ในการแข่งขันครั้งนี้มีผู้เล่นทั้งหมด 16 คน

โดยในแต่ละรอบ จะมี 1 ทีมรับบทเป็นหมาป่าซึ่งหมายความว่าพวกเขาสามารถจับลูกแกะได้สูงสุด 12 ตัว

แต่ในความเป็นจริง

มีลูกแกะบางคนที่แอบซ่อนตัวได้ตลอดทั้งเกม ไม่ปล่อยให้ถูกจับง่าย ๆ

และในรอบนี้

หลินจือไป๋เพียงคนเดียวก็สามารถจับลูกแกะไปได้ถึง 7 ตัว!

นี่เป็นสถิติที่เวอร์วังมาก!

ไม่เพียงแต่เป็นผู้เล่นที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในรอบนี้ แต่ยังช่วยให้ทีมสีน้ำเงินกลายเป็นทีมที่ทำคะแนนได้สูงสุด!

เมื่อเห็นว่าหลินจือไป๋เดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม

เย่จวินจี๋ถอนหายใจลงมาจากต้นไม้ ในขณะที่หรงอีหลางยังคงห้อยอยู่บนกิ่งไม้ สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บใจ

"ไอ้บ้านั่นเล่นเหนืออีกแล้ว!"

ตั้งแต่ที่รู้ว่าหลินจือไป๋เข้าร่วมทั้งสองรายการนี้ เย่จวินจี๋และหรงอีหลางก็ตั้งใจไว้ว่าจะต้องหาโอกาสสั่งสอนหมอนี่ให้ได้!

แต่ผ่านมาเพียงแค่สองวัน…

ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว

ยังไม่ทันเข้าใจกฎเกมชัดเจน

หลินจือไป๋ก็เล่นได้อย่างชำนาญเหมือนปล่อยปลาลงน้ำ!

เมื่อวานเขาใช้ทักษะการขับรถสุดเทพกวาดเหรียญไปมหาศาลจากเหรียญดอกท้อของทุกคน

วันนี้เขาก็ใช้แผนการปลอมตัวเป็นทีมงานเพื่อจับลูกแกะไปถึง 7 ตัว!

ทำเอาเย่จวินจี๋และหรงอีหลางรู้สึกว่าพวกเขาถูกหลอกไปมาเหมือนเป็นตัวตลก

เจ็บใจจนพูดอะไรไม่ออก!

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจความเจ็บใจของพวกเขาแม้แต่นิดเดียวเพราะข้างนอกยังมีลูกแกะอีก 4 ตัว!

พวกนั้นคือเหรียญดอกท้อที่เดินได้!

แต่ก็น่าเสียดายที่กฎของเกมห้ามจับทีมตัวเอง

แต่เดี๋ยวก่อน...?

ตอนที่เดินผ่านคอกแกะ หลินจือไป๋เหลือบไปเห็นเงาของตากล้องแวบหนึ่ง!

ตากล้องมักจะเดินตามแขกรับเชิญ นั่นหมายความว่ามีใครบางคนซ่อนตัวอยู่ในคอกแกะ!?

"แม่เจ้า... โหดจริง!"

หลินจือไป๋เดินอ้อมไปอย่างเงียบ ๆ และแล้วเขาก็พบเด็กสาวคนหนึ่งนั่งขดตัวสั่นอยู่ในฝูงแกะ!

"หนิงหลิง?"

หลินจือไป๋ทักขึ้น พร้อมทำท่าทีเหมือนทีมงานรายการ

หนิงหลิงเป็นหนึ่งในสมาชิกของทีมเหลือง

เธอหันกลับมาเห็นว่าเป็นทีมงาน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"มีอะไรเหรอ?"

"พวกเราติดต่อฉีเจียนเจียกับฉินเลี่ยนไม่ได้เลย"

"พวกเธอสองคนอาจจะวิ่งออกนอกเขตเกมแล้ว"

"คุณเห็นพวกเธอไปทางไหนไหม?"

หนิงหลิงไม่ได้คิดอะไรมาก ตอบกลับไปทันที

"ฉีเจียนเจียซ่อนอยู่หลังบ้านสีขาวนะ"

แต่พูดไปได้ครึ่งประโยค

เธอเริ่มขมวดคิ้ว

"เอ๊ะ? ไม่ใช่ว่าทีมงานมีตากล้องตามถ่ายพวกเราอยู่เหรอ?

