สองวันต่อมา หลินซีก็พาหลินจือไป๋ไปบริษัทด้วย

เมื่อมาถึงบริษัท หลินซีก็ปล่อยให้หลินจือไป๋ไปจัดการเรื่องการบันทึกเสียงเพลง "ดับทุกข์"

จนกระทั่งวันที่สาม

ก่อนจะไปทำงาน หลินซีจะชวนหลินจือไป๋ไปด้วย

หลินจือไป๋ส่ายหัว “เพลงบันทึกเสร็จแล้ว งานมิกซ์และมาสเตอร์ริงไม่ต้องให้ผมไปจัดการ”

“อ๋อ”

หลินซีพยักหน้า “งั้นก็น่าจะใกล้เสร็จแล้วนะ สัญญาเซ็นเรียบร้อยหรือยัง?”

“อืม”

หลินจือไป๋บ่น “เฉินฮวาเอาเปรียบจริง ๆ ผมแต่งเนื้อเพลง ทำนอง เรียบเรียงเองทั้งหมด แต่ได้ส่วนแบ่งแค่ 1.5% เท่านั้น”

ก่อนที่เพลงจะปล่อยต้องเซ็นสัญญาก่อน

เมื่อวานเจ้าหน้าที่มาตามให้เขาเซ็นสัญญา หลินจือไป๋ไม่ได้หวังสิทธิพิเศษอะไร ก็เซ็นตามขั้นตอนปกติ แต่ก็ไม่วายบ่นเรื่องสัญญาของเฉินฮวาที่ไม่ยุติธรรม

หลินซีหัวเราะ

“ประการแรก นายเป็นมือใหม่ มือใหม่ไม่มีสิทธิ์ต่อรองกับบริษัท นี่เป็นเรื่องจริงที่ว่ามือใหม่ไม่มีแพลตฟอร์มในการเผยแพร่ผลงานของตัวเอง และไม่มีทรัพยากรในการโปรโมต แม้ว่างานของนายจะยอดเยี่ยม ประการที่สอง สัญญามีอายุหนึ่งปี หลังจากนั้นบริษัทจะปรับส่วนแบ่งตามผลงานของนาย และประการสุดท้าย บริษัทบันเทิงชั้นนำในฉินโจวก็ใช้สัญญาแบบนี้กับนักแต่งเพลงมือใหม่ทั้งหมด ไม่มีเหตุผลที่จะเปลี่ยนให้เฉพาะนาย”

“ผมเข้าใจ”

หลินจือไป๋มองพี่สาว “สัญญานี้ต้องรอหนึ่งปีก่อนถึงจะเปลี่ยนได้?”

หลินซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเพลงติดชาร์ตเพลงประจำฤดูกาลในสิบอันดับแรก บริษัทจะให้โบนัสตามอันดับ ซึ่งเป็นการเพิ่มส่วนแบ่งทางอ้อม แต่นั่นนายต้องมีฝีมือที่จะติดอันดับสิบแรกให้ได้”

พูดจบ

หลินซีก็ขยิบตาให้หลินจือไป๋

หลินจือไป๋พูด “ถ้าผมติดสิบอันดับแรกขึ้นมาล่ะ?”

หลินซีปัดผม “ถ้านายติดสิบอันดับแรก พี่จะซักกางเกงในให้นายหนึ่งปี”

หลินจือไป๋: ...

หลินซีอารมณ์ดีออกจากบ้าน

ระหว่างทาง หลินซีได้รับข้อความ

“ถึงบริษัทแล้วอย่าลืมมาหาฉัน”

ชื่อผู้ส่งที่บันทึกไว้คือ “รองผู้จัดการเฉิน”

“รับทราบ”

หลินซีตอบสั้นๆ

เฉินฮวากรุ๊ปมีแผนกเพลงยี่สิบแผนก รองผู้จัดการเฉินเป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบทั้งหมดของแผนกเพลง และเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของแผนกเพลงของบริษัท

เมื่อมาถึงบริษัท

หลินซีตรงไปที่สำนักงานของรองผู้จัดการเฉิน

รองผู้จัดการเฉินเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า กำลังนั่งอ่านเอกสารที่โซฟาในสำนักงาน สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด

เมื่อเห็นหลินซีเข้ามา

รองผู้จัดการเฉินยิ้มเล็กน้อย “นั่งสิ มีเรื่องจะคุยด้วย”

“ว่ามาเลยค่ะ”

“วันนี้เช้าบริษัทมีประชุม ผู้บริหารคุยกันนานมาก พวกเขาต้องการปรับโครงสร้างแผนกเพลง”

“ปรับโครงสร้าง?”

