บังแทโฮเปิดเอกสารสัญญาแล้วเริ่มอธิบาย

“ตอนนี้เราจะเน้นไปที่นิทรรศการก่อน แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำแค่นั้นนะ”

ผมพยักหน้าและตั้งใจฟัง

“แค่จัดนิทรรศการบ่อยๆ ไม่ได้แปลว่าดีนะ”

คุณปู่เองก็เคยพูดว่า การสะสมประวัติการจัดแสดงอย่างเดียว ไม่ได้มีแต่ข้อดีเสมอไป

ท่านเคยบอกว่า ควรสร้างผลงานให้เพียงพอ แล้วคัดเลือกเฉพาะที่ดีที่สุดมาแสดงจะได้ผลดีกว่า

“แต่ก็ใช่ว่าจะว่างไปหลายปีไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะฉะนั้นจะพยายามส่งผลงานดีๆ ไปตามวาระ อย่างงานวิตนีย์เบียนนาเล่ครั้งนี้”

“ครับ”

“สิ่งสำคัญคือ ฮุนนี่ต้องปรากฏตัวให้ต่อเนื่อง ไม่ใช่แค่ให้สัมภาษณ์ แต่ยังรวมถึงออกทีวีหรือช่องนิวทูปใหญ่ๆ ด้วย”

“แล้วผมจะไปทำอะไรครับ?”

“ไปพูดไงล่ะ ว่ามุมมองศิลปะของเธอเป็นยังไง กำลังไล่ตามอะไรอยู่ เปิดเผยตัวตนของเธอให้คนรู้จัก”

“ไม่ใช่ภาพวาดเหรอครับ?”

ตั้งแต่แรก การวางคอนเซปต์ภาพก็เพื่อแสดงให้ชัดเจนว่าผมอยากวาดอะไร อยากพูดอะไร

แล้วอยู่ๆ จะให้ไปพูดแทนภาพวาด มันก็รู้สึกแปลกๆ และต่อต้านนิดหน่อย

“ใช่ ตอนนี้ศิลปินต้องมองตัวเองเป็นเหมือนเอ็นเตอร์เทนเนอร์แล้วล่ะ ถึงจะยังมีบางคนใช้วิธีดั้งเดิมอยู่ แต่สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะปรากฏตัวในสื่อบ่อยแค่ไหน และอย่างไรก็ตาม นั่นแหละสำคัญมาก”

เมื่อบังแทโฮพูดจบ คุณปู่ก็ลูบศีรษะผมเบาๆ

“เป็นสิ่งที่ต้องทำควบคู่กันไปลูก ถ้าอยากได้รับการยอมรับจากผลงานล้วนๆ ก็ต้องวาดภาพดีๆ จนค่อยๆ ลดการปรากฏตัวลงได้”

แต่ก็ใช่ว่าจะดื้อดึงเอาแต่ใจได้ตลอด

พอฟังจากคุณปู่กับบังแทโฮดูแล้ว สื่อก็เป็นสิ่งที่ตัดออกไม่ได้เลย

จริงด้วย…

ขนาดแค่ขายแอปเปิ้ลยังต้องตะโกนเรียกลูกค้า แล้วนี่จะทำตลาดกับทั้งโลก ถ้าไม่มีการโปรโมตเลยก็คงเป็นไปไม่ได้

เหมือนที่คุณปู่พูดไว้ ถ้าไม่อยากทำเรื่องพวกนี้เลย ก็ต้องเป็นคนที่ได้รับการยอมรับจากภาพวาดอย่างเดียวให้ได้

ผมพยักหน้าอีกครั้ง

“แล้วเรื่องของผู้กำกับนอร์แมน ผมก็ไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลย ถ้าฮุนนี่ได้ทำงานด้านนั้นด้วย ก็จะเปิดโอกาสทำอะไรได้อีกมากมายเลยล่ะ”

“ผมอยากลองทำหลายๆ อย่างครับ”

“ดีเลย”

บังแทโฮจดอะไรบางอย่างลงในช่อง “ข้อกำหนดพิเศษ” ท้ายสัญญา

“จริงสิ แล้วบทหนังที่ว่า เป็นยังไง?”

