ชาแจอูลูบหลังลูกชายที่จู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮ

มันเกิดขึ้นกะทันหันจนเขาเองก็ทำอะไรไม่ถูก และอดรู้สึกสับสนไม่ได้ว่า ทำไมลูกชายถึงได้รู้สึกอัดอั้นถึงเพียงนี้

“พ่อจะไปเกลียดชาฮยอนทำไมกันเล่า”

“ฮึก ฮืออออ”

ชาแจอูเช็ดน้ำตาลูกชายที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

“ลูกอยากทำขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมไม่บอกพ่อล่ะ”

“แต่... แต่... พ่อบอกว่าอย่าวาดรูป... ฮึก ฮือ”

ชาแจอูเริ่มย้อนคิดถึงเรื่องในอดีต

เขาจำไม่ได้ว่าเคยพูดตรง ๆ ว่าอย่าวาดรูป

แค่อยากหลีกเลี่ยงไม่ให้ลูกถูกกระทบกระเทือนโดยไม่จำเป็น จึงเก็บของที่เป็นความทรงจำของพ่อเขาออกไปจากบ้าน

แล้วจู่ ๆ เขาก็นึกถึงวันที่เขากับพ่อแตกหักกันอย่างเด็ดขาด

‘พอเถอะครับ! ทำไมถึงยังไม่พอใจกับชีวิตที่ลูกมี จนต้องลากชาฮยอนเข้าไปเกี่ยวด้วยล่ะครับ?’

‘เด็กมันมีพรสวรรค์ ต้องให้เรียนศิลปะ!’

‘พ่อทำแบบนี้เพราะพ่ออยากให้เขาทำแทนในสิ่งที่พ่อทำไม่สำเร็จใช่ไหมครับ!’

‘ใช่! แล้วผิดตรงไหนล่ะวะที่ปู่หวังให้หลานทำตามความฝันของตัวเองต่อ?!’

‘มันผิดครับ! ผิดมาก! ชาฮยอนไม่ต้องวาดรูปก็ได้! ทำไมต้องจับเด็กให้นั่งวาดรูปทั้งวันทั้งคืนด้วยครับ?’

‘สมัยนี้ใคร ๆ เขาก็ฝึกตั้งแต่เด็กกันทั้งนั้น!’

‘นั่นมันการทารุณนะครับ! หรือพ่อยังไม่พอใจที่แม่กับผมไม่เป็นไปอย่างที่พ่อหวัง?’

‘ไอ้ลูก...!’

‘แล้วพ่อให้อะไรเด็กกินบ้างครับ? ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วที่มันเป็นแบบนี้?’

ในวันที่เขากลับจากออกไปข้างนอกกับภรรยา

บ้านมืดสนิท ไม่มีแม้แสงไฟ เขากับภรรยารู้สึกแปลกใจมาก

ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของการกินอาหาร เขาคิดว่าลูกอาจจะออกไปข้างนอก แต่เมื่อเปิดเข้าไปในห้องพ่อ กลับเห็นลูกน้อยกำลังสะอื้นพร้อมขีดเส้นลงบนกระดาษ

‘ไม่ใช่สิ ต้องออกแรงที่ข้อมือแล้วลากเส้นให้ตรงต่างหาก’

‘ไม่สนุกเลย’

‘ชิ ถึงไม่สนุกก็ต้องทำ!’

เมื่อเห็นพ่อดุใส่เด็กที่บอกว่าไม่อยากทำ เขาไม่อาจทนได้อีกต่อไป

แม้เขาจะอดทนอดกลั้นกับพ่อมาตลอดชีวิต แต่เขาไม่มีทางยอมให้ลูกชายถูกรังแก

และใช่ เขาเคยพูดว่า “อย่าวาดรูป” ในตอนนั้น

“ชาฮยอนจ๋า ที่พ่อเคยพูดว่าอย่าวาดรูปน่ะ...”

