(อ่านฟรีจนจบ) บ้าไปแล้ว! นายมันไม่ใช่จิตแพทย์เลยสักนิด! · khram
ตอนที่ 324
บทที่ 324 ฆ่าชิงทรัพย์มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!
หินก้อนเดียวทำเอาน้ำกระเพื่อมไปนับพันระลอก ห้องไลฟ์สดเงียบกริบลงในพริบตา
"หมอ... หมอเฉิน เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลสงสัยว่าตัวเองจะหูแว่วไปเอง
"ผมบอกว่า คุณไม่อยากรู้เหรอ ว่าทำไมภรรยาคุณถึงอยากฆ่าคุณ?"
เฉินหยูทวนคำพูดอีกครั้ง
"ไม่ๆๆ เป็นไปไม่ได้ ภรรยาผมจะมาฆ่าผมได้ยังไง"
"หมอเฉิน คุณอย่าล้อเล่นสิ เรื่องแบบนี้จะพูดส่งเดชไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลพยายามข่มความไม่พอใจในอก รู้สึกว่าคำพูดนี้มันหลุดโลกไปไกลแล้ว
เหล่าเพื่อนชาวเน็ตก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ทุกคนยังคุยกันเรื่องอิสรภาพทางการเงินอยู่เลย
ตอนที่เขากำลังจะลงจากไมค์ จู่ๆ เฉินหยูกลับโพล่งประโยคนี้ขึ้นมาหน้าตาเฉย
"ฉันบรรลุแล้ว"
"เลิกทำตัวลึกลับซับซ้อนได้แล้ว ก็แค่ฆ่าชิงทรัพย์ไม่ใช่เหรอ พานจินเหลียนยุคใหม่ หลักฐานมัดตัวแน่นหนา"
"ดูเหมือนมีเงินเยอะไปก็ไม่ใช่เรื่องดี"
"ต้าหลาง ลุกขึ้นมากินยาได้แล้ว"
"ไม่! ข้าจะรอพี่น้องของข้ากลับมา"
"เป็นอีกวันที่ทำให้กลัวการแต่งงาน โอเย่"
เพื่อนชาวเน็ตที่หัวไวเริ่มปั่นกระแสกันทันที
ดูไลฟ์สดของเฉินหยูมาตั้งหลายครั้ง เรื่องแตกหักเพราะเงินทอง หรือฆ่าชิงทรัพย์ก็เห็นมาไม่น้อยแล้ว
เมื่อไม่กี่ปีก่อน เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลยังเป็นแค่ช่างไม้ในไซต์ก่อสร้าง แต่เพราะที่บ้านถูกเวนคืนที่ดิน เลยกลายเป็นคนรวยในชั่วข้ามคืน ได้สัมผัสอิสรภาพทางการเงิน
จู่ๆ ก็มีเงินในมือเยอะขนาดนี้ จะไม่ให้คนอื่นหมายปองได้ยังไง
ขนาดหมอกำชับว่าห้ามกินข้าวห้ามดื่มน้ำ ยังเข้าใจไปว่ากินผลไม้ได้
เห็นได้ชัดว่าเป็นคนซื่อบื้อที่ไม่มีสมองเอาซะเลย
คนที่มีระดับความเข้าใจแบบนี้ ไม่กล้าพูดหรอกว่าหลอกง่ายแค่ไหน แต่รับรองว่าหลอกไม่ยากแน่นอน
แถมยังเปิดร้านขายของเก่า แต่กลับแยกแยะของจริงของปลอมไม่ออกด้วยซ้ำ
ยิ่งตอกย้ำว่าคนๆ นี้ไม่ค่อยมีหัวคิดเท่าไหร่
เป็นถึงเถ้าแก่ร้านขายของเก่า แต่กลับต้องมาหาคนช่วยดูของจริงของปลอมในห้องไลฟ์สด
ก็ไม่แปลกที่คนอื่นจะจ้องฮุบเงินของเขา
ภรรยาฆ่าชิงทรัพย์ สามีก็วิญญาณหลุดไปปรโลกแบบงงๆ
นี่มันพานจินเหลียนกับอู่ต้าหลางยุคใหม่ชัดๆ
เพียงแต่อู่ต้าหลางคนนี้ มีเงินในกระเป๋าเยอะกว่านิดหน่อย... แค่ร้อยล้านเอง
"พวกคุณอย่ามาพูดจาเหลวไหลนะ และอย่ามาสาดโคลนใส่ภรรยาผมมั่วซั่วด้วย!"
"เธอไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่มีทางฆ่าชิงทรัพย์เด็ดขาด"
"บ้านเธอรวยกว่าผมอีก ที่ผมแต่งงานกับเธอได้ ถือว่าผมเด็ดดอกฟ้าด้วยซ้ำ"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
วัยรุ่นสมัยนี้ทำไมถึงชอบตีตนไปก่อนไข้กันนัก
ยังไม่ทันรู้อะไรเป็นอะไร ก็มาพูดจาส่งเดช ทำลายความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาของพวกเขาแล้ว
ครอบครัวฝั่งภรรยาไม่ใช่ครอบครัวธรรมดาๆ มีทรัพย์สินเยอะกว่าเขาตั้งไม่รู้กี่เท่า
ฆ่าชิงทรัพย์ อย่างแรกก็ต้องหวังทรัพย์สินสิ
เงินของอีกฝ่ายเยอะกว่าตัวเอง ฆ่าชิงทรัพย์มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด
เหล่าเพื่อนชาวเน็ตลองคิดตามอย่างถี่ถ้วน ก็รู้สึกว่าเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลพูดมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน
ฝ่ายหญิงรวยกว่าฝ่ายชาย ดูเหมือนจะตัดเรื่องฆ่าชิงทรัพย์ทิ้งไปได้เลย
แต่เฉินหยูก็ไม่น่าจะหลอกพวกเขา
หรือว่าจะคบชู้...
