หลินจือไป๋ได้ข่าวจากเจียงเฉิงในไม่ช้าว่าทั้งเรื่องสั้นสองเรื่องผ่านการพิจารณาให้ตีพิมพ์เรียบร้อยแล้ว ถ้าเรื่องสั้นทั้งสองนี้ไม่ได้ตีพิมพ์ ก็คงไม่ใช่ปัญหาของคุณภาพ แต่อาจจะเป็นเพราะสไตล์ของเรื่องมากกว่า

ดูเหมือนว่าสำนักพิมพ์น่าเซินจะยอมรับสไตล์แบบนี้

ช่วงต่อมา หลินจือไป๋ก็ยังคงเรียนร้องเพลงกับโส่วจัวต่อไป

"ทักษะการร้องเพลง +1"

"ทักษะการร้องเพลง +1"

"ทักษะการร้องเพลง +1"

อาจเป็นเพราะพื้นฐานของหลินจือไป๋แย่เกินไป เขาจึงยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมาก ทำให้เห็นค่าทักษะการร้องเพลงเพิ่มขึ้นทุกวัน

วันที่ 23 ตุลาคม

ค่าทักษะของหลินจือไป๋ถึง 30 แล้ว!

โส่วจัวเอ่ยชมพร้อมคลิกปากว่า "อาเจ้ คุณนี่มีพรสวรรค์จริง ๆ"

ตามคำพูดของระบบ หลินจือไป๋ตอนนี้ก็ไปเป็นดาวเด่นในห้องคาราโอเกะได้แล้ว

แต่หลินจือไป๋เองก็รู้สึกได้ชัดเจนว่า ค่าทักษะการร้องเพลงของเขาเริ่มเพิ่มช้าลง คาดว่าในระยะสั้นคงไม่สามารถพัฒนาไปได้มากกว่านี้แล้ว

"ถึง 40 เมื่อไหร่ก็ค่อยปล่อยเพลงก็แล้วกัน"

หลินจือไป๋ครุ่นคิดอยู่ เพราะไม่ใช่ว่าเพลงทุกเพลงจะต้องมีการร้องที่เก่งถึงจะร้องได้ดี

แน่นอน

ในช่วงเวลานี้หลินจือไป๋ก็ติดตามอันดับเพลงประจำฤดูกาลอยู่เสมอ

โจวหานจิ้นยังคงอยู่อันดับหนึ่ง แต่ข้อมูลของเพลงแสงจันทร์เพิ่มขึ้นเร็วกว่า คาดว่าอีกไม่กี่วันก็คงจะสามารถแซงขึ้นเป็นที่หนึ่งได้ ซึ่งทำให้หลินจือไป๋รู้สึกดีมาก

เดือนนี้มีภารกิจจากระบบที่ต้องได้อันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล

ถ้าได้ที่หนึ่งมา หลินจือไป๋ก็จะได้แต้มทักษะเพิ่มอีกหนึ่งแต้ม

และในวันนั้นเอง

หลินจือไป๋ก็ได้รับโทรศัพท์จากพี่สาว “คืนนี้ตอนแปดโมง ใต้หล้าจะออกอากาศ ตราบใดที่ซีรีส์ไม่พังไม่แป้ก ก็น่าจะช่วยโปรโมทเพลงของเธอได้บ้างแหละ!”

พูดจบ

หลินซีหัวเราะและพูดว่า “อีกอย่างก็คือ เธอน่าจะได้แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลอีกรอบ”

"อืม" หลินจือไป๋ไม่ได้แปลกใจอะไร

“ทำไมเธอถึงได้สงบนิ่งแบบนี้ล่ะ การได้แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลสองครั้งติดกันมันเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่นะ โดยเฉพาะกับนักแต่งเพลงหน้าใหม่อย่างเธอ ตอนนี้เธอจะดังแล้วนะ!” หลินซีพูดอย่างตื่นเต้น

“เย่” หลินจือไป๋ถูกบังคับให้แสดงความดีใจ

หลินซีหัวเราะออกมา และแซวเขาอีกเล็กน้อยก่อนจะวางสายไป

และแล้วมันก็เป็นไปตามที่พี่สาวของเขาพูด

คืนนั้น ใต้หล้าออกอากาศ

อันดับเพลงประจำฤดูกาลเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ยอดดาวน์โหลดของแสงจันทร์ พุ่งสูงขึ้น!

