ไม่เหมือนเถียนเหว่ยที่ดูเป็นชายแท้สายลุยเต็มขั้น จ้าวโยวเยว่คนนี้เรียกได้ว่าเป็นสาวงามคนหนึ่งเลยทีเดียว! ความสวยระดับนี้ไปอยู่ในรายการประกวดที่ไหนก็ไม่ขี้เหร่แน่นอน!

ผู้ชมต่างเซอร์ไพรส์

นี่เริ่มเอาคนสวยขึ้นเวทีแล้วเหรอ?

ที่แท้เถียนเหว่ยก็เป็นข้อยกเว้นสินะ ดูเหมือนรายการนี้จะยังให้ความสำคัญกับหน้าตาของผู้เข้าแข่งขันอยู่ แต่ถ้าความสวยขึ้นมาแบบนี้ แล้วเสียงร้องจะลดระดับลงหรือเปล่า?

อารมณ์ของผู้ชมเริ่มซับซ้อน

เพราะผลตอบรับจากเถียนเหว่ยก่อนหน้านี้ดีมาก พอเห็นคนสวยขึ้นมาแทน กลับรู้สึกผิดหวังนิด ๆ กลัวว่าคนนี้จะเข้ามาเพราะหน้าตามากกว่าเสียงร้อง

เสียงปรบมือดังขึ้นแบบแกน ๆ

หลังจากเสียงปรบมือเงียบลง เวทีก็เข้าสู่ความเงียบสงัด

ไม่มีการกล่าวแนะนำตัว ไม่มีบทสนทนาเปิดตัวอะไรเลย รายการนี้มาแนวตรงไปตรงมา ขึ้นเวทีแล้วร้องเลย ร้องดีหรือไม่ดีก็ว่ากันไปแบบแฟร์ ๆ ซึ่งผู้ชมเองก็ค่อนข้างชอบวิธีนี้

ดนตรีเริ่มบรรเลง

อินโทรที่ดังขึ้นเป็นเพลงที่ผู้ชมไม่คุ้นเคย แต่จางซีหยางกลับฟังออก เขาเอ่ยกับเหล่าโค้ชที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ว่า:

“นี่คือเพลงแนวโบราณที่ชื่อว่า ‘จวินเวย’ สมัยที่ออกมาใหม่ ๆ เคยติดอันดับ 10 บนชาร์ตเพลงอยู่พักหนึ่ง”

ฉินเลี่ยนเอ่ยถามอย่างสงสัย:

“คุณจำได้ขนาดนี้เลยเหรอ?”

จางซีหยางอึกอัก ก่อนพูดว่า:

“เพราะเพลงนี้มันค่อนข้าง…”

หลี่เซียวถามต่อ:

“ค่อนข้างอะไร?”

โจวหานจิ้นแซวทันที:

“พูดให้จบสิ อย่าพูดค้างแบบนี้สิ”

ในตอนนั้นเอง

อินโทรจบลง

เสียงร้องดังขึ้น

“หัวใจสับสนดั่งสายน้ำที่ไหลเชี่ยว คุณคือราชาในหัวใจฉัน~”

“เงยหน้ามองสวรรค์ดุจนางเงือก โลหิตชะโลมตราแห่งเกียรติยศ~”

“ฉันค้นหาความปรารถนาของมนุษย์ ถูกหล่อเลี้ยงด้วยความเมตตาจากคุณ~”

“แสงจันทร์สีแดงฉาบบนบัลลังก์ ราชาผู้มีใบหน้ายากหยั่งถึง~”

โอโห!

สีหน้าของโค้ชทั้งสี่เริ่มดูแปลก ๆ ทันที!

ทุกคนเข้าใจแล้วว่าทำไมจางซีหยางถึงไม่พูดต่อ เพราะเพลงนี้มันแฝงความ "อีโรติก" เล็กน้อย

แต่สิ่งที่โดดเด่นกว่าสไตล์เพลงคือเสียงร้องของเธอ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ายวนแสนลึกลับ เป็นความเซ็กซี่ที่ไม่ได้ดูหยาบโลน หากจะอธิบายให้ชัดเจน มันคือ "เย้ายวนแต่ไม่หยาบคาย มีเสน่ห์แต่ไม่ไร้รสนิยม" ทุกการหายใจและการเปลี่ยนเสียงชวนให้คนฟังเผลอคิดเตลิดไปไกล

ผู้ชมถึงกับอึ้งไปเลย!