"ทำไมถึงติดต่อพวกเธอไม่ได้ล่ะ?"

"อ้อ ขอบคุณนะครับ"

ทันใดนั้นเอง

เสียงของหลินจือไป๋ก็กลับไปเป็นเสียงปกติ!

"ขอบคุณสำหรับเหรียญดอกท้อครับ~"

ก่อนจะแตะไหล่ของหนิงหลิงเบา ๆ

จากนั้นเขาก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้หนิงหลิงยืนงงเป็นไก่ตาแตก

และในวินาทีต่อมา เสียงประกาศจากลำโพงก็ดังขึ้น

"หนิงหลิง ถูกคัดออก!"

"อ๊าาาาาาา!"

หนิงหลิงเพิ่งตั้งสติได้ เธอมองตามแผ่นหลังของหลินจือไป๋ ก่อนจะตะโกนโวยวายอย่างเจ็บใจ!

"ขี้โกงที่สุด! ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด! มิน่าล่ะ เย่อิงถึงได้เรียกแกแบบนั้น!"

"ถึงขนาดปลอมตัวเป็นทีมงานเลยเรอะ!?"

"ฉันอุตส่าห์ทนเหม็นในคอกแกะตั้งนาน!"

แต่ไม่ทันแล้ว

หลินจือไป๋ไปถึงเป้าหมายต่อไปแล้ว!

"หลังบ้านสีขาว"

บริเวณนี้มีที่หลบซ่อนเยอะ

หลินจือไป๋ไม่อยากเสียเวลาค้นหาให้ยุ่งยาก

ดังนั้นเขาจึงตะโกนขึ้นมาแทน!

"ฉีเจียนเจียครับ!"

"คุณได้รับรางวัลพิเศษ!"

ทันใดนั้น

ใบหน้าสวยงามโผล่ออกมาจากหลังพุ่มไม้

ฉีเจียนเจียถามขึ้นด้วยความสงสัย

"รางวัลอะไรเหรอ?"

หลินจือไป๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เป็นรางวัลพิเศษที่มีเงื่อนไขพิเศษครับ"

"คุณต้องหลบหนีจากการไล่ล่าของหมาป่าและไปสมทบกับลูกแกะที่เหลือให้สำเร็จ"

"หลังจากนั้นเราจะประกาศรางวัลให้คุณ!"

"ลูกแกะที่เหลือ?"

ฉีเจียนเจียเอียงคอเล็กน้อย

"ตอนนี้ยังเหลือใครอีกบ้าง?"

หลินจือไป๋ตอบกลับทันที

"จางซีหยางและฉินเลี่ยนครับ"

"จางซีหยางฉันไม่รู้ว่าอยู่ไหน..."

ฉีเจียนเจียพูดพึมพำ

"แต่ฉันรู้ว่าฉินเลี่ยนอยู่ตรงไหน"

"งั้นฉันไปหาฉินเลี่ยนก่อนแล้วกัน"

ตอนนี้ในเกมเหลือเวลาเพียง 5 นาทีสุดท้าย!

ฉีเจียนเจียพยายามตามหาฉินเลี่ยน โดยไม่รู้เลยว่าทีมงานที่เดินตามหลังเธออยู่นั้นคือหลินจือไป๋!

ถ้าเขาแค่ยื่นมือออกไปแตะตัวเธอ เกมก็จบลงแล้ว!

แต่หลินจือไป๋ยังไม่พอใจแค่นี้!

ลูกแกะมักรู้ตำแหน่งของกันและกัน

นี่เรียกว่า "ตามเส้นเชือกไปจับตัวใหญ่"

ดังนั้นแทนที่จะจับฉีเจียนเจียทันที เขาเลือกที่จะรอให้เธอนำเขาไปหาฉินเลี่ยนก่อน!

"เธอมาที่นี่ทำไม?"

เมื่อฉีเจียนเจียเจอฉินเลี่ยน เธอก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย

เพราะตอนนี้เกมใกล้จบแล้ว ไม่ใช่ว่าควรหาที่ซ่อนตัวเหรอ?

ทำไมฉีเจียนเจียถึงออกมาวิ่งพล่าน!?

"มีภารกิจลับ!"

