วันรุ่งขึ้น

พวกเรามุ่งหน้าไปยังกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศสตามที่ได้นัดหมายไว้

ครั้งก่อนที่มา ยังไม่ได้ชมพิพิธภัณฑ์ออร์แซให้ทั่วดีนัก จึงอยากกลับไปอีกครั้ง แต่ก่อนอื่นก็อยากชมของสะสมของอ็องรี มาร์โซมากกว่า

โดยเฉพาะผลงานของราฟาเอล <พระแม่มารีและพระบุตรและนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์> ซึ่งเป็นของสะสมส่วนตัวของอ็องรี มาร์โซ และคงไม่มีโอกาสได้เห็นอีกหากพลาดครั้งนี้

“จำเป็นต้องไปจริง ๆ เหรอ?”

คุณปู่ที่ปกติจะนอนบนเครื่อง วันนี้กลับไม่หลับ แถมยังดูไม่ค่อยพอใจนัก

“ไปออร์แซดีไหม? ครั้งก่อนยังดูไม่ทั่วเลยนี่นา”

ดูเหมือนท่านจะไม่อยากไปบ้านของอ็องรี มาร์โซจริง ๆ

“เค้าบอกว่าเป็นงานสำคัญสำหรับการหาอุปกรณ์ประกอบภาพยนตร์น่ะครับ”

แค่ได้ชมภาพวาดชิ้นเอกก็น่าจะคุ้มค่าเกินพอแล้ว

“งั้นคุณปู่ไม่ไปดีกว่า ไปกับอาจารย์กันสองคนนะ”

“ไม่อยากดูภาพของราฟาเอลเหรอครับ?”

“……”

แต่คุณปู่เองก็สู้ราฟาเอลไม่ได้อยู่ดี

ท่านแกล้งไอแล้วทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงประกาศแจ้งว่าใกล้ถึงกรุงปารีสแล้ว ผมรีบกินขนมที่พนักงานแจกไว้แบบประหยัด ๆ ให้หมดก่อนลงเครื่อง

เมื่อออกมานอกสนามบิน ก็พบกับอาร์แซง มุสโซ บัตเลอร์ของมาร์โซที่มารับพวกเราพอดี

“เดินทางมาเหนื่อยแย่เลยครับ”

“สวัสดีครับ”

รถที่อาร์แซงนำมาดูแปลกไปจากรถคันอื่น เป็นสีน้ำตาลอ่อน และดูเหมือนทำจากไม้

“โอ้…”

คุณปู่กับบังแทโฮก็ดูประหลาดใจและพากันดูรถอย่างสนอกสนใจ

เอามือแตะดูแล้ว ไม่ใช่ไม้

สีที่ใช้ดูไม่เหมือนสีทั่วไป สีติดเนื้อดีและเฉดชัดเจนมาก

ฝีมือการลงสีให้สม่ำเสมอทั่วคันรถ รวมทั้งการวาดลวดลายและเท็กซ์เจอร์นั้นน่าทึ่งทีเดียว

“ไม่เคยเห็นรุ่นนี้มาก่อนเลยครับ”

“เป็นรถที่ศิลปินท่านหนึ่งเพนต์เองครับ”

อาร์แซงตอบพร้อมยิ้มให้เมื่อบังแทโฮเอ่ยถาม

ช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ

“นอร์แมนมาถึงรึยังครับ?”

“ได้รับแจ้งว่าจะมาถึงพรุ่งนี้เย็นครับ”

ดูเหมือนว่างานที่อังกฤษยังไม่เสร็จ

ทั้งงาน <ปราสาทปริศนา> และโปรเจกต์หนังที่กำลังจะเข้าฉายในปีนี้ พวกนอร์แมนและทีมงานก็ดูน่านับถือมากจริง ๆ

“และนี่ครับ”

อาร์แซงยื่นซองจดหมายให้เรา เป็นซองปักลายทองอย่างหรูหรา พร้อมตราประทับด้วยขี้ผึ้ง

ขี้ผึ้งแข็งเป็นรูปดอกลิลลี่ ดูเหมือนจะเป็นตราประจำตระกูลของมาร์โซ

“เป็นเจ้านายเก่าหรือครับ?”