“ผมผิดไปแล้วครับ ขอโทษครับ...”

“ไม่ใช่นะ ลูกไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ไม่ต้องขอโทษนะ”

ชาแจอูกอดลูกชายแน่น

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เด็กวัยเพียงห้าขวบจะจดจำคำพูดที่หลุดปากไปเพียงครั้งเดียวเอาไว้ในใจขนาดนี้

เขายิ่งไม่คาดคิดเลยว่า ลูกชายผู้ไม่เคยงอแง จะเจ็บปวดและร้องไห้อย่างน่าสงสารเช่นนี้

เขาเคยเป็นลูกมาก่อน และรู้ดีว่าคำพูดของพ่อแม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับลูกได้มากแค่ไหน จึงพยายามดูแลลูกอย่างดีที่สุด

แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า คำพูดของเขาในฐานะพ่อ ก็สามารถส่งผลกระทบมหาศาลกับลูกเช่นกัน

“พ่อจะสนับสนุนทุกอย่างที่ลูกอยากทำเลยนะ”

ชาแจอูปลอบลูกชายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“ตอนนั้นที่พ่อพูดว่าอย่าวาดรูป เพราะพ่อเห็นว่าชาฮยอนดูเหนื่อย พ่อเลยเป็นห่วง จำได้ไหม?”

ชาฮยอนส่ายหัว

ที่เด็กชายจำได้มีเพียงอย่างเดียว ภาพของพ่อที่เคยใจดี กลับตะโกนเสียงดังเป็นครั้งแรกในชีวิต

เขาไม่เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมด

มีเพียงภาพของพ่อที่โกรธรุนแรงอย่างไม่เคยเห็นเท่านั้น ที่ฝังแน่นในใจ

ชาแจอูลูบหัวลูกเบา ๆ แล้วพูด

“ถ้าชอบก็วาดได้เลยนะ หรืออยากทำอย่างอื่นก็ได้”

“จริงเหรอครับ?”

ชาฮยอนที่ยังคงมีคราบน้ำตาอยู่บนแก้มเงยหน้าขึ้นถาม

“แน่นอนสิ แต่ขอให้สัญญากับพ่ออย่างหนึ่งนะ”

เด็กชายพยักหน้าทันที

“ตอนนี้พ่อจะช่วยลูกทุกอย่างตอนที่ต้องเรียนหนังสือ แต่เมื่อถึงวันที่ลูกโต เข้ามหาวิทยาลัย ไปเป็นทหาร กลับมาแล้ว ลูกต้องเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งได้ด้วยตัวเองนะ”

เขาไม่อยากให้ลูกต้องแบกรับความรับผิดชอบเร็วเกินไป

ไม่อยากให้รู้สึกถึงน้ำหนักของชีวิตในวัยที่ยังเล็กเกินไป

แต่เขาก็รู้ดีว่าวันหนึ่งลูกต้องเติบโต และต้องพร้อมจะเผชิญโลกด้วยตัวเอง

ก่อนวันนั้นจะมาถึง เขาจะรักและปกป้องลูกอย่างเต็มที่

นั่นแหละคือหน้าที่ของคนเป็นพ่อ

“สัญญาได้ไหมลูก?”

เขายื่นนิ้วก้อยออกมาให้ เด็กชายยิ้มกว้างและเกี่ยวก้อยกลับทันที

“สัญญาครับ!”

...

