บทที่ 263 จอมพลังน้ำหนักสองร้อยจินอย่างนาย ไม่รักษากฎยุทธภพเลยสักนิด

"แม่เจ้าโว้ย สกิลพุ่งชนแบบเถื่อนๆ ในชีวิตจริง"

"คอมเมนต์บนบ่งบอกอายุเลยนะ"

"ถ้าพี่แกเกิดในยุคโบราณ ต้องเป็นพลหอกที่เก่งกาจแน่ๆ"

"พลหอกมักจะโชคระดับ C มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

"ไม่แน่อาจจะพลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้จริงๆ ก็ได้"

หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเหล่าผู้ชม ร่วงกลับลงไปในท้องทันทีที่เฉินหยูพูดคำว่าปืนของเล่นออกมา

พวกเขาพากันดู 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ต่อสู้กับโจรปล้นร้านทองอย่างกล้าหาญเพื่อไขว่คว้าความรักอย่างออกรส

พนักงานร้านทองที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ โจรสามคนบุกเข้ามาในร้านทอง แล้วตะโกนว่าปล้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

จากนั้น โจรคนหนึ่งก็ชักปืนพกออกมา ทำให้พนักงานหญิงเหล่านี้ตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา

ภายใต้การข่มขู่ด้วยปืน ทุกคนต่างยกมือขึ้นกุมหัวแล้วนั่งยองๆ กับพื้น ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

หัวหน้าโจรเพิ่งจะเก็บปืน พี่อ้วนที่ถืออิฐบล็อกก็พุ่งพรวดเข้ามาจากข้างนอก

ก่อนที่ทุกคนจะทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พี่อ้วนก็เอาอิฐบล็อกฟาดโจรล้มไปคนหนึ่งแล้ว

'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' งัดเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีออกมา มือจับไม้ง่ามเหล็กระงับเหตุไว้แน่น แล้วแทงไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

โจรที่ตกเป็นเป้าหมายลืมหลบไปชั่วขณะ ได้แต่ยืนบื้ออยู่กับที่

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าบนโลกนี้จะมีคนที่บ้าระห่ำขนาดนี้

ขนาดปืนยังไม่กลัว แถมยังจะมาสู้ตายกับพวกตนอีก!

กว่าเขาจะตั้งสติได้ ไม้ง่ามเหล็กก็กระแทกเข้าที่ตัวแล้ว

แรงมหาศาลผลักร่างของเขาให้ถอยหลังไป

หลังจากถอยหลังไปหลายก้าว โจรคนนี้ก็ก้าวพลาดและล้มลงไปอย่างควบคุมไม่ได้

"หมอเฉิน ตอนนี้ควรทำยังไงดีครับ?"

'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ถามอย่างหอบแฮ่ก

"จะทำยังไงได้ล่ะ ก็ตีให้ตายไปเลยสิ"

"เข้าใจแล้วครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ก็ใช้ไม้ง่ามเหล็กแทนกระบอง ฟาดลงไปอย่างแรง

"โอ๊ย!! อย่าตีเลย!!!"

"ช่วยด้วย"

"ไอ้อ้วนแก ถ้าแกตีอีกฉันจะสู้ตายกับแก... ขาของฉัน!"

"ลูกพี่อ้วน พวกเราแค่มาปล้น ไม่ได้มาฆ่าคนนะ"

"ท่านบรรพบุรุษ เลิกตีได้ไหม"

สิ้นเสียงร้องโหยหวน ขาทั้งสองข้างของโจรที่ล้มอยู่บนพื้นก็ถูกไม้ง่ามเหล็กระงับเหตุฟาดจนกระดูกหักดังกร๊อบ

เนื่องจากออกแรงมากเกินไป ส่วนหัวของไม้ง่ามเหล็กจึงบิดงอ

หัวหน้าโจรที่ได้สติกลับมาโกรธจนหน้าเขียวปัด

เขามองซ้ายมองขวา ก็พบว่าไม่มีอาวุธที่ถนัดมือเลย

"รองสอง เอามีดของแกมาให้ฉัน ฉันจะสับไอ้อ้วนเวรนี่ทั้งเป็น!"

ลูกน้องโจรที่นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้น ชักมีดออกมาจากซับในเสื้อ แล้วออกแรงโยนไปให้หัวหน้าโจร

"ไอ้เวรเอ๊ย ดูตาม้าตาเรือบ้างสิ!"