“สนุกดีครับ ผมอยากลองแสดงดู”

“งั้นเดี๋ยวฉันจะไปแจ้งเขาไว้ก่อนเลย จะได้เจอกันทันทีหลังงานวิตนีย์เบียนนาเล่ พอไปอเมริกาแล้วจะจัดการให้เสร็จในคราวเดียว”

“ครับ”

คราวนี้บังแทโฮพิมพ์อะไรบางอย่างลงในแท็บเล็ต

คงเป็นการจดบันทึกตารางเวลาไว้ไม่ให้ลืม

“กลับมาเรื่องสัญญาต่อ ถ้าเป็นการเข้าร่วมงานของที่อื่น เราอาจต้องให้เขาจัดการ แต่ถ้าเป็นงานแสดงเดี่ยวของเธอ ฉันจะดูแลเองทั้งหมด”

“ฝากด้วยนะครับ”

ผมเชื่อใจเขาได้ เพราะได้เห็นฝีมือแล้วตอนเตรียมนิทรรศการ ‘ความสุขแสนหวาน’

“ระยะสัญญา 3 ปี”

“3 ปีเหรอครับ?”

สั้นกว่าที่คิดไว้

“เพราะฉันก็เข้าใจว่าเธอยังเด็ก อาจเปลี่ยนใจได้ในภายหลัง ส่วนฉันก็ขอเวลาอย่างน้อย 3 ปีไว้ทำงานเต็มที่”

ตามอายุเกาหลีเพิ่งจะ 11 ปี บังแทโฮก็เผื่อว่าผมอาจเปลี่ยนความคิดกลางทาง

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ขอเวลาทำงานกับผมอย่างจริงจังด้วย

เป็นข้อเสนอที่ฟังดูมีเหตุผล

“ไม่เลวเลยนะ”

คุณปู่เองก็เห็นด้วย

ท่านถือว่าสัญญาครั้งนี้เป็นเรื่องของผมกับบังแทโฮ และให้คำแนะนำเฉยๆ เท่านั้น

“ตกลงครับ”

ผมแสดงความเห็นด้วย บังแทโฮก็พยักหน้า

“เรื่องรายได้ ถ้าเป็นนิทรรศการที่ฉันจัดเอง ฉันขอส่วนแบ่ง 30% ส่วนรายได้จากกิจกรรมนอกเหนืออื่นๆ ฉันขอแค่ 5% เท่านั้น เพราะถ้าเป็นนิทรรศการ เราต้องทำตั้งแต่เลือกสถานที่ โปรโมต หาเงินสนับสนุน ไปจนถึงดูแลรายละเอียดหมดเลย หวังว่าจะเข้าใจนะ”

ตั้งแต่การวางแผน เช่าห้องแสดง หาสปอนเซอร์ ไปจนถึงจัดทำคำบรรยาย

ถ้าต้องทำทั้งหมดเอง การแบ่ง 30% ก็ดูสมเหตุสมผลดี

“แล้วระหว่างยังไม่ได้จัดงาน จะหารายได้ยังไง? บริษัทของคุณก็ต้องมีรายรับสิ”

คุณปู่ถามขึ้นมา

บังแทโฮยิ้มบางๆ

“มีข่าวดีครับ”

เมื่อคุณปู่เลิกคิ้วอย่างสงสัย บังแทโฮก็เล่าเรื่องน่ายินดีด้วยท่าทีมั่นใจ

“ความจริง ผมได้พูดกับคนรู้จักเก่าเรื่องการเป็นผู้จัดการของฮุนนี่ เขาสนใจครับ”

“ใครกันล่ะ?”