ดอกลิลลี่เป็นสัญลักษณ์ที่ราชวงศ์ฝรั่งเศสใช้มาตั้งแต่โบราณ

“ใช่แล้วครับ”

พอเข้าใจแล้วว่าอ็องรี มาร์โซมีนิสัยแบบนั้นเพราะอะไร

คงเป็นนิสัยที่ตกทอดกันมา

อาร์แซงใช้มีดที่แนบมาเปิดซองให้

ข้อความเชิญอันสง่างามระบุว่า “มาร์โซขอเชิญท่านเข้าร่วมชม…”

ดูแล้วไม่น่าใช่ลายมือของอ็องรี มาร์โซเอง

แต่ตรงท้ายจดหมายมีข้อความพิเศษต่อท้ายมาอีกหนึ่งบรรทัด ดูเหมือนจะเป็นลายมือเขาจริง ๆ

“ถ้าไม่มีที่ไปก็มาก็แล้วกัน”

ผมพยักหน้าเบา ๆ แล้วเก็บจดหมายกลับใส่ซอง

“จะให้ไปส่งที่ไหนครับ?”

“นอร์แมนจองโรงแรมไว้ให้แล้วครับ ไปที่นั่นก็พอ”

“รับทราบครับ”

บังแทโฮเปิดมือถือแล้วแจ้งชื่อโรงแรมที่ทางนอร์แมนโปรดักชันจองไว้

รถที่อ็องรี มาร์โซส่งมานั้นเงียบสนิทจนไม่ได้ยินเสียงภายนอกเลยแม้แต่น้อย แถมเวลาวิ่งผ่านลูกระนาดก็แทบไม่รู้สึกสะเทือน ทำให้เดินทางได้อย่างผ่อนคลาย

“งั้นพรุ่งนี้เช้าผมจะมารับนะครับ”

“ขอบคุณมากครับ”

“ประมาณกี่โมงจะสะดวกครับ?”

อาร์แซงหันไปถามคุณปู่กับบังแทโฮสลับกัน สุดท้ายบังแทโฮเป็นคนตอบ

“ถ้าไปเช้าเกินอาจจะไม่เหมาะ ขอสักสิบโมงได้ไหมครับ?”

“รับทราบครับ”

“ฝากขอบคุณคุณมาร์โซด้วยนะครับ”

“ครับ”

...

อ็องรี มาร์โซเดินตรวจห้องรับรองแขกอย่างละเอียด แล้วพยักหน้าเบา ๆ อย่างพึงพอใจ

เขากำลังจะออกจากห้องที่ถูกจัดเรียงอย่างเรียบร้อยตามปกติ แต่ทันใดนั้นก็เห็นรถคันโปรดของเขากลับเข้ามาทางหน้าต่าง

อ็องรีจัดปกเสื้อสูทของตนอย่างเรียบร้อยแล้วเดินลงบันไดอย่างอ้อยอิ่ง

พอลงมาถึงโถงกลางชั้นล่าง บัตเลอร์อาร์แซงก็เดินเข้ามาในคฤหาสน์พอดี

อ็องรีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

คนที่ควรจะมากลับไม่มา

“กลับมาแล้วครับ”

อาร์แซงก้มศีรษะให้

“แล้วเซอร์โกซูยอลล่ะ?”

เมื่ออ็องรีถามถึงโกซูยอล อาร์แซงก็ค่อย ๆ ถอดหมวกออกและหนีบไว้ข้างลำตัวก่อนตอบ

“ผมไปส่งเขาที่โรงแรมที่ผู้กำกับนอร์แมนจองไว้ให้ครับ”

“แล้วจดหมายเชิญล่ะ?”

“ส่งมอบให้คุณโกฮุนเรียบร้อยแล้วครับ”

“เขาอ่านแล้วแต่ไม่ยอมมาเหรอ?”

“ครับ พวกเขานัดว่าจะมาพรุ่งนี้เช้าตอนสิบโมง คุณโกฮุนยังฝากขอบคุณสำหรับรถที่ส่งไปด้วยครับ”

อ็องรีขมวดริมฝีปากแน่น

เขาเตรียมห้องแสดงผลงานและห้องรับรองแขกด้วยตัวเองตั้งแต่เช้า เพื่อจะอวดคอลเลกชันส่วนตัว

ถึงกับลงมือเขียนจดหมายเชิญเองด้วยซ้ำ แต่โกฮุนกลับให้เขารออีกหนึ่งวัน

ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก

เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้เปิดใจคุยกับโกฮุนอยู่บ้าง

อ็องรีหมุนตัวกลับโดยไม่พูดอะไร ปล่อยให้ชายเสื้อปลิวไสว

อาร์แซงยังสงสัยอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ เชอรี กาโด อดีตพี่เลี้ยงของอ็องรีที่กำลังจัดเตรียมอาหารก็เดินออกมา

“มากันคนเดียวเหรอ? แขกคนอื่นล่ะ?”

