ภายในห้องถ่ายทอดสดกลับเข้าสู่ความเงียบสงบ ผู้ชมตกตะลึงกับเนื้อหาที่เฉินหยูเล่า

"นี่มันเกินไปแล้ว อย่าพูดมั่ว ๆ นะ"

"หมอเฉิน ระวังนะ คุณอาจจะถูกฟ้องฐานหมิ่นประมาทได้"

"นี่คงเป็นบทละครที่ได้รับมาเพื่อแสดง"

ห้องสนทนากลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง ผู้ชมบางส่วนสนใจเพียงเรื่องความบันเทิงที่ได้รับ แต่ส่วนใหญ่อีก 90% ไม่เชื่อว่านักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวจะทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ได้

การฆ่าคนมันไม่ใช่เรื่องเล็ก มันเป็นการละเมิดจรรยาบรรณของมนุษย์อย่างร้ายแรง

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวยิ้มแย้มก่อนจะพูดขึ้น “ขอบคุณทุกคนที่เชื่อใจผม”

“ตามที่เขาว่ากัน คนดีจะดี คนเลวจะเลว ผมไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้น ต่อให้เฉินหยูพูดใส่ร้ายผมเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวเตือนเฉินหยูให้หยุดใส่ร้าย มิฉะนั้นจะต้องรับผิดชอบตามกฎหมาย

“ผมพูดความจริงหรือเปล่า คุณฟังต่อไปก็จะรู้เอง”

เฉินหยูกล่าวพร้อมหัวเราะเย็น ๆ

“ลูกค้าคนนั้นเป็นพวกเศรษฐีเมามาย เขาบอกว่าจะให้เงินคุณห้าร้อยหยวน ถ้าคุณทำตัวเหมือนสุนัขสองครั้ง”

“คุณรับเงินเขาและทำตามที่เขาสั่ง”

“สามวันหลังจากนั้น คุณแอบเข้าไปในบ้านของเขาและแทงเขาจนตายแล้วขโมยเงินไปสามพันหยวน”

“นี่เป็นครั้งแรกที่คุณฆ่าคน แต่คุณไม่รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย แม้กระทั่งไม่รู้สึกกังวล”

“สายตาที่คุณมองศพเหมือนมองวัตถุธรรมดาชิ้นหนึ่ง”

“ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น คุณถือมีดไปที่ห้องน้ำ ล้างเลือดออกจากร่างกายและมีด”

“จากนั้นคุณออกจากบ้านของเขา ทิ้งมีดลงในแม่น้ำและซื้อเสื้อผ้าใหม่ใส่”

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเริ่มคล้อยตาม

หากเฉินหยูไม่ได้แต่งเรื่อง นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวก็เหมือนนักฆ่าที่เกิดมาเป็น

ครั้งแรกที่ฆ่าคนแต่ไม่รู้สึกกลัวและสามารถจัดการกับหลักฐานได้อย่างสงบเยือกเย็น

นี่มัน...

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวไม่ได้เป็นนักเลงกลับชาติมาเกิดใหม่ใช่ไหม

ไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งเหรอ

นายเกิดมาพร้อมกับความโหดร้ายเหรอ

"ไม่แปลกใจเลยที่แพลตฟอร์ม หูอวี๋ เลือกที่จะใช้คุณ คุณมีความสามารถในการเล่าเรื่องจริงๆ"

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวกล่าวประชด

“ยังไงก็ตามบทก็เต็มไปด้วยช่องโหว่”

“มีใครบนโลกที่สังหารคนเป็นครั้งแรกแล้วรักษาความสงบได้ขนาดนี้ด้วยเหรอ”

"ฉันไม่อยากเชื่อว่าเพื่อที่จะให้เรื่องราวดูยิ่งใหญ่เกินจริง แม้แต่สามัญสำนึกก็ไม่จำเป็น"

“ทีมงานของแพลตฟอร์ม เซลล์สมองกำลังหมดแล้วใช่ไหม?”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวไม่ได้รอผู้ชมถามเขา