มีดสปาต้าลอยละลิ่วตรงมายังหัวหน้าโจร เกือบจะสับเข้าที่หัวของเขา โชคดีที่หลบทัน

มีดสปาต้าร่วงลงพื้นเสียงดัง 'เคร้ง'

หัวหน้าโจรเก็บมีดสปาต้าที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วพูดด้วยจิตสังหารที่พลุ่งพล่านว่า "ไอ้อ้วนเวร ถ้าฉันสับแกเป็นสิบแปดท่อนไม่ได้ ฉันจะยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่เดียวกับแกเลย"

"พี่ชายระวังด้วยนะ"

น้ำเสียงหวานใสที่เต็มไปด้วยความกังวลลอยเข้าหูของ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี'

เขาชำเลืองมองไปข้างหลังด้วยหางตา แล้ว 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ก็รู้สึกเหมือนมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยมไปทั้งตัว

เอวไม่เคล็ด หายใจไม่หอบ ทั่วร่างเต็มไปด้วยพลังงาน

คนที่ส่งเสียงออกมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกสาวร้านทองที่จะไปดูตัวกับเขาในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้

"เหอน่า คุณวางใจเถอะ มีผมอยู่ตรงนี้ ใครก็ทำร้ายคุณไม่ได้หรอก"

พูดจบ เขาก็เงื้อไม้ง่ามเหล็กระงับเหตุขึ้นมา แล้วฟาดเข้าใส่หัวหน้าโจรอย่างไม่ยั้ง

"เขารู้ได้ยังไงว่าฉันชื่อเหอน่า?"

เหอน่าที่นั่งยองๆ อยู่ท่ามกลางพนักงานร้าน มองไปยัง 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ด้วยสายตาลังเล

หรือว่าคนคนนี้เคยมาซื้อของที่ร้าน และรู้จักกับเธอ?

ในห้องไลฟ์สด เหล่าผู้ชมพากันหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

ผู้ชมที่อยู่ในพื้นที่ได้โทรแจ้งตำรวจแล้ว

คาดว่าอีกประมาณสามถึงห้านาที คุณลุงตำรวจก็น่าจะมาถึงที่เกิดเหตุ

โจรทั้งสามคนดูท่าทางขึงขังดุดัน ไม่คิดเลยว่าจะถูก 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' จัดการไปสองคนอย่างรวดเร็วขนาดนี้

พลังแห่งความรัก ช่างมหัศจรรย์จริงๆ

พอถูกสาวสวยเอ่ยปากเป็นห่วงคำเดียว ก็เลือดเต็มหลอดคืนชีพกลับมาทันที

"ว่าแต่โจรสามคนนี้ก็อ่อนหัดเกินไปหรือเปล่า?"

"ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมือใหม่"

"พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก จู่ๆ ก็มีคนบ้าเลือดพุ่งพรวดเข้ามา เอาอิฐบล็อกฟาดหัวนาย เป็นใครก็ตั้งตัวไม่ทันทั้งนั้นแหละ"

"หัวหน้าโจร: ไอ้อ้วนเวร แกเป็นถึงจอมพลังหนักสองร้อยกว่าจิน แต่ไม่รักษากฎยุทธภพเลยสักนิด!"

"ฮ่าๆๆ ได้ฟีลนั้นเลย ฉันขอแต่งตั้งให้นายเป็นศิษย์เอกของปรมาจารย์หม่า"

"ไอ้หนุ่มอ้วน อดทนไว้คือชัยชนะ โจรคนสุดท้ายอย่าปล่อยให้มันหนีรอดไปได้นะ"

"ยาวกว่าหนึ่งนิ้วก็แข็งแกร่งกว่าหนึ่งนิ้ว คำพูดนี้ไม่ผิดจริงๆ"

"ถ้าเป็นฉัน จะต้องบุกโจมตีช่วงล่างของอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วงแน่นอน"

ผู้ชมหลายคนสวมวิญญาณปรมาจารย์ด้านอาวุธ ถ่ายทอดวิชาให้ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ว่าควรโจมตีตรงไหน ถึงจะสยบโจรได้ในพริบตา

น่าเสียดายที่ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' เอาเทปกาวพันโทรศัพท์มือถือติดตัวไว้แน่นหนา จึงมองไม่เห็นคอมเมนต์เลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้ ในหัวของเขามีภาพยนตร์กังฟูกำลังภายในต่างๆ ที่เคยดูแวบเข้ามา