“ครับ?”

อาร์แซงขมวดคิ้ว

“ก็อ็องรีบอกให้เตรียมอาหารไว้เพราะจะมีแขกมา”

“ผมส่งจดหมายเชิญไปแล้วครับ แต่พวกเขาจะมาพรุ่งนี้ครับ”

“โอ๊ย ตายจริง… คิดว่าเขาจะมาวันนี้แน่ ๆ น่ะสิ เธอก็รู้นี่ว่าอ็องรีไม่เคยเชิญเพื่อนมาแบบนี้เลย วันนี้เขาตื่นเต้นตั้งแต่เช้าแล้วนะ”

“ฮะ ๆ…”

ตอนออกจากบ้าน ตอนนั้นบรรยากาศก็ดูแปลกไปอยู่เหมือนกัน ทั้งพรมที่เปลี่ยนใหม่ และต้นไม้กระถางที่เพิ่มขึ้น

“อ็องรี! อ็องรี!”

เชอรีตะโกนเรียกพลางวิ่งขึ้นบันไดไป

พอเข้าไปในห้องทำงาน เธอก็เห็นอ็องรีกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง เลยตบหลังเขาเบา ๆ

“ไม่ได้ตกลงอะไรกันแน่นอนแท้ ๆ แล้วจะให้เตรียมอาหารไว้ทำไม? อาหารตั้งเยอะ ใครจะกินหมดกัน?”

“ก็ในบ้านไม่ได้มีแค่เราสองคนนี่นา”

“เฮ้อ… แล้วจะกินหมดได้ยังไงกันล่ะ?”

เชอรีบ่นเรื่องฟุ่มเฟือยของอ็องรี แต่พอเห็นสีหน้าเขาก็ชะงัก

“โถ… ทำหน้าแบบนี้… เสียใจเหรอที่เพื่อนไม่มา?”

“พูดอะไรของเธอน่ะ!”

“ตายแล้ว… อ็องรีของฉันก็รู้สึกเสียใจเป็นนะ ฉันนี่มันใจร้ายจริง ๆ ไม่เป็นไรหรอกลูก พรุ่งนี้เขาก็จะมาแล้วไง”

“เงียบไปเลย! ถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปดูทีวีซะ!”

“โธ่เอ๊ย! ฉันน่ะเหรอไม่มีอะไรทำ? ตั้งแต่เช้าก็ลุกมาทำอาหารต้อนรับเพื่อนของเธอจนหลังจะหักอยู่แล้ว!”

“แล้วฉันว่าไง? บอกแล้วไงว่าไม่ต้องทำงาน!”

“แต่ทุกคนก็ลำบากกันอยู่ ฉันจะอยู่เฉย ๆ ได้ยังไง?”

“บ่นว่าเจ็บหลังไม่ใช่เหรอ!”

“ถึงเจ็บก็ยังไหวอยู่ ในครัวไม่มีฉันแล้วใครจะทำอาหารให้ถูกปากเธอล่ะ?”

อ็องรีถึงกับพูดไม่ออก

“เงียบเลยนะ ไม่ต้องทำอะไรอีกนะ เตือนแล้วนะ”

“ยังไหวน่า ถ้าไม่ทำอะไรก็เบื่อแย่เลย”

เชอรีมองหน้าอ็องรีแล้วก็ยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะตบก้นเขาเบา ๆ

“โตแล้วสินะ ห่วงใยคนอื่นเป็นด้วย”

“ใครห่วงกัน! ถ้าเบื่อก็ออกไปช้อปปิ้งหรือไม่ก็ไปสปาอะไรก็ได้ ใช้บัตรที่ฉันให้ไปบ้างสิ ทำไมไม่ใช้ล่ะ?”

“โอ๊ย ช่างมันเถอะ แล้วตกลงพรุ่งนี้เขาจะมาจริง ๆ ใช่ไหม?”

“…ไม่รู้โว้ย!”

...