โดยเฉพาะผู้ชมชายที่เริ่มหายใจติดขัด เสียงแบบนี้มันชวนให้หลงใหลจริง ๆ ความโดดเด่นของเธอยิ่งกว่าของเถียนเหว่ยอีก!

“เสียงแบบนี้!”

“การร้องแบบนี้!”

“นี่มันคนแบบไหนกันเนี่ย!”

“ผมขอเสนออย่างไม่เป็นทางการ: ปิดเสียงเธอซะ!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”

“เสียงนี้ผมชอบมาก!”

“ตอนร้องเหมือนเธอเป็นปีศาจจิ้งจอกเลย!”

ในขณะที่ผู้ชมกำลังตกอยู่ในความรู้สึกหลากหลาย ฉินเลี่ยนก็กดปุ่มหมุนเก้าอี้

จากนั้น

หลี่เซียวที่เป็นนักร้องหญิงเหมือนกันก็กดหมุนตาม พร้อมหันไปสบตาฉินเลี่ยนและยิ้มให้กัน

จางซีหยางยังคงหลับตา

โจวหานจิ้นอดถามไม่ได้

“คุณจะหมุนไหม?”

จางซีหยางไม่ตอบ โจวหานจิ้นเองก็ลังเล แต่เริ่มรู้สึกอยากกดปุ่ม เพราะเสียงของเธอโดดเด่นมาก หากเข้าทีม เขาเชื่อว่าเธอจะเป็นไม้ตายลับที่ยอดเยี่ยม!

หลี่เซียวที่หมุนเก้าอี้ไปแล้ว หันมาแซวโจวหานจิ้นว่า

“ไม่เหมาะกับคุณหรอก!”

หลี่เซียวกลัวว่าโจวหานจิ้นจะรับมือผู้เข้าแข่งขันที่ทั้งสวยและเสียงดีขนาดนี้ไม่ได้

จนกระทั่งเพลงใกล้จบ

จางซีหยางลืมตาขึ้น และกดปุ่มหมุนเก้าอี้ทันที!

“ป๊าบ!”

จางซีหยางหมุนเก้าอี้!

โจวหานจิ้นยังไม่ทันตั้งตัว เพลงก็จบลงเสียก่อน เขารีบกดปุ่มอย่างร้อนรน แต่ปุ่มไม่ตอบสนองอีกแล้ว เพราะหมดเวลาหมุนเก้าอี้แล้ว

ผู้ชมระเบิดเสียงหัวเราะลั่น!

ท่าทางร้อนรนของโจวหานจิ้นที่พยายามกดปุ่ม กลายเป็นจุดฮาที่ผู้ชมขำจนท้องแข็ง

“ราชาเพลงหรือตลกหน้าม่านเนี่ย?”

“ก่อนหน้านี้เคยได้ยินข่าวว่าเขาชอบอวดเบ่ง แต่ตอนนี้ฉันว่าคงไม่ใช่ละ เขาอาจจะไม่ได้หยิ่ง แต่แค่ซื่อเกินไปนิดหน่อย”

ส่วนจ้าวโยวเยว่บนเวที ยิ้มจนแทบจะหมุนตัวล้มลง เมื่อเห็นว่ามีโค้ชถึงสามคนกดปุ่มหมุนเก้าอี้ให้เธอ!

“ใจเย็น!”

จางซีหยางยิ้มและพูดขึ้นว่า: "แนะนำตัวเองหน่อยสิ"

สาวสวยรีบพูดทันที:

"ฉันชื่อจ้าวโยวเยว่ มาจากเมืองชวนเฉิง ปีนี้อายุ 28 เป็นพนักงานออฟฟิศ ทำงานในบริษัทข้ามชาติแห่งหนึ่งค่ะ"

พนักงานออฟฟิศ?

ถ้าจ้าวโยวเยว่าไม่ได้บอก ทุกคนคงนึกว่าเธอเป็นนักร้องมืออาชีพ แต่ใครจะไปคิดว่าเธอเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา แต่ร้องเพลงได้ดีขนาดนี้!

ใช่แล้ว

ไม่ว่าจะเสียงเป็นเอกลักษณ์แค่ไหน แต่ความสามารถในการร้องของเธอ ทุกคนต่างยอมรับว่าสุดยอดจริง ๆ รายการนี้เล่นอะไรสนุก ๆ ได้อีกแล้ว!

