บทเพลงของกู้สิง…
เป็นเพลงแต่งเองเพลงที่สองเหรอ?
เมื่อครู่นี้ยังมีคนเถียงกันวุ่นวาย โลกอินเตอร์เน็ตแบ่งเป็นสองฝ่ายชัดเจน แต่ตอนนี้กลับเงียบสนิทกันหมด เพราะต่อให้เถียงต่อไปก็ไม่มีความหมายแล้ว
มันคือการยำเละ!
อาจมีคนดูส่วนน้อยที่คิดเห็นต่างออกไปบ้าง แต่ในสายตาชาวเน็ตส่วนใหญ่แล้ว เวทีนี้ของกู้สิงเมื่อเทียบกับของเฉียนหยุนหลง คือชัยชนะที่เรียกว่าชนะขาดได้เลย!
ต่างก็ร้องถึงความรักของพ่อเหมือนกัน
ไม่ว่าทั้งในแง่ของเนื้อร้องหรือวิธีการร้อง เพลงของกู้สิงก็เหนือกว่าการตีความของเฉียนหยุนหลงไปอีกขั้น แถมเพลงของกู้สิงยังเป็นเพลงแต่งเองล้วนๆ อีกด้วย แค่จุดนี้จุดเดียวคะแนนก็ทิ้งห่างไปไกลแล้ว
แล้วหลังจากความเงียบงันนั้นจบลง
โลกออนไลน์ก็พลันเดือดระอุขึ้นมาทันที มีคนตื่นเต้นกันนับไม่ถ้วน โดยเฉพาะกลุ่มผู้สนับสนุนกู้สิงที่พากันคลั่งไคล้เข้าไปใหญ่ ทยอยคอมเมนต์กันรัวๆ ว่า
“พวกแอนตี้ไปไหนหมด พูดสิพูด!!!”
“นี่คือข้อความในไดอารี่ของพ่อฉันเอง ตอนชื่อเพลงเฉลยออกมาว่าเป็น ‘บทกวีร้อยแก้วที่พ่อเขียน’ น้ำตาฉันก็ไหลไม่หยุดแล้ว พ่อในเพลงแค่แก่ตัวลง แต่พ่อแก่ของฉันจากไปแล้วจริงๆ เพลงของกู้สิงเพลงนี้คือที่สุดจริงๆ ไม่มีใครเทียบได้!”
“นักร้องสองคนนี้อยู่กันคนละมิติเลย เฉียนหยุนหลงโดนกู้สิงฆ่าซ้ำสอง!”
“ตอนฟัง ‘คนอย่างฉัน’ ครั้งแรก ฉันยังกลัวว่าสกิลแต่งเพลงของกู้สิงจะแค่พุ่งขึ้นมาฉาบฉวยแป๊บเดียวด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าเขาจะงัดเพลงแต่งเองที่โหดขนาดนี้ออกมาได้อีก ในบรรดาเพลงที่เขียนถึงความรักของพ่อทุกเพลง นี่คือเพลงที่ฉันชอบที่สุด!”
“พี่หลง บอกให้เอาคืน ไม่ได้บอกให้เอาหัวไปยื่นให้เขาตัดนะ!”
“แฟนเฉียนหยุนหลงหายไปไหนหมด หรือไม่ชอบพูดมาแต่กำเนิด? ก่อนหน้านี้บอกว่ากู้สิงชนะเจ้าของบ้านเธอเพราะอาศัยเล่นทีเผลอ งั้นครั้งนี้จะหาเรื่องอะไรมาอ้างอีกล่ะ ลองมาฟังสิว่าชาวเน็ตที่ฟังจบทั้งสองเพลงแล้วเขาว่ายังไงกันบ้าง?”
“กู้สิงให้คำนิยามคำว่า ‘วิน วิน’ ใหม่เรียบร้อยแล้ว!”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตอนที่กู้สิงพูดว่าเขาชนะสองฝ่าย ฉันนี่สมองค้างไปเลย เขาทำยังไงถึงพูดได้หน้าไม่แดงเสียงไม่สั่นแบบนั้นได้?”
