เฉินหยูเพื่อต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้คนคิดว่าเขาเป็นนักต้มตุ๋น จึงได้ตั้งชื่อเครื่องรางและยาสมุนไพรต่างๆ เป็นอุปกรณ์และยารักษาทางจิตวิทยา หลี่ชางจวินเองก็เข้าใจได้โดยไม่ต้องอธิบายมาก จัดซื้อเครื่องรางในนามเสื้อกันกระสุนแบบใหม่

พอคิดๆ ดูแล้วมันก็ไม่มีอะไรผิด เพราะทั้งสองอย่างนี้มีจุดประสงค์เหมือนกัน คือปกป้องชีวิต ชื่อเรียกไม่สำคัญ

“งั้นก็เอาอย่างนี้ล่ะกัน ยี่สิบห้าชิ้น ผมจะเอาตอนนี้เลย” หลี่ชางจวินจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว

เฉินหยูหยิบสติกเกอร์รูปแมวการ์ตูนสองแผ่นจากชั้นวางของ แล้วแยกออกห้าอัน

“หัวหน้าหลี่ ผมจำเป็นต้องเตือนคุณไว้ว่า สิ่งเหล่านี้ใช้ได้เพียงครั้งเดียว” เฉินหยูกล่าวอย่างจริงจัง

“และอย่าให้มันโดนสิ่งสกปรก”

“สิ่งสกปรกคืออะไรบ้าง?” หลี่ชางจวินถามด้วยความสงสัย

“อุจจาระ ปัสสาวะ...” เฉินหยูอธิบายรายละเอียด

สิ่งสกปรกสามารถทำลายพลังวิญญาณได้ เมื่อโดนสิ่งเหล่านี้ พลังวิญญาณที่เฉินหยูใส่ไว้จะหายไปอย่างรวดเร็ว

“ผมจำได้แล้ว ผมจะให้คนเก็บรักษาอย่างดี”

ใช้เวลาห้านาทีในการจำคำแนะนำของเฉินหยู หลี่ชางจวินแทบอดใจรอไม่ไหวที่จะกลับไปแจกจ่าย “เสื้อกันกระสุน” เหล่านี้ให้กับสมาชิกในทีม

หน่วยสืบสวนคดีใหญ่รับหน้าที่จัดการคดีสำคัญ พบกับอาชญากรที่แข็งกร้าวและอันตรายมากมาย ไม่ว่าจะเป็นจำนวนผู้เสียชีวิตหรือผู้บาดเจ็บ หน่วยนี้มีอัตราสูงที่สุดในหน่วยงานราชการทั้งหมดในหางโจว

สติกเกอร์เหล่านี้มีประสิทธิภาพเหมือนการเพิ่มชีวิตให้กับสมาชิกในทีม หลี่ชางจวินไม่สามารถห้ามความรู้สึกซาบซึ้งใจได้ น้ำตาคลอเบ้า

หลี่ชางจวินเป็นหัวหน้าทีมมาแล้วห้าปี เขาเคยเข้าร่วมพิธีศพสี่ครั้ง และไปเยี่ยมผู้บาดเจ็บที่ห้องผู้ป่วยหนักสิบเอ็ดครั้ง

“หมอเฉิน นี่คืออะไรครับ?” หลี่ชางจวินเตรียมตัวจะกลับแต่เหลือบเห็นพวงกุญแจซุนหงอคงรุ่นการ์ตูนบนโต๊ะทำงานของเฉินหยู

“มันเห็นได้ชัดเจนว่าเป็นซุนหงอคง” เฉินหยูตอบพร้อมยักไหล่

หลี่ชางจวินอึ้งไปพักหนึ่ง เขาก็รู้ว่านี่คือซุนหงอคง แต่เขาถามถึงประสิทธิภาพ ไม่ใช่ชื่อ

“นี่ก็เป็นอุปกรณ์รักษาโรคใช่ไหม?”