เขารีบยอมรับว่าเขาได้ทำเรื่องพวกนี้จริงๆ

เขารู้สึกอับอายจริงๆ

แต่ในตอนนั้นเขาแค่ต้องการเงินเพื่อไปรักษาอาการป่วยของแม่

ฉันไม่สนใจเรื่องศักดิ์ศรีพรรค์นั้นหรอก

“ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง แล้วทุกคนจะรู้ว่าฉันขี้ขลาดขนาดไหน”

เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจว ได้ไปปาร์ตี้กับเพื่อนๆของเขา

แต่เพื่อนคนหนึ่งได้ไปมีเรื่องกับพวกอันธพาล

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจว ต้องการหยุดการวิวาท แต่เขากลับถูกพวกอันธพาลแทงด้วยมีด

พวกอันธพาลโดนจับ และนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวกลัวว่าเพื่อนของพวกนั้นจะมาแก้แค้น

เขาได้เลือกที่จะให้อภัย ไม่แม้แต่จะรับค่าชดเชย

หลังจากได้เล่าทุกอย่างออกไปแล้ว นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวก็หันไปมองเฉินหยูอีกครั้ง

“เฉินหยู นายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉันไม่ใช่รึไง นายคงไม่มีทางที่ไม่รู้เรื่องนี้ใช่ไหม”

“ฉันรู้”

เฉินหยูพยักหน้า

“ทุกคนคงได้ยินกันหมดแล้ว”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวกล่าว: “ฉันไม่กล้ายุ่งกับพวกอันธพาลด้วยซ้ำ แล้วฉันจะไปกล้าทำร้ายคนอื่นได้ยังไง”

“นั่นก็ฟังดูสมเหตุสมผล”

“ฉันจำได้มีคำกล่าวที่ว่า คนขี้ขลาดนั้นเหมือนเสือดาว แต่เมื่อเวลาโกรธแม้แต่เทพสวรรค์ก็ยังต้องเกรงกลัว”

“นั่นมันเรื่องไร้สาระชัดๆ ฉันไม่เชื่อหรอก”

แม้แต่เพื่อนๆ ก็ยังยากที่จะเชื่อว่านักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวนั้นจะกล้าแตะเส้นศีลธรรมของมนุษย์

เฉินหยูกล่าว: "ความขัดแย้งในงานนั้นเป็นเรื่องจริง"

“แต่ว่ายังมีอีกเรื่องที่คุณไม่ได้พูดถึง”

“คุณกลัวว่าการฉีดยาชาจะทำให้สมองเสียหาย คุณจึงเลือกที่จะเย็บ 26 เข็มโดยไม่ฉีดยาชา”

เหล่าผู้ชมต่างตกตะลึง

ค่าความอดทนมีเท่าไหร่กัน

ไม่ต้องพูดเรื่องเย็บ 26 เข็ม

ถ้าฉันเป็นเขาคงทนไม่ได้ตั้งแต่เข็มที่สอง

โดยปกติ

ผู้มีความพยายามจะสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้

“เหยื่อรายที่สองคือหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย”

“ต่างจากฆาตกรทั่วๆไป คุณไม่ได้เลือกที่จะสังหารหัวหน้ารักษาความปลอดภัย แต่กลับสังหารภรรยาสุดที่รักของเขาแทน”

“เพราะคุณคิดว่า การสังหารภรรยาของเขานั้น ‘น่าตื่นเต้น’ กว่าการสังหารเขา”

“คุณได้ทำการฆาตกรรมสองครั้งติดกัน และคุณก็เสพติดกับความสุขอันน่าสังเวชที่ได้ควบคุมชีวิตของคนอื่น”

เฉินหยูได้อ่านข้อความบางส่วน

เหล่าผู้ชมต่างประหลาดใจ นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจว รอดมาได้อย่างไร

เฉินหยูกล่าวว่าเขามีจมูกและตา

แม้ว่าจะไม่มีหลักฐานที่เห็นได้ชัดก็ตาม

มันยังทำให้คนคิดอย่างลึกซึ้งอีกด้วย

“เขาหนีรอดได้ยังไง เราต้องย้อนไปถึงเรื่องประสบการณ์ทำงานของเขาด้วย”

“ในช่วงที่เขายังทำงานอยู่ในห้องสมุด เขาได้อ่านหนังสือเยอะมาก”