“ชื่อ โรเบิร์ต ไมเออร์ ครับ เป็นหัวหน้าทีมการตลาดของ Schmincke”

Schmincke นี่เอง… ใช้สีนั้นตอนวาด ‘ดอกทานตะวัน’

ทาง่าย สีสวย เป็นแบรนด์สีที่ผมชอบมาก

ได้ยินว่าทางนั้นติดต่อมา ผมรู้สึกประหลาดใจ และดีใจ

คุณปู่เองก็แสดงออกว่าพอใจไม่น้อยเช่นกัน

“ตอนนี้เรื่องไปถึงไหนแล้ว?”

“ทาง Schmincke ขอให้ผมใช้สีของพวกเขาในการสร้างผลงาน และยังอยากใช้ผลงานนั้นไปโปรโมตด้วยครับ”

“อืม… ฮุนนี่เองก็ชอบสีนั้นอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้คงไม่เป็นปัญหา”

ท่านปู่หันมามองผมเหมือนต้องการยืนยัน ผมจึงพยักหน้า

“แต่มีอยู่อย่างที่กังวลนิดหน่อย ทางนั้นอยากให้ไปเยี่ยมสำนักงานใหญ่ที่เมืองดัสเซลคอร์ฟสักครั้ง”

“ก็แน่นอนล่ะ อยากให้เป็นนายแบบโปรโมตสินค้าด้วยนั่นเอง”

“ใช่ครับ”

นึกว่าคงต้องไปถ่ายรูปอะไรทำนองนั้น

“Schmincke อยากให้ฮุนนี่วาดภาพสีน้ำมันด้วยสีของพวกเขาเป็นเวลา 1 ปี และถ่ายโฆษณาโปรโมตคุณภาพของสีให้ด้วย แน่นอนว่าเฉพาะกับงานสีน้ำมันเท่านั้น”

“ฮุนนี่คิดว่ายังไง?”

“ถ้าแค่ 1 ปีก็ไม่น่ามีปัญหาครับ และเขาไม่ได้บังคับให้วาดเฉพาะสีน้ำมันด้วย”

บังแทโฮพยักหน้า

“แล้วแบบนี้ เขาจะจ่ายเท่าไหร่?”

เงื่อนไขก็ไม่ได้แย่ ดังนั้นประเด็นสำคัญที่เหลือก็คือ "เรื่องเงิน"

“เขาบอกว่าจะพยายามให้ได้ถึง 400,000 ยูโร”

400,000 ยูโร? ผมยังนึกภาพไม่ออก เลยหยิบมือถือมาเสิร์ช เป็นเงินเกาหลีกว่า 5 ร้อยล้านวอน

แค่ทำอะไรไม่มากก็จะได้เงินขนาดนี้ รู้สึกว่าค่าตอบแทนมันสูงเกินคาดไปหน่อย

คุณปู่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น

“ถ้าเป็นเงื่อนไขแบบนี้ ก็คงนับเป็น ‘กิจกรรมนอกเหนือ’ งั้นก็ 5% ใช่มั้ย?”

“ครับ ใช่แล้ว”

“งั้นก็ประมาณ 2.5 ล้านวอนจะพอหรือ?”

“ฮ่าๆ ก็ถือว่าเป็นรายได้แรกครับ ถ้าอยากได้เงินมากกว่านี้ ผมก็ต้องหางานมาให้เพิ่มเอง

จริงๆ แล้วตอนนี้ผมยังไม่ได้ทำสัญญากับฮุนนี่อย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ ยังไม่สามารถเดินหน้าเต็มตัวได้เลย

แม้แต่เรื่องกับ Schmincke ก็ยังอยู่ในขั้นตอนหารือเท่านั้นเองครับ”

“งั้นก็แน่นอนล่ะ”

คุณปู่หันมาทางผม

“ว่าไง ฮุนนี่ เข้าใจทั้งหมดไหม?”

