ขณะเดียวกัน บทประเด็นที่นักข่าวอีอินโฮโยนออกมา ก็ทำให้บรรดาคนรักศิลปะแสดงปฏิกิริยาต่างกันไป

└เอาตรงๆ ก็พูดถูกไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อเป็นการประกวดแบบไม่เปิดเผยชื่อ การที่บอกว่านี่คืองานของตัวเองมันต่างอะไรกับการขอคะแนนโหวต

└ก็โหวตความนิยมชัดๆ

└เจตนารมณ์ของการประกวดก็เพื่อมอบหมายให้สาธารณชนตัดสินงานศิลปะใหม่ๆ ไม่ใช่เหรอ แต่พอคนมีอิทธิพลลงมาเล่นเอง มันก็หมดความหมายสิ

└แต่นั่นก็เป็นการตัดสินใจของสาธารณชนเหมือนกัน

└การประกวดอาร์นูโวก็สุดยอดจริงนะ ดูจากพวกมนุษย์ที่ปกติไม่สนศิลปะยังออกมามีส่วนร่วม

└ยอม รับ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้ทำตัวเหมือนเที่ยวดูนิทรรศการเป็นกิจวัตร

└ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ไม่ได้ยิ่งใหญ่เพราะโชค งานเขามีคุณค่าอย่างสม่ำเสมอเลยได้รับการยอมรับ แล้วคนโหวตเทไปหาพวกเขาจะผิดตรงไหน 555

└อเล็กซ์คิดยังไง?

└เออ พูดมาสักคำสิ

นิวทูปเบอร์ อเล็กซ์ เห็นแชตที่เด้งขึ้นมาระหว่างไลฟ์ก็คิดว่าปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเฉยๆ ไม่ได้

“เอ้าเอ้า อย่าทะเลาะกัน เดี๋ยวทะเลาะกันอยู่ในนี้แล้วเลิกเข้ามาดูช่องฉัน ฉันจะกินอะไร อย่าทะเลาะกันนะ”

อเล็กซ์กลัวว่าคนดูจะทะเลาะกันจนไม่กลับเข้ามาดูช่องของเขาอีก

ด้วยความตรงไปตรงมาของเขา ผู้ชมก็หยุดโต้เถียงกันชั่วคราว

“ก่อนอื่น ขอกันเหนียวไว้หน่อยนะ ใครๆ ก็มีสิทธิ์พูดความคิดของตัวเอง นักข่าวเกาหลีก็เหมือนกัน พวกคุณที่ดูไลฟ์ฉันก็เหมือนกัน ฉันเองก็เหมือนกัน”

มีข้อความเห็นด้วยไหลขึ้นมาในห้องแชต

“ใช่ แล้วก็ต้องรับผิดชอบกับคำที่พูดออกมาด้วย เพราะงั้นมันเลยต้องระวังมากๆ อาจมีคนที่คิดไม่เหมือนฉันก็ได้ แต่ว่าฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีผู้ชมนะ เอาตรงๆ ตอนนี้โคตรเกร็งเลย”

อเล็กซ์หัวเราะหึๆ

└ก็จริง ต้องระวังคำพูด

└งั้นไม่ต้องพูดดีกว่า

└อเล็กซ์ไม่เหมือนเดิมแล้ว แค่เมื่อ 3 ปีก่อนยังไล่กัดไปทั่วเหมือนตุ๊กตาด่าได้อยู่เลย

└จริงดิๆ คิดถึงตอนนั้น

“พวกนั่นแหละตัวดีสุด คนที่ดูช่องฉันนานสุดทำเป็นแบบนั้นใช่ไหม ไฟเริ่มแรกบ้าบออะไรกัน ตอนเข้าทำงานใหม่กับตอนเลื่อนเป็นหัวหน้ากลางๆ นายเหมือนกันไหม ตอนเข้ามหาลัยปีหนึ่งกับตอนปีสี่เหมือนกันไหม ถ้าเหมือนกันนั่นคือมนุษย์เหรอ ตอนต้องเรียกกระแสยังไงก็ได้เพื่อให้คนรู้จัก กับตอนนี้ มันจะเหมือนกันได้ไง จะให้ฉันย้อนกลับไปตอนนั้นอีกเหรอ คิดแล้วของขึ้นนะ แกน่ะ ออกไปเลย!”