ระหว่างทางไปโรงเรียน

เคยมีครั้งไหนกันนะที่การไปโรงเรียนรู้สึกสนุกขนาดนี้

ไม่ทันรู้ตัว ผมก็ฮัมเพลงเบา ๆ จนคุณปู่หัวเราะแล้วถามว่า

“ดีใจขนาดนั้นเลย? ถึงกับร้องเพลงเชียวนะ”

“ก็วันนี้มีวิชาศิลปะตั้งสี่คาบแน่ะครับ”

การจัดตารางเรียนของโรงเรียนประถมในเกาหลีดูจะสุดโต่ง แต่ก็มีความสมเหตุสมผลในตัวเอง

สองสัปดาห์ที่ผ่านมาเรียนแต่วิชาสามัญทั่ว ๆ ไป กว่าจะได้เรียนศิลปะอีกครั้งก็วันนี้

ดูเหมือนจะเข้าใจว่าคาบเดียวคงไม่พอเลยจัดให้ทั้งวัน

“ฮะฮะ ไม่แน่ใจว่าจะสมกับที่ตั้งความหวังไว้ไหมนะ เดี๋ยวนี้โรงเรียนประถมเขาสอนอะไรกันบ้างล่ะ?”

“ไม่ว่าอะไร แค่ได้เรียนก็มีค่าแล้วล่ะครับ”

ถ้าเกี่ยวกับศิลปะ ไม่ว่าอะไรก็ดีทั้งนั้น

ถึงจะเรียนรู้จากอินเทอร์เน็ต คุณปู่ แล้วก็พี่จางมีแรอยู่เสมอ แต่ก็ยังไม่เคยพอใจในฝีมือตัวเองสักที

ศิลปะร่วมสมัยช่างกว้างขวาง ละเอียดลึกซึ้งไปเสียทุกแขนง จนได้แต่รู้สึกขอบคุณที่โลกนี้มีมันอยู่

เรามาถึงหน้าโรงเรียนแล้ว

“จำได้ใช่ไหมว่าวันนี้ต้องไปหาคุณบังด้วย?”

“ครับ!”

ผมไม่มีทางลืมเรื่องที่จะเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการกับบังแทโฮแน่นอน

วันนี้ช่างเป็นวันที่ยอดเยี่ยมที่สุดเลยจริง ๆ

“ไปก่อนนะครับ!”

ผมลงจากรถแล้วเดินเข้าไปยังห้องเรียน พอเปิดประตูเข้าไป เพื่อน ๆ ก็เหลือบมองมาทางผมแล้วรีบหลบสายตา

คงเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน

แต่ผมไม่สนใจ เดินไปนั่งที่ตัวเองตามปกติ และก็เห็นชาชีฮยอนยิ้มแป้นอยู่

“สวัสดี!”

เด็กคนนั้นดูดีใจเหมือนกันที่วันนี้มีวิชาศิลปะ เป็นฝ่ายทักทายก่อนอย่างไม่ปกติ แล้วก็เอาพู่กันมากมายมาอวด

ดูเหมือนเมื่อวานที่บอกว่าจะไปคุยกับพ่อ ผลลัพธ์จะออกมาดีทีเดียว

“อะไรน่ะ?”

“พ่อบอกว่าให้วาดรูปได้แล้ว! ฮิฮิฮิ”

แค่เห็นรอยยิ้มใส ๆ แบบนั้น อารมณ์ผมก็ดีตามไปด้วย

“ดูเหมือนก่อนหน้านี้จะเข้าใจผิดกัน พ่อกอดแน่นเลยล่ะ”

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าพ่อรักนาย”

“อืม”

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งสำคัญคือการได้พูดคุยกัน

แม้วิธีการจะสำคัญ แต่ถ้าไม่มีการพูดคุยกันเลย ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย

แค่มีความกล้าเล็ก ๆ ที่จะเปิดเผยความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา ความขัดแย้งมากมายก็จะไม่เกิดขึ้นเลย

“เดี๋ยวฉันจะสอนวิธีดูแลพู่กันให้นะ นายมีน้ำมันไหม?”

“ไม่มี แล้วต้องใช้ด้วยเหรอ?”

