ตลอดสองวันที่ใช้เวลาในลอสแองเจลิส ผมมุ่งเน้นที่การแลกเปลี่ยนความคิดกับผู้กำกับนอร์แมน

ปราสาทปริศนาที่เธอจินตนาการไว้นั้นมีรายละเอียดเฉพาะเจาะจงอย่างน่าประหลาดใจ

วันนี้เป็นวันที่เราจะตรวจสอบเรื่องเครื่องแต่งกาย ไม่ใช่แค่นอร์แมนเท่านั้นที่มาด้วย ยังมีนักออกแบบอุปกรณ์ประกอบฉากและที่ปรึกษาอีกสองคนมาร่วมด้วย

เอมิลี ลัฟเวอร์ ผู้จัดการอุปกรณ์ประกอบฉาก ไม่ได้แค่นำหนังสือและรูปถ่ายมาเท่านั้น แต่ยังเตรียมเสื้อผ้าที่ผู้คนเคยสวมใส่ในยุคนั้นมาด้วย

เสื้อผ้าโบราณเหล่านั้นที่ไม่รู้เธอไปหามาจากที่ไหน แขวนแน่นอยู่บนราวแขวนหกชุด

จนผมแทบพูดไม่ออกด้วยความตื่นตะลึง

“ไปหามาจากที่ไหนเหรอ?”

“คนที่สะสมของแบบนี้มีเยอะนะ ฉันเหมาซื้อจากตลาดของเก่ามาหมดเลย”

เอมิลียิ้มอย่างภาคภูมิใจ

น่าจะภูมิใจได้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ

แม้ว่าจะมีตลาดของเก่าอยู่จริง แต่การจะหาชุดจากเมื่อ 130 ปีก่อนมาในสภาพดีขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

นั่นทำให้การสื่อสารกับนอร์แมนเป็นไปอย่างราบรื่น และงานวาดคอนเซ็ปต์อาร์ตก็ง่ายขึ้นมาก

นอร์แมนอธิบายพลางชี้ให้ดูรูปถ่ายจากปี 1900

“ในฉากศาล เรย์มอนด์จะใส่เสื้อเชิ้ตกับกระโปรงยาว โบว์ต้องตรง และหมวกก็จะสวมเอียงเล็กน้อย”

นอร์แมนวงกลมรอบเสื้อคลุมกับหมวก

หมายความว่าต้องแก้ไข

“เธอเป็นคนกระฉับกระเฉงนะ เกิดในตระกูลขุนนางแต่มีความคิดสมัยใหม่ ถนัดยิงปืนกับขี่ม้า ชอบเสื้อผ้าที่ใช้งานได้จริง รองเท้าไม่มีส้นจะดีกว่า”

เธออธิบายตัวละครเรย์มอนด์ราวกับว่าเคยพบตัวจริงมาก่อน

แสดงว่าในหัวของนอร์แมนนั้น ปราสาทปริศนาเสร็จสมบูรณ์แล้ว

“ถ้าเธอให้ความสำคัญกับความเป็นประโยชน์ ผมว่ามีส้นเตี้ย ๆ ดีกว่าตัดส้นออกหมดนะครับ”

นอร์แมนกับลัฟเวอร์เงยหน้าขึ้นมองผม

“พื้นถนนสกปรกมากครับ บางที่ถึงขั้นต้องคอยยกกระโปรงเดิน ส่วนใหญ่จะใส่รองเท้าส้นสูงกัน และถ้าใส่กระโปรงยาว รองเท้าส้นก็ต้องสูงพอเหมาะด้วยครับ”

ตอนผมยังเด็ก คนส่วนใหญ่ยังไม่ค่อยอาบน้ำกันเลย

พอโตขึ้นมาหน่อย ก็เริ่มมีจิตสำนึกเรื่องสุขอนามัย แต่ก็ไม่ถึงขั้นล้างมือหลายครั้งต่อวันแบบทุกวันนี้

ตอนเดินในปารีส ก็มักจะมีขี้บินออกมาจากหน้าต่างตึกอย่างไม่ขาดสาย

ชาวฝรั่งเศสจัดการของเสียแบบนั้นมาตั้งแต่โบราณ และนั่นเองที่เป็นที่มาของร่มและรองเท้าส้นสูง จากสิ่งปฏิกูลทั้งนั้น

บนถนนใคร ๆ ก็มีโอกาสโดนฉี่หรือขี้ตกใส่ ร่มจึงจำเป็นแม้ในวันที่ไม่มีฝน

ตอนผมอยู่ปารีส มีการออกกฎหมายห้ามทิ้งของเสียลงถนน แต่ประชาชนถึงกับออกมาชุมนุมประท้วงกฎหมายนี้

มนุษย์เราเปลี่ยนแปลงได้ยากเสมอ

“ว่าไงบ้าง?”