ฉีเจียนเจียพูดด้วยท่าทีจริงจัง

"ถ้าพวกเราหาจางซีหยางให้เจอและรวมตัวกันให้ครบสามคน เราจะได้รับรางวัลพิเศษ!"

"รางวัลอะไร?"

"ทีมงานไม่ได้บอก"

"งั้นรีบหาจางซีหยางกันเถอะ! เหลือเวลาแค่ 5 นาทีเท่านั้น!"

ฉินเลี่ยนเชื่อทันทีเพราะฉีเจียนเจียพูดด้วยความจริงจังมาก!

จริงจังจนแม้แต่ "นักต้มตุ๋นตัวพ่อ" อย่างหลินจือไป๋ยังแอบรู้สึกผิด!

"เธอคงไม่เคยออกรายการวาไรตี้มาก่อนแน่ ๆ"

"เชื่อหมดทุกอย่างแบบนี้ จะรอดไปถึงรอบชิงได้ยังไง?"

ระหว่างที่ทั้งสองสาวออกตามหาจางซีหยาง

ฉีเจียนเจียยังวิเคราะห์ไปด้วย

"บางทีรางวัลนี้อาจจะช่วยให้เราช่วยลูกแกะคนอื่นได้!"

ทางด้านจางซีหยาง

ตอนนี้เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในท่อซีเมนต์

แต่พอเห็นฉินเลี่ยนและฉีเจียนเจียเดินมาก็อดไม่ได้ต้องโผล่ออกมาเตือน

"เฮ้! พวกเธอจะวิ่งไปทั่วทำไมเนี่ย? เหลือกันแค่ 3 คนแล้วนะ!"

ขณะที่เขาพูดอยู่

"นี่ครับ เช็ดหน้าสักหน่อย"

หลินจือไป๋ที่เดินมาด้านข้าง ยื่นกระดาษทิชชู่ให้จางซีหยาง

"ขอบคุณ"

จางซีหยางรับไปโดยไม่คิดอะไร

"จางซีหยาง ถูกคัดออก!"

เสียงจากลำโพงประกาศทันที!

"ห๊ะ!?"

จางซีหยางที่ยังเช็ดหน้าตัวเองอยู่ ถึงกับชะงักไปทันที!

ฉีเจียนเจียและฉินเลี่ยนก็ตกตะลึง!

"เดี๋ยวนะ... เดี๋ยวนะ!?"

ขณะที่ทั้งสองยังตกใจอยู่ หลินจือไป๋ก็พุ่งเข้าไปตบแขนของฉินเลี่ยนทันที!

"อาจารย์ไป๋!?"

ฉินเลี่ยนเพิ่งตั้งสติได้แต่ก็สายไปเสียแล้ว!

"ฉินเลี่ยน ถูกคัดออก!"

เสียงจากลำโพงดังขึ้นซ้ำอีกครั้ง!

ตอนนี้เหลือเพียงฉีเจียนเจียคนเดียว!

"แย่แล้ว!"

ฉีเจียนเจียที่อยู่ห่างออกไป รีบหันหลังวิ่งทันที!

แต่...

หลินจือไป๋ก็เร่งสปีดเต็มที่ไล่ตามเธอไป!

ปัง!

ด้วยความรีบร้อน เขาเกือบพลาดสะบัดมือไปโดนอากาศ

แต่สุดท้ายมือของเขา กลับฟาดเข้าไปที่สะโพกของฉีเจียนเจียแทน!

"เอ่อ..."

แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาที

แต่สัมผัสที่แปลกประหลาดนี้ ก็ทำให้หลินจือไป๋ชะงักไปเล็กน้อย

"ฉิบหายแล้ว!"

ในใจเขาเริ่มรู้สึกไม่ดี

"ถ้าเธอคิดว่าฉันตั้งใจลวนลาม ฉันคงไม่มีทางอธิบายตัวเองได้เลย!"

ทางด้านฉีเจียนเจีย

หลังจากสัมผัสแปลก ๆ บนสะโพก

ใบหน้าของเธอก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

เธอหยุดเดินเงียบไปสองสามวินาที

ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

แต่สุดท้ายเธอเพียงแค่หันไปจ้องหลินจือไป๋ด้วยสายตาขุ่นเคือง

"นายหลอกฉัน!"

หลินจือไป๋แอบถอนหายใจโล่งอก

ถ้าเธอเอาเรื่องนี้ไปฟ้องผู้กำกับ เขาคงล้างมลทินตัวเองไม่ออกแน่ ๆ!

