“ฟ้าหมองหม่นดินพังทลาย”

โพสต์ล่าสุดของ “ปู๋เย่โหว” กลายเป็นประเด็นร้อนในโลกออนไลน์ทันทีที่เผยแพร่ออกมา แต่คำว่า “ฟ้าหมองหม่นดินพังทลาย” กลับทำให้หลายคนสงสัยถึงความหมาย จนกระทั่งมีบางคนตีความว่า คำนี้อาจหมายถึงเรื่องของ เอี้ยก้วยที่เสียแขนไป และ เซียวเหล่งนึ่งที่ถูกทำร้ายจนสูญเสียความบริสุทธิ์ ซึ่งกลายเป็นหัวข้อถกเถียงอย่างมากในพื้นที่แสดงความคิดเห็น

“อ๋อ เข้าใจละ”

“ที่พูดถึงฟ้าหมองหม่นหมายถึงเอี้ยก้วยเสียแขน ส่วนดินพังทลายก็คือเรื่องเซียวเหล่งนึ่งถูกทำร้ายใช่ไหม? ไม่อยากเชื่อว่าปู๋เย่โหวจะวางแผนไว้แบบนี้ตั้งแต่ต้น!”

“หา?!”

“จริงเหรอเนี่ย?!”

“ถึงอย่างนั้น ก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้”

“เรื่อง 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 นี่มันหดหู่เกินไป เมื่อเอี้ยก้วยพูดประโยคที่ว่า ‘เซียวเหล่งนึ่ง ดูสิ ถึงข้าเหลือมือเพียงข้างเดียวก็ยังอุ้มเธอได้นะ’ ฉันร้องไห้แทบขาดใจ”

“เรื่องนี้เขียนเรื่องความรักได้ดีมากจริงๆ”

“แม้แต่ฉากนกอินทรีขาวสองตัวของกั๊วยเจ๋ง ที่ตายไปด้วยกัน ยังทำให้ฉันน้ำตาไหลเลย”

เมื่อเรื่องราวเดินมาถึงจุดนี้ คนอ่านส่วนใหญ่เริ่มทำใจยอมรับได้กับเหตุการณ์ที่เซียวเหล่งนึ่งถูกทำร้ายและเอี้ยก้วยเสียแขน ดังนั้นการพูดคุยเกี่ยวกับเนื้อหาของเรื่องเริ่มมีการวิเคราะห์เชิงลึกและแสดงความคิดเห็นที่เป็นเหตุเป็นผลมากขึ้น

...

แพลตฟอร์มจี๋กวง

มีการพูดถึงการเปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพของอึ้งย้งและได้ข้อสรุปว่า จริงๆ แล้วอึ้งย้งไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

“ในมังกรหยกภาคหนึ่ง อึ้งย้งเพิ่งอายุ 16 ปี เป็นวัยที่สดใสไร้เดียงสา แต่ใน 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 เธอกลายเป็นภรรยาของกั๊วยเจ๋ง เป็นแม่ของลูกๆ เป็นประมุขพรรคกระยาจก และยังต้องช่วยกั๊วยเจ๋งปกครองเมืองเซียงหยางทั้งภายในและภายนอก จะให้เธอยังคงเป็นคนไร้เดียงสาเหมือนเดิมได้ยังไง? นี่แหละถึงจะสมเหตุสมผล”

“ชอบมุมมองนี้มาก”

“มันเป็นการเปลี่ยนแปลงตามธรรมชาติเมื่อเข้าสู่วัยกลางคน”

“ที่อึ้งย้งระแวงเอี้ยก้วย เพราะจากมุมมองแบบพระเจ้า เรารู้ว่าเอี้ยก้วยเคยคิดจะฆ่ากั๊วยเจ๋งเพื่อล้างแค้นให้พ่อ ดังนั้น การระแวงของอึ้งย้งจึงเข้าใจได้”

“อึ้งย้งยังคงเป็นตัวละครที่ยอดเยี่ยม”