└55555555555555

└อันนี้ก็ยอมแหละ

└เดี๋ยวกลายเป็นประเด็นเปล่าๆ ทำเหมือนที่เคยทำก็พอ

└เชอะ กลัวนี่นา

└555555 นี่แหละอเล็กซ์ตัวจริง

บรรยากาศที่ผ่อนคลายลงครั้งหนึ่งแล้ว อเล็กซ์ก็เปลี่ยนเป็นท่าทีจริงจังและเข้าเรื่องหลัก

“เอาตรงๆ ฉันก็ขัดใจหน่อยๆ นะ จะดังเพราะสไตล์เดิมๆ ของตัวเอง อันนั้นมันก็พอเข้าใจได้ นั่นคือตัวตนของศิลปิน มันจะหายไปไหนได้ล่ะ? แต่ปัญหาคือไปขอคะแนนกันใน SNS เนี่ยสิ สติดีอยู่ไหม? แล้วคนที่ไม่ดังล่ะ? คนที่ระดมได้สักแสน สองแสนคน กับโนเนม มันเงื่อนไขไม่เท่ากันอยู่แล้วนี่”

อเล็กซ์ไม่กล้าชี้ชัดลงไปว่าเป็นศิลปินคนไหนที่ทำแบบนั้น

“ก็ประกวดแบบไม่เปิดเผยชื่อ แถมยังตัดคณะกรรมการออกไปด้วยใช่ไหม แถมถ้าได้รางวัลก็เปลี่ยนชีวิตได้เลย แล้วคนที่หาเงินดีอยู่แล้วจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นไหมล่ะ? ฉันว่าที่นักข่าวเกาหลีใต้พูดมันไม่ผิดหรอก”

ห้องแชตก็เริ่มเดือดขึ้นมาอีกครั้ง

อเล็กซ์ซึ่งคาดไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ จึงพูดต่อเนื่อง

“ฉันรู้แหละ ว่าพวกนายอยากเถียงอะไร ศิลปินดังๆ เขาก็มีเหตุผลของเขาทั้งนั้น แต่ที่ฉันอยากพูดคือ ช่วยอยู่นิ่งๆ กันหน่อยไม่ได้เหรอ”

เขาโชว์หน้าจอสตรีมเป็นภาพสถานะการโหวตของการประกวดอาร์นูโว

2028 สถานะการโหวต การประกวดอาร์นูโว

ที่ 1 <ความงาม (Beauté)>

คะแนนโหวต: 1,478,601 (19.0%)

ที่ 2 <การลาจาก>

คะแนนโหวต: 1,470,818 (18.9%)

ที่ 3 <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>

คะแนนโหวต: 1,369,651 (17.6%)

ยอดโหวตรวมเพิ่มขึ้นมากจนแตะ 7,782,111 โหวต

“เอาจริง ใครๆ ก็น่าจะยอมรับนะ ว่างานสุดยอดของรอบนี้คือ <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ความรู้สึกที่มันพุ่งทะลุอกมันคนละชั้นเลย เข้าใจไหม? แต่ดูนี่สิ อะไรกันเนี่ย”

อเล็กซ์เริ่มตื่นเต้นขึ้นทีละน้อย

“ทั้งนักวิจารณ์ ทั้งสื่อ ทั้งผู้ชม ทั้งกระแสอินเตอร์เน็ต ก็มีแต่พูดถึงสองงานนี้ แต่ทำไมคะแนนโหวตออกมาแบบนี้ล่ะ? ปล่อยไปอย่างนี้เดี๋ยวก็แพ้สิ”

มีข้อความขึ้นมาว่ากำลังดูแคลนเดเมียน คาร์เตอร์หรือไง

“ไม่ใช่อย่างนั้น! ฉันไปลดค่าของเดเมียน คาร์เตอร์ตรงไหนกัน ฉันก็ชอบนะ แต่รอบนี้ไม่ใช่ไง เอางี้ ฉันโชว์ทราฟฟิกการค้นหาให้ดูไหม”