ดังนั้น

เขารีบยิ้มกวน ๆ และพูดว่า

"ในสงครามไม่มีคำว่าโกง!"

หลินจือไป๋จับลูกแกะไปแล้ว 11 ตัว!

รวมกับลูกแกะที่เย่อิงจับได้ 1 ตัว…

ทีมสีน้ำเงินสามารถจับลูกแกะได้ทั้งหมด!

และแล้วเสียงประกาศผลสุดท้ายก็ดังขึ้น!

"ทีมสีน้ำเงินชนะการแข่งขัน!"

"พวกเขาจับลูกแกะได้ครบทุกตัว!"

"บ้าไปแล้ว!?"

ทั้งกลุ่มแชทรายการถึงกับปั่นป่วนกันหมด!

"ทีมสีน้ำเงินนี่มันตัวอะไร!?"

"จับลูกแกะได้ครบทุกตัวเลยเนี่ยนะ!?"

"ฉันโดนหลินจือไป๋จับ!"

"ฉันก็โดน!"

"ฉันก็เหมือนกัน!"

"ฉันด้วย!"

"เดี๋ยวนะ มีใครไม่ได้โดนหลินจือไป๋จับบ้าง!?"

"ฉัน..."

"ฉันโดนเย่อิงจับ"

"……"

"เฮ้ย! หลินจือไป๋! ฉันขอร้องเรียน! นายแอบปลอมตัวเป็นทีมงาน! นี่มันโกงชัด ๆ!"

"ถูกต้อง! รายการต้องให้คำอธิบาย!"

ทั้งรายการปั่นป่วน!

...

เกมจบลงแล้ว

เมื่อถึงเวลาสรุปคะแนน แขกรับเชิญทุกคนมารวมตัวกันที่ศูนย์กิจกรรม

แต่บรรยากาศที่นี่ดูแปลก ๆ

ทุกสายตาต่างจ้องไปที่หลินจือไป๋แบบเย็นชา!

เห็นได้ชัดว่าการปลอมตัวเป็นทีมงานแล้วหลอกจับทุกคน ทำให้เกิดความแค้นหมู่ในระดับหนึ่ง

แต่ในขณะที่ทุกคนไม่พอใจ

ทีมสีน้ำเงินกลับหัวเราะกันลั่น!

"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด! นายสุดยอดเกินไปแล้ว!"

เย่อิงชูนิ้วโป้งให้หลินจือไป๋ แต่สายตากลับเหลือบไปที่ฉีเจียนเจียด้วยความหงุดหงิด

"ให้ตายสิ! ถ้าฉันได้จับตัวผู้หญิงคนนั้นเองก็คงดี!"

"อาจารย์ไป๋! ไชโย!"

ฉู่ฉู่ที่ปกติบ่นหลินจือไป๋ว่าขูดรีดเธอ ตอนนี้กลับกลายเป็นติ่งไปแล้ว!

"พวกเราชนะแล้ว!"

หานเยว่ซวงก็ตื่นเต้นสุด ๆ

สามสาวทีมสีน้ำเงินแทบจะไม่ต้องออกแรงเลย พวกเธอแค่นั่งรอรับชัยชนะจากหลินจือไป๋แบบสบาย ๆ!

"เอาล่ะ ต่อไปเป็นเวลาสรุปคะแนน"

ผู้กำกับหวงถิงยิ้มพลางกล่าวว่า

"กฎกติกาคือคนที่ถูกจับจะต้องมอบเหรียญดอกท้อให้กับคนที่จับตัวพวกเขา"

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงถอนหายใจดังขึ้นทั่วห้อง

จากนั้นแขกรับเชิญ 11 คน ต้องมอบเหรียญดอกท้อให้กับหลินจือไป๋ คนละ 3 เหรียญ

หมายความว่าหลินจือไป๋ได้รับไปทั้งหมด 33 เหรียญ!

"บ้าไปแล้ว!?"

คนอื่น ๆ มีทั้งคนได้กำไรและขาดทุน

แต่ที่แน่ ๆ

"คนที่ได้กำไรมากที่สุดก็คือไอ้บ้านี่!"

"หลินจือไป๋! ตอนนี้นายคือมหาเศรษฐีแห่งลี่ซานแล้ว!"