“ชีวิตคนเรามักไม่สมบูรณ์แบบ ทุกคนที่อยู่ในสถานการณ์ของอึ้งย้ง คงไม่สามารถทำได้ดีกว่านี้”

“ส่วนที่อึ้งย้งขัดขวางความรักระหว่างศิษย์กับอาจารย์ ก็เป็นเพราะในยุคนั้นการรักกันระหว่างศิษย์กับอาจารย์ถือว่าผิดจารีต”

“แต่เอี้ยก้วยมีมุมมองที่ทันสมัยมาก”

“เรื่องนี้เหมือนการปะทะกันระหว่างแนวคิดของคนยุคใหม่กับคนยุคเก่า”

“ปู๋เย่โหว วางโครงเรื่องได้ละเอียดจริงๆ”

...

ในฟอรั่มหนังสือ

มีการพูดคุยถึงเรื่องราวของ 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 อย่างต่อเนื่อง

“พอสงบจิตใจแล้วกลับไปอ่านจนจบ ก็รู้สึกขอบคุณตัวเองที่ไม่ได้ปล่อยให้เรื่องดราม่าเกี่ยวกับเซียวเหล่งนึ่ง ทำให้พลาดวรรณกรรมชิ้นเอกของนิยายกำลังภายในเรื่องนี้ ตัวละครแต่ละตัวเหมือนมีชีวิตอยู่จริงภายใต้ปลายปากกาของปู๋เย่โหว”

“ตัวละครที่ทำให้ฉันรู้สึกมากที่สุดคือ ‘ลี้มกโช้ว’”

“ลี้มกโช้วที่กลายเป็นหญิงอำมหิตเพราะความรักผิดหวัง เดิมทีก็เป็นหญิงที่กล้ารักกล้าเกลียด และยอมฝืนคำสั่งอาจารย์เพื่อคนที่รัก แต่สุดท้ายความผิดหวังทำให้เธอเปลี่ยนไป ความน่าสงสารมักมาพร้อมกับความน่ารังเกียจ ฉันรู้สึกเศร้ามากตอนที่เธอจากไป”

“เรื่องของอู๋ซานถงที่หลงรักลูกบุญธรรมของตัวเอง ก็ทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจมาก”

“เรื่องนี้เต็มไปด้วยความรักในหลากหลายรูปแบบ แม้แต่ความรู้สึกของ ‘ต้าอู่’ และ ‘เสี่ยวอู่’ ที่มีต่อ ‘ก๊วยพู้’ ก็ทำให้ฉันประทับใจ”

“และยังมีความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวของ ‘กงซุนจื่อ’ กับ ‘ฉิวเชียนฉือ’ อีกด้วย”

“แล้วอย่างตัวละครอย่างเจิ้งหยิง, ลู่อู๋ซวง, กงซุนลวี่เอ๋อ และก๊วยเซียง ล่ะ?”

“ขอยืมคำพูดในนิยายมาพูดได้เลยว่า ‘พบเอี้ยก้วยครั้งเดียว ก็ตราตรึงใจไปชั่วชีวิต’”

“ประโยคที่ว่า ‘พบกันครั้งแรกที่ท่าเรือเฟิงหลิง พบเอี้ยก้วยครั้งเดียว ตราตรึงใจไปชั่วชีวิต’ ทำให้ฉันเศร้าที่สุดก็คือเรื่องของก๊วยเซียง”

“ถ้าการที่กั๊วยพู่ค้นพบความรักที่มีต่อเอี้ยก้วยเป็นเหมือนจุดหักมุมที่ยอดเยี่ยมที่สุดของปู๋เย่โหว การปรากฏตัวของก๊วยเซียงก็คือการเติมเต็มที่สมบูรณ์แบบ กั๊วยพู่คือรักที่ไม่รู้ตัว ส่วนก๊วยเซียงคือรักที่รู้แต่รักไม่ได้ คนหนึ่งน่าเศร้า คนหนึ่งน่าเสียดาย เรื่อง 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 นี้ช่างเป็นนิยายที่ถ่ายทอดเรื่องรักได้ถึงที่สุดจริงๆ”

...