ในพื้นที่แสดงความคิดเห็นของเพลง

แฟนเพลงจำนวนมากรวมตัวกันเข้ามา!

"ดูซีรีส์จบแล้วต้องรีบมาดาวน์โหลดเพลงประกอบ!"

"เพลงประกอบนี้เพราะมาก!"

"จริงๆ ฉันเคยฟังเพลงนี้มาก่อน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกชอบอะไรขนาดนั้น แต่พอดูซีรีส์แล้วก็ชอบเพลงนี้มาก!"

"ซีรีส์สนุกมาก เพลงประกอบก็ยอดเยี่ยม!"

"อ๊าาาาา ฉันว่าแล้วว่าทำไมเพลงประกอบซีรีส์ใต้หล้า ถึงได้เพราะขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นเพลงของไป๋ตี้!"

"ไป๋ตี้ดังมากไหม?"

"ไป๋ตี้ยังไม่ค่อยดังเท่าไหร่ เขาเพิ่งเดบิวต์ไม่นาน แต่เพลงของเขามีคุณภาพทุกเพลงเลยนะ!"

"ดูจากสถานการณ์แล้วเพลงนี้ต้องได้อันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลแน่ๆ!"

"ตอนนี้ได้อันดับสองแล้ว อันดับหนึ่งตอนนี้คือโจวหานจิ้น แต่ยอดดาวน์โหลดทั้งสองฝั่งก็ไม่ได้ห่างกันมาก"

"เจ๋งมาก เพลงนี้ถึงกับโค่นราชาเพลงได้!"

"เพลงแรกของไป๋ตี้ที่ปล่อยออกมาก็เคยเจอกับโจวหานจิ้นมาแล้ว ตอนนั้นก็แพ้ไป แต่ก็ได้อันดับสอง"

"เพลงนั้นส่วนใหญ่เปิดตัวช้าไปหน่อย"

"รีบกดติดตามเลย ไป๋ตี้คนนี้เป็นนักแต่งเพลงหน้าใหม่ที่เจ๋งมาก!"

...

นี่คือข้อได้เปรียบของเพลงแสงจันทร์ ในฐานะเพลงประกอบซีรีส์!

การโปรโมตของโจวหานจิ้นได้ผลดีมาก แต่ถ้าซีรีส์ยอดนิยมออกมาช่วยโปรโมต ก็จะได้ผลดีไม่แพ้ราชาเพลงเลย!

ใช่แล้ว

ถึงแม้จะเพิ่งออกอากาศไปเพียงสามตอน แต่ใต้หล้า ก็ได้รับความนิยมสูงมาก

ตอนนี้บทวิจารณ์ซีรีส์เรื่องนี้ก็ดีมากเช่นกัน และความนิยมก็ส่งผลกระทบไปถึงเพลงประกอบด้วย!

แน่นอน

ที่ซีรีส์เรื่องนี้ได้รับความนิยมตั้งแต่เริ่มก็เพราะเพลงแสงจันทร์ เองก็ช่วยเสริมไม่น้อย

ทั้งสองฝ่ายจึงได้ประโยชน์ไปเต็ม ๆ

ในวันถัดมา ยอดดาวน์โหลดของแสงจันทร์ก็แซงหน้าเพลงของโจวหานจิ้นได้สำเร็จ

แชมป์ชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลเปลี่ยนมือแล้ว!

