ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดล้วนได้รับการศึกษาภาคบังคับ

จึงไม่ยากที่จะเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเฉินหยู

ดูเหมือนว่าลูกชายคนนี้จะรู้แล้วว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ

ไม่เช่นนั้น เขาจะไปที่ศูนย์ข้อมูลเพื่อฝากตัวอย่างเลือดเพื่อทำการเปรียบเทียบข้อมูลทำไม?

ชัดเจนว่าเขากำลังพยายามหาพ่อแม่แท้ ๆ ของตัวเอง

ชายวัยกลางคนตบเข่าตัวเองด้วยความดีใจ พร้อมพูดด้วยความขอบคุณว่า

“พ่อแม่บุญธรรมเป็นคนดีจริง ๆ! ลูกชายของเราโชคดีมากที่ได้เจอครอบครัวดี ๆ”

“ต้องเป็นพ่อแม่บุญธรรมที่บอกความจริงกับเขา ลูกชายเราถึงได้ไปเปรียบเทียบข้อมูลเพื่อหาพวกเรา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ชมหลายคนก็คิดว่าเรื่องน่าจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ

ถ้าพ่อแม่บุญธรรมไม่บอก เด็กจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ?

โดยปกติแล้ว คนที่ซื้อเด็กมาจะปกปิดข้อมูลของเด็กอย่างเคร่งครัด

กลัวว่าเด็กจะทิ้งพวกเขาไป และไม่กลับมาดูแลพวกเขาอีกต่อไป

หรืออาจกลัวว่าเงินที่ใช้ไปกับเด็กจะสูญเปล่า

มีเด็กบางคนที่ถูกลักพาตัวไปตลอดชีวิต

โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองมีพ่อแม่แท้ ๆ อยู่

เฉินหยูส่ายหัวเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณเข้าใจผิดแล้ว”

“พ่อแม่บุญธรรมยังไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย”

“แถมยังใช้วิธีการทางการแพทย์ลบรอยปานที่มุมปากของเด็กออกเพื่อไม่ให้พวกคุณตามหาเจอ”

สีหน้าของคู่สามีภรรยาที่เพิ่งกำลังคิดว่าจะขอบคุณพ่อแม่บุญธรรมของลูกชายยังไงดี ก็แข็งค้างไปทันที

คำพูดของเฉินหยูเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงในสมองของพวกเขา

ทั้งหมดผิดไปหมด

ลูกชายรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวเอง ไม่ใช่เพราะพ่อแม่บุญธรรมบอก

แถมพ่อแม่บุญธรรมยังลบรอยเด่นชัดที่เป็นสัญลักษณ์เดียวในการตามหาเขาอีกด้วย

“ทั้งสองท่าน ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้คงยากสำหรับพวกคุณที่จะยอมรับ”

“แต่ทั้งหมดนี้เป็นการวินิจฉัยอย่างมีเหตุผลผ่านวิธีการทางวิทยาศาสตร์ของผม”

เฉินหยูพูดต่ออย่างช้า ๆ ว่า “อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ คำว่า 'คนรวย' เป็นเพียงแค่คำเรียกเท่านั้น”

“ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะมีจริยธรรมที่สูงกว่าคนทั่วไป”

“เหตุผลที่ลูกชายของพวกคุณรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวเองนั้น เป็นเพราะเขาสังเกตและคิดได้เอง”

“ต้องบอกเลยว่าลูกชายของพวกคุณฉลาดมาก”

“ตั้งแต่ยังเด็ก เขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติแล้ว”

“เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็พบจุดน่าสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ”

“ในที่สุดก็สรุปได้ว่า มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขา”

คำพูดของเฉินหยูเหมือนกับการดริฟต์ 180 องศากลางอากาศ

ทำเอาผู้ชมทุกคนเกือบหลุดเอวกันเป็นแถบ

หญิงวัยกลางคนถามอย่างเร่งรีบว่า

“พวกเขาทำอะไรกับลูกของเราหรือเปล่า ลูกเราถึงได้สังเกตเห็นว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ?”

“คุณหมอเฉินรีบพูดเถอะ บอกพวกเรามาเร็ว ๆ เลย!”