อเล็กซ์เข้าไปที่กูเกิลเทรนด์ แล้วค้นหา <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> และ <การลาจาก>

“ดูนะ <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> นับตั้งแต่เริ่มประกวด โดนค้นหาวันละหลายแสนครั้ง แต่ <การลาจาก> ล่ะ? หมื่นกว่าก็ขึ้นๆ ลงๆ ใช่ไหม”

ผู้ชมมองข้อมูลที่เกี่ยวข้องอย่างตื่นเต้น

ทั้งที่สามผลงานมีความต่างกันมากในด้านจำนวนค้นหา แต่พอมาดูคะแนนโหวตกลับสูสีกัน ผู้ชมเลยเดาเหตุผลไม่ออก

“เพราะมันโหวตซ้ำได้ไง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ตอนนี้แม้คนยังไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของงาน แต่มีคนโหวตให้เยอะมาก ส่วนงานที่รู้ว่าเป็นใคร คนก็แค่ใช้โควตาที่เหลือกดไปให้เฉยๆ จริงๆ แล้วชอบ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> มากกว่า แต่ผลกลับกลายเป็นว่า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> กำลังตามหลังอยู่ และตอนนี้แม้แต่ <ความงาม> ก็กำลังจะโดนแซงแล้วด้วยซ้ำ เข้าใจไหม”

อเล็กซ์ผ่อนลมหายใจออกมา

“ฉันไม่ได้บอกว่าเดเมียน คาร์เตอร์ทำแบบนั้นนะ เขาไม่เคยออกมาบอกเลยว่างานไหนเป็นของตัวเอง นี่คือความผิดพลาดที่ SNBA มองข้ามในวิธีการตัดสิน และต้องแก้ไขตั้งแต่การประกวดครั้งต่อไป ฉันแค่บอกว่าสถานการณ์ตอนนี้มันผิดเพี้ยน”

ชายคนนั้นมองดูแชตมากมายจนรู้สึกกดดัน แล้วเอามือลูบหน้า

“ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันว่าที่โกฮุนยังไม่บอกว่าเขาส่งผลงานอะไรเข้าไป มันสุดยอดมากจริงๆ”

อเล็กซ์ขึ้นรูปของโกฮุนบนหน้าจอ

“แม้ยังไม่มีแฟนคลับเหนียวแน่นเท่าคนอื่น แต่ชื่อเสียงก็สะสมมาพอควรแล้วนะ มากพอจะส่งผลต่อการโหวตด้วย แต่เขายังไม่ขยับเลยใช่ไหมล่ะ”

มีผู้ชมบางคนแสดงความเห็นว่าอาจเพราะ <ความงาม> ยังยืนอันดับ 1 อยู่

“ก็เป็นไปได้ ถ้า <ความงาม> เป็นงานของโกฮุนจริงๆ ก็พอเข้าใจ แล้วทำไมฉันเพิ่งมาพูดให้ฟังเหมือนว่ามันอาจไม่ใช่งานของโกฮุนน่ะเหรอ? เอาตรงๆ คือฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่เรียกกระแสหน่อย แล้วไงล่ะ”

อเล็กซ์ทำหน้าจริงจังแล้วพูดต่อ

“พูดกันตามตรง ฉันก็ไม่แน่ใจ เท่าที่มีอะไรคล้ายกันสุดก็คือ <ความงาม> อีกอย่างที่อ็องรี มาร์โซพูดไว้ด้วย แล้ว <ระลอกคลื่นฤดูร้อน>? ไม่รู้สิ ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าโกฮุนจะวาดงานแบบนั้น”