“ไม่เพียงแต่หนังสือสืบสวนคดีอาชญากรรมต่างๆ แต่ยังมีนิยายสืบสวนคดีฆาตกรรมทั้งในและต่างประเทศอีกด้วย”

"การเรียนรู้การก่ออาชญากรรมและการต่อต้านการสืบสวนจากการอ่านหนังสือเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขารอดพ้นจากการถูกจับกุม”

คำพูดของเฉินหยูเหมือนกับการชกต่อยที่รุนแรงซึ่งตรงเข้าสู่นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจว

เหงื่อเริ่มไหลออกจากหน้าผากของเขา

แม้ว่าปกติเขาจะเป็นคนใจเย็น แต่ในตอนนี้เขาก็เริ่มกังวล

เรื่องอื่น ๆ ที่เฉินหยูพูดนั้นสามารถสืบค้นได้ไม่ยาก

แต่เรื่องที่เขาอ่านหนังสือประเภทไหนนั้น เป็นสิ่งที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้

“การฆ่าคนไม่เพียงแต่ทำให้คุณรู้สึกถึงความสุขที่ได้ควบคุมชีวิตของผู้อื่น แต่ยังทำให้คุณรู้สึกถึงความเหนือกว่าทางด้านสติปัญญา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มือทั้งสองของนักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวก็เริ่มสั่นเทา

“เฉินหยู คุณกำลังใส่ร้ายผม ผมบันทึกการสนทนานี้ทั้งหมดแล้ว ผมจะฟ้องคุณข้อหาใส่ร้าย”

เขาลุกขึ้นเพื่อไปหยิบเสื้อคลุม ราวกับว่าเขาจะไปแจ้งความจริง ๆ

“ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คุณยังคงชอบใส่เสื้อสีม่วงเข้ม”

“เป็นเพราะว่าคุณใช้เวลาว่างในการหวนคิดถึงความสำเร็จในอดีตใช่ไหม”

นักข่าวบันเทิงอันดับหนึ่งของหางโจวยืนนิ่งอย่างตกตะลึง

“ตั้งแต่ครั้งที่สามที่คุณก่อเหตุ คุณจะใส่เสื้อสีม่วงเข้มทุกครั้ง”

“คุณได้ทำการทดลองและพบว่าคราบเลือดที่กระเด็นไปบนเสื้อสีม่วงเข้มจะไม่เห็นชัดเจน”

“ในช่วงห้าปีที่ผ่านมาคุณก่อเหตุสิบหกครั้ง”

“เมื่อยี่สิบปีก่อนยังไม่มีการติดตั้งกล้องวงจรปิดทั่วเมือง เพื่อจับตัวคนร้าย เมืองบ้านเกิดของคุณได้ลงทุนก้อนใหญ่”

“พวกเขาใช้เงินถึงหนึ่งในห้าของงบประจำปีของเมืองเพื่อติดตั้งกล้องวงจรปิดกว่าหมื่นตัว”

“จากนั้นในอีกไม่กี่ปีต่อมาก็เริ่มมีการติดตั้งกล้องวงจรปิดทั่วประเทศ”

“คุณรู้ว่าวันเวลาแห่งการฆ่าคนอย่างไร้จุดหมายของคุณสิ้นสุดลงแล้ว”

“หลังจากใช้ชีวิตธรรมดาไปสักพัก คุณก็ไม่สามารถควบคุมความต้องการในการควบคุมชีวิตของผู้อื่นได้”

“จากนั้นคุณพบว่ายังมีวิธีอื่นในการควบคุมชีวิตของผู้อื่น นั่นคือการขุดคุ้ยเรื่องอื้อฉาวของคนดัง”

“ใช้วิธีที่แตกต่างออกไปในการทำให้พวกเขาหายไปจากสังคม”

“ด้วยประสบการณ์การสืบสวนและการต่อต้านการสืบสวนที่คุณสั่งสมมาเป็นเวลาห้าปี คุณจึงกลายเป็นนักข่าวบันเทิง”

เฉินหยูยังคงเล่าต่อ

ข้อความหนึ่งที่เด่นชัดจากผู้ชมวิ่งผ่านหน้าจอ

“ฉันรู้แล้วว่าเขาคือใคร!!!”