ต่างจากรายการประกวดทั่วไป ที่ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่จบจากวิทยาลัยดนตรี แต่รายการนี้จนถึงตอนนี้มีผู้เข้าแข่งขันสองคน คนหนึ่งเป็นครูพละ อีกคนเป็นพนักงานออฟฟิศ เรียกได้ว่าเป็นอาชีพที่ธรรมดาสุด ๆ ไม่มีใครมาจากสายดนตรีโดยตรง

"นายทำไมไม่กดปุ่มล่ะ?"

จางซีหยางหันไปถามโจวหานจิ้น

โจวหานจิ้นตอบอย่างเซ็ง ๆ ว่า: "ยังตั้งตัวไม่ทัน เธอก็ร้องจบแล้ว"

โค้ชที่เหลืออีกสามคนหัวเราะกันลั่น แต่ก็เข้าใจโจวหานจิ้นดี เพราะเขาน่าจะลังเลจนพลาดจังหวะไป

ฉินเลี่ยนแซวว่า: "เสียใจไหม?"

โจวหานจิ้นยังดื้อดึง: "รอบนี้ฉันไม่แย่งกับพวกเธอหรอก"

จางซีหยางหันไปมองจ้าวโยวเยว่: "ดูเหมือนเธอจะมองไปที่โค้ชหลี่เซียวตลอดเลยนะ"

"ฉันเป็นแฟนคลับของโค้ชหลี่เซียวค่ะ!"

จ้าวโยวเยว่พูดพร้อมใบหน้าขึ้นสีแดงเรื่อ ดูเหมือนแฟนคลับที่ได้เจอดาราที่ตัวเองชื่นชอบในงานแฟนมีตติ้ง

พอหลี่เซียวได้ยิน เธอดีอกดีใจ หันไปมองฉินเลี่ยนกับจางซีหยางอย่างภาคภูมิใจ: "พวกนายหมดหวังแล้ว!"

แต่แล้ว

ทันทีที่เธอพูดจบ จ้าวโยวเยว่พูดต่อว่า: "แต่คุณแม่ของฉันชอบเพลง 'ความรักดั่งสายน้ำ' ของโค้ชฉินเลี่ยนมากค่ะ…"

"โอ้?"

โจวหานจิ้นเลิกคิ้วพร้อมส่งสายตาแปลก ๆ มองหลี่เซียว แล้วพูดเสียงล้อเลียนว่า: "อันนี้มีอะไรจะพูดไหม?"

"เชื่อแม่ไม่มีผิด!"

ตอนแรกฉินเลี่ยนคิดว่าตัวเองคงหมดหวัง แต่พอจ้าวโยวเยว่เอาแม่มาอ้าง เธอก็เริ่มมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง!

"เดี๋ยวก่อน!"

จางซีหยางพูดขึ้น: "แม่ของเธอชอบฉินเลี่ยน เธอชอบหลี่เซียว แล้วพ่อของเธอล่ะ? ชอบฉันไหม?"

"เอ่อ..."

จ้าวโยวเยว่พูดไม่ออก

ผู้ชมระเบิดเสียงหัวเราะกันยกใหญ่

แต่จางซีหยางยังไม่ยอมแพ้: "แล้วปู่ ย่า ตา ยาย หรือญาติห่าง ๆ ของเธอล่ะ ไม่มีใครชอบฉันเลยเหรอ?"

จ้าวโยวเยว่: "..."

จางซีหยางงัดไม้เด็ด: "จริง ๆ ปีนี้ฉันมีคอนเสิร์ตเวิลด์ทัวร์นะ..."

ผู้ชมระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง

"นี่แอบลอกท่าทีของโจวหานจิ้นหรือไง?"

โจวหานจิ้นหัวเราะสะใจ: "พอเถอะจางซีหยาง อย่าไปกดดันเธอเลย เอาล่ะจ้าวโยวเยว่ ตกลงเธอจะตัดสินใจเอง หรือจะเชื่อแม่ของเธอ? เชิญเลือกได้เลย"

"ฉันเลือก..."

จ้าวโยวเยว่หันไปมองฉินเลี่ยน แล้วมองหลี่เซียวอีกครั้ง หลังจากลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ในที่สุดเธอก็พูดคำตอบออกมา:

"ฉันเลือกโค้ชจางซีหยางค่ะ!"

ฉินเลี่ยนอึ้ง

หลี่เซียวอึ้ง

โจวหานจิ้นอึ้ง

แม้แต่จางซีหยางเองก็อึ้ง!