นอร์แมนถามที่ปรึกษาทั้งสอง

พวกเขาพยักหน้า

“การจะมีห้องน้ำแบบชักโครก ต้องมีท่อระบายน้ำก่อน อังกฤษเป็นประเทศที่เร็วที่สุดในยุโรป กว่าจะมีระบบระบายน้ำก็ปี 1860 แล้ว ถ้าเป็นปารีสช่วงปี 1900 ก็คงไม่ได้ต่างกันนัก”

“ดีเลย”

การเห็นพ้องต้องกันเหล่านี้ ค่อย ๆ เพิ่มสีสันให้กับบทภาพยนตร์ที่เคยดูจืดชืดเหมือนภาพร่างขาวดำ

ช่วงบ่าย ผมวาดชุดของเรย์มอนด์ให้นอร์แมนและที่ปรึกษาตรวจสอบอีกรอบ

หากนอร์แมนตัดสินใจขั้นสุดท้ายแล้ว เอมิลี ลัฟเวอร์จะเตรียมชุดที่เหมือนที่สุด หรือถ้าหาไม่ได้ก็จะตัดเย็บขึ้นมาเอง

ไม่รู้ว่าทีมออกแบบอุปกรณ์มีทั้งหมดกี่คน แต่แค่สิ่งที่เห็นก็สุดยอดมากแล้ว

เตรียมงานครึ่งปี แล้วในช่วงถ่ายทำก็ยังทำงานไม่หยุด คงไม่มีใครนับจำนวนคนที่ทุ่มเทให้หนังเรื่องหนึ่งได้หมดแน่ ๆ

พอเริ่มงานจริงจัง ก็รู้เลยว่าเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่เคยคิดไว้ตอนแรกมันสั้นเกินไป

ยังไม่ได้เริ่มทำงานจริงจังด้วยซ้ำ

ต้องใช้เวลาเพื่อทำความเข้าใจและกำหนดโลกของ <ปราสาทปริศนา> ให้ได้ก่อน ถ้าเป็นแบบนี้คงต้องอยู่ร่วมกันอีกอย่างน้อยหนึ่งเดือนถึงจะเริ่มได้

ระหว่างเดินทางไปกินข้าวเย็นกับคุณปู่และบังแทโฮที่โคเรียทาวน์ ผมก็เอาความกังวลขึ้นมาพูด

“เรื่องโรงเรียนล่ะครับ?”

ผมรู้ว่าถ้าไม่เข้าเรียนครบตามกำหนดจะต้องซ้ำชั้น

“จริงสิ งานมันยาวกว่าที่คิดนะ”

บังแทโฮพยักหน้า

“ต้องลองคุยกับผู้กำกับนอร์แมนดู อาจจะให้สื่อสารกันทางออนไลน์ช่วงก่อนปิดเทอม แล้วเจอกันใหม่ช่วงปิดเทอม”

“จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ?”

คุณปู่หันมาจากเบาะหน้า

“ถึงจะเป็นนักเรียน แต่ตอนนี้ก็เป็นผู้จัดการคอนเซ็ปต์อาร์ตด้วย สัญญาคือสัญญา ต้องรักษาให้ได้”

“ผมก็คิดแบบนั้น แต่ถ้าโดนซ้ำชั้นล่ะครับ”

“ไม่เป็นไร โรงเรียนจะไปเรียนเมื่อไหร่ก็ได้ ปู่เห็นคนที่แก่กว่าปู่ยังไปเรียนเอาใบปริญญาเลย โอ๊ะ ถึงแล้ว”

“……”

“……”

ผมกับบังแทโฮถึงกับเงียบไป กำลังเครียด ๆ อยู่แท้ ๆ คุณปู่กลับดูชิลเหลือเกิน

แต่พอลองคิดอีกที คุณปู่พูดถูก

โรงเรียนไปเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ปราสาทปริศนามีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว แถมการได้ร่วมทำหนังมันสนุกกว่าเยอะ

“งั้นผมจะทำต่อครับ”

“แน่นอนสิ ปู่เดาตั้งแต่ตอนเซ็นสัญญาแล้วว่าจะเป็นแบบนี้ สัญญาน่ะสำคัญมาก”

“…เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นครับ”

บังแทโฮเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ส่ายหัว

เราจอดรถที่ลานจอดแล้วเข้าไปในร้านอาหาร

มื้อเย็นวันนี้คือเต้าหู้อ่อนในซุปเผ็ด

คุณปู่ที่เบื่ออาหารมัน ๆ อยากกินอะไรเผ็ด ๆ เลยเลือกร้านนี้

พอได้ที่นั่ง ผมหยิบเมนูมาดู

อาหารทั้งหมดในเมนูสีแดงหมดเลย

“มีอะไรที่ไม่เผ็ดบ้างไหมครับ?”