บนเวยป๋อ
หัวข้อที่ชื่อว่า #บทกวีร้อยแก้วที่พ่อของกู้สิงเขียน# พุ่งทะยานขึ้นสู่ตารางฮอตเสิร์ชแล้ว
……
บนเสี่ยวหงสู่
โน้ตที่เกี่ยวกับกู้สิงก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว คีย์เวิร์ดที่โผล่ซ้ำไปมาได้แก่ “ฟังแล้วร้องไห้”, “ความเป็นวรรณศิลป์ของเนื้อเพลง”, “นักร้องสายช้ำใจ” เหล่าสาวๆ ต่างก็ซาบซึ้งกินใจกันถ้วนหน้า
“เพลงของกู้สิงนี่ฟังแล้วร้องไห้ไม่หยุดเลย!”
“ก่อนหน้านี้มีคนบอกว่า ‘คนอย่างฉัน’ ฟังแล้วร้องไห้กันใหญ่ แต่ฉันฟังยังไงก็ไม่อินเท่าไร ทว่าพอมาเพลงนี้ ฉันร้องไห้จริงๆ ฟังจบปุ๊บรีบกดซื้อตั๋วเครื่องบินกลับไปหาพ่อเลย”
“รู้สึกว่าเพลงของกู้สิงมีความเป็น ‘วรรณกรรม’ อยู่ เขามีทั้งความสามารถและหน้าตาที่ทรงอิทธิพลพอกันเลย!”
“คุยกันแบบมีเหตุผล ไม่อวยไม่แอนตี้ ตั้งแต่ ‘คนอย่างฉัน’ มาจนถึงเพลงนี้ การแต่งเพลงของกู้สิงก่อร่างกลายเป็นสไตล์ ‘ดนตรีแนวเล่าเรื่อง’ ที่เป็นเอกลักษณ์ชัดเจนแล้ว ใช้วิธีพรรณนาตรงๆ การเล่าเรื่องผ่านกาลเวลา และการเว้นช่องว่างทางอารมณ์ให้นิ่งคิด อันนี้ไม่ใช่รูปแบบการเขียนเพลงป๊อปทั่วไปแล้ว นี่มันคืองานวรรณกรรมชัดๆ!”
นอกจากคอมเมนต์แล้ว
ยังมีรูปของกู้สิงถูกแชร์ในเสี่ยวหงสู่แบบกระหน่ำ
โดยเฉพาะภาพแคปจากเวทีของกู้สิง ถูกสาวๆ มากมายเอาไปใส่ในโน้ตของตัวเอง พร้อมเขียนแคปชันสรรเสริญเยินยอเป็นระนาวแทบจะเหมือนกันทุกคน
……
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง
บนโต่วอิน คลิปตัดต่อการดวลรอบที่สองของกู้สิงกับเฉียนหยุนหลงก็ปลิวว่อนเต็มฟีด บางเจ้าถึงขั้นตัดเอาภาพการดวลครั้งที่แล้วของทั้งคู่มารวมเข้าด้วยกัน แล้วก็เลยกลายเป็นงานเลี้ยงของสายขำทั้งหลายไปโดยปริยาย
“ครั้งนี้พี่หลงจะหาเหตุผลอะไรมาอ้างดีล่ะ?”
“อาจจะบอกว่าพื้นเวทีมันลื่น ไมค์มันกาก คนดูมันเสียงดัง ไฟมันแยงตา แต่จะยังไงก็ห้ามบอกว่าพี่หลงของฉันกากเด็ดขาดนะ?”
“นี่แหละ เกมชี้แนะว่าด้วยความรักของพ่อ ของแท้เลย”
“จากนี้ไปเฉียนหยุนหลงจะมีคุณพ่อสายดุแห่งวงการเพลงเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว!”