แม้แต่ไซอิ๋วก็ยังนึกขึ้นมาได้

เขาเลียนแบบท่าทางของซุนหงอคง ตีซ้ายฟาดขวา

ด้วยน้ำหนักตัวเกือบสองร้อยจิน ไม้ง่ามเหล็กในมือจึงถูกใช้แทนพลอง ร่ายรำจนเกิดเสียงลมดังหวีดหวิว

ดูมีพลังทำลายล้างสูงมาก

หัวหน้าโจรใกล้จะโดนตีจนร้องไห้อยู่รอมร่อ มีดสปาต้าในมือก็ยาวแค่ยี่สิบเซนติเมตร

อย่าว่าแต่จะฟันให้อีกฝ่ายบาดเจ็บเลย แม้แต่จะแตะตัวยังแตะไม่ถึง

ทุกครั้งที่เขาจะพุ่งเข้าไป 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ก็จะเปลี่ยนจากการตีเป็นการแทงแทน

การแทงเมื่อกี้ เกือบจะทำเอากระดูกซี่โครงของเขาหัก

"วี้หว่อ... วี้หว่อ..."

เสียงไซเรนรถตำรวจที่แหลมบาดหูดังมาจากข้างนอก

ความมั่นใจในใจของ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

หัวหน้าโจรใกล้จะถูก 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ตีจนเกิดแผลในใจอยู่แล้ว

ในขณะที่ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' หยุดโจมตี หัวหน้าโจรก็ยังคงแกว่งมีดสปาต้าไปมา ฟันซ้ายฟันขวาเหมือนคนบ้า

"ก้มตัวลง แล้วใช้กระบวนท่ากวาดล้างพันทัพ"

เสียงของเฉินหยูดังออกมาจากโทรศัพท์มือถือ

'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ก้มตัวลงโดยไม่ลังเล สองมือจับปลายไม้ง่ามเหล็กระงับเหตุไว้แน่น

กัดฟันคำรามออกมาด้วยความโกรธ

เสียง "ปัง" ดังขึ้น ไม้ง่ามเหล็กกวาดไปโดนขาของหัวหน้าโจรอย่างจัง

หัวหน้าโจรที่ทนรับแรงกระแทกไม่ไหวหงายหลังล้มลงกับพื้นทันที เจ็บจนต้องทิ้งมีดสปาต้าในมือ แล้วกุมต้นขาที่บาดเจ็บร้องโอดครวญ

"ห้ามขยับ!"

ตำรวจกลุ่มใหญ่พุ่งพรวดเข้ามาในร้านทอง ปืนพกนับสิบกระบอกเล็งไปที่โจรบนพื้นและ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ที่ถือไม้ง่ามเหล็กอยู่

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"เหมือนมีคนทำความดีช่วยเหลือผู้อื่น..."

"หนึ่งต่อสาม แถมโจรยังมีอาวุธในมือ คนคนนี้เคยฝึกวิชามา หรือว่าเป็นหน่วยรบพิเศษปลดประจำการกันแน่?"

ตำรวจที่พุ่งพรวดเข้ามาต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ภาพตรงหน้าช่างน่าอนาถจนทนดูไม่ได้

โจรสามคน คนหนึ่งถูกอิฐบล็อกฟาดจนสมองกระทบกระเทือน สลบเหมือดคาที่

โจรอีกคนนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ร่างกายกระตุกไม่หยุด ราวกับโดนโจมตีอย่างหนัก

และยังมีโจรอีกคนที่กุมต้นขานอนกลิ้งไปมา

"เหอน่า คุณเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม?"

'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ทิ้งไม้ง่ามเหล็กระงับเหตุลง แล้วยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ

แต่ก็ไม่ลืมที่จะถามสาวสวยว่าตกใจกลัวหรือเปล่า

"ฉันไม่เป็นไร คุณล่ะเป็นยังไงบ้าง?"

เหอน่าลุกขึ้นยืน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

"ผมสบายดีครับ"

'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' หัวเราะแหะๆ อย่างซื่อบื้อ

เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็พากันหัวเราะตามไปด้วย

แม้จะมองไม่เห็นท่าทางของ 'โสดตั้งแต่เกิดมาสามสิบปี' ในตอนนี้ แต่แค่ได้ยินเสียงหัวเราะซื่อๆ ก็รู้ได้เลยว่า อารมณ์ของพี่แกตอนนี้ต้องฟินสุดๆ อย่างแน่นอน