‘ใช่แล้ว’

ตั้งแต่แรก จุดมุ่งหมายของผลงานชิ้นใหม่นี้ คือการปลดเปลื้องภาพลักษณ์ที่สื่อและสังคมสร้างขึ้นเกี่ยวกับชื่อของแวนโก๊ะและอ็องรี มาร์โซ

ไม่นานมานี้ เขาได้ลองใช้ออยล์พาสเทล และคิดว่าการใช้คุณสมบัติที่สามารถขูดออกได้ง่ายน่าจะเป็นประโยชน์

‘แม้มันจะน่าเสียดายก็ตาม’

แต่เขายังไม่สามารถหาวิธีใช้พาสเทลนั้นได้ทันที และถึงจะหาเจอ ก็คงไม่สามารถฝึกให้เชี่ยวชาญภายในเวลาสั้น ๆ ได้

จะนำผลงานที่ยังไม่สมบูรณ์ไปแสดงในงานศิลปะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลกไม่ได้

สิ่งที่เขาทำในช่วงสิบวันที่ผ่านมา แม้จะลดเวลานอนลงเพื่อทุ่มเทให้กับงาน ก็ต้องลบออกจากหัวทั้งหมด

แน่นอนว่า มันน่าเสียดาย

เขาไม่ได้คิดว่าความคิดนั้นแย่

แต่ถ้าจะสร้างผลงานที่ดีกว่า เขาต้องเปิดโอกาสให้กับทุกความเป็นไปได้

หากยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเกินไป ก็อาจพลาดโอกาสที่ดีกว่าไป

เพื่อบรรลุเป้าหมายเดิมที่ตั้งไว้ การปลดเปลื้องภาพลักษณ์ของแวนโก๊ะในวัยเด็ก โกฮุนจึงตัดสินใจวางตัวตนเดิมลงอีกครั้ง

และเหตุผลที่เขาทำได้อย่างนั้นก็เรียบง่าย

เพราะโกฮุนมองว่าตัวเองยังไม่สมบูรณ์

แม้ชื่อของเขาจะกลายเป็นตำนานในประวัติศาสตร์ และผลงานอย่าง ทานตะวัน แขกผู้มาเยือน ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง จะถูกขายในราคามหาศาล แต่เขากลับยังคงกระหายอยู่เสมอ

ศิลปะร่วมสมัยที่มีเทคนิคการแสดงออกหลากหลายและแนวคิดที่สดใหม่ ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

เขายอมรับประสบการณ์เหล่านั้นอย่างอ่อนน้อม

เพราะเขายังไม่พอ

เขาจึงเชื่ออย่างมั่นใจว่า เขาจะสามารถก้าวไปไกลได้ยิ่งกว่าเดิม

ผลงานของโกซูยอล จางมีแร และอ็องรี มาร์โซ คือประสบการณ์ที่หวานและเปรี้ยวราวกับลูกพลัมสำหรับผู้ที่กระหายความรู้เช่นเขา

เพราะเขารู้ถึงความไม่สมบูรณ์

เขาจึงเชื่อมั่นว่าเขาจะก้าวต่อไปได้

โกฮุนมีความกล้าหาญที่จะทิ้งตัวตนเก่า เพื่อสร้างตัวเองที่ดีกว่าเมื่อวาน

เขาขูดรอยบนผืนผ้าใบด้วยมีด แล้วฉีกมันด้วยมือ

รูปแบบที่เขาต้องการเริ่มเผยให้เห็น

แต่ยังไม่สมบูรณ์

เขาหวังว่าผลงานชิ้นนี้จะเผยตัวตนอันแท้จริงของเขาออกมาราวกับผีเสื้อที่เพิ่งออกจากดักแด้

...

เวลา 21:00 น. วันที่ 20 เมษายน ตามเวลานิวยอร์ก

เวลา 10:00 น. วันที่ 21 เมษายน ตามเวลาโซล

การเปิดงานวิตนีย์เบียนนาเล่ใกล้เข้ามาแล้ว

โทรศัพท์ของนักข่าวคิมจีอู ซึ่งรอคอยการติดต่อจากโกฮุนอย่างใจจดใจจ่อ ก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง

เมื่อเห็นชื่อผู้โทร เธอก็รีบรับทันที

“ฮุนอา!”