แค่คิดว่าจะได้เห็นผลงานของราฟาเอล ผมก็พลิกตัวไปมา นอนไม่หลับอยู่พักใหญ่

กว่าจะหลับก็เกือบสว่าง และพอตื่นขึ้นมาก็เพราะคุณปู่ปลุก

ระหว่างกินขนมปังกับสลัดที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ หนังตาก็หนักเหมือนจะปิดลงตลอดเวลา

กลิ่นเนยคุณภาพดีของขนมปังหอมจนรู้สึกเสียดายหากไม่กิน ผมจึงกินต่อทั้งที่ยังหลับตาอยู่ จนคุณปู่หัวเราะออกมา

“ดูเจ้าสิ จะเอาจมูกลงจานอยู่แล้ว”

“ก็ผมง่วงนี่ครับ”

“นอนไม่หลับเหรอ?”

ผมส่ายหัวแรง ๆ ไล่ความง่วง

“แค่คิดว่าจะได้ดูภาพของราฟาเอลก็ตื่นเต้นจนหลับไม่ลง เลยหยิบมือถือมาค้นหาโน่นนี่ดูน่ะครับ”

“ปู่บอกแล้วไงว่าอย่าเล่นโทรศัพท์ก่อนนอน”

“จริงด้วยครับ”

พอเปิดเรื่องนึง ก็อยากรู้อีกเรื่องนึง

บางทีไม่มีอะไรอยากรู้อยู่แล้ว แต่ก็เผลอเปิดดูมั่ว ๆ ไปเรื่อยจนเวลาผ่านไป

อินเทอร์เน็ตนี่น่ากลัวจริง ๆ

“แต่ผมได้รู้อะไรบางอย่างมาด้วยนะครับ”

“อะไรล่ะ?”

“สาเหตุที่วินเซนต์เจ็บป่วยไงครับ”

เมื่อวานตอนค้นหาภาพวาด ผมเจอบทความชื่อ “สิ่งที่ทำให้วินเซนต์ แวนโก๊ะ เจ็บป่วย” ที่มีคนเขียนไว้

ผมเคยได้ยินจากคุณปู่ว่าแวนโก๊ะอาจจะป่วยเพราะพิษตะกั่วอยู่บ้างแล้ว

แต่พออ่านบทความนั้นแล้ว ก็เข้าใจได้ทันทีว่าทำไมเขาถึงต้องเจ็บป่วยขนาดนั้น

“ยารักษาโรคลมชักของเขากลับทำให้แย่ลงครับ”

“หมายความว่ายังไง?”

“ดิจอกซินน่ะครับ ยาต้านการชัก แต่มีฤทธิ์ทำให้หัวใจเต้นแรงและเพิ่มความวิตกกังวล”

“อืม… ถ้าเป็นระดับการแพทย์ในยุคนั้น ก็มีโอกาสผิดพลาดเรื่องยาได้แน่”

คุณปู่บอกว่าเมื่อต้นศตวรรษที่ 20 เคยมีคนเอามอร์ฟีนให้คนที่เป็นหวัดกิน

“มอร์ฟีนคืออะไรเหรอครับ?”

“ยาที่จัดอยู่ในประเภทยาเสพติดน่ะ”

“……ให้คนป่วยกินยาเสพติดเนี่ยนะครับ?”

“เพราะคนป่วยดูเงียบสงบ ก็คิดว่าหายดีแล้ว”

ที่จริงแล้ว มันไม่ใช่ยาที่ทำให้ผู้ป่วยสบายขึ้น แต่เป็นยาที่ทำให้คนรอบข้างสบายใจมากกว่า

“แล้วคุณปู่เคยบอกว่าที่แวนโก๊ะป่วยเป็นเพราะไวน์นี่ครับ”

อันนั้นคือเรื่องพิษตะกั่ว

“ใช่แล้ว”

“แต่ผมคิดว่าเป็นเพราะอัปแซ็งต์นะครับ”

จริง ๆ ตอนดื่มอัปแซ็งต์ จะรู้สึกเหมือนสติแจ่มชัดแบบไม่ทราบสาเหตุ และเมื่อดื่มต่อเนื่อง ความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนเห็นภาพหลอนก็เกิดขึ้น แม้จะรู้ว่ามันไม่ดีต่อร่างกาย แต่ก็ยังดื่มเข้าไปเยอะอยู่ดี

“เขาว่าดื่มอัปแซ็งต์แล้วจะมองเห็นสีรอบตัวชัดขึ้นเลยนะครับ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เพราะอย่างนั้น”

คุณปู่ยิ้มมองผมด้วยสายตาเอ็นดู

“ปี 1990 มีคนค้นพบว่า สารเทอร์พีนกับทูโจนในอัปแซ็งต์ หากกินติดต่อกันเป็นเวลานาน อาจทำลายประสาทตาได้ครับ”

“งั้นก็แปลว่าอัปแซ็งต์เป็นสาเหตุจริงสินะ?”