ช่วงเวลานี้ คนที่งงและสับสนที่สุด

คงหนีไม่พ้นเหล่าผู้อ่านที่ยังคงรับไม่ได้กับ “ความเขียว” ใน 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 พวกเขาถึงกับอึ้งไปเลย

“อะไรเนี่ย?”

“นี่มันยังมีคนช่วยแก้ต่างได้อีกเหรอ?”

“อึ้งย้งยังพอแก้ต่างได้ เอี้ยก้วยเสียแขนก็ยังพอรับได้ แต่เรื่องเซียวเหล่งนึ่งนี่ ต่อให้พูดเป็นพันเป็นหมื่นคำก็ยังไงมันก็เป็นการ ‘สวมหมวกเขียว’ อยู่ดี!”*

“โธ่เว้ย!”

“คนพวกนี้มันหลุดโลกไปแล้ว!”

“รวมถึงเจ้าหมอนั่นด้วย! เจ้าปู๋เย่โหว!”

“เขาคิดอะไรอยู่? เขียนนิยายดีแล้วทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?”

“แม้ว่าฉันจะรู้สึกว่าบางคำอธิบายดูมีเหตุผล รวมถึงคอนเซปต์เรื่อง ‘ฟ้าหมองหม่นดินพังทลาย’ ก็ดูมีความคิดสร้างสรรค์ แต่ในแง่ของอารมณ์ ฉันไม่มีทางยอมรับพล็อตแบบนี้ได้เลย! พวกเราชาว ‘รักบริสุทธิ์’ ไม่มีวันยอมแพ้!”

“พูดให้ตายยังไงมันก็คือ ‘หมวกเขียว’!”

แม้กระแสสังคมออนไลน์เริ่มเปลี่ยนทิศทางไปแล้ว แต่ก็ยังมีผู้อ่านบางส่วนที่ยืนกรานในมุมมองเดิมของตัวเอง อย่างไรก็ตาม เมื่อเนื้อหาของนิยายเริ่มเป็นที่ยอมรับและกลายเป็นข้อเท็จจริง สถานการณ์ก็พลิกผันในอีกไม่กี่วันต่อมา ทุกคนพบว่าผู้เขียนนิยายขายดีอย่างปู๋เย่โหวกลับมาอีกครั้งพร้อมกับความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!

เสียงดังซู่ซ่า!

นิยาย 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 ที่เคยถูกแช่แข็งและละเลยอยู่หลายวัน กลับมาฮิตถล่มทลายอีกครั้ง! สำนักพิมพ์เฉินฮวาถึงขั้นได้รับโทรศัพท์จากร้านหนังสือรายใหญ่หลายแห่งเพื่อขอเพิ่มจำนวนสั่งซื้อหนังสือเข้าสต็อก!

กระแสปากต่อปากพลิกกลับ!

ยอดขายพลิกฟื้นอย่างสมบูรณ์!

แม้แต่นักเขียนร่วมวงการยังตกใจกับเหตุการณ์นี้!

“หา?!”

“ปู๋เย่โหวกลับมาฮิตอีกแล้ว?”

“นี่มันยังไม่จบเหรอ?”

“สุดยอดคนจริง!”

“มองไปทั่ววงการนิยายของฉินโจว ไม่มีใครนอกจากเขาแล้วล่ะ ที่จะกล้าใส่พล็อตสุดโต่งแบบนี้ที่ทำให้คนอ่านไม่พอใจ แต่ยอดขายกลับยังพุ่งทะยานได้ขนาดนี้!”

“ไม่ใช่แค่ฉินโจวหรอก แม้แต่ทั่วทั้งบลูสตาร์ ก็คงไม่มีใครทำได้!”

“เข้าใจแล้ว! นิยายเรื่องต่อไปฉันจะ...”

“นายคิดว่านายคือปู๋เย่โหวเหรอ?”