ส่วนผู้ชมนั้นระเบิดเสียงหัวเราะกันเต็มที่!

"สุดยอดมาก!"

"หักมุมสุด ๆ!"

"นึกว่าจะเลือกหลี่เซียวหรือฉินเลี่ยน กลับเลือกจางซีหยางซะงั้น!"

"จางซีหยางยังทำหน้าไม่เชื่อเลย!"

"นี่มันอะไรกัน!"

"ผู้หญิงคนนี้เข้าใจสร้างสีสันให้รายการจริง ๆ!"

"ฮ่า ๆ ๆ แล้วตกลงที่บ้านเธอมีใครชอบจางซีหยางไหม?"

"นี่แหละจุดพลิกโค้งของเรื่อง!"

หลี่เซียวถึงกับเอามือกุมหัว: "เลือกจางซีหยางได้ยังไงเนี่ย!"

ฉินเลี่ยนเองก็ส่ายหน้า: "แม่เธอไม่ใช่ว่าชอบฉันหรอกเหรอ?"

โจวหานจิ้นอิจฉา: "นี่มันอะไรเนี่ย! เธอพูดผิดหรือเปล่า? ฉันให้โอกาสเธอพูดใหม่อีกครั้ง!"

"ไม่ได้พูดผิดค่ะ"

จ้าวโยวเยว่พูดด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย:

"ที่เลือกโค้ชจางซีหยาง ส่วนใหญ่เป็นเพราะโค้ชดูสุขุมมากค่ะ คล้ายกับอาจารย์ในมหาวิทยาลัยของฉัน ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย…"

นี่ถือว่าเป็นคำพูดจากใจจริง

แม้ว่าจางซีหยางจะมีมุมตลกสร้างบรรยากาศในรายการ แต่ตัวเขาเองกลับมีบุคลิกที่ให้ความรู้สึกเหมือนข้าราชการรุ่นใหญ่ ดูน่าเชื่อถือ และเหมือนคนที่พร้อมจะรับผิดชอบดูแลลูกทีมอย่างเต็มที่

"นี่เธอชมฉันอยู่ใช่ไหม?"

จางซีหยางยิ้มและพูดว่า: "เลือกฉันเป็นโค้ชถือว่าเลือกไม่ผิด!"

และแบบนี้เอง

จางซีหยางก็ได้ลูกทีมคนแรกของตัวเอง

จากนั้น

คนที่สาม!

คนที่สี่!

คนที่ห้า!

จนกระทั่งคนที่แปดขึ้นเวที

ผู้ชมได้ฟังเพลงมาแล้วถึงแปดเพลง

รวมทั้งเถียนเหว่ยและจ้าวโยวเยว่ ตอนนี้มีผู้เข้าแข่งขัน 8 คน ซึ่งในจำนวนนี้มีถึง 7 คนที่สามารถทำให้โค้ชหันเก้าอี้ได้ แต่ส่วนใหญ่จะได้ 1-2 คนเท่านั้นที่หันมา มีเพียงคนเดียวที่ได้ถึง 3 โค้ชแย่งชิงกัน และตกเป็นของฉินเลี่ยน ส่วนผู้เข้าแข่งขันที่ทำให้โค้ชทั้ง 4 คนหันเก้าอี้พร้อมกันยังไม่มีปรากฏอีก และมีคนหนึ่งที่ต้องตกรอบเพราะไม่มีโค้ชคนใดหันมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพราะทักษะการร้องเพลงหรือเอกลักษณ์ของเสียงยังไม่โดดเด่นเท่าเถียนเหว่ยและจ้าวโยวเยว่ แต่ถึงอย่างนั้นผู้ชมส่วนใหญ่ก็ยังมองว่าระดับโดยรวมถือว่าดีมาก

...