"ก็หมอนี่เป็นเศรษฐีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"

"แต่ตอนนี้รวยขึ้นไปอีก!"

"ไอ้บ้านี่มีเหรียญดอกท้อเยอะกว่าฉันสองเท่าเลยนะ!"

แม้แต่เย่อิงก็อิจฉาสุด ๆ!

เธอโบกมือพลางพูดว่า

"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด! ไหน ๆ นายก็รวยขนาดนี้แล้ว แบ่งเงินให้เพื่อนร่วมทีมบ้างสิ!"

"ไม่ให้"

หลินจือไป๋ตอบปฏิเสธทันที

"ขี้เหนียว!"

เย่อิงบ่นงึมงำแต่ก็ช่วยไม่ได้

เพราะหลินจือไป๋เป็นคนที่พาทีมชนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา พวกเธอคงไม่มีทางได้แชมป์แน่ ๆ

"ผู้กำกับคะ! ได้แชมป์มีรางวัลใช่ไหม?"

หานเยว่ซวงถามขึ้นอย่างคาดหวัง

"ใช่แล้ว"

ผู้กำกับหวงถิงยิ้มแล้วกล่าวว่า

"ทีมที่ชนะจะได้รับรางวัลพิเศษ โดยสามารถเลือกได้ 2 อย่าง"

"หนึ่ง ลูกบาสเกตบอล"

"สอง ไม้แบดมินตันพร้อมลูกขนไก่"

"ฉันเอาแบดมินตัน!"

เย่อิงรีบพูดทันที!

ที่ภูเขาลี่ซานแทบไม่มีอะไรให้ทำเลย!

ถ้ามีไม้แบดมินตัน ก็พอจะหาความบันเทิงได้นิดหน่อย

"ฉันเอาบาสเกตบอล"

แต่หลินจือไป๋กลับเลือกตรงกันข้าม

"ทีมต้องเลือกให้เป็นเอกฉันท์นะ"

ผู้กำกับเตือนขึ้น

เย่อิงหรี่ตาใส่หลินจือไป๋ ก่อนจะเปลี่ยนกลยุทธ์ทันที

เธอไม่เถียง แต่กลับเปลี่ยนมาอ้อนแทน!

"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด~ ฉันอยากเล่นแบดมินตันอ่ะ~"

เธอรู้ดีว่าตอนนี้หลินจือไป๋คือหัวหน้าทีม ถ้าจะใช้วิธีแข็งกร้าวสู้เขา ก็จะไม่มีทางชนะ!

แต่

"ฉันถามหน่อย"

หลินจือไป๋พูดขึ้น

"เธออยากได้เงินหรืออยากเล่นแบดมินตัน?"

เย่อิงนิ่งไปสองวินาทีก่อนจะตอบออกมาอย่างจนใจ

"เงินสำคัญกว่า..."

"งั้นเลือกบาสเกตบอล"

หลินจือไป๋พูดเสียงเบา

"เราจะปล่อยเช่าให้แขกรับเชิญทีมอื่นเล่น"

"ทุกวันจะได้กำไรจากค่าเช่ามาหลายเหรียญ"

เย่อิง: "!!!"

เธอคิดตามอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะเข้าใจแผนของหลินจือไป๋ทันที!

ไม้แบดมินตันมันพังง่าย แต่บาสเกตบอลทนทาน และสามารถทำกำไรจากการให้เช่าได้!

"อ๊ะ?"

เย่อิงตาเป็นประกายทันทีที่ได้ยินแผนของหลินจือไป๋

"จริงด้วย!"

หานเยว่ซวงและฉู่ฉู่ก็พยักหน้าตาม

"งั้นเราเลือกบาสเกตบอล!"

"ขอแสดงความยินดีกับทีมสีน้ำเงินที่ชนะในเกมวันนี้!"

ผู้กำกับหวงถิงประกาศ พร้อมส่งลูกบาสเกตบอลให้ทีมสีน้ำเงิน

เย่อิงรีบกอดมันแน่นทันที ดีใจสุด ๆ

ขณะที่แขกรับเชิญชายจากทีมอื่น ๆ ก็มองลูกบาสด้วยสายตาอิจฉา

"อยากเล่นเหรอ?"

เย่อิงลองเดาะบาสเกตบอลสองสามครั้ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"เราให้เช่านะ วันละ 5 เหรียญดอกท้อ!"