ผมส่ายหัว

“เทอร์พีนไม่ใช่สารที่ตกค้างในร่างกายนานครับ แล้วต้องกินมากกว่า 2 กรัมถึงจะเกิดผลข้างเคียง”

“2 กรัมก็ฟังดูไม่เยอะนะ”

“ใช่ครับ แต่อัปแซ็งต์ 1 ลิตร มีเทอร์พีนแค่ 6 มิลลิกรัมเอง”

เท่ากับว่า ต้องดื่มอัปแซ็งต์ประมาณ 333 ลิตรถึงจะได้รับเทอร์พีน 2 กรัม

และต้องดื่มให้หมดภายในช่วงเวลาสั้น ๆ ด้วย เพราะสารนี้ไม่ตกค้างในร่างกายนาน

ก่อนที่จะเกิดพิษ ผมคงท้องแตกตายก่อนแน่ ๆ

ความรู้สึกเหมือนเห็นภาพหลอนที่ผมเคยรู้สึกนั้น เป็นผลจากฤทธิ์กระตุ้นของอัปแซ็งต์

ซึ่งจริง ๆ แล้วมีฤทธิ์น้อยกว่าคาเฟอีนในกาแฟด้วยซ้ำ

แต่ในยุคนั้น คนยังไม่คุ้นเคยกับสารกระตุ้น พอได้รับเข้าไปจึงรู้สึกถึงผลของมันมากเป็นพิเศษ

“สุดท้ายแล้ว โรคลมชักที่ถ่ายทอดในสายเลือดของเขา ก็ถูกกระตุ้นให้รุนแรงขึ้นจากยารักษาที่ผิดพลาด จากสารตะกั่วในเหล้าและสีที่กินเข้าไปครับ”

คุณปู่พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“เรื่องนั้นปู่ก็เคยได้ยินมาบ้างเหมือนกัน”

ดูเหมือนคุณปู่จะรู้อยู่แล้ว แต่ก็แกล้งให้ผมเล่าไปเรื่อย ๆ

ท่านคงอยากให้ผมได้พูด ได้รู้สึกว่าตัวเองได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง

“แล้วคุณปู่มีอะไรเสริมอีกไหมครับ?”

“ภาพลักษณ์ของอัปแซ็งต์ก็ถูกใส่สีตีไข่เยอะเหมือนกันนะ บางคนบอกว่าเพราะมีสารเสพติดเลยห้ามนำเข้า บ้างก็ว่าเดี๋ยวนี้มีการเอาสารเสพติดออกแล้ว”

ดูเหมือนอัปแซ็งต์จะยังเป็นเครื่องดื่มที่มีข่าวลือไม่จบไม่สิ้นในยุคปัจจุบัน

“ข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับอัปแซ็งต์ที่แพร่หลายในศตวรรษที่ 19 ถึง 20 ส่วนใหญ่ถูกปล่อยโดยพวกผู้ผลิตไวน์นั่นแหละ”

“ทำไมล่ะครับ?”

“ก็เพราะคนหันไปดื่มอัปแซ็งต์ซึ่งราคาถูกและเมาเร็ว ทำให้ไวน์ขายไม่ออกน่ะสิ”

พูดตามตรง ผมเองที่เคยดื่มอัปแซ็งต์ ก็เพราะราคาถูกและหาง่าย

ไม่มีเงิน เลยต้องหาเหล้าที่เมาง่าย ๆ

จริง ๆ แล้ว…

กว่าจะได้รู้ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ ก็ต้องผ่านการค้นคว้าและใช้เวลามากเหลือเกิน

ทั้งที่เรื่องนี้เพิ่งได้รับการยืนยันเมื่อปี 1990

แต่จนถึงวันนี้ ผู้คนยังสงสัยในเรื่องของอัปแซ็งต์กันอยู่เลย