ณ ตอนนี้

หลี่เซียวมีลูกทีม 3 คน

ฉินเลี่ยนมีลูกทีม 2 คน

จางซีหยางมีลูกทีม 2 คน

โจวหานจิ้นยังไม่มีลูกทีมเลย

สาเหตุหลักคือสองนักร้องหญิงอย่างหลี่เซียวและฉินเลี่ยนมีการกดปุ่มเลือกบ่อยกว่า โดยเฉพาะหลี่เซียว ส่วนโจวหานจิ้นและจางซีหยางนั้นระมัดระวังในการเลือกมาก และมักจะกดเลือกก็ต่อเมื่อมั่นใจจริง ๆ

ในบรรดาโค้ชทั้งหมด โจวหานจิ้นถือว่าพีคสุด เพราะจากผู้เข้าแข่งขัน 8 คน เขากดปุ่มเพียง 3 ครั้ง และยังไม่ได้ใครมาเข้าทีมเลย ดูเหมือนจะเริ่มต้นไม่ค่อยดี

สำหรับผู้เข้าแข่งขันที่ตามมาหลังจากเถียนเหว่ยและจ้าวโยวเยว่ ไม่ได้สร้างความผิดหวังให้กับผู้ชม เพราะทุกคนเข้าใจดีว่ารายการไหน ๆ ก็ต้องมีทั้ง "ดอกไม้เด่น" และ "ใบไม้รอง" ถ้าผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดมีระดับเดียวกับเถียนเหว่ยและจ้าวโยวเยว่ ก็คงจะดูไม่มีความหลากหลาย

อีกทั้ง

แม้ผู้เข้าแข่งขันบางคนจะไม่โดดเด่นเท่า แต่ถ้าไปอยู่ในรายการประกวดเพลงอื่น ๆ ก็ยังถือว่าเป็นระดับที่ดีมาก เพียงแค่หน้าตาของพวกเขาอาจไม่ใช่จุดเด่นเท่านั้น แต่ดูเหมือนผู้ชมที่ติดตามรายการนี้จะไม่ได้ให้ความสำคัญกับหน้าตาสักเท่าไร เพราะทุกคนสนใจแค่ "เสียง"

"รายการนี้สนุกมาก!"

"ทุกครั้งที่โค้ชหันเก้าอี้ ฉันลุ้นจนตัวเกร็งเลย!"

"ฮ่า ๆ ฉันก็เหมือนกัน ตอนแรกโดนข่าวลือหลอกจนคิดว่า 《เดอะวอยซ์》 คงหาเด็กเก่ง ๆ ไม่ได้แล้ว แต่พอรายการเริ่มฉาย ปรากฏว่ามีแต่คนเก่ง ๆ แถมเถียนเหว่ยกับจ้าวโยวเยว่ยังโผล่มาเป็นตัวเปรี้ยง ทำเอาคนหลัง ๆ ดูดรอปไปเลย"

"รายการนี้ต้องดังแน่ ๆ!"

"ดังก็แน่นอนอยู่แล้ว ดีไซน์เก้าอี้หมุนแบบนี้มันสนุกมาก แต่ฉันเริ่มกังวลนิดหน่อยว่าทางทีมงานจะตั้งใจเอาคนเก่งสุด ๆ ไว้แค่ช่วงต้นรายการรึเปล่า เพราะถ้าดูรวม ๆ คนหลัง ๆ จะยังไม่โดดเด่นเท่าคนแรก ๆ"

"ก็เข้าใจได้"

"ทีมงานต้องเอาตัวเด่น ๆ มาไว้ต้นรายการเพื่อดึงคนดูอยู่แล้ว แต่ยังไงคนหลัง ๆ ก็ยังถือว่าใช้ได้ บางคนฉันก็ชอบมากนะ แม้แต่คนที่ตกรอบคนเดียวในวันนี้ ฉันยังคิดว่าน่าเสียดายเลย ทั้งที่หล่อด้วยแท้ ๆ"

"หล่อไปก็เท่านั้น!"

"ในรายการนี้ ต่อให้หล่อหรือสวยแค่ไหน ถ้าโค้ชไม่หันเก้าอี้ ก็ไม่มีใครเห็นหน้าหรอก หน้าตาดีไปก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้จากผู้เข้าแข่งขัน 8 คน มีแค่จ้าวโยวเยว่ที่สวยจริง ๆ ส่วนคนอื่น ๆ ก็หน้าตาธรรมดา จะมีบางคนที่ดูดีกว่าคนทั่วไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง"

"ยังมีคนเก่ง ๆ รออยู่อีกไหมนะ?"

"รู้สึกเหมือนรายการจะใกล้จบแล้ว"

"จวินหลิน ผู้วางแผนรายการนี้สมกับเป็นสุดยอดทีมงาน แต่ถ้าหลังจากนี้ไม่มีผู้เข้าแข่งขันที่เหนือกว่าหรือเทียบเท่าคนก่อน ๆ อาจจะขาดความพีคไปนิดว่ามั้ย?"