“ครับ อัตราส่วนในสัญญาก็ดี และที่สำคัญ ผมไม่เคยคิดจะไปหาคนอื่นนอกจากลุงแทโฮเลยครับ”

ผมมองไปที่บังแทโฮ

“อีกอย่าง ถ้าอย่างที่ลุงว่า ผมประสบความสำเร็จ ลุงเองก็จะไปได้ไกลเหมือนกัน งั้นเราก็คงต้องช่วยกันทำให้ดีที่สุด”

“อืม… ขอบใจที่เชื่อใจ”

เขาพยักหน้าด้วยท่าทางมั่นใจ

“ผมมีเงื่อนไขอยากเพิ่มอีกอย่างครับ”

บังแทโฮกระพริบตา

คุณปู่ก็ดูสงสัย

“ชื่อบริษัทคือซันฟลาวเวอร์ใช่ไหมครับ?”

“อืม ใช่”

“ผมอยากลงทุนในซันฟลาวเวอร์ครับ”

“หะ?”

ใบหน้าของบังแทโฮที่เมื่อครู่น่ามั่นใจ กลับดูมึนงงขึ้นมาทันที

“ทำไมล่ะ?”

“สำหรับผม มันคือ ‘กลไกป้องกัน’ ถ้าผมลงทุนเข้าไป ผมก็จะมีสิทธิ์มีเสียงในการบริหารซันฟลาวเวอร์ด้วย”

ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจบังแทโฮ

แต่เพื่อป้องกันไม่ให้บริษัทสะดุดเพราะปัญหาทางการเงินช่วงเริ่มต้น ซึ่งอาจทำให้ลุงไม่สามารถสนับสนุนผมได้เต็มที่

และหากเงินของผมเข้าไปในบริษัทแล้ว ในฐานะผู้ถือหุ้น ก็ย่อมมีสิทธิ์รับผลกำไรกลับคืนมาด้วย

‘ฉลาดจริงๆ นะ’

วันนี้ที่บอกว่าผมจะเซ็นสัญญากับบังแทโฮ ชาชีฮยอนก็ให้คำแนะนำหลายอย่าง

‘ลองดูหน่อยสิ’

ผมเปิดดูสัญญา เห็นว่าทุนจดทะเบียนบริษัทอยู่ที่ 200 ล้านวอน

“ผมจะใส่เงิน 200 ล้านวอนครับ แล้วผมก็จะรับส่วนแบ่งจากกำไรด้วย แต่ขอเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขนิดหน่อย งานแสดงเดี่ยวยังให้ 30% เหมือนเดิม แต่รายได้จากงานภายนอก ขอเพิ่มเป็น 10%”

บังแทโฮลูบคางเงียบๆ

...

บังแทโฮ ตัวแทนบริษัทซันฟลาวเวอร์ถึงกับอึ้งเล็กน้อย

เขาให้คุณค่ากับผลงานของโกฮุนและอยากร่วมงานด้วย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กคนนี้จะมีวิธีคิดแบบนี้ได้

ถ้าโกฮุนลงทุน 200 ล้านวอนจริง ๆ บริษัทซันฟลาวเวอร์ก็จะเคลื่อนไหวตามความต้องการของเขาแทบทั้งหมด

เพราะเขาเป็นทั้งศิลปินที่ทำสัญญาเพียงคนเดียว เป็นแหล่งรายได้หลัก และยังถือหุ้นในสัดส่วนเท่ากับบังแทโฮอีกด้วย

การที่โกฮุนจะได้รับส่วนแบ่งจากผลกำไรในฐานะผู้ถือหุ้น ทำให้เงื่อนไขนั้นกลายเป็น ‘ดีเลิศ’ สำหรับโกฮุน

แต่สำหรับบังแทโฮก็ใช่ว่าจะเสียเปรียบเสียทีเดียว

แม้เขาจะพูดให้ภรรยา อีฮันนา อุ่นใจว่าไม่มีอะไรต้องห่วง แต่ความจริงคือช่วงเริ่มต้นของธุรกิจ มันยังยากที่จะคาดการณ์รายได้

เงินทุนที่มีมากขึ้นย่อมดีกว่า

แม้สุดท้ายดีลกับ Schmincke จะผ่านได้ และเขาได้เงินมา 25 ล้านวอน

แต่นั่นอาจเป็น รายได้ทั้งหมดของปี ก็เป็นได้

หากต้องจัดนิทรรศการในสภาพนั้น บางทีซันฟลาวเวอร์อาจถึงขั้นต้องกู้เงิน

แต่ถ้าโกฮุนลงทุน 200 ล้านวอนเข้ามา ก็จะไม่ต้องกู้ และสามารถบริหารบริษัทได้อย่างสบายมากขึ้น