“อยู่ห่างๆ ฉันหน่อย ตอนนายเจ๊งอย่าให้เลือดโดนตัวฉันล่ะ”

เมื่อ 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 กลับมาขายดีอีกครั้ง สื่อใหญ่และเล็กในฉินโจวต่างพร้อมใจกันเปลี่ยนมุมมองและนำเสนอข่าวในเชิงบวกทันที!

《นิยายใหม่ของปู๋เย่โหว ผ่านมรสุมหนักหน่วง!》

《ยอดขายของ ตำนานศึกเทพอินทรี ฟื้นตัว!》

《ตำนานยอดขายของปู๋เย่โหวยังคงดำเนินต่อไป!》

《ปู๋เย่โหวไม่ล้ม! เขายืนหยัดกลับมาอีกครั้ง!》

《ปู๋เย่โหว พลิกเกมกลับมาชนะ!》

《กระแสนิยม ตำนานศึกเทพอินทรี พลิกกลับอย่างสมบูรณ์!》

《นักวิจารณ์ชี้: ตำนานศึกเทพอินทรีคือภาคต่อที่สมบูรณ์แบบของ ‘มังกรหยก 1’!》

《วีรบุรุษที่แท้จริง ต้องเสียสละเพื่อชาติและประชาชน ตำนานศึกเทพอินทรีทำให้กั๊วยเจ๋งกลายเป็นตำนาน!》

《เทียนกวงเอนเตอร์เทนเมนต์ เตรียมสร้างซีรีส์ ตำนานศึกเทพอินทรี อย่างเป็นทางการ!》

...

เทียนกวงประกาศเตรียมถ่ายทำซีรีส์ 《ตำนานศึกเทพอินทรี》

ในวันนั้นทั้งแผนกโทรทัศน์ของบริษัทเทียนกวงต่างตื่นเต้นกันสุดขีด!

“ยังไงก็ต้องยกเครดิตให้ท่านหัวหน้าซู มองการณ์ไกลจริงๆ โชคดีที่เราไม่ได้มีปัญหากับคุนเผิง!”

“หัวหน้าซูเก่งมาก!”

“ดูเหมือนว่าพล็อตเรื่องเซียวเหล่งนึ่งจะไม่ต้องแก้ไขแล้ว”

“ฮ่าๆ เห็นได้ชัดว่าคนอ่านทนไหวจริงๆ”

“แต่มันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเขียนด้วยนะ”

“ถ้าไม่ใช่ปู๋เย่โหว คนอื่นเขียนพล็อตแบบนี้ก็ตายเรียบ!”

“ปู๋เย่โหวเองก็เกือบแย่เหมือนกันนะ”

“หมอนี่มันตัวแสบชัดๆ ฉันอ่านเรื่องนี้แล้วโมโหจนแทบคลั่ง แต่ช่างมันเถอะ ถ้าคนอ่านรับได้ก็พอ”

“ถ้าคนอ่านยอมรับได้ คนดูก็ยอมรับได้เหมือนกัน”

แต่คนที่รู้สึกแย่ที่สุดในตอนนี้ คงหนีไม่พ้นครอบครัวของหลินเซี่ย

หลินเซี่ยถึงกับเสียศูนย์ไปเลย เพราะเขาไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อ่านถึงให้อภัยง่ายขนาดนี้

“แบบนี้ก็ยอมกันได้เหรอ?”

“ถ้าเป็นฉัน ไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด!”

หลินหู่ พูดด้วยความเดือดดาลอย่างไม่พอใจ

หลินเฟิ่ง ก็พูดด้วยความขุ่นเคือง

“คราวนี้มันโชคดีจริงๆ รอดไปได้หวุดหวิด!”

แม้แต่หลินเป่าก็รู้สึกซับซ้อนในใจ เพราะเขาคิดว่ามันง่ายเกินไปสำหรับปู๋เย่โหว ที่จะโดนด่ารอบหนึ่งแล้วทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม คนที่ไม่พอใจก็ยังกลับไปซื้อหนังสืออ่านต่อ

“แบบนี้มันทำให้ปู๋เย่โหวได้ใจไปใหญ่!”

“แล้วถ้าต่อไปหมอนี่ทำพล็อตแรงๆ แบบนี้อีกล่ะ?”