อย่างที่บอก

สองคนแรกนั้น "สุดยอด" เกินไป

จนทำให้ผู้เข้าแข่งขันที่ตามมาดูด้อยไปโดยเปรียบเทียบ

...

"โจว นายมาตรฐานสูงไปแล้วมั้ง"

หลี่เซียวพูดขึ้น:

"จนถึงตอนนี้หันเก้าอี้ไปแค่สามครั้งเอง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ดีแน่นอนนะ"

"ของยิ่งน้อยยิ่งมีค่า"

โจวหานจิ้นที่เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ด้วยนิสัยที่ชอบปากแข็งก็พูดสวนกลับ:

"นี่เพิ่งจะรายการแรกเอง ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหลังจากนี้จะไม่มีผู้เข้าแข่งขันระดับเดียวกับเถียนเหว่ยอีก!"

"น่าจะยากอยู่นะ"

ฉินเลี่ยนวิเคราะห์:

"ทีมงานน่าจะวางแผนไว้แล้ว เพื่อให้คนดูอดทนดูต่อ เขาเลยเอาผู้เข้าแข่งขันที่ดีที่สุดออกมาโชว์ก่อน คนที่ตามมาหลังจากนั้นที่ดูด้อยกว่าก็เป็นหลักฐานชัดเจน นายควรลดมาตรฐานลงมาบ้างนะ เพราะฉันคิดว่าระดับของรายการนี้ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ยอดเยี่ยมแล้ว ผู้เข้าแข่งขันที่ดูด้อยหน่อยก็ยังมีศักยภาพสูงมาก คุ้มค่าที่จะเก็บเข้าทีมเพื่อนำไปพัฒนาต่อ"

"ยังไงวันนี้ฉันก็พอใจแล้ว!"

หลี่เซียวหัวเราะ:

"เพราะผู้เข้าแข่งขันที่ได้คะแนนโหวต 4 คนเต็มอยู่ในทีมฉัน!"

ฉินเลี่ยนหัวเราะบ้าง:

"ฉันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ได้ผู้เข้าแข่งขันที่ได้โหวต 3 คน จริง ๆ แล้ว 3 คนกับ 4 คนก็ไม่ได้ต่างกันมากหรอก!"

หลี่เซียวพยักหน้าเห็นด้วย:

"ใช่เลย คนที่เธอได้ไป ฉันไม่ได้หันเพราะเขาร้องไม่ดีหรอก แต่สไตล์เขาไม่เข้ากับฉัน ถ้าฉันแย่งมา อาจจะทำให้เขาเสียโอกาสไปด้วยซ้ำ"

"ส่วนจ้าวโยวเยว่ที่ฉันได้มา ก็ถือว่าเป็นผู้เข้าแข่งขัน 4 โหวตเหมือนกันใช่ไหม?"

จางซีหยางพูดพร้อมหัวเราะ และมองไปที่โจวหานจิ้นที่ลังเลจนพลาดโอกาสหันเก้าอี้ในตอนท้าย

...

ในขณะนั้น

เสียงจากหูฟังดังขึ้น

ผู้เข้าแข่งขันคนที่ 9 และเป็นคนสุดท้ายของวันนี้กำลังจะขึ้นเวที!

"ในที่สุดก็ถึงคิวเขาแล้ว"

หลินจือไป๋ ซึ่งเฝ้าดูการแข่งขันอยู่หลังเวทีมาตลอด พูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น

ผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายชื่อหลัวเยี่ยน

เขาเป็นคนที่จินเสี่ยวเฟิงแนะนำมา

เช่นเดียวกับเถียนเหว่ย หลัวเยี่ยนเคยถูกหลิวฮว๋าปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่หลังจากจินเสี่ยวเฟิงถ่ายวิดีโอการร้องเพลงของเขาให้หลินจือไป๋ดู หลัวเยี่ยนก็ถูกดึงกลับเข้ามา เพราะหลินจือไป๋เชื่อว่าผู้เข้าแข่งขันคนนี้ "ห้ามพลาดเด็ดขาด!"

หลินจือไป๋มั่นใจ:

"หลัวเยี่ยนจะสร้างความประทับใจได้มากกว่าเถียนเหว่ยและจ้าวโยวเยว่เสียอีก!"

ไม่เพียงแต่หลินจือไป๋ที่รอคอย ทีมงานผู้อำนวยการก็เฝ้ารอเช่นกัน เพราะเขาได้เห็นผลการซ้อมของหลัวเยี่ยนมาแล้ว

"เขาเก่งมาก!"