สีหน้าหลินซีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

รองผู้จัดการเฉินรินชาให้สองถ้วย

“แผนกเพลงยี่สิบแผนกมีเยอะและซับซ้อนเกินไป การจัดการยาก ดังนั้นพวกเขาต้องการกระจายแผนกเพลงสิบแผนกที่ผลงานแย่ที่สุดและรวมเข้ากับแผนกเพลงที่ติดสิบอันดับแรก”

“การปรับโครงสร้างครั้งใหญ่ขนาดนี้?”

หลินซีขมวดคิ้ว “แล้วผู้จัดการแผนกเพลงที่ผลงานแย่ที่สุดสิบคนจะถูกจัดการยังไง?”

รองผู้จัดการเฉินให้หลินซีดื่มชา “นี่แหละที่ต้องคุยกัน ผู้จัดการแผนกที่ผลงานแย่ที่สุดสิบคนจะถูกจัดให้อยู่ภายใต้ผู้จัดการแผนกที่ติดสิบอันดับแรก ถ้าการตัดสินใจนี้ถูกนำไปใช้ สถานการณ์ของเธอจะลำบาก เพราะแผนกเพลงที่สิบสามของเธอผลงานอยู่ในระดับกลางๆ มาตลอด”

หลินซีจิบชาและคิดในใจ

ถ้าการตัดสินใจนี้ถูกนำไปใช้ อันดับที่สิบคือเส้นแบ่งระหว่างสวรรค์กับนรก

อันดับสิบแรกปลอดภัย แต่อันดับที่เกินจากสิบจะลำบาก

“วันนี้วันที่ 20 สิงหาคมแล้ว”

รองผู้จัดการเฉินเคาะเอกสารบนโต๊ะด้วยนิ้วมือ “ฉันเพิ่งดูอันดับผลงานเฉลี่ยก่อนเดือนสิงหาคมของแผนกเธอ”

“อันดับเท่าไหร่?”

“อันดับที่สิบสาม”

หลินซีบีบถ้วยชาเบาๆ “เหลือเวลาอีกเท่าไหร่?”

รองผู้จัดการเฉินยิ้ม “ไม่ต้องกังวล การตัดสินใจนี้น่าจะใช้ในเดือนธันวาคม เธอยังมีเวลาเกือบห้าเดือนในการเร่งทำผลงาน แค่ทำให้ผลงานประจำปีติดอันดับสิบ เธอก็สามารถรักษาแผนกไว้ได้ และจะได้รับการเสริมทีมจากแผนกที่ถูกยุบ”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

หลินซีพูดเบาๆ “นี่คือทั้งวิกฤติและโอกาส”

รองผู้จัดการเฉินพยักหน้า “หลินซี เธอตามฉันมาตั้งแต่เข้าบริษัท กว่าจะได้นั่งตำแหน่งนี้ ถ้าแผนกถูกยุบ เธอจะต้องไปเป็นผู้ช่วยผู้จัดการแผนกสิบอันดับแรก แม้จะเป็นแค่การลดตำแหน่ง แต่รู้ไหมว่าความแตกต่างระหว่างผู้จัดการและผู้ช่วยผู้จัดการในเรื่องอำนาจและทรัพยากรนั้นมากแค่ไหน ฉันเองก็ถูกจำกัดเพราะเป็นรองผู้จัดการแผนกเพลง”

“เข้าใจค่ะ”

หลินซียิ้ม “ในนามเธอเป็นรองผู้จัดการใหญ่ของแผนกเพลง แต่ในใจฉันเธอเป็นเหมือนอาจารย์”

เฉินฮวามีฝ่ายต่างๆ มากมาย

ในแผนกเพลง หลินซีถือว่าอยู่ในฝ่ายของรองผู้จัดการเฉิน

ถ้าแผนกของหลินซีถูกยุบ รองผู้จัดการเฉินก็จะได้รับผลกระทบด้วย

กลับกันถ้าหลินซีรอด รองผู้จัดการเฉินก็จะมีตำแหน่งและอำนาจมากขึ้นในบริษัท ทำให้การทำงานง่ายขึ้น

คุยกันเสร็จ

หลินซีกลับไปที่แผนกเพลงสิบสามพร้อมกับความกังวล มีแต่เรื่องผลงานวนเวียนอยู่ในหัว

เมื่อได้รับข่าวเชื่อว่าอีกสิบเก้าแผนกก็ได้รับข่าวเช่นกัน

ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า การแข่งขันระหว่างแผนกเพลงยี่สิบแผนกในเฉินฮวาจะดุเดือดมาก ต้องกักตัวนักแต่งเพลงในแผนกให้เขียนเพลงดีๆ มั้ง?