“ถ้าใช้พู่กันแล้วสีแข็งตัว ก็ต้องล้างด้วยน้ำมันน่ะ คลีนเนอร์ก็มีนะ แต่คุณปู่ฉันใช้เป็นน้ำมันธรรมชาติ มันดีกว่าอีก”

ชาชีฮยอนกระพริบตาปริบ ๆ

ผมเคยแต่ฟังคำอธิบายจากคนอื่น พอได้เป็นฝ่ายสอนเด็กคนนี้บ้างก็รู้สึกดีเหมือนกัน

วันนี้ช่างเป็นวันที่น่าพึงพอใจในหลาย ๆ ด้านจริง ๆ

เราคุยกันเรื่องพู่กันจนกระทั่งใกล้เวลาเรียน

แม้ครูจะไม่ได้พูดถึงอุปกรณ์อะไรเป็นพิเศษ แต่ผมก็เตรียมของมาเรียบร้อยแล้ว เลยเดินไปยังห้องศิลปะ

“โอ้…”

ห้องศิลปะกว้างมาก

กว้างพอจะรองรับนักเรียนได้ถึง 40–50 คน ดูแล้วสามารถใช้พื้นที่ได้อย่างเต็มที่แน่นอน

‘อากริปปา’

ไม่น่าเชื่อเลยว่า ที่นี่ก็มีแบบจำลองปูนปั้นแบบเดียวกับที่วิทยาลัยศิลปะฝรั่งเศสใช้สอนศิลปินมาแต่เก่าก่อน

ศิลปินมากมายต่างก็พยายามหลุดพ้นจากกรอบนั้น แต่ผ่านมาหลายศตวรรษแล้ว สิ่งเหล่านี้ยังถูกใช้อยู่แม้กระทั่งอีกฟากหนึ่งของโลก

ช่างทรงอิทธิพลอะไรเช่นนี้

‘ในเมื่อเป็นข้ออ้างเพื่อพัฒนาทักษะการสังเกตก็ถือว่าใช้ได้อยู่’

ถ้าเพื่อการศึกษาเชิงวัฒนธรรมในระดับหนึ่ง ก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องมองในแง่ลบเท่าไรนัก

พัคฮยอนอูกับเพื่อนอีกสองคนนั่งด้วยกัน

ส่วนผมก็นั่งข้างชาชีฮยอน

คุณครูวิชาศิลปะเดินเข้ามา

เป็นครูหนุ่ม ดูท่าทางยังใหม่อยู่ เพราะเดินมาก็มีเหงื่อซึมและออกท่าทางเขิน ๆ อยู่บ้าง

“สวัสดีครับทุกคน”

“สวัสดีครับ!”

ผมกับชาชีฮยอนตอบพร้อมกัน

“พวกเราชอบวิชาศิลปะกันไหมครับ?”

“ครับ!”

มีแค่ผมกับชาชีฮยอนที่ตอบ

“เยี่ยมมากครับ ปกติพอพูดถึงศิลปะ หลายคนจะนึกถึงแค่ภาพวาดใช่ไหมครับ แต่จริง ๆ แล้วศิลปะรวมถึงงานประติมากรรม โครงสร้าง สถาปัตยกรรม พู่กัน หรือแม้แต่แท็บเล็ตที่ทุกคนใช้เรียน ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในแขนงของศิลปะเหมือนกันนะครับ”

ถูกต้องเลย

ในยุคนี้ แทบไม่มีที่ไหนเลยที่ศิลปะจะไม่ส่งอิทธิพลเข้าไปถึง

แม้ผมจะไม่สนใจสถาบันศิลปะแบบเก่า ที่บังคับให้วาดภาพในรูปแบบเดียวกัน แต่ผมกลับรู้สึกคาดหวังมากว่าคุณครูจะอธิบายศิลปะยุคนี้ซึ่งแทบไม่สามารถทำความเข้าใจอย่างเป็นระบบได้อย่างไร

“อืม… เอาล่ะครับ ถ้าอย่างนั้น... ค่อย ๆ ครับ ค่อย ๆ ทำความรู้จักกันไป… อืม… เอ่อ… วันนี้เป็นคาบแรกใช่ไหมครับ?”