ผู้ชมพากันยิงคำถามมาอีกระลอก

“ทำไมน่ะเหรอ? ก็อย่างที่เห็นไง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> มันสมบูรณ์แบบจริงๆ ในเชิงองค์ประกอบ เทคนิคภาพลวงตาที่ใช้เพื่อสื่อประเด็นก็ทำได้สมบูรณ์แบบสุดๆ แบบนั้นจะเรียนรู้ให้ชำนาญในเวลาอันสั้นได้เหรอ? อยู่ๆ จะทำได้เลยน่ะ? ถ้า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เป็นงานของโกฮุนจริง ฉันว่ามันยิ่งใหญ่พอๆ กับตอนเขาวาด <ความงาม> เลย บางทีอาจยิ่งกว่านั้นด้วยซ้ำ เพราะเขาท้าทายตัวเองด้วยสไตล์ที่ต่างจากแนวทางที่เคยทำโดยสิ้นเชิง แล้วถ้าทำสำเร็จขนาดนี้ ต่อไปโกฮุนจะวาดอะไร ไม่มีใครคาดเดาได้หรอก ที่น่ากลัวจริงๆ คือเด็กคนนั้นเพิ่งอายุแค่ 10 ขวบ ตอนนี้ก็สุดยอดแล้ว และด้วยศักยภาพที่ไม่รู้จะพาไปถึงไหนนี่แหละที่ทำให้โกฮุนถูกจับตามอง ใช่ อีกเดี๋ยวก็จะ 11 ขวบแล้ว”

└มีสัมภาษณ์เดเมียน คาร์เตอร์มาแล้ว

└[ลิงก์] [เดเมียน คาร์เตอร์, “อยากให้โอกาสหมุนเวียนไปหาศิลปินให้มากขึ้น”]

└เขาบอกว่าไม่ได้มีเจตนาจะตำหนิศิลปินที่ได้คะแนนมากในตอนนี้นะ เขาเองก็อยากให้ผลงานที่หลากหลายได้รับแสงสปอตไลต์มากขึ้น

└โอ้โห สมเป็นเดเมียนจริงๆ

└ดูความใจกว้างนั่นสิ

└เดเมียนพูดแบบนี้ บรรยากาศน่าจะเปลี่ยนไปบ้างแล้วล่ะ

ในเมื่อเดเมียน คาร์เตอร์ เจ้าของรางวัลเทิร์นเนอร์ ผู้ที่ประสบความสำเร็จด้านพาณิชย์มากที่สุดในบรรดาศิลปินร่วมสมัย และขึ้นชื่อเรื่องความเป็นสุภาพบุรุษ ออกมาเคลื่อนไหว บรรยากาศที่ร้อนแรงเกินไปก็คงจะเย็นลง

อเล็กซ์ปรบมือดังฉาด

“สุดยอดจริงๆ ปกติคำแบบนี้ต้องมาจากคนที่มีอิทธิพลถึงจะได้ผล เดเมียน คาร์เตอร์เท่มากๆ เคารพเลย จริงๆ นะ”

* * *

อ็องรี มาร์โซหรี่ตาลง

สามชั่วโมงหลังจากบทสัมภาษณ์ของเดเมียน คาร์เตอร์ถูกเผยแพร่ ผลงานที่เขาส่งเข้าประกวดอย่าง <การลาจาก> ก็แซง <ความงาม> ขึ้นไปอยู่อันดับ 1

ศักดิ์ศรีของอ็องรี มาร์โซที่รักษาจ่าฝูงมาตั้งแต่วันแรกถูกย่ำยี

อ็องรี มาร์โซเปิดหาบทสัมภาษณ์ของเดเมียน คาร์เตอร์แล้วกดขมับแน่น

ไอ้คนเจ้าเล่ห์

เมื่อคืนกับวันนี้ การประกวดอาร์นูโวกำลังได้จังหวะเปลี่ยนทิศทาง

ด้วยคำพูดกล้าหาญของนักข่าวต่างชาติ ศิลปินที่อัดอั้นมานานก็เริ่มเปล่งเสียงของตัวเอง และผู้ชมก็ขานรับ

สำหรับอ็องรี มาร์โซ ผู้จัดการประกวดอาร์นูโวแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้

เขาเชื่อว่าเส้นทางที่จะเข้าถึงผลงานโดยไม่ต้องพึ่งชื่อเสียงกำลังเริ่มต้นขึ้น

ทว่าเดเมียน คาร์เตอร์รู้ดีว่าจะใช้สื่ออย่างไร

แทนที่จะขัดกระแสอย่างหุนหัน เขากลับสนับสนุนทิศทางที่สาธารณชนและศิลปินต้องการ ทำให้สถานะของตนยิ่งมั่นคง