คู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่สร้างเนื้อสร้างตัวจากศูนย์ จนมีทรัพย์สินหลายสิบล้านในเวลาเพียงยี่สิบปี

ย่อมมีความสามารถในการวิเคราะห์และตัดสินใจที่สูงกว่าคนทั่วไป

ถ้าพ่อแม่บุญธรรมมองลูกของพวกเขาเหมือนลูกแท้ ๆ จริง ๆ และให้การดูแลอย่างเต็มที่

เด็กก็คงไม่มีทางสังเกตเห็นความผิดปกติได้

“เรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อสามปีหลังจากที่ลูกของพวกคุณถูกลักพาตัวไป”

“ในช่วงสองปีแรก พ่อแม่บุญธรรมดูแลลูกของพวกคุณเหมือนลูกแท้ ๆ”

“แต่หลังจากนั้นไม่นาน แม่บุญธรรมก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์ และอีกหนึ่งปีต่อมา เธอก็ให้กำเนิดลูกชาย”

“จากนั้นก็ส่งลูกชายของพวกคุณไปให้ปู่ย่าตายายเลี้ยงดู”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกของพวกคุณเริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวเอง แม้ว่าในตอนนั้นเขาจะอายุเพียงหกขวบก็ตาม”

“ครั้งที่สองที่เขาเริ่มสงสัยก็คือตอนที่เขาเริ่มทำงาน”

“ในช่วงมัธยมต้น เขาถูกพาตัวกลับไปอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม”

“พ่อแม่บุญธรรมจะบอกเขาเป็นระยะ ๆ ว่า การเรียนไม่มีประโยชน์อะไร”

“เด็กมหาวิทยาลัยหรือแม้แต่นักศึกษาปริญญาโท ก็ยังต้องมาทำงานให้กับครอบครัวพวกเขาอยู่ดี”

“ด้วยทรัพย์สินของพวกเขา ต่อให้ไม่เรียน ก็สามารถมีชีวิตที่ร่ำรวยไปตลอดชีวิตได้”

“ด้วยเหตุนี้ ลูกชายของพวกคุณจึงเริ่มเกลียดการเรียนและไม่อยากไปโรงเรียนอีกต่อไป”

“หลังจากจบมัธยมต้น เขาก็ไม่อยากเรียนต่ออีก และเข้าไปทำงานในบริษัทของพ่อแม่บุญธรรม”

“ในตอนนั้น ลูกชายของพวกคุณอายุประมาณ 16-17 ปีแล้ว มีความสามารถในการคิดอย่างเป็นอิสระ”

“เขาสังเกตว่าพ่อแม่บุญธรรมเอาอกเอาใจเขาอย่างมาก แต่กับลูกสาวและลูกชายแท้ ๆ ของพวกเขากลับเข้มงวดมาก”

“ใครที่กล้าพูดว่าไม่อยากเรียน จะถูกพ่อแม่บุญธรรมดุอย่างรุนแรง และบางครั้งถึงขั้นลงไม้ลงมือ”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างโกรธเคืองว่า

“พวกเขา...พวกเขาจะทำแบบนั้นได้ยังไง!”

“ในยุคนี้จบแค่มัธยมต้นมันก็เหมือนคนไม่รู้หนังสือ”

“ผมกับภรรยาแค่เรียนจบประถมยังรู้เลยว่า การเรียนสำคัญขนาดไหน พวกเขามีเงินมากขนาดนั้น ทำไมจะไม่เข้าใจ!”

“สามีคะ พวกเขาต้องตั้งใจแน่ ๆ! พวกเขากลัวว่าลูกชายเราจะแย่งมรดกของพวกเขาไป”

หญิงวัยกลางคนดูโกรธยิ่งกว่าสามี

แม้ทรัพย์สินของครอบครัวพวกเขาจะไม่เท่ากับอีกฝ่าย

แต่ความคิดของอีกฝ่ายก็ไม่สามารถปิดบังพวกเขาที่เป็นนักธุรกิจเหมือนกันได้

ในช่วงหลายปีที่ออกตามหาลูกชาย

คู่สามีภรรยาเคยเดินทางไปยังเมืองชายทะเลทางตอนใต้หลายครั้ง

จึงพอเข้าใจวัฒนธรรมและประเพณีของคนแถวนั้นอยู่บ้าง

รู้ว่าบางพื้นที่ยังคงมีความเชื่อเรื่องการให้ลูกชายสืบทอดธุรกิจครอบครัว

เพราะคิดว่าตัวเองอาจไม่มีลูกชาย จึงหันไปซื้อเด็กจากพ่อค้าคนกลาง

เพื่อให้มาเป็นทายาท

เมื่อมีลูกชายแท้ ๆ เกิดขึ้นมา พวกเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงกับลูกบุญธรรม

จะทิ้งก็ไม่ได้ จะเลี้ยงไว้ก็ไม่รู้จะเลี้ยงยังไง

สุดท้ายก็เลี้ยงแบบตามมีตามเกิด

พยายามกีดกันเขาออกจากการเป็นทายาทหลักของทรัพย์สิน

ทำทีว่าเอาใจทุกอย่าง เลี้ยงดูอย่างดี

แต่ที่จริงแล้ว พวกเขากำลังทำให้เด็กเสียคน

เด็กที่มีการศึกษาจบแค่มัธยมต้น เคยชินกับชีวิตที่หรูหรา

ต่อให้เขาสืบทอดบริษัทในอนาคต ก็ไม่มีใครในบริษัทเคารพเขา

“จิตใจของพ่อแม่บุญธรรมช่างโหดร้าย เหมือนฆ่าคนด้วยมีดที่มองไม่เห็น”

“ผมเคยได้ยินมาว่าทางตอนใต้ของประเทศมีความเชื่อเรื่องการเลี้ยงลูกชายไว้เพื่อสืบทอดทรัพย์สิน น่าสงสารคุณหนูที่กลายเป็นเครื่องมือของคนอื่น”

“มันช่างบิดเบี้ยวสิ้นดี แต่นี่แหละคือความจริงที่ไม่ต้องการเหตุผล”

“ถึงอย่างนั้น การซื้อเด็กก็ผิดกฎหมายอยู่ดี”

“ไม่มีการซื้อขาย ก็ไม่มีการทำร้าย”

“การซื้อเด็กเพียงเพราะต้องการคนสืบทอด มันไม่ใช่เรื่องดีอย่างที่คุณคิดหรอก”

บทสนทนาระหว่างเฉินหยูและคู่สามีภรรยาเหมือนกับการตักน้ำใส่หัวคนจนสะดุ้งตื่น

ทำให้ผู้ชมหลายคนหยุดความรู้สึกอิจฉาและหยอกล้อ

แต่กลับรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาแทน

ในตอนแรกมันดูเหมือนว่าเด็กคนนี้ถูกลักพาตัวจากครอบครัวเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลักสิบล้าน

ไปยังครอบครัวเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลักพันล้าน เป็นผู้ชนะชีวิตอย่างไม่ต้องสงสัย

พ่อแม่บุญธรรมก็ทำตามใจเขาทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ให้ เป็นผู้ชนะในหมู่ผู้ชนะ

แต่พอฟังเฉินหยูพูดต่อไป มันกลับไม่ใช่แบบนั้นเลย

ถ้าพ่อแม่บุญธรรมมองเขาเหมือนลูกแท้ ๆ แล้ว

ทำไมถึงปล่อยให้เขาออกจากโรงเรียนตั้งแต่ม.ต้น?

ในยุคนี้ การศึกษาเป็นสิ่งสำคัญที่ทุกคนเข้าใจ

แม้แต่พ่อแม่ที่ยากจนที่สุดก็ยังยอมขายทุกอย่างเพื่อส่งลูกเรียน

แม้ลูกจะเรียนไม่เก่งแค่ไหน พวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยให้ลูกเข้าสู่สังคมเร็วเกินไป

เรื่องที่คนจนเข้าใจดี คนรวยที่มีทรัพย์สินหลักพันล้านจะไม่เข้าใจได้ยังไง?

คำว่า “การเรียนไม่มีประโยชน์” อาจออกมาจากปากของคนทั่วไปได้

แต่มันไม่มีทางออกมาจากปากของคนพวกนี้แน่นอน

การลบรอยปานของเด็กเพื่อไม่ให้พ่อแม่แท้ ๆ ตามหาเจอ

ก็เพียงพอที่จะบอกได้แล้วว่าพ่อแม่บุญธรรมคู่นี้มีเจตนาลึกซึ้งแค่ไหน

“คุณหมอเฉิน ช่วยบอกผมทีว่าตอนนี้ลูกอยู่ในจังหวัดไหน เมืองอะไร”

“ผมกับแม่ของเด็กต้องรีบไปเจอเขาเดี๋ยวนี้!”

ถึงแม้ว่าลูกชายของพวกเขาจะมีชีวิตที่สุขสบายมาตลอด

แต่เขากำลังจะถูกเลี้ยงจนเสียคนแล้ว

ชายวัยกลางคนแทบอยากจะมีปีกบินไปหาลูกชายทันที