แม้ในระยะยาว การเปลี่ยนแปลงสัดส่วนการแบ่งรายได้อาจทำให้บังแทโฮขาดทุนไปบ้าง

แต่เมื่อเทียบกับดอกเบี้ยเงินกู้ ข้อเสนอนี้ก็นับว่าคุ้มค่าพอจะพิจารณา

ที่สำคัญคือโกฮุนเป็นฝ่ายเสนอปรับสัดส่วนขึ้นมาเอง ซึ่งทำให้บังแทโฮถึงกับตกใจ

‘เขารู้ตัวสินะ…’

เขาตระหนักว่า ถ้าซันฟลาวเวอร์ดำเนินไปได้ดี เขาก็จะได้ประโยชน์มากขึ้น

‘คิดทั้งหมดนี้ได้เองเหรอ?’

มองจากท่าทางแล้ว คุณปู่โกซูยอลเองก็ดูแปลกใจไม่แพ้กัน

ในความเป็นจริง บังแทโฮเตรียมการเรื่องสัญญาอย่างรอบคอบ และสร้างเงื่อนไขที่ทั้งโกฮุนและโกซูยอลไม่อาจปฏิเสธได้

ระหว่างฟังคำอธิบายทั้งหมด โกฮุนก็แค่พยักหน้ารับฟัง ไม่มีคำท้วงใด ๆ

แต่พอถึงช่วงท้าย กลับเสนอเงื่อนไขที่เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย

“น่าตกใจเหมือนกัน ฉันไม่เคยคิดถึงวิธีแบบนี้เลย”

“ก็เพราะผมมีที่ปรึกษาดีน่ะครับ”

“ที่ปรึกษา?”

“เพื่อนครับ”

บังแทโฮนึกถึงจางมีแรหรืออ็องรี มาร์โซ แล้วก็ยิ้มเล็กน้อย

“ดี งั้นก็...”

บังแทโฮจัดการแก้ไขในส่วนของการแบ่งรายได้และเงื่อนไขพิเศษในสัญญา

จากนั้นจึงยื่นให้โกซูยอลและโกฮุนดู

เมื่อโกซูยอลพิจารณาอยู่พักหนึ่งแล้วพยักหน้า โกฮุนจึงเซ็นชื่อ

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ คุณศิลปิน”

“ฝากตัวด้วยเช่นกันครับ คุณซีอีโอ”

ทั้งสองจับมือกัน

คุณปู่โกซูยอลที่มองดูด้วยความภาคภูมิใจก็กล่าวขึ้น

“วันแบบนี้ต้องกินของอร่อย ๆ หน่อย ฮุนอา อยากกินอะไร?”

“อาจารย์ครับ วันนี้ผมขอเป็นเจ้าภาพครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก วันนี้ฉันอารมณ์ดีเลยอยากเลี้ยงเอง ไม่ต้องเกรงใจ”

“งั้นถามฮุนก่อน ฮุนอา อยากกินอะไร? เนื้อวัวดีมั้ย?”

“วันดีแบบนี้ จะกินเนื้อวัวเลยเหรอครับ?”

บังแทโฮถึงกับหน้าเจื่อนเมื่อได้ยินคำตอบของโกฮุน

เขาไม่รู้ว่าในครอบครัวร่ำรวย พอถึงวันพิเศษเขากินอะไรกันแน่

“ต้องกินอย่างน้อยก็ จาจังมยอนสิครับ”

“………”

บังแทโฮกระพริบตาถี่

เขาไม่แน่ใจเลยว่า เด็กคนนี้ชอบจาจังมยอนมากกว่าเนื้อวัวจริง ๆ หรือว่าเขากำลังเกรงใจ เพราะเห็นว่าบริษัทยังเล็ก