“ถ้าไม่ขอให้เผ็ดเป็นพิเศษก็คงไม่เผ็ดหรอก”

บังแทโฮบอกว่าไม่เผ็ด แต่ผมไม่เชื่อ

คนเกาหลีมีความอดทนกับความเผ็ดสูงมาก

ต้องเผ็ดจนลิ้นชา หูแสบถึงจะเรียกว่าเผ็ด ส่วนเผ็ดแค่ลิ้นชาเฉย ๆ พวกเขาจะบอกว่า ‘อร่อยดี’

"ฮุนอีคงกินงาขาวได้แหละนะ"

คุณปู่แนะนำเมนูหนึ่งมา พอไปค้นดูจริง ๆ ก็พบว่า เออ มันไม่มีสีแดงจริง ๆ ด้วย

"ผมจะกินงาขาวครับ"

คุณปู่กับบังแทโฮสั่งซุปเต้าหู้ทะเลเผ็ด

"ว่าแต่ ทำไมดูนานจังเลย ตอนนี้ยังอยู่ช่วงเซตติ้งอยู่ใช่ไหม?"

"ครับ"

"ถ้าเซ็นสัญญาในฐานะนักออกแบบ ก็คงได้รับแนวทางชัดเจนแล้วแก้ไปตามนั้น แต่นี่ไม่ใช่นี่นา"

คุณปู่พูดถูก

ไม่ใช่แค่ฟังคำอธิบายแล้ววาดตามที่เขาต้องการ แต่เราเข้าร่วมในการสร้างงานโดยตรง มันก็เลยต้องใช้เวลามากขึ้นเป็นธรรมดา

แถมมันก็เป็นงานที่คุ้มค่าจะทำ และเพราะแบบนี้ถึงได้ค่าลิขสิทธิ์มาด้วย

"งั้นตารางงานเป็นยังไงบ้าง? ต้องแวะไปเยอรมันด้วยใช่ไหม?"

คุณปู่ถามขึ้น

ว่าแล้วเชียว ยังมีเรื่องเซ็นสัญญาเป็นพรีเซ็นเตอร์กับบริษัทสีชูมินเก้ด้วย

รับเงินมาแล้วแต่ไม่ทำอะไรเลยก็คงไม่ดี คงต้องปล่อยผลงานออกมาบ้างระหว่างเตรียมงานปราสาทปริศนา

"สัปดาห์หน้าถัดไปมีนัดสำรวจอยู่ครับ ฝรั่งเศสกับอังกฤษก็อยู่ในแผนอยู่แล้ว ผมว่าจะถือโอกาสแวะเลยครับ"

"ก็ดี จะได้ไม่เสียเวลาเดินทางซ้ำซ้อน"

"ครับ คงไม่ใช้เวลานานหรอกครับ ผมแจ้งทีมงานไว้แล้ว"

คุณปู่พยักหน้า แล้วก็ยิ้มมาทางผมอย่างมีความหมาย

"ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ครับ ผมตื่นเต้นมากเลย"

ผู้กำกับนอร์แมนกำลังคิดอยู่ว่าจะถ่ายทำฉากฐานลับของอาร์แซน ลูแปงในปราสาทปริศนา ที่ไหนดี

มีอยู่สามตัวเลือก หนึ่งในนั้นคือชายหาดเอเตรอตาในฝรั่งเศส ซึ่งเป็นสถานที่จริงในเรื่อง

ที่สองคือชายฝั่งโดเวอร์ในอังกฤษ

สุดท้ายคือละแวกน้ำตกแมกเวย์ในรัฐแคลิฟอร์เนีย

เบื้องต้นเลือกไปสำรวจแถวแมกเวย์ก่อน เพื่อเอาภาพมาใช้ตัดสินใจ

ตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิปีนี้ก็อยู่แต่ในเมือง พอจะได้ออกมาสูดอากาศธรรมชาติบ้างก็น่าจะดี และบางทีอาจจะได้แรงบันดาลใจด้วย

"ดูแล้ว โดเวอร์สวยมากเลยนะ"

"คุณปู่เคยไปเหรอครับ?"

