาสตร์ถูกเขียนอย่างพิถีพิถัน ทุกอย่างดำเนินไปในกรอบของเหตุผล สำนวนการเขียนมีความช่ำชอง แม้จะไม่ได้หวือหวาเหมือนนิยายแนวฟุ้งๆ แต่กลับมีความน่าสนใจกว่านิยายประวัติศาสตร์ที่เป็นงานตีพิมพ์เสียอีก เรียกได้ว่า “อ่านเพลินขึ้นหลายเท่า!”

หากยึดคำวิจารณ์ของนักอ่านรุ่นเก๋าในยุคหลังมาอธิบาย นิยายแบบนี้จะถูกมองว่า:

“ตัวร้ายมีไหวพริบ ตัวละครมีมิติ เนื้อเรื่องสมเหตุสมผล ตัวเอกเด็ดขาด ฉากโชว์เทพทำออกมาได้ลื่นไหล สง่างามและไม่ดูโอเวอร์จนเกินไป แตกต่างจากนิยายที่เน้นง่ายๆ ตรงๆ!”

ในเว็บไซต์มีนิยายประเภทนี้ประมาณหนึ่งในสาม เช่นเดียวกับนิยาย “กระบี่เทพสังหาร” ของหลินจือไป๋ที่อยู่ในกลุ่มนี้

ส่วนอีกสองในสามนั้นคือนิยายแนว “ง่ายๆ สะใจ” ล้วนๆ ตัวละครอาจจะดูแบนราบ ไม่สมจริง หรือขัดกับความเป็นจริงไปบ้าง แต่จุดมุ่งหมายหลักคือการทำให้ผู้อ่านรู้สึกสะใจ ซึ่งก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมีผู้อ่านชื่นชอบ

นี่คือตัวอย่างที่แท้จริงของ “ลางเนื้อชอบลางยา”

ที่น่าสนใจกว่านั้นคือ ผู้อ่านหลายคนไม่ได้อ่านเอามันส์แค่คนเดียว แต่ยังดึงเพื่อนฝูงมาแชร์ความสนุกด้วย

“พี่น้องทั้งหลาย!”

“รีบไปที่เว็บนิยายบลูสตาร์สิ!”

“เว็บนี้มีนิยายสนุกๆ เพียบ!”

“นิยายออนไลน์มันโคตรเจ๋งเลย!”

“ที่นี่คือขุมสมบัติชัดๆ!”

“พวกนายเคยอ่านนิยายที่พระเอกเกิดใหม่ไปเป็นขุนนางรึเปล่า?”

“เคยเจอนิยายที่พระเอกใช้มันเทศฆ่าปีศาจในต่างโลกมั้ย?”

“หรือพระเอกที่เกิดใหม่แล้วเจ้าชู้ขั้นเทพล่ะ?”

“อ่านนิยายมาตั้งหลายปี เพิ่งรู้วันนี้แหละว่าอะไรคือนิยายที่แท้จริง!”

“สนุกขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ฟังดูน่าสนใจแฮะ”

“งั้นไปลองดูหน่อย!”

ด้วยกระแสการบอกต่อจากผู้อ่านกลุ่มแรก ทำให้นิยายออนไลน์ดึงดูดความสนใจจากผู้ใช้อินเทอร์เน็ตจำนวนไม่น้อย หลายคนคิดว่าไหนๆ ก็ลองเข้าเว็บดูอยู่แล้ว แถมฟังดูน่าสนุกจริงๆ... ใครจะอดใจไหว?