เพราะหลัวเยี่ยนทำได้ดีมากในการซ้อม ผู้อำนวยการจึงวางให้เขาขึ้นแสดงเป็นคนสุดท้าย เพื่อปิดท้ายรายการตอนแรกด้วยความตื่นตาตื่นใจ

"ครอบครัวเขามาไหม?"

หลินจือไป๋ถามขึ้น

"พ่อแม่ของหลัวเยี่ยนเสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เลยเป็นคุณปู่ที่มาวันนี้" ผู้อำนวยการตอบ:

"ตอนแรกฉันคิดว่าจะให้เขาคุยเรื่องนี้หลังร้องจบ แต่หลัวเยี่ยนปฏิเสธ บอกว่าไม่อยากเอาความลำบากของตัวเองมาสร้างความสงสาร"

"ไม่จำเป็นต้องพูดถึง"

หลินจือไป๋เชื่อว่าหลัวเยี่ยนไม่จำเป็นต้องเล่าชีวิตอันเศร้าสร้อย เพราะเพียงเสียงร้องของเขาก็เพียงพอที่จะเอาชนะใจผู้ชมได้แล้ว

"แล้วเขาชอบโค้ชคนไหนเป็นพิเศษ?"

"โค้ชจางซีหยาง"

ผู้อำนวยการตอบ

หลินจือไป๋ยิ้ม:

"ไม่รู้ว่าจางซีหยางจะคว้าตัวเขามาได้ไหม"

หลินจือไป๋มองว่าหลัวเยี่ยนมีศักยภาพที่จะเป็นแชมป์รายการนี้ได้

อย่างไรก็ตาม

ในรายการนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงได้เสมอ

บางครั้งโค้ชที่ผู้เข้าแข่งขันชื่นชอบกลับไม่หันเก้าอี้ให้ หรือบางครั้งก็เปลี่ยนใจไปเลือกโค้ชที่โน้มน้าวเขาได้มากกว่าในวินาทีสุดท้าย

บนเวทีนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้!

ทีมงานไม่ได้แทรกแซงอะไรเลย

และในรายการตอนนี้ที่ถ่ายทำมา ก็แทบไม่มีผู้เข้าแข่งขันคนไหนที่ได้เข้าทีมของโค้ชที่ตัวเองชื่นชอบเลย เป็นอะไรที่แปลกประหลาดไม่น้อย

ในขณะเดียวกัน สิ่งนี้กลับยิ่งเน้นให้เห็นถึงความสำคัญของการแย่งตัวผู้เข้าแข่งขันของโค้ช!

"จุดเด่นของรายการเราก็อยู่ตรงนี้แหละ!"

เจียงเฉิงที่ยืนดูสถานการณ์ของรายการอยู่ข้าง ๆ หัวเราะพร้อมพูดว่า:

"รายการประกวดร้องเพลงอื่น ๆ ผู้เข้าแข่งขันเป็นเพียงผู้ถูกเลือก แทบไม่มีสิทธิ์พูดอะไรมากนัก แต่ในรายการของเรา ผู้เข้าแข่งขันจะเริ่มต้นด้วยการเป็นผู้ถูกเลือก แต่ถ้าได้รับการหันเก้าอี้จากโค้ชมากกว่าหนึ่งคนเมื่อไหร่ เขาจะมีสิทธิ์เลือกกลับ และโค้ชที่เขาเลือกก็ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นศิลปินระดับซูเปอร์สตาร์!"

"เขาขึ้นเวทีแล้ว"

หลินจือไป๋พูดขึ้นทันที

ใช่แล้ว

หลัวเยี่ยนได้ขึ้นเวที

อาจเพราะหลังจากเถียนเหว่ยและจ้าวโยวเยว่ ผู้เข้าแข่งขันที่ตามมาหลายคนไม่ได้สร้างความประทับใจที่น่าตื่นเต้นเท่าไหร่ พอถึงคิวของหลัวเยี่ยน ผู้ชมก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรมากมาย แค่ปรบมือให้กำลังใจเบา ๆ

หลัวเยี่ยนไม่ได้ดูมีอะไรพิเศษเลย

เขาสูงประมาณ 160 เซนติเมตร ผมสั้น เสื้อผ้าก็ดูธรรมดามาก ใบหน้าที่ไม่ถึงกับหล่อ แต่ก็ไม่ได้ขี้เหร่ ถ้าหายไปในฝูงชนก็คงหาไม่เจอ

ผู้ชมพูดคุยกันอย่างไม่ใส่ใจ

"เมื่อกี้พิธีกรบอกว่านี่คือผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายใช่ไหม?"