ขณะนั้นผู้ช่วยเข้ามา

หลินซีคิดอะไรบางอย่างแล้วถาม “เพลงของหลินจือไป๋ผ่านการตรวจสอบหรือยัง?”

ก่อนที่เพลงจะเผยแพร่ในเฉินฮวา ต้องผ่านกระบวนการตรวจสอบภายใน เพื่อยืนยันว่าเพลงไม่มีการละเมิดลิขสิทธิ์ เพลงที่มีทำนองคล้ายกันบ้างไม่มีปัญหา เพราะนักแต่งเพลงทั่วโลกมีความคิดคล้ายกันบ้าง แต่ถ้าทำนองคล้ายกันเกินไปจะถือว่าละเมิดลิขสิทธิ์ และไม่สามารถปล่อยเพลงในนามของเฉินฮวาได้ เพราะคุณปู่รักชื่อเสียงมาก

“ผ่านแล้วครับ”

ผู้ช่วยตอบ “ตรวจสอบเรียบร้อย เพลงถูกส่งผ่านเครือข่ายภายในของบริษัทไปยังอีเมลที่เข้ารหัสของคุณแล้ว”

“อืม”

หลินซีเข้าไปในสำนักงานเพื่อเตรียมฟังเพลง

ในฐานะผู้จัดการแผนก หลินซีจะฟังทุกเพลงที่ออกจากแผนกเพลงสิบสาม เพื่อประเมินตลาดเบื้องต้น

นี่เป็นส่วนหนึ่งของงาน

แม้ว่าน้องชายจะใช้เส้นผ่านตัวเองโดยไม่ผ่านกระบวนการคัดเลือกในแผนก แต่ก็ยังต้องผ่านกระบวนการที่จำเป็น

นอกจากนี้ หลินซีก็อยากรู้ด้วย

น้องชายที่เคยเรียนเปียโนและกีตาร์อย่างง่ายๆ ก่อนอายุสิบสี่จะสร้างสรรค์เพลงแบบไหนออกมา?

เธอยิ้มเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

ในช่วงเวลาที่เครียดแบบนี้ การฟังเพลงที่น้องชายเขียนดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ดี

เธอบอกผู้ช่วยให้ปิดประตู

หลินซีเปิดอีเมลภายในของบริษัท เห็นชื่อเพลงของน้องชาย

“ดับทุกข์?”

สองคำนี้ทำให้หลินซีนึกถึงอะไรบางอย่าง

เธอเชื่อมต่อกับลำโพงมอนิเตอร์ที่มีราคาแพงมากในสำนักงานและกดเล่นเพลง

อินโทรเริ่มขึ้น

เสียงแอคคอร์เดียนดังขึ้น

ความเศร้า

ความเปล่าเปลี่ยว

ทำให้หัวใจรู้สึกเศร้าเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ทำนองนุ่มนวล กีตาร์เข้ามาตาม เสียงร้องที่แหบเล็กน้อยดังขึ้น

ทำนองนี้...

เนื้อเพลงนี้...

หลินซีฟังเพลงจนจิตใจล่องลอยเล็กน้อย

และเมื่อท่อนเพลงเปลี่ยนไปเป็นท่อนฮุค เนื้อเพลงแต่ละคำเหมือนมีดแทงใจ

ไม่ต้องให้นักร้องแสดงอารมณ์อย่างรุนแรง หลินซีก็รู้สึกสะเทือนใจ เหมือนเห็นเด็กหนุ่มที่เมามายอยู่ที่โต๊ะ

กระซิบถึงความเศร้า

บอกเล่าความทุกข์

ภาพเหตุการณ์ในช่วงสามปีที่ผ่านมาของน้องชายผุดขึ้นมาในหัวหลินซี รินเหล้าเต็มถ้วยแต่ยังไม่ทันดื่มก็รู้สึกเมา

เธอเริ่มค่อยๆน้ำตาซึม

ไม่รู้ว่าเพลงจบเมื่อไหร่

หลินซีเงียบและกดเล่นอีกครั้ง

เธอไม่แน่ใจว่าเนื้อเพลง "ดับทุกข์" เป็นความรู้สึกจริงๆของน้องชายในช่วงสามปีที่ผ่านมาหรือเป็นเพียงงานศิลปะที่แต่งขึ้น แต่เธอไม่อยากถามและไม่กล้าถาม เพราะกลัวว่าจะไปแตะต้องแผลที่เพิ่งจะหายดีแล้วและเปิดแผลใหม่ที่ทำให้เจ็บปวด