สำหรับผลลัพธ์ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายแบบนี้ ผู้สร้างซีรีส์ก็พอใจ หลินจือไป๋เองก็พอใจ

คนเดียวที่ดูเหมือนจะไม่พอใจก็คงจะเป็นโจวหานจิ้น

อย่างไรก็ตาม ผู้จัดการของโจวหานจิ้นก็คิดแบบนี้

แต่เมื่อผู้จัดการไปที่บ้านของโจวหานจิ้นเพื่อหวังจะปลอบใจ กลับพบสิ่งที่ไม่คาดคิด:

ดูเหมือนว่าโจวหานจิ้นจะอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เหมือนไม่ได้รับผลกระทบจากการพ่ายแพ้ในชาร์ตเพลงเลยสักนิด กำลังรดน้ำต้นไม้ในกระถางใหญ่อย่างสบายใจอยู่ในสวนหลังบ้าน

แถมยังฮัมเพลงอยู่ “จันทร์สาดแสง หอมกลิ่นนาง...”

“พี่จิ้น!?”

ผู้จัดการมองมาด้วยความกังวล

โจวหานจิ้นนี่โดนกระทบกระเทือนทางจิตใจไปแล้วเหรอ?

โจวหานจิ้นเห็นผู้จัดการ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณมาแล้วหรอ งั้นการโปรโมตที่เหลือก็ยกเลิกไปเถอะ ผมอยากไปเที่ยวสักพัก”

จบแล้ว!

โดนกระทบกระเทือนจริงๆ ด้วย!

ผู้จัดการอดที่จะสงสารไม่ได้และพูดว่า "พี่จิ้น ไม่เป็นไรนะครับ การแพ้ชนะมันก็เป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวคราวหน้าเราก็เอาคืนได้!"

“คุณพูดอะไร?”

โจวหานจิ้นนั่งลงบนเก้าอี้เอนหลังด้วยท่าทางสบายใจ “ผมไม่ได้แพ้สักหน่อย แค่ซีรีส์เขามันดังเกินไป ผมก็เลยเสียอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลไปก็แค่นั้น”

ผู้จัดการถึงกับอึ้งไป

แบบนี้ก็ปลอบใจตัวเองได้ด้วยเหรอ?

ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยรู้ว่าโจวหานจิ้นจิตใจดีขนาดนี้?

เดี๋ยวนะ!

ผู้จัดการ

ก็เพิ่งคิดขึ้นมาได้ว่า “พี่จิ้น คุณรู้ล่วงหน้าแล้วเหรอว่า...”

“ไม่งั้นคุณคิดว่ายังไงล่ะ?”

โจวหานจิ้นเหลือบมองผู้จัดการ “วันที่ผมได้ยินเพลงนี้ ผมก็รู้แล้วว่าตัวเองจะเสียอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงไป อย่าประเมินความสามารถในการตัดสินใจทางการตลาดของราชาเพลงต่ำไปนะ”

“แล้วทำไมคุณถึงโปรโมตหนักขนาดนั้น?”

“คุณยังคิดไม่ออกอีกเหรอ?” โจวหานจิ้นเหลือบมองผู้จัดการ

ผู้จัดการหัวเราะแห้งๆ “ตอนนี้ผมคิดออกแล้ว ที่จริงพี่จิ้นก็รู้ว่าจะต้องแพ้แน่ๆ แต่เพราะคุณเป็นราชาเพลง ต่อให้จะแพ้ก็ต้องแพ้อย่างสง่างาม”

พูดง่าย ๆ ก็คือ:

โจวหานจิ้นพยายามโปรโมตอย่างหนัก ก็เพื่อรอให้ซีรีส์เรื่องใต้หล้า ออกอากาศ

ถ้าซีรีส์เรื่องนี้ออกอากาศ ต่อให้คุณภาพไม่แย่มาก แสงจันทร์ก็จะขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลในเวลาอันสั้น

สิ่งที่โจวหานจิ้นต้องทำก็คือ:

รักษาอันดับหนึ่งของตัวเองไว้ก่อนที่ซีรีส์เรื่องนี้จะออกอากาศ!