– สวัสดีครับ

“งานไปถึงไหนแล้ว? จะเสร็จทันมั้ย? เป็นสีน้ำมันใช่มั้ย? มันคงยังไม่แห้งดีหรอกมั้ง”

เพราะรู้ว่าตารางเวลาของเขาแน่น คิมจีอูจึงอดกลั้นไม่ถามจนถึงตอนนี้ แล้วตอนนี้ก็รีบถามคำถามทั้งหมดที่อัดอั้นมานาน

– ครับ เสร็จวันนี้ครับ ต้องเตรียมอะไรอีกหลายอย่าง เลยอาจจะไม่มีเวลาไปเจอกันได้นาน ตอนเที่ยงได้มั้ยครับ?

“ได้สิ ได้เลย! เก่งมากเลยนะ จะให้พี่ไปที่บ้านมั้ย หรือจะที่มหาลัย?”

– มาที่บ้านเลยครับ

“โอเค งั้นพี่จะไปถึงตอนเที่ยงนะ”

– ครับ

เมื่อวางสาย คิมจีอูก็เช็คเวลาด้วยสมาร์ตโฟน

เพิ่งจะผ่าน 10 โมงเช้าไปนิดเดียว

เขาคงทำงานจนดึกหรือเริ่มแต่เช้ามืด

‘ยังเด็กอยู่เลย จะไม่หักโหมไปหน่อยเหรอ’

คิมจีอูรู้สึกเป็นห่วงสุขภาพของโกฮุน

แม้งานวิตนีย์เบียนนาเล่จะเป็นงานใหญ่และจัดทุก 2 ปี แต่เขายังเด็กอยู่

หากเขายังเดินบนเส้นทางศิลปะ ก็จะมีโอกาสอีกมากมายในอนาคต

เธอนึกถึงนักดนตรีอัจฉริยะชาวเกาหลีใต้คนหนึ่งที่เคยเสียสุขภาพไปเพราะอุบัติเหตุและความเหนื่อยล้าสะสม

เด็กที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะตั้งแต่ยังเล็ก มักต้องเผชิญกับความกดดันมหาศาลจากความคาดหวังของคนรอบข้าง

คิมจีอูภาวนาให้โกฮุนสามารถทำงานศิลปะได้อย่างยืนยาวและมีสุขภาพดี

เธอหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น

“บ.ก.ขา หนูจะไปสัมภาษณ์โกฮุนค่ะ”

“ได้เลย ไปก็ซื้ออะไรติดไม้ติดมือไปด้วยล่ะ ใช้บัตรบริษัทเลย”

“กำลังว่าจะทำแบบนั้นเลยค่ะ เห็นว่าเขาอดนอนทำงานตลอดเลย”

“ไม่แปลกเลย หลังจากงานแสดงเดี่ยวก็ลงมือเตรียมชิ้นนี้ทันทีเลยนี่นา”

อีซังชอล บรรณาธิการนิตยสารเยฮวา ยังสงสัยว่าโกฮุนจะสามารถสร้างผลงานที่ยอดเยี่ยมเทียบเท่า ทานตะวัน แขกผู้มาเยือน ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง ภายในเวลาสั้น ๆ ได้จริงหรือไม่

การสร้างผลงานชั้นยอดต้องใช้เวลาเสมอ เขาจึงกังวลว่าเด็กหนุ่มอาจกำลังฝืนตัวเองเพื่อตอบสนองความคาดหวังของชาติและคนรอบข้าง

ซึ่งมักไม่มีจุดจบที่ดี

ทั้งคิมจีอู อีซังชอล และผู้คนที่หวังดีกับโกฮุนต่างคิดตรงกัน

“ซื้อพวกวิตามินให้เขาหน่อยก็ดีนะ แบบที่เด็กกินก็ได้”

“ค่ะ เดี๋ยวไปนะคะ”

“โอเค สู้ ๆ”

พอหมดแรงจนเหยียดแขนขานอนคว่ำอยู่ คุณปู่ก็จิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์

“จิ๊ๆ ไอ้หนูนี่ ทำให้ปู่ใจไม่ดีนะ”

“อืออือ ไม่เป็นไรครับ…”

ไม่มีแรงจะลุก จึงตอบกลับไปทั้งที่หน้าฝังอยู่กับโซฟา

“ดูสิ สภาพแบบนี้จะวาดรูปได้ยังไง รู้มั้ยว่าแวนโก๊ะตายยังไง?”