"เคยตอนหนุ่ม ๆ หน้าผาหินขาว ดูเหมือนมีคนไปตัดเอาไว้"

"หน้าผาสีขาวเหรอครับ?"

"อืม ข้างบนหน้าผาขาว ๆ มีทุ่งหญ้าอยู่ ดูแปลกดีนะ สวยแปลก ๆ ทะเลก็สวยแบบนุ่มนวลดี ปู่ว่ารอบ ๆ Old Harry Rocks ก็ดีนะ"

ผมสงสัยเลยลองค้นดูว่า Old Harry Rocks เป็นยังไง ปรากฏว่ามันเป็นวิวที่หาดูไม่ได้ง่าย ๆ จริง ๆ

สีของหญ้าเขียวกับหน้าผาหินขาว ดูเหมือนไม่ใช่สิ่งที่ธรรมชาติสร้างได้เลย

ในอินเทอร์เน็ตบอกว่าหน้าผาบางส่วนหลุดออกเพราะการกัดเซาะ แต่พอเห็นภาพถ่ายมุมสูงแล้ว มันก็เป็นวิวที่งดงามมาก

แค่เห็นก็รู้สึกชอบเข้าแล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้ไปสำรวจเลยด้วยซ้ำ

"แต่มันก็ดูไม่ค่อยเป็นสถานการณ์ปกติเท่าไรนะครับ"

บังแทโฮพูดพลางคีบปลามาเคี้ยว

ตอนแรกที่เห็นว่าคนที่นี่กินปลาตัวเล็ก ๆ แบบนี้ทั้งตัวก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ปลาที่นี่ก็ตัวใหญ่กว่าหน่อย คงวัยรุ่นได้มั้ง

"ตอนแรกบอกว่าจะคำนึงถึงความเห็นของฮุนอีเฉย ๆ แต่ไม่นึกว่าจะให้สิทธิ์เลือกสถานที่ถ่ายทำด้วยนะครับ"

"ผู้กำกับนอร์แมนคงมีแผนของตัวเองล่ะ อีกอย่างใช่ว่าจะเลือกตามที่ฮุนอีชอบเสมอไป"

จุดเด่นของผู้กำกับนอร์แมนไม่ใช่ความคลั่งในรายละเอียด หรือความรู้ลึกซึ้งที่น่าเหลือเชื่อ

แต่มันคือการที่เธอแม้จะเก่งขนาดนั้น แต่ก็ยังฟังเสียงคนรอบข้างเสมอ นั่นแหละที่พาเธอขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของโลก

"พอเซ็ตฉากได้แล้ว เขาบอกให้ผมวาดภาพคอนเซ็ปต์ตามสบายเลยครับ"

"หืม"

"เขาบอกว่าดูจากภาพคุยกันง่ายกว่า ขอแค่อย่าออกนอกกรอบที่ตั้งไว้ จะให้ผมใช้สไตล์ตัวเองให้เต็มที่เลยครับ"

"ถือว่าให้อิสระมากเลยนะ แล้วสนุกไหม?"

"ครับ สนุกมากเลยครับ มันเหมือนกับว่า ทุกสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ มันมีความหมาย แล้วแต่ละฉากก็มีเรื่องราวของมัน ภาพวาดเฉย ๆ มันไม่เหมือนกันเลยครับ"

ที่ผ่านมา ผมใส่อารมณ์ลงไปในภาพ

แต่งานปราสาทปริศนาคือการใส่เรื่องราวลงไป

ต้องเลือกว่าจะวาดอะไร แล้วภาพแต่ละภาพต้องทำให้คนเห็นแล้วนึกถึงเรื่องราว

ต่างจากวิธีที่ผมเคยทำมาโดยสิ้นเชิง

ถ้าทำแบบนี้ต่อไป ผมก็คงสามารถถ่ายทอดเรื่องราวยาว ๆ ผ่านภาพหลาย ๆ ภาพได้ และนั่นก็คงเป็นสิ่งที่สนุกไม่น้อย

ผมเคยแต่คิดว่าจะถ่ายทอดนิยายของชาร์ลส์ ดิกเกนส์ยังไงดี แต่ก็ไม่เคยพอใจกับผลงานเลย

การถ่ายทอดทั้งอารมณ์และรายละเอียดในภาพเดียวเพื่อเล่าเรื่องหนึ่งเรื่อง

เป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อ

แต่ผมก็ได้เริ่มทำสิ่งที่ไม่น่าเป็นไปได้นั้นแล้ว

มันจะไม่สนุกได้ยังไงล่ะ