ดูเหมือนครูจะตื่นเต้นจนพูดติดขัด และผมรู้สึกได้ว่าเขาหลบสายตาผมอยู่หน่อย ๆ

“วันนี้ เราจะเริ่มจากการวาดรูปบนกระดาษที่ครูแจกให้นะครับ วาดอะไรก็ได้เลยตามใจชอบ”

ครูแจกกระดาษให้คนละสองแผ่น เป็นกระดาษวาดภาพขนาด 8 หน้าที่ไม่ใหญ่มากนัก

พวกเรายังได้รับชุดอุปกรณ์วาดภาพ ซึ่งมีทั้งยางลบ ดินสอ 6B, 4B, 2B และดินสอสีอย่างละชุด

ชาชีฮยอนมองดินสอในมือสลับกันไปมาแล้วถามผม

“อันไหนดีที่สุดเหรอ?”

โดยทั่วไปแล้ว หลายคนจะใช้ 4B เพราะความเข้ม แต่ผมชอบ 2B มากกว่า เพราะเนื้อดินสอเรียบลื่นและไม่ค่อยลบยาก

สำหรับชาชีฮยอนที่เพิ่งเริ่มหัดวาด และน่าจะใช้ยางลบบ่อย 2B คงเหมาะกว่า

แต่ก็นั่นแหละ… มันก็แค่ความเห็นของผม

“ลองใช้ดูทุกอันเลย แล้วเลือกอันที่ชอบที่สุด”

“อื้ม!”

ชาชีฮยอนลากเส้นยาว ๆ ลงบนกระดาษอย่างมั่นใจ ถ้าเขากล้าใช้เส้นแบบนี้เวลาเริ่มวาดจริง ๆ ล่ะก็ คงได้เส้นสวยทีเดียว

‘เอาล่ะสิ’

ช่วงนี้ผมฝึกวาดเส้นละเอียดกับงานสเก็ตช์อย่างจริงจัง ถ้างั้นวันนี้ก็วาดเป็นการฝึกไปด้วยเลย

สิ่งที่ดีที่สุดในการฝึกทักษะการบรรยายด้วยภาพ คือ "การวาดคน"

ไม่มีอะไรจะฝึกการสังเกตและถ่ายทอดได้ดีไปกว่าร่างกายมนุษย์แล้ว

“นายจะวาดอะไรเหรอ?”

ชาชีฮยอนถามพลางถือดินสอ 2B ซึ่งถือว่าเลือกได้ดีเลย

“นายนั่นแหละ”

“ฉันเหรอ?”

ชาชีฮยอนเอียงคออย่างสงสัย

“วาดฉันทำไม?”

“ก็คนวาดยากกว่าวาดของนิ่งไง กำลังฝึกอยู่น่ะ”

“ดูท่าจะไม่สนุกเลยแฮะ”

“จริง ๆ แล้วสนุกนะ แล้วนายล่ะ จะวาดอะไร?”

“ความลับ! ฮิฮิ”

“แหม บอกว่าเป็นความลับ แต่เดี๋ยวก็รู้กันหมดอยู่ดี”

“ห้ามดูจนกว่าจะวาดเสร็จนะ!”

ชาชีฮยอนเก็บของแล้วลุกไปนั่งฝั่งตรงข้ามผม จากนั้นก็เริ่มลงมือวาดอย่างไม่ลังเล

คนทั่วไปพอเจอกระดาษเปล่ามักจะไม่รู้จะเริ่มวาดอะไรดี แต่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะเต็มไปด้วยสิ่งที่อยากวาดอยู่ในใจ

ผมเริ่มพิจารณาใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขา แล้วหยิบดินสอขึ้นมา

แม้คุณครูศิลปะกับพัคฮยอนอูจะแอบมองมาบ่อย ๆ จนแอบรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่สุดท้ายผมก็ลืมความรู้สึกนั้นไปได้หมดสิ้น