“ถ้าบอกว่ารอบแรก กู้สิงแค่อัดพี่หลงเละตรงๆ รอบที่สองนี่คือกู้สิงล้วนๆ ที่กำลังสาธิตให้เฉียนหยุนหลงดูว่าเพลงแบบนี้มันควรร้องยังไงมากกว่า”
“แต่เฉียนหยุนหลงคงเรียนไม่รู้เรื่องหรอก”
“เพราะทั้งชีวิตเฉียนหยุนหลงก็ไม่มีวันเขียนเพลงแบบนี้ออกมาได้อยู่ดี”
เทปที่แล้วตอนเฉียนหยุนหลงแพ้ เขาบอกว่าตัวเองยังไม่เตรียมตัวให้พร้อมเลยโดนกู้สิงเล่นทีเผลอไปคำโต คำพูดนั้นทำให้เสน่ห์ในสายตาคนดูทั่วไปหล่นฮวบไปเยอะมาก ทุกคนพากันมองว่าเขาแพ้แล้วไม่ยอมรับ แถมยังพยายามยื้อหน้าตัวเองอย่างฝืนๆ อีกต่างหาก
เทปนี้
ถ้าเฉียนหยุนหลงล้างแค้นสำเร็จ คะแนนนิยมในสายตาคนทั่วไปก็พอกู้คืนได้ เพราะถ้าเขาชนะ ก็เท่ากับพิสูจน์แล้วว่าคำพูดในเทปก่อน ไม่ใช่แค่ปากแข็ง แต่เป็นเพราะตอนนั้นเขายังเตรียมตัวมาไม่พร้อมจริงๆ
แต่ผลคือเฉียนหยุนหลงก็ยังแพ้อีก!
กลายเป็นว่าเหตุผลสารพัดที่เฉียนหยุนหลงอ้างไว้ในเทปที่แล้ว ล้วนกลายเป็นมุกตลกหมด คะแนนนิยมในหมู่คนทั่วไปไม่เพียงไม่ฟื้น กลับยิ่งร่วงหนักกว่าเดิมอีก
วงการเพลงซีโจว
ในกลุ่มเล็กๆ กลุ่มหนึ่ง
โปรดิวเซอร์เพลงคนหนึ่งแชร์วิดีโอกู้สิงร้องเพลง ‘บทกวีร้อยแก้วที่พ่อเขียน’ ลงในกลุ่ม
“เพลงดี!”
“ไอ้หนุ่มกู้สิงคนนี้ ช่วงนี้ฉันก็จับตาอยู่เหมือนกัน เพลง ‘คนอย่างฉัน’ ก่อนหน้าของเขา เนื้อร้องเขียนดีใช้ได้เลยนะ”
“ไม่ต้องถึงมือแกพูดหรอก”
“เพลง ‘คนอย่างฉัน’ นี่แหละ ช่วงสองสามวันนี้ ยอดเก็บเข้าคอลเลกชันในหั่วเส้าอวิ๋นพุ่งจนน่ากลัวเลย”
“อีกหน่อยกู้สิงคงดังระเบิดแน่”
“สองสามวันนี้ฉันก็ดูตารางดัชนีความนิยมอยู่ ดูท่าแล้วค่าตัวของกู้สิงคงพุ่งแรงแน่นอน”
“ฉันนี่คิดอยากติดต่อเขามาขอเพลงแล้วนะ”
“ฮ่าๆๆ แกช้าไปก้าวหนึ่งแล้วว่ะ ฉันติดต่อผู้จัดการเขาไปขอเพลงเรียบร้อยแล้ว แต่งได้ดีติดกันสองเพลงแบบนี้ แสดงว่ากู้สิงคนนี้มีของจริง เมื่อก่อนคงถูกทุนบล็อกหรือเล่นเกมสกปรกอะไรไว้ ถึงไม่มีโอกาสได้โผล่ขึ้นมา”
กลุ่มแชตคึกคักกันยกใหญ่
สองเพลงใหม่ที่คุณภาพยอดเยี่ยมต่อเนื่องกันของกู้สิงในรายการ ‘ยุคซูเปอร์โนวา’ ทำให้คนในวงการเริ่มหันมาจับตาเขาแล้ว
ไม่ใช่แค่บนโลกออนไลน์ เพลงนี้ในโลกออฟไลน์ก็ระเบิดอารมณ์หมู่ขึ้นมาเช่นกัน!