เมื่อผลงานที่เขาส่งเข้าประกวดถูกเปิดเผยไปแล้ว กระแสสนับสนุนต่อเดเมียน คาร์เตอร์จึงยิ่งพุ่งขึ้น และสะท้อนตรงสู่ผลโหวต

“เขาไปให้สัมภาษณ์ตอนไหนกันนะ”

มิเชลที่ยืนอยู่ข้างๆ กวาดตาดูบทความด้วยความสงสัย

“หมายความว่ายังไง”

“ฉันรู้ว่าเขาจะไปงานปาร์ตี้ของเจย์ โจปลิงเมื่อคืนนี้นะ แล้วจะมีเวลามานั่งให้สัมภาษณ์ยาวขนาดนี้ได้ยังไง”

“ก็คงทำในงานปาร์ตี้นั่นแหละ”

“ฉันได้ยินมาว่าห้ามนักข่าวเข้านะ”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วตามคำพูดของมิเชล

ถ้าคืนที่ผ่านมาไม่ใช่จังหวะเหมาะสำหรับสัมภาษณ์ อย่างน้อยก็ต้องเป็นเช้าวันนี้ แต่เนื้อหากลับมีความเรียบเรียงอย่างเป็นระบบเกินกว่าจะใช่แบบนั้น

นักข่าวคงไม่ได้ไปหาเขาตั้งแต่เช้าแน่ อ็องรี มาร์โซจึงมั่นใจขึ้นว่าคาเตอร์กำลังใช้สื่อให้เป็นประโยชน์

อย่างไรก็ตาม เขาก็ยอมรับว่านั่นเป็นเครื่องมือเพื่อยกระดับคุณค่าของตัวเองเช่นกัน

“แปลกดีนะที่เขาฮิตขนาดนี้”

มิเชลพูดพลางนึกถึงผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์

ท่ามกลางภัณฑารักษ์ด้วยกัน มีข้อพึงปฏิบัติที่หลีกเลี่ยงการซื้อผลงานศิลปะส่วนตัว เพื่อความโปร่งใสและยุติธรรมในการซื้อขาย

เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่มีสิทธิ์จะซื้อผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์อยู่แล้ว และที่จริงก็ไม่อยากทำด้วย

แม้รสนิยมจะต่างกันไปในแต่ละศิลปินและผลงาน แต่เธอรับไม่ได้กับรสนิยมวิปริตอย่างการชำแหละสัตว์แล้วสตัฟฟ์มาจัดแสดง

เธอแค่รู้สึกประหลาดใจที่ผลงานแบบนั้นกลับได้รับความนิยม

อ็องรี มาร์โซที่กำลังครุ่นคิดอยู่ก็เอ่ยขึ้น

“มีความเกี่ยวข้องกันยังไง”

“อะไรนะ?”

“เดเมียน คาร์เตอร์กับเจย์ โจปลิง”

“อืม... อ้อ ปี 2010 ใช่ไหม ตอนที่ผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ถูกประมูลไปที่ 50 ล้านปอนด์ ตอนนั้นเจย์ โจปลิงเป็นคนซื้อ”

อ็องรี มาร์โซก็นึกความทรงจำขึ้นมาได้

ก่อนหน้านั้นเดเมียน คาร์เตอร์แทบไม่ต่างอะไรกับศิลปินโนเนม ขายงานก็ยังทำได้ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

แล้วจู่ๆ ผลงานของเขาก็ถูกขายไปในราคา 50 ล้านปอนด์ กลายเป็นข่าวใหญ่โต

“……”

มิเชลเห็นอ็องรีกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดก็ยิ้มออกมา

เธอมองทะลุเลยว่าในใจของชายผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีคงกำลังเดือดพล่านแค่ไหน

“เดี๋ยวก็ชั่วคราวนั่นแหละ ตั้งแต่วันนี้คนจะเริ่มโหวตมากขึ้น ไม่นานก็แซงกลับได้เอง”

“รู้แล้ว”

อ็องรี มาร์โซกำมือแน่นแล้วคลายออก สลับไปมาอยู่เช่นนั้น