"ตัวเล็กจัง"

"ดูไม่น่าจะเก่งเท่าไหร่นะ"

"หน้าตาก็ธรรมดา"

"รายการนี้อย่าตัดสินจากหน้าตาเลย แต่ผู้เข้าแข่งขันคนนี้ให้ความรู้สึกธรรมดามาก"

"อาจเพราะเสื้อผ้าล่ะมั้ง?"

"แต่งตัวเรียบง่ายไปหน่อย ไม่เหมือนผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่ถึงแม้หน้าตาไม่โดดเด่น แต่ชุดยังดูเตรียมมาดี"

"ฉันว่าก็ดีนะ เรียบง่าย ดูสะอาดสะอ้าน"

"หรืออาจจงใจแต่งตัวแบบนี้ก็ได้? ช่างเถอะ ๆ เดี๋ยวรายการจบแล้วไปกินอะไรกันดี?"

รายการใกล้จะจบแล้ว ผู้ชมบางคนก็เริ่มคิดถึงมื้ออาหารหลังจากนี้ บ้างก็คิดว่าจะกลับบ้านโดยแท็กซี่หรือรถไฟฟ้า

"เขาเป็นหลานผม"

คุณปู่ที่นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชม ยิ้มอย่างภาคภูมิขณะมองหลานชายบนเวที

พิธีกรหวงลี่ถามด้วยเสียงดังเพราะคุณปู่หูไม่ค่อยดี:

"คุณปู่ครับ หลานชายของคุณร้องเพลงเพราะไหม?"

"เพราะ ๆ"

คุณปู่ตอบพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเมตตา:

"คุณย่าชอบฟังหลัวเยี่ยนร้องเพลงมากเลยนะ"

ถึงแม้คุณปู่จะมีฟันเหลือไม่มาก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น แต่รอยยิ้มนี้กลับอบอุ่นอย่างมาก

ไฟสปอตไลท์ส่องลงมา

หลัวเยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก

เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้น

เปียโน

กีตาร์

ดนตรีเรียบง่าย ทำนองที่นุ่มนวล

"ฉันเคยเห็นเธอในฝัน หลายครั้งนับไม่ถ้วน"

"ฉันเคยเห็นเธอในแสงสว่าง แต่กลับเรียกชื่อเธอไม่ได้"

"ฉันเคยเฝ้ามองเธอผ่านหน้าต่าง ในวันที่ลมพัดผ่าน"

"ฉันเคยตามหาเธอที่ริมทะเล เงาบนผืนทรายนั้นเป็นของใครกัน?"

"ฉันเคยคิดถึงเธอในวันนั้น แต่กลับไปที่บ้านหลังนั้นไม่ได้อีกแล้ว"

ในทันทีที่เสียงเพลงดังขึ้น บรรยากาศในห้องส่งก็เงียบลง ทุกคนต่างแสดงสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ปากอ้าค้าง ดวงตาจับจ้องที่เวทีอย่างไม่ละสายตา

"ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า?"

คำถามนี้ผุดขึ้นในใจของทุกคนแทบจะพร้อมกัน

"หรือฉันมองผิดไป?"

ผู้ชมทุกคนต่างรู้สึกเหมือนกัน

หลัวเยี่ยน!

เขาเป็นผู้ชาย!

แต่ทำไมเสียงที่ออกมากลับเป็นเสียงของผู้หญิง?

และไม่ใช่แค่เสียงผู้หญิงธรรมดา แต่เป็นเสียงที่น่าหลงใหล ชวนฝัน ราวกับกำลังพัดผ่านเข้าสู่จิตใจของทุกคน!

นี่มันเป็นไปได้ยังไง?

ในตอนที่หลัวเยี่ยนเริ่มหลับตาและร้องทำนองที่เศร้าโศกต่อไป เขาเหมือนหลุดเข้าสู่โลกของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่าตัวเองได้สร้างความสะเทือนใจให้กับผู้ชมแค่ไหน

เสียงของเขาเหมือนมาจากใต้ทะเลลึก!

ในวินาทีนั้น หลัวเยี่ยนกลายเป็นเหมือนไซเรนแห่งมหาสมุทร!