ได้ยินอย่างนั้นก็รีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง

“แต่ยังดีที่ออกมาดีครับ”

การจัดองค์ประกอบที่คิดว่าพอจะทำได้ด้วยออยล์พาสเทลนั้น หลังจากลองหลายครั้งแล้วก็พบว่าเป็นไปไม่ได้

หากไม่ผสมใหม่โดยเพิ่มสัดส่วนของแว็กซ์ ก็คงยากที่เนื้อสีที่ถูกขูดออกมาจะคงรูปอยู่ได้

สุดท้ายก็ต้องกลับไปจุดเริ่มต้น โฟกัสไปที่การลอกและฉีกผืนผ้าใบแทน แล้ววิธีที่ง่ายกว่าก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างไม่คาดคิด

พอรู้ว่าคุณปู่เองก็คิดแบบเดียวกันตั้งแต่แรก ก็ยิ่งตระหนักว่าประสบการณ์และความรู้มันสำคัญแค่ไหน

“ตั้งแต่วันนี้ผมจะพักบ้างแล้วครับ”

“ดีแล้ว ต่อไปห้ามจัดตารางแบบหักโหมอีกนะ”

“ครับ…”

แน่นอนว่าคุณปู่รู้ดีว่างานศิลปะควบคุมปริมาณไม่ได้ง่าย ๆ

ทั้งตอนที่ไอเดียกำลังมาแล้วหยุดไม่ได้ กับตอนที่ไม่ปิ๊งอะไรเลยแล้วทำช้าลง มันเป็นธรรมชาติของงานศิลป์

แต่ถ้าแบบนี้ซ้ำบ่อย ๆ ร่างกายก็จะพัง

ต้องพยายามทำให้กิจวัตรเป็นระเบียบเท่าที่จะทำได้

แม้คุณปู่จะไม่พูดออกมา แต่ตอนอยู่ฝรั่งเศส เขาก็พยายามทำตามตารางที่กำหนดไว้เสมอ

เพราะกลัวว่าจะเผลอหลับ เลยหยิบสมุดระบายสีที่ซื้อจากร้านเครื่องเขียนออกมา

ในนั้นมีตัวการ์ตูนอย่างเค้กฟองน้ำ, เพนกวินแว่น, หรือหุ่นยนต์โต้โต้เป็นเส้นร่างอยู่

พอระบายสีไปแบบไม่ต้องคิดอะไรมาก ใจก็สงบขึ้น แถมยังได้ลองจับคู่สีแปลก ๆ ที่ไม่เคยลองอีกด้วย

ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไร

ติ๊งต่อง

เสียงกดออดดังขึ้น

– สวัสดีค่ะ! ดิฉันคิมจีอูนะคะ!

เมื่อคุณปู่กดรับสายอินเตอร์คอม เสียงสดใสของคิมจีอูก็ดังมาจากลำโพง

คุณปู่เปิดประตูด้วยรอยยิ้ม

“กระปรี้กระเปร่าตลอดเลยนะ”

รู้ว่าเธออายุประมาณสามสิบ แต่มีพลังขนาดนี้ในวัยนั้นก็ไม่ง่าย

แสดงว่าจิตใจแข็งแรงดี

ได้ยินเสียงเคาะประตู เลยลุกไปเปิด

“สวัสดีครับ”

“สวัสดีจ้ะ! โอ๊ย ตายจริง หน้าซูบเชียว กินข้าวรึยัง? ไม่ได้นอนอีกใช่ไหมเนี่ย? เดี๋ยวก็ล้มกันพอดี ถ้าเธอป่วยขึ้นมาล่ะยุ่งเลยนะ ปู่จะเสียใจแค่ไหนล่ะ อ๊ะ ท่านคณบดี สวัสดีค่ะ สบายดีใช่ไหมคะ? เสื้อเชิ้ตนี่เข้ากับท่านมากเลย ใส่อยู่บ้านก็ยังดูดีขนาดนี้ หรือว่าจงใจเพราะรู้ว่าหนูจะมา?”

แม้จะเสียงดังไปหน่อย แต่ถ้าอยู่กับคิมจีอู ก็ไม่มีทางเหงา

คนอื่นอาจพูดแค่ประโยคเดียว แต่เธอมักจะพูดสองสามประโยคแทน

“ฮึฮึ เข้ามาสิ”

“ขอบคุณค่ะ เอ่อ ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ? จะไม่ถ่ายงานศิลปะนะคะ”

“ได้เลยครับ”

“เชิญนั่งครับ”

เมื่อเชิญให้นั่ง เธอกล่าวขอบคุณก่อนจะทรุดตัวลงบนโซฟา

“บ้านสวยมากเลย”

“จริงครับ”

“โซฟาก็นุ่ม สีสัมผัสดีมาก อะไรนะ เขาเรียกว่าอะไรน้า? มันไม่ใช่แค่ผ้าแบบธรรมดานี่นา”

“ไม่รู้เหมือนกันครับ”

“ปกติคิดว่าท่านคณบดีน่าจะตกแต่งแบบบ้านเกาหลีโบราณซะอีก แต่นี่ดูทันสมัยสุด ๆ รสนิยมดีมาก โอ๊ย จริงสิ”

คิมจีอูหยิบถุงกระดาษออกมายื่นให้

“นี่อะไรเหรอครับ?”