"แพงเกินไปแล้ว!!!"

"พวกนายมันทีมขูดรีด!"

"ก็แค่บาสเกตบอลเอง ทำไมต้องเก็บค่าเช่าด้วย!?"

"ไม่เช่าก็ไม่ต้องเล่น ฉันเล่นเองก็ได้"

เย่อิงกอดบาสแน่นกว่าเดิม

"เฮ้อ..."

สุดท้ายฉีเทียนเหวินทนไม่ไหว เป็นคนแรกที่ยอมจ่าย!

"โอเค ฉันเช่า!"

"ใครอยากเล่นบาสช่วงบ่าย มาหารค่าบาสกัน!"

"ฉันเล่นด้วย!"

โจวหานจิ้นยกมือขึ้นทันที

"ฉันก็เล่น"

กู้สิงพยักหน้าตาม

"ฉันก็ด้วย"

หลานเย่ก็เข้าร่วมทันที

หลินจือไป๋แอบยิ้ม

"สำเร็จ! แผนปล่อยเช่าบาสของฉันเวิร์กจริง ๆ"

บาสเกตบอลเป็นของเล่นที่แขกรับเชิญชายส่วนใหญ่ชอบและนี่คือลูกบาสเกตบอลลูกเดียวในภูเขาลี่ซาน

ดังนั้นทุกครั้งที่พวกเขาอยากเล่น พวกเขาก็ต้องจ่ายเหรียญดอกท้อให้ทีมสีน้ำเงิน!

"ช่วงบ่ายทุกคนสามารถทำกิจกรรมอิสระ"

"แต่คนที่มีเหรียญดอกท้อเหลือน้อย ผมขอแนะนำให้ลองออกไปหางานทำกันหน่อยนะ"

"เพราะอยู่ที่ภูเขาลี่ซาน ถ้าไม่มีเงิน พวกคุณจะไม่มีแม้แต่อาหารจะกิน!"

ผู้กำกับหวงถิงเตือน

"ฉันต้องไปหางานแล้ว!"

"ฉันก็ด้วย!"

แขกรับเชิญส่วนใหญ่ เลือกออกไปหางานทำ

ส่วนพวกที่เลือกเล่นบาส ถูกมองว่าเป็นพวกขี้เกียจไปเลย!

"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด นายจะไปทำงานไหม?"

เย่อิงหันไปถามหลินจือไป๋

"ฉันไม่ต้องทำงาน"

หลินจือไป๋ตอบอย่างเรียบง่ายแต่น่าเจ็บใจ

"เชี่ย... นายรวยขนาดนี้เลย?"

"แน่นอน ฉันเป็นมหาเศรษฐีแห่งภูเขาลี่ซานนะ"

"โอ้โห..."

แขกรับเชิญชายจากทีมอื่น ๆ มองหลินจือไป๋ด้วยสายตาอิจฉา

ขณะที่คนอื่น ๆ ต้องออกไปหางานทำเพื่อหาเหรียญดอกท้อ

หลินจือไป๋กลับแค่นั่งเฉย ๆ ใช้เงินให้คนอื่นไปซื้อของให้แทน!

"ฉู่ฉู่ไปซื้อแตงโมให้ฉันที ล้างให้สะอาดแล้วแช่ตู้เย็นด้วยนะ"

"อากาศมันร้อน ขืนทำงานไปก็เหนื่อยเปล่า กินแตงโมคลายร้อนสบายกว่าเยอะ"

พูดกันตามตรง อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าไม่ได้นั่งกินแตงโมเย็น ๆ คลายร้อนแล้วจะออกไปทำงานให้เหนื่อยทำไม!?

"ได้เลย!"

ฉู่ฉู่ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

ตอนนี้เธอมีจิตวิญญาณของ "สาวใช้" อย่างเต็มตัว

แค่ทำงานให้อาจารย์ไป๋ เดี๋ยวเขาก็แจกเหรียญดอกท้อให้เธอเอง!

"ช่วยไม่ได้นะ..."

"ก็เพราะไอ้พ่อค้าหน้าเลือดนี่มันโคตรรวย!"

ในขณะที่ทีมอื่น ๆ ต้องออกไปหางานทำเพื่อให้มีเงินพอซื้อข้าวกิน ทีมสีน้ำเงินกลับนั่งพักสบาย ๆ ใช้เงินจ้างคนอื่นไปซื้อของให้แทน!