แต่พอคิดดูอีกที หลินเป่าก็ทำได้เพียงถอนหายใจ เพราะแม้แต่ตัวเขาเอง หลังจากอ่านจบแล้ว ยังต้องยอมรับว่านอกจากจุดที่น่าหงุดหงิดบางจุดแล้ว 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 เป็นนิยายที่ยอดเยี่ยมและคลาสสิกอย่างแท้จริง

...

บ้านหลินจือไป๋

พ่อของหลินจือไป๋ถอนหายใจและพูดว่า

“ไอ้เรื่องฟ้าหมองหม่นดินพังทลาย ไม่เลวเลยจริงๆ เจ้าหมอนี่มันเก่ง ใช้ลูกเล่นจนลอยตัวผ่านไปได้อีกครั้ง”

หลินเซิ่งเทียน เสริมอย่างเสียดายว่า

“ที่สำคัญคือ พล็อตมันมีจุดเด่นเยอะเกินไป จนคนลืมเรื่องที่ไม่ชอบได้หมด อย่างตัวละคร ‘กั๊วยเซียง’ ที่แทบจะไม่มีบท ฉันกลับชอบเธอมากจนรู้สึกผูกพันกับตัวละครนี้และมีแวบหนึ่งที่ฉันคิดว่าถ้าเซียวเหล่งนึ่งตายไป แล้วเอี้ยก้วยกับกั๊วยเซียงได้อยู่ด้วยกัน มันก็คงไม่ใช่ตอนจบที่แย่”

แม่ของหลินจือไป๋พูดเสริม

“ตัวละครกั๊วยเซียงน่ารักจริงๆ เธอไม่ใช่แค่สืบทอดความฉลาดจากปู่และแม่ของเธอ แต่ยังได้คุณธรรมและจิตวิญญาณของกั๊วยเจ๋งมาอีก เป็นตัวละครที่สมบูรณ์แบบจริงๆ ใครเห็นก็ต้องชอบ”

หลินซีพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะพูดต่อ

“ตอนนี้ฉันยิ่งอยากรู้เลยว่า ‘ไตรภาคมังกรหยก’ ภาคสามจะเป็นยังไงต่อ จะเชื่อมกับ 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 ไหม?”

หลินจือไป๋หลุดปากสปอยล์เล็กน้อย

“เชื่อมไม่มาก”

ทุกคนในบ้านรีบหันมามองเขาด้วยความตื่นเต้น

“นายรู้ได้ไง?”

หลินจือไป๋ยิ้ม

“ฉันเป็นประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวา การคุยกับปู๋เย่โหวบ้างมันก็สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?”

“งั้นเล่ามาเลยว่าเล่มสามเกี่ยวกับอะไร!”

ทุกคนในบ้านตื่นเต้นอยากฟังต่อ หลินจือไป๋จึงยอมเล่า

“ดาบเหล็กดำของเอี้ยก้วยใน 《ตำนานศึกเทพอินทรี》 ภายหลังถูกกั๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งนำไปตีแยกออกมาเป็นอาวุธสองชิ้น”

“อาวุธสองชิ้น?”

“กระบี่อิงฟ้า กับ ดาบฆ่ามังกร”

“โห!”

“ชื่อโคตรเท่!”

“แล้วไงต่อ?”

“จากนั้น เหล่าจอมยุทธ์ในยุทธภพต่างแย่งชิงดาบฆ่ามังกรกัน จนเกิดการนองเลือดครั้งใหญ่ และตัวเอกในภาคสามจะปรากฏตัวในช่วงเหตุการณ์นี้”

“แล้วชื่อเรื่องล่ะ?”

“ชื่อเรื่องคือ 《ดาบมังกรหยก》 แต่คงอีกสักพักถึงจะได้อ่าน”

หลินจือไป๋พูดจบก็หยุดเล่าสปอยล์ แต่คนในบ้านต่างจินตนาการไปไกลแล้ว

เขาลอบถอนหายใจโล่งอก ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบลงด้วยดี