“วิตามินจ้ะ กินดีนอนดีมันดีที่สุดล่ะ แต่เห็นว่าเธอทำไม่ได้ เลยเอามาให้ กินวันละเม็ดนะ”

แม้ไม่รู้ว่าวิตามินคืออะไร แต่ก็คงดีต่อสุขภาพ

“ขอบคุณครับ”

ดีใจมาก เพราะไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ของขวัญ

“แล้วนั่นอะไรเหรอ?”

คิมจีอูสนใจสมุดสเก็ตช์ระบายสี

“เยียวยาครับ”

“ดูได้ไหม?”

พอพยักหน้า เธอก็เปิดดูทันที

ดวงตากลมโตอย่างกับปลาทอง

“ไม่ใช่สมุดร่างภาพฝึกหัดเหรอเนี่ย?”

“ทำเล่น ๆ เวลาเบื่อครับ สนุกดี”

ใจสงบขึ้น

“…แม้แต่ตอนพักก็ยังเล่นแบบนี้เลยเนอะ ขอโทษนะ ถ่ายรูปไว้แนบในบทความได้ไหม?”

“ได้ครับ”

คุณปู่ถือน้ำผลไม้และกาแฟเข้ามา

“ไม่มีใครมาช่วยงานบ้านเลยเหรอคะ ดูแล้วงานเยอะนะ บ้านก็หลังใหญ่ สวนก็ด้วย”

“งานบ้านก็ทำเล่น ๆ ไปน่ะ พออยู่คนเดียวแล้วมันเหงา”

ตอนแรกนึกว่าทำไมถึงไม่จ้างคนมาช่วยในบ้านหลังใหญ่แบบนี้ แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

ดูจากที่ไม่มีร่องรอยของคุณย่าในบ้าน คงอยู่คนเดียวมานานหลังจากเสียท่านไป และหลังจากมีปัญหากับพ่อ เขาก็ยิ่งใช้ชีวิตลำพังมาตลอด

ลูกศิษย์อย่างจางมีแรเองก็คงไม่ได้แวะมาบ่อย ๆ ความเงียบเหงานั้น เขาคงคลายด้วยงานบ้าน

“เอาล่ะ งั้นเริ่มเลยนะ”

คิมจีอูหยิบเครื่องบันทึกเสียงและสมุดจดออกมา

“หลังจากงานประมูล ทุกคนก็สงสัยกันมากว่าเธอใช้ชีวิตยังไงบ้าง?”

“ไปเรียนครับ ถึงจะหยุดไปสักอาทิตย์เพราะทำงานศิลปะก็ตาม”

“แล้วชีวิตในโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง? มีเพื่อนมั้ย?”

“ครับ มีคนชื่อชาชีฮยอน เป็นคนแปลก ๆ หน่อย แต่ก็สนุกดีครับ วาดรูปเล่นด้วยกันที่บ้านบ่อย ๆ”

“ชาชีฮยอนเหรอ? เขาวาดเก่งมั้ย?”

“มีเซนส์ดีครับ แล้วก็ชอบวาดรูปด้วย”

“อื้ม แล้วอะไรคือสิ่งที่ชอบที่สุดในการไปโรงเรียน?”

“อาหารกลางวันอร่อย กับวิชาศิลปะครับ”

“วิชาศิลปะเหรอ? ยังมีอะไรให้เรียนอีกเหรอ?”

“แน่นอนครับ ผมได้เรียนวิธีใช้พาสเทลแบบออยล์ แล้วก็พับกระดาษด้วยครับ ตอนแรกพับได้แค่เรือ แต่ตอนนี้ทำเป็นนกกับกุหลาบได้แล้ว”

คิมจีอูกะพริบตาปริบ ๆ

“ทำไมเหรอครับ?”