"เชี่ย... หมอนี่มันใช้เงินซื้อทุกอย่างได้จริง ๆ เหรอ?"

แขกรับเชิญชายจากทีมอื่น ๆ มองภาพที่หลินจือไป๋ใช้ฉู่ฉู่ไปซื้อแตงโมให้ด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด

"มีเงินแล้วทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ!?"

แต่ที่ทำให้พวกเขาช็อกกว่านั้นก็คือ

ฉู่ฉู่ไม่มีท่าทีไม่พอใจเลยแม้แต่นิดเดียว!

เธอไม่คิดว่ามันแปลกเลย!

"นี่มันอะไรกันวะ!?"

ฉู่ฉู่เป็นซูเปอร์สตาร์แถวหน้าของวงการบันเทิง

ตามหลักแล้วพวกผู้ชายควรจะเป็นฝ่ายเอาอกเอาใจเธอ

แต่ไอ้พ่อค้าหน้าเลือดนี่กลับใช้เธอเหมือนเป็นลูกน้อง!

ที่น่าตกใจที่สุดคือฉู่ฉู่ดูมีความสุขกับมันซะด้วย!?

"เธอโดนล้างสมองไปแล้วเรอะ!?"

แต่จากมุมมองของฉู่ฉู่

นี่คือ "การทำธุรกิจ"

เธอทำงานให้หลินจือไป๋ → หลินจือไป๋ให้เหรียญดอกท้อ → วิน-วินทั้งสองฝ่าย

ยิ่งไปกว่านั้นซูเปอร์สตาร์ระดับตำนานอย่างเย่อิงก็ยังโดนหลินจือไป๋ควบคุมอยู่เลย!

"ถ้าพี่เย่ยังหนีไม่พ้น..."

"ฉันจะไปดิ้นรนทำไม?"

แต่เรื่องยังไม่จบแค่นี้

"ไอ้พ่อค้าหน้าเลือด..."

จู่ ๆ ฉีเจียนเจียก็เอ่ยขึ้นมา

"วันนี้นายเล่นงานฉันหนักมากเลยนะ"

"ให้ฉันมีโอกาสหาเงินบ้างสิ"

"หืม?"

หลินจือไป๋เลิกคิ้วขึ้น

อยากรู้ว่าเธอจะมาไม้ไหนอีก

ฉีเจียนเจียยิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดว่า

"ฉันเคยช่วยคุณตานวดเป็นประจำ"

"ถือว่ามีฝีมือพอสมควรนะ"

"นายวิ่งไล่จับคนทั้งวัน คงเมื่อยสุด ๆ ใช่ไหม?"

"ให้ฉันนวดให้สิ"

"ฉันจะคิดราคาพิเศษให้เลย~"

หลินจือไป๋คิดจะปฏิเสธ

เพราะเขาอยากให้ทีมตัวเองได้เหรียญดอกท้อมากกว่า

แต่พอคิดถึงเรื่องเมื่อเช้า

ตอนที่เผลอไปแตะสะโพกของฉีเจียนเจียโดยไม่ตั้งใจแต่เธอกลับไม่โวยวายหรือเอาเรื่องเลย

เขาก็เลยตัดสินใจตอบตกลง

"โอเค"

แต่ไม่ทันไร

"ไม่โอเค!"

เสียงของเย่อิงดังขึ้นทันที!

หลินจือไป๋หันไปมองเธอ

เธอทำหน้าบึ้งชัดเจน

"ฉันก็นวดเป็น!"

"ฉันจะเป็นคนนวดให้เอง!"

ฉีเจียนเจียมองเย่อิงด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยิ้ม ๆ

"งั้นพวกเราก็นวดให้พร้อมกันเลยดีไหม?"

บรรยากาศรอบ ๆ เริ่มแปลกขึ้นมาทันที

นี่มันสถานการณ์อะไรกัน!?

ตอนนี้ซูเปอร์สตาร์หญิงระดับแถวหน้าสองคนกำลังแย่งกันนวดให้หลินจือไป๋!?

นี่มันคืออภิสิทธิ์ของมหาเศรษฐีแห่งภูเขาลี่ซานเหรอ!?

ภูเขาลี่ซานเอ๋ย!

ข้าก็อยากเป็นมหาเศรษฐีเหมือนกัน!