เมื่อซีรีส์ออกอากาศแล้ว โจวหานจิ้นก็ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนต่อไปแล้ว

เพราะเขามีขั้นบันไดให้ลงอย่างสวยงาม

โจวหานจิ้นเป็นคนรักศักดิ์ศรี ใส่ใจเรื่องภาพลักษณ์เป็นอย่างมาก

ถ้าแพ้ให้แสงจันทร์โดยตรงมันจะดูไม่ดี เขาจึงต้องการขั้นบันไดให้ตัวเองลงมา

และซีรีส์ที่ออกอากาศแล้วดันทำให้แสงจันทร์ได้รับความนิยมมากขึ้น

พอเป็นแบบนี้โจวหานจิ้น ราชาเพลงก็ได้ลงมาอย่างมีศักดิ์ศรี

ตอนนี้เขาก็พูดได้อย่างเต็มปากว่า:

เขาไม่ได้แพ้ให้กับซุนกู่ นักร้องสายรองคนนั้น

แต่แพ้ให้กับซีรีส์ต่างหาก เพราะตอนก่อนที่ซีรีส์จะออกอากาศ เขาก็เป็นอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลมาตลอด!

นี่คือความจริงไม่ใช่เหรอ?

ถ้าไม่มีซีรีส์มาช่วยหนุน มันจะรู้ได้ไงว่าใครจะเป็นที่หนึ่ง!

โจวหานจิ้นถึงกับรู้สึกโล่งอก ที่สุดแล้วก็ได้ขั้นบันไดให้ลงอย่างที่ต้องการ

โอเค

ความจริงแล้วโจวหานจิ้นก็จับตาดูชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลทุกวัน

เพราะโจวหานจิ้นกระวนกระวายใจมากกว่าคนอื่น ทุกวันเขาจะฉีกปฏิทินทิ้งแผ่นต่อแผ่น รอให้ซีรีส์ออกอากาศสักที

แม้แต่ผู้กำกับยังไม่ร้อนใจเท่าโจวหานจิ้นเลย!

เพราะถ้าซีรีส์ไม่รีบออกอากาศ เขาก็จะรักษาอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลไว้ไม่ไหวแล้ว!

ตอนนี้ซีรีส์ออกอากาศแล้ว

หน้าตาก็รักษาไว้ได้แล้ว โจวหานจิ้นก็ทำใจได้ แถมยังตบแขนของผู้จัดการเบาๆ

“ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยชนะไป๋ตี้นะ ตอนเดือนสิงหาคมปีนี้ผมก็ชนะเขาครั้งหนึ่งแล้ว”

“แต่ครั้งนั้นเขาปล่อยเพลงช้า”

ผู้จัดการหัวเราะ เขามองออกว่าโจวหานจิ้นยอมรับความพ่ายแพ้ครั้งนี้แล้ว

โจวหานจิ้นหน้าแดงด้วยความเขินอาย “คราวนั้นเขาปล่อยเพลงช้า ผมก็ได้เปรียบไป แต่คราวนี้เขามีซีรีส์ช่วยหนุน เขาก็ได้เปรียบเหมือนกัน เพราะฉะนั้นตอนนี้ผลงานของเราเสมอกัน แค่เสมอกันจะเรียกว่าแพ้ได้ยังไง!”

พรืด!

มันดูพยายามเกินไปหน่อยไหม?

แบบนี้ก็ถือว่าเสมอกันได้เหรอ?

ผู้จัดการหัวเราะลั่น “ถึงจักรวาลจะดับสูญ แต่ปากพี่จิ้นยังคงเหมือนเดิม!”

จะมาว่าฉันปากแข็งเหรอ?

คิดว่าฉันฟังไม่ออกหรือไง?

โจวหานจิ้นเหมือนถูกเหยียบหาง รีบลุกขึ้นทันทีและพูดว่า:

“คิดว่าตัวเองตลกมากใช่ไหม?”