“ก็แค่แปลกใจนิดหน่อยน่ะ เธอเป็นเด็กธรรมดากว่าที่คิดนะ แบบว่า นอกจากวาดภาพก็ใช้ชีวิตทั่วไปเหมือนเด็กคนอื่นเลย ฉันนึกว่าเธอจะเริ่มจากสีน้ำมันก่อนจะได้แตะพวกสีเทียนเสียอีก”

คิมจีอูจดอะไรบางอย่างลงในสมุด

“ฉันรอดูผลงานในวิตนีย์เบียนนาเล่อยู่เลยนะ บางคนก็เป็นห่วงว่าทำเวลาน้อยจะทำให้ผลงานออกมาไม่ดี”

คุณปู่กับจางมีแร และบังแทโฮก็พูดแบบนั้นเหมือนกัน

บอกว่าสำคัญกว่าการจัดแสดงบ่อย ๆ คือการให้ความสำคัญกับแต่ละงาน

“ผมรู้สึกได้เลยครับ แล้วก็เพิ่งตกลงกับลุงแทโฮเรื่องปรับตารางงานด้วยครับ”

“ดีเลย”

“ครับ โชคดีที่ผลงานออกมาดี”

“มั่นใจเหมือนกันนี่นา งานนี้ก็เป็นสีน้ำมันอีกใช่มั้ย?”

“ใช่ครับ แต่ว่าจะแตกต่างจากงานก่อน ๆ ครับ”

“ยังไงเหรอ?”

“ใช้วิธีที่ไม่เคยทำมาก่อนครับ ล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่สุดท้ายก็เจอวิธีที่เวิร์กครับ”

“ล้มเหลว? ฟังดูไม่เข้ากับเธอเลยนะ ทรมานมากไหม?”

“สองอาทิตย์สุดท้ายแทบไม่ได้นอนเลยครับ กลางทางก็เปลี่ยนคอนเซปต์ไปเลยด้วย”

“เสียดายเนอะ”

“ใช่ครับ แต่ถ้าไม่มีช่วงนั้นก็คงทำไม่ได้หรอกครับ”

คิมจีอูพยักหน้า พร้อมกับขีดเขียนในสมุดจด

“เท่ดีนะ เหมือนคำว่า ‘ความล้มเหลวคือแม่ของความสำเร็จ’ อะไรทำนองนั้นใช่มั้ย?”

“ครับ”

“เขาประกาศแล้วว่าเธอจะเข้าร่วมเองในวันที่ 1 พฤษภาคม นี่ก็เหลือแค่อาทิตย์เดียวเอง ตารางเป็นยังไงบ้าง?”

“งานเสร็จเร็วกว่าที่คิดครับ เลยว่าจะออกเดินทางพรุ่งนี้เลย”

“จริงเหรอ? งั้นก็น่าจะพอดีกับวันเปิดงานนะ ถึงจะคลาดกันนิดหน่อยก็ตาม”

คิมจีอูดูเวลาขณะถาม

“ใช่ครับ ผมก็อยากรีบไปดูเหมือนกัน แล้วก็อยากให้จัดแสดงงานให้เร็วที่สุดด้วย”

“ดี ๆ อ้อ แล้วอ็องรี มาร์โซก็เข้าร่วมด้วยนะ คนทั่วไปมองว่าเขาเป็นคู่แข่งของเธออยู่ รู้สึกยังไง?”

“ดีครับ นิสัยอาจจะห่ามไปหน่อย แต่บางครั้งก็พูดถูกนะครับ แล้วผลงานเขาก็...ไม่ต้องพูดก็รู้กันอยู่แล้วว่าเจ๋งแค่ไหน”

“อื้ม ๆ งั้นฉันจะตัดคำว่า ‘นิสัยห่าม’ ออกจากบทความนะ”

คุณปู่ได้ยินก็ถอนหายใจโล่งอก

“งั้นศิลปินที่เธอตั้งตารอดูในงานวิตนีย์เบียนนาเล่มากที่สุดคืออ็องรี มาร์โซใช่มั้ย?”

“ไม่ครับ”

“ไม่เหรอ?”

“ครับ ผมอยากเห็นผลงานของคนชื่อ เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ มากกว่า”

“อ๋อ เขาก็เจ๋งนะ จริงสิ เธอก็สนใจคอนเซ็ปชวลอาร์ตเหมือนกันนี่นา”

“ไม่รู้เยอะหรอกครับ แต่เพราะไม่รู้เลยยิ่งสนใจ ผลงานของอ็องรี มาร์โซผมเคยเห็นมาบ้างแล้ว”

“โอเค งั้นเรื่องเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ Schmincke ล่ะ เขาให้เธอทำอะไรบ้าง?”

“แค่ใช้สีน้ำมันที่เขาผลิตในงานศิลปะครับ สีเขาเนื้อเนียน ผมก็ใช้เป็นประจำอยู่แล้ว”

“งั้นงานที่เธอจะนำไปแสดงก็ใช้สีของ Schmincke ด้วยใช่มั้ย?”

“อันนี้ขออุบไว้เป็นความลับครับ”