ในประเทศมีเว็บวิดีโอใหญ่ห้าเจ้า
ห้าเว็บนี้ได้แก่ ซิงหมาง สุ่ยมู่ เฟยหง อิ่นกวง และคุนเผิง!
แต่ละเว็บก็มีเอกลักษณ์ของตัวเองต่างกันออกไป
รายการ ‘ยุคซูเปอร์โนวา’ ที่กู้สิงเข้าร่วม เป็นรายการของเว็บไซต์อิ่นกวง ในฐานะ “โรงอาหารฟรี” ชื่อกระฉ่อนภายใต้ค่ายหยินไป๋สือไต้ เว็บไซต์อิ่นกวงไม่เหมือนซิงหมาง สุ่ยมู่พวกที่ทำท่าทางหยิ่งต้องสมัครสมาชิกถึงจะดูได้ บริการส่วนใหญ่ของอิ่นกวงฟรีหมด แค่โฆษณาจะยาวหน่อย แต่เพราะอย่างนี้เอง อิ่นกวงเลยกลายเป็น “มาตรฐานกลาง” บนจอทีวีของร้านอาหาร ร้านเล็กๆ ร้านตัดผมทั่วประเทศ พอเทปที่สี่ออนแอร์ จอภาพนับไม่ถ้วนทั่วซีโจวก็สว่างขึ้นพร้อมกัน
ร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่ง
ลูกค้านั่งดื่มเบียร์ แกล้มด้วยหอยลายและไม้เสียบปิ้ง ทีวีที่แขวนอยู่สูงๆ บนขายึดแบบแกว่งได้ในร้าน กำลังเปิดเพลง ‘พ่อของฉัน’ ของเฉียนหยุนหลงอยู่พอดี
ในร้านเสียงจ้อกแจ้กจอแจไปหมด
ลูกค้าคุยกันเรื่องงาน เรื่องชีวิต เรื่องครอบครัว แบบไม่ได้ใส่ใจนัก เผลอแป๊บเดียว นักร้องในทีวีก็เปลี่ยนเป็นกู้สิงแล้ว
“พรุ่งนี้ฉันต้องไปยืมเงินเพื่อนบ้านอีกหน่อย
“ลูกเอะอะงอแงร้องไห้ทั้งวัน บอกอยากกินขนม
“เสื้อโพลีเอสเตอร์สีน้ำเงินบาดลึกเข้าไปถึงหัวใจ
“นั่งยองๆ อยู่ริมสระน้ำแล้วชกหน้าตัวเองสองหมัดเต็มๆ
“……”
เมื่อเสียงเพลงดังต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ความเอะอะโวยวายในร้านก็ค่อยๆ เบาลงอย่างประหลาด เจ้าของร้านหัวโล้นที่กำลังโรยพริกป่นใส่ไม้เสียบเนื้อแกะอย่างเมามัน เผลอหยุดมือไปเฉยๆ ไม้เสียบเกือบจะทิ่มโดนมือตัวเอง โต๊ะหนุ่มๆ ที่กำลังคุยโม้โอ้อวดกันก็เงียบลง ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ ชายวัยกลางคนสองสามคนที่เป็นคุณพ่อแล้ว ยกเบียร์ซัดหมดแก้วโดยไม่พูดสักคำ พ่อแม่คู่หนึ่งมองเหม่อไปชั่วครู่ แล้วก้มลงมองลูกของตัวเอง…
“เพลงอะไรเนี่ย?”
“ก็ดูที่หน้าจอนั่นไง เขียนไว้”
“ชื่อ ‘บทกวีร้อยแก้วที่พ่อเขียน’ น่ะ”
“เพลงนี่มันแทงใจดำชะมัดเลยว่ะ ทำให้นึกถึงตอนสองสามปีก่อนที่ลูกชายฉันสอบติดมหาลัย แต่ค่าเทอมกับค่าใช้จ่ายไม่พอ ฉันต้องไปยืมเงินพวกเอ็งนั่นแหละ”
“นักร้องคนนี้เป็นใครเหรอ?”