เฉินหยูพยักหน้าและนำซุนหงอคงแบบการ์ตูนไปวางบนชั้นวางสินค้า พร้อมติดป้ายราคาไว้ว่า สามแสนหยวน

เห็นราคานี้ หลี่ชางจวินตาลุกวาว เฉินหยูกล้าติดราคาสามแสนหยวน นั่นหมายความว่าซุนหงอคงนี้ต้องมีประสิทธิภาพเยี่ยม

คิดถึงความหมายและพลังของซุนหงอคง หลี่ชางจวินอยากได้ซุนหงอคงนี้มาก แต่เศรษฐกิจของหน่วยจำกัด และการเงินที่บ้านถูกควบคุมโดยภรรยา

หลี่ชางจวินไม่อาจหยุดคิดที่ไม่ควรคิด

เฉินหยูมองหลี่ชางจวิน

“หัวหน้าหลี่ คุณไม่ควรใช้เงินที่เก็บไว้ส่งลูกชายเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำ”

เฉินหยูกล่าวอย่างใจเย็น

“ไม่อย่างนั้น ไม่เพียงแต่ภรรยาของคุณจะไม่ปล่อยคุณไป พ่อแม่ของคุณ พ่อแม่ของภรรยา และน้องสาวของคุณก็จะไม่ยอมเช่นกัน”

“ตอนนั้น คุณจะกลายเป็นศัตรูของครอบครัวทั้งหมด”

คำพูดนี้ทำให้หลี่ชางจวินตัวสั่น

หลี่ชางจวินจากไปพร้อมความเสียดาย ไม่เคยคิดเลยว่าซุนหงอคงแบบการ์ตูนที่เขาคิดว่ามีค่ามาก เป็นเพียงของแถมที่ได้มาจากการสั่งอาหาร

เฉินหยูเขียนป้ายราคาสามแสนหยวนไว้ เพราะคิดว่าถ้ามีคนยินดีจ่ายเงินมากขนาดนี้ เขาจะให้มันเป็นเครื่องรางที่มีพลังวิญญาณจริงๆ แต่ส่วนใหญ่เขาใช้มันเป็นของแถมจากร้านอาหารที่เขาสั่งมาเช้านี้

เมื่อจัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว เฉินหยูจึงแขวนป้ายหยุดให้บริการชั่วคราวและนั่งสมาธิ ดูดซับพลังบุญ

วันนี้เขาได้รับพลังบุญสามครั้ง โดยครั้งสุดท้ายมีมากที่สุด แต่น่าเสียดายที่ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาก้าวผ่านจุดสูงสุดของระดับพลังลมปราณ

ยิ่งระดับสูงเท่าไร ยิ่งต้องการพลังบุญมากขึ้นเท่านั้น เหตุการณ์ที่เขาก้าวหน้าติดต่อกันในอดีตจะเกิดขึ้นยาก

โดยเฉพาะหลังจากที่เขาผ่านพ้นระดับบ่มเพาะพลัง การต้องการพลังบุญอาจเป็นจำนวนมหาศาล

โชคดีที่ฟ้าดินมอบโอกาสให้เฉินหยู เขาสามารถได้พลังบุญอย่างต่อเนื่องผ่านการถ่ายทอดสด

“โอกาสมาถึงแล้ว”

ตอนหกโมงเย็น เฉินหยูทานอาหารเย็นเสร็จแล้วเดินไปทิ้งกล่องอาหารข้างนอก

รถยนต์คันหนึ่งขับตรงเข้ามา เมื่อกลับเข้ามาในห้องไม่นาน

ก็มีผู้ชายสองคนเดินเข้ามา

“หมอเฉิน นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ไม่ต้องเกรงใจ”

ลูกชายของคุณลุงจาง ชื่อจางเจี้ยนเซ่อ มอบกล่องของขวัญให้เฉินหยูด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคารพ

“นี่คือยาสมุนไพรใช่ไหม?” เฉินหยูได้กลิ่นยาสมุนไพรจากกล่องของขวัญ

“หมอเฉินช่างเป็นผู้รอบรู้ รู้ทันทีว่าข้างในเป็นยาสมุนไพร” จางเจี้ยนเซ่อยิ้มและชมเฉินหยู