ในฐานะผู้จัดการ

หลินซีก็ไม่แน่ใจว่าเพลงนี้จะได้รับการตอบรับอย่างไรในตลาด

นี่ไม่เกี่ยวกับความสามารถทางธุรกิจ เธอเคยจัดการเพลงมามากมายแต่ส่วนใหญ่ก็ยากที่จะคาดเดาการตอบรับของตลาดล่วงหน้าได้

ถ้าตลาดคาดเดาง่ายขนาดนั้น คงไม่มีเพลงหลายพันเพลงที่ล้มเหลวอย่างเงียบๆ ในแต่ละปี

ทุกคนที่ปล่อยเพลงก็มีความหวังสูง

โดยเฉพาะเพลงช้าอย่าง "ดับทุกข์" ที่เน้นความรู้สึกและยากที่จะคาดเดาการตอบรับ

สิ่งที่หลินซีมั่นใจได้อย่างเดียวคือ เพลงนี้ต้องมีคนชอบแน่ๆ ความแตกต่างคือจำนวนคนที่ชอบ

เพราะ "ดับทุกข์" เป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมในมุมมองของหลินซี

ยอดเยี่ยมจนหลินซีไม่อยากเชื่อว่าเป็นเพลงของนักแต่งเพลงมือใหม่!

น้องชายของเธอเป็นอัจฉริยะหรือเปล่า?

เพลงนี้จะเป็นผลงานที่ช่วยให้แผนกมีผลงานดีขึ้นหรือเปล่า?

หลังจากฟังเพลงซ้ำไปห้ารอบ หลินซีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลินจือไป๋

เมื่อโทรติด

หลินซีพูดเบาๆ “เพลงแต่งได้ดีนะ”

หลินจือไป๋ยิ้ม “จะปล่อยเมื่อไหร่?”

หลินซีตอบ “เมื่อฝ่ายประชาสัมพันธ์จัดทำสคริปต์โปรโมตเสร็จก็จะปล่อยได้”

สคริปต์โปรโมต?

หลินจือไป๋ตอบโดยไม่คิด “ชักดาบออกมาตัดสายน้ำ สายน้ำกลับไหลแรงขึ้น ยกจอกสุราขึ้นดื่มหวังดับทุกข์ ทุกข์กลับทับถมทวี”

หลินซีหยุดคิด

เมื่อคิดคำนี้ก็รู้สึกว่ามันลึกซึ้งมาก

เมื่อนึกถึงเนื้อเพลง "ดับทุกข์" ที่กระแทกใจ คิดว่า “น้องชายของฉันโตขึ้นแล้ว”

หลินจือไป๋ไม่พูดอะไร

หลินซีคิดและแนะนำ “คนรู้จักนายเยอะนะ ใช้ชื่อในวงการปล่อยเพลงเถอะ จะได้ลดปัญหาลง”

“ก็ดี”

“งั้นเรียกว่าเสี่ยวเฮยจื่อ?”

“อันนี้ไม่ค่อยดี”

“งั้นชื่อไป๋ตี้ละกัน?”

หลินจือไป๋ยอมรับอย่างเสียไม่ได้ หลินซีบางครั้งก็เรียกเขาแบบนั้นอยู่แล้ว แต่ในเมื่อเป็นแค่ชื่อในวงการ “ตามที่พี่ชอบเลย”

“งั้นเอาตามนี้”

หลินซีวางสาย ลุกขึ้นยืน เก็บรอยยิ้มแล้วกลับไปสวมบทบาทผู้จัดการ ใช้นิ้วมือกดปุ่มเรียกที่โต๊ะอย่างแรง

“ผู้จัดการ”

ผู้ช่วยเข้ามาในห้อง

หลินซีกล่าวเน้น “ติดต่อแผนกต่างๆ แผนกเพลงสิบสามกำลังจะปล่อยเพลง!”

“รับทราบ!”

ผู้ช่วยเตรียมหันหลังออกไป

หลินซีเรียกผู้ช่วย “เอาใบข้อมูลเพลงของ ‘ดับทุกข์’ มาให้ฉันหน่อย นักแต่งเพลงบอกว่าจะใช้ชื่อในวงการ”

“ได้ครับ”

ผู้ช่วยนำใบข้อมูลมาให้ในเวลาไม่นาน

หลินซีหยิบปากกาขึ้นมาเติมข้อมูลในใบข้อมูลแล้วส่งคืนให้ผู้ช่วยอย่างพอใจ

“คืนนี้ปล่อยเพลง”

ผู้ช่วยถือใบข้อมูลออกไป ระหว่างทางอดไม่ได้ที่จะดูข้อมูลในนั้น

ชื่อเพลง: ดับทุกข์

เนื้อเพลง: ไป๋ตี้

ทำนอง: ไป๋ตี้

เรียบเรียง: ไป๋ตี้