“หนุ่มคนนี้ร้องดีจริงๆ นะ”
“หมอนี่ชื่อกู้สิง โอ้โห ดูตรงคำบรรยายนี่ดิ เพลงนี้กลับกลายเป็นเพลงที่แต่งเองของไอ้หนุ่มคนนี้ ทั้งเนื้อร้องทั้งทำนองเป็นของเขาหมดเลย!”
“โอ้โห!”
“ฉันจำหน้าเด็กคนนี้ได้แล้ว ร้องกินใจมาก ทำให้ฉันนึกถึงพ่อแก่ของฉันเอง ตอนนี้เขาอายุแปดสิบกว่าแล้ว ช่วงที่บ้านเราแย่ที่สุด สงสัยเขาก็คงใช้ชีวิตแบบในเพลงนี่แหละมั้ง”
……
บ้านหลังหนึ่ง
สามคนพ่อแม่ลูกนั่งดูทีวีกันอยู่
ในทีวีมีเสียงเพลงดังมาเบาๆ “นี่คือถ้อยคำที่อยู่ในบันทึกของพ่อผม นี่คือบทกวีร้อยแก้วที่วัยหนุ่มของเขาทิ้งเอาไว้……”
“โห!”
พ่อพูดขึ้นว่า “หนุ่มคนนี้ร้องดีนะ สบายหูกว่าไอ้คนนั้นที่ชื่ออะไรหลงๆ ก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ พ่อกับแม่เอ็งสมัยก่อนก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้แหละ นี่เขาชื่ออะไรนะ?”
“รุ่นเกอไง” ลูกตอบ
“ชื่ออะไรนะ?”
“แค่กๆๆ เขาชื่อกู้สิง พักหลังมานี้ผมเปิดเพลง ‘คนอย่างฉัน’ บ่อยๆ ไง ก็เพลงของเขานี่แหละ คนนี้สุดยอดมากนะ ก่อนหน้านี้เขาเคยโดนทุนใส่ร้ายบลาๆๆ ……”
“โอ้โหของจริง!”
แม่พูดเสริม “เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ เจอเรื่องแบบนั้นแล้วยังลุกขึ้นยืนได้ แถมสมัยนี้จะให้เด็กวัยรุ่นเข้าใจและเห็นใจพ่อแม่มันไม่ง่ายเลย เขาแต่งเพลงแบบนี้ออกมาได้ ต้องเป็นเด็กกตัญญูแน่ๆ”
……
ช่วงเย็นชั่วโมงเร่งด่วน
บนรถไฟฟ้าใต้ดิน
พนักงานเงินเดือนคนหนึ่งใส่หูฟังดูรายการอยู่ดีๆ จู่ๆ ดวงตาก็เริ่มแดงขึ้นมา แอบสะอื้นเบาๆ
สักพักหนึ่ง
รถไฟใต้ดินก็ถึงสถานี
พนักงานเงินเดือนลงจากรถไฟ หยิบมือถือขึ้นมา กดโทรออก “ฮัลโหล พ่อ ช่วงนี้สุขภาพพ่อยังดีอยู่ไหม เปล่าๆ ไม่ได้มีอะไรหรอก ไม่ได้ลำบากเงิน ไม่ต้องโอนมาให้หรอก เงินเดือนผมพอใช้ ผมยังอยากโอนให้พ่อทุกเดือนเลย แค่ลูกคิดถึงพ่อเฉยๆ น่ะ!”
วางสายแล้ว
พนักงานเงินเดือนก็ใส่หูฟังกลับเข้าไปอีกครั้ง
“นี่คือบทกวีร้อยแก้วที่วัยหนุ่มของเขาทิ้งเอาไว้ หลายปีต่อมาผมนั่งมองมันแล้วร้องไห้ไม่หยุด พ่อของผมแก่จนเหลือเพียงเงาลางๆ……”
ภาพแบบนี้
กำลังเล่นซ้ำไปมาอยู่ตามสถานที่นับไม่ถ้วน