ข้างในกล่องเป็นโสมป่าอายุสามสิบปี

“ขอบคุณมาก”

เฉินหยูรับกล่องของขวัญและวางไว้บนโต๊ะโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก

เห็นเฉินหยูรับกล่องของขวัญอย่างเต็มใจ จางเจี้ยนเซ่อรีบแนะนำผู้ชายที่มาด้วยกัน

ผู้ชายคนนั้นชื่อหวังเต๋อเฉวียน อายุห้าสิบห้าปี เริ่มต้นธุรกิจจากศูนย์ จนกลายเป็นเศรษฐีรุ่นแรกของหางโจว

เขาดำเนินธุรกิจยาสมุนไพรและเป็นหนึ่งในผู้ค้าสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในหางโจว ทรัพย์สินรวมทั้งหมดมากถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นล้านหยวน อยู่ในสิบอันดับเศรษฐีที่หางโจวเป็นอันดับเก้า

ธุรกิจของเขาไม่เพียงแค่ในประเทศ แต่ยังมีลูกค้าในต่างประเทศอีกด้วย

นอกจากนี้ หวังเต๋อเฉวียนยังเป็นนักเรียนของจางเจี้ยนเซ่อในหลักสูตรผู้บริหารที่มหาวิทยาลัยของเขา

“หมอเฉิน สวัสดีครับ ผมเป็นคนหยาบคายไม่ค่อยมีการศึกษา เลยชอบคนที่มีการศึกษาอย่างคุณ” หวังเต๋อเฉวียนพูดด้วยท่าทางเป็นกันเอง

“ถ้าหมอเฉินต้องการสมุนไพรใดๆ โปรดบอกผมได้เลย”

“ผมไม่กล้าสัญญา แต่โสมป่า ชะมด เหอโส่วอู กวางตุ้ง และถั่งเช่าผมสามารถหาให้คุณได้ในราคาต้นทุน”

หวังเต๋อเฉวียนพูดอย่างมั่นใจและแสดงให้เห็นถึงความเป็นผู้บริหาร

“ดีครับ ถ้าต้องการผมจะติดต่อคุณ”

เฉินหยูกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“แต่คุณมาครั้งนี้เพื่อให้ผมตรวจโรคอะไรล่ะครับ?”

หวังเต๋อเฉวียนมองจางเจี้ยนเซ่อ

จางเจี้ยนเซ่อยิ้ม “หวังเต๋อเฉวียน หมอเฉินเป็นคนตรงๆ คุณไม่ต้องกังวลอะไร บอกมาได้เลย”

หวังเต๋อเฉวียนกล่าว “ถ้าจะพูดถึงโรค ผมไม่มีโรคหรอกครับ”

“แต่มีเรื่องที่ทำให้กังวลใจอยู่”

หวังเต๋อเฉวียนหยุดพูด

“ผอ.จางมักจะชื่นชมคุณหมอเฉินเสมอ บอกว่าคุณมีความสามารถที่ไม่เหมือนใคร”

“ผมอยากเห็นว่าจริงหรือเปล่า”

“วันนี้ผมเตรียมเงินหนึ่งล้านหยวนไว้ ถ้าคุณหมอเฉินเก่งจริงๆ อย่างที่ ผอ.จางบอก เงินนี้ทั้งหมดเป็นของคุณ”

หวังเต๋อเฉวียนยืนยันว่าเขาไม่มีเจตนาไม่ดี แค่อยากเห็นว่าหมอเฉินมีความสามารถจริงๆ

“ในฐานะแพทย์ ผมจะไม่ปฏิเสธคำขอที่สมเหตุสมผลของคนไข้”

“แต่นี่เป็นคลินิกของผม เรามีกฎของเรา”

เฉินหยูกล่าวพลางหยิบ QR code สำหรับการชำระเงินที่มีข้อความว่า

“ธุรกิจตามกฎหมาย ตรวจรักษาทางวิทยาศาสตร์ ชำระเงินล่วงหน้า ไม่มีเครดิต”