ดวงตาของเพื่อนชาวเน็ตเป็นประกายขึ้นมาทันที
"หมอเฉิน คุณพูดให้เคลียร์เลยนะ ภรรยาผมจะมาเอาชีวิตผมได้ยังไง?"
"ถ้าวันนี้คุยเรื่องนี้ไม่รู้เรื่อง ผมก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!"
"เพื่อนชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวเรื่องก็แพร่กระจายไปทั่วหรอก"
"ภรรยาผมกับครอบครัวฝั่งเธอ ล้วนเป็นคนมีหน้ามีตาในท้องถิ่นของเรา"
"ถ้ามีเรื่องแบบนี้หลุดออกไป พวกเขาต้องตัดขาดกับผมแน่ๆ ดีไม่ดีภรรยาผมอาจจะขอหย่าเลยด้วยซ้ำ"
"อีกอย่างเราแต่งงานกันมาสามปีกว่าแล้ว ถ้าเธอจะฆ่าผมก็คงทำไปตั้งนานแล้ว ไม่รอมาลงมือวันนี้หรอก"
น้ำเสียงของเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลแฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง
ตัวเองยากจนมาครึ่งค่อนชีวิต กว่าจะรวยขึ้นมาได้เพราะการเวนคืนที่ดิน แถมยังได้แต่งงานกับลูกคุณหนูที่สวยราวกับนางฟ้า มันง่ายนักหรือไง?
ริมฝีปากล่างของเฉินหยูขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยออกมาสองประโยคด้วยท่าทีสบายๆ
ดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่กลับจะทำให้เกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง
"คนไข้ครับ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี แต่ความจริงก็คือความจริง"
"มันจะไม่หายไป เพียงเพราะคุณรู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ"
"ถ้าคุณยืนกรานที่จะไม่เชื่อคำพูดของผม งั้นลองตอบคำถามผมมาสักสองสามข้อก่อนสิ"
"เราค่อยคุยกันต่อจากคำถามพวกนี้ คุณว่าไง?"
เฉินหยูเปลี่ยนท่านั่ง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาเท้าคาง แล้วตอบเถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลอย่างไม่รีบร้อน
"ได้ คุณถามมาเลย"
"ยังไงซะภรรยาก็ไม่มีทางทำร้ายผมหรอก"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลตอบตกลงไปโดยไม่ทันคิด ราวกับกำลังประชดประชัน
วันนี้ต้องคุยเรื่องนี้ให้เคลียร์
ต่อให้ต้องลากยาวไปจนถึงเที่ยงคืน เขาก็พร้อมจะอยู่เป็นเพื่อน
ยอมให้การผ่าตัดพรุ่งนี้เลื่อนออกไปอีก ก็จะไม่ยอมให้ภรรยาตัวเองต้องมาแปดเปื้อนมลทินเด็ดขาด
เฉินหยูยิ้มบางๆ "คำถามแรก ทำไมคุณถึงเลือกไปผ่าตัดไส้ติ่งอักเสบที่โรงพยาบาลเอกชน แทนที่จะเป็นโรงพยาบาลรัฐ?"
"ถึงจะเป็นโรงพยาบาลเอกชน แต่ก็มีศักยภาพสูงมาก หมอหลายคนในนั้นก็ถูกจ้างมาจากโรงพยาบาลใหญ่ๆ ทั่วประเทศทั้งนั้น"
"สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ก็ดีกว่าโรงพยาบาลรัฐในท้องถิ่นของเราตั้งเยอะ"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลตอบ
"แล้วสิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดนี้ ใครเป็นคนบอกคุณล่ะ?"
"ภรรยาผมไง"
ได้ยินดังนั้น เฉินหยูก็พยักหน้า แล้วถามต่อ "เมื่อกี้คุณบอกว่า ตอนที่กำลังจะออกเดินทางวันนี้ เจอทุเรียนลูกใหญ่มากอยู่ในตู้เย็น แล้วใครเป็นคนซื้อทุเรียนมา?"
"ก็ต้องเป็นภรรยาผมสิ ทุเรียนมาอยู่ในตู้เย็นที่บ้านผมได้ มันคงไม่เสกขึ้นมาเองหรอก"
พูดจบ เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลก็ชะงักไป
ภรรยาเกลียดทุเรียนที่สุด แล้วทำไมถึงซื้อทุเรียนมาแช่ไว้ในตู้เย็นล่ะ?
หรือว่าจะเอามาบำรุงร่างกายให้เขา?
"สองปีมานี้ ฝีมือทำอาหารของภรรยาคุณดีขึ้นเรื่อยๆ ใช่ไหม?"
"ใช่ ผมได้ยินคนบอกว่าตอนยังไม่แต่งงาน เธอไม่เคยเข้าครัวเลย... คุณถามเรื่องพวกนี้มันมีประโยชน์อะไรไหม?"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลพูดอย่างหมดความอดทน "เรื่องที่คุณพูดมา มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ภรรยาผมจะฆ่าผมด้วย?"
"คุณไม่คิดว่าคำถามพวกนี้ มันทำให้เสียเวลาทุกคนหรอกเหรอ?"
เฉินหยูส่ายหน้าพลางพูดว่า "เรื่องบางเรื่อง ต้องเอาหลายๆ เรื่องมาปะติดปะต่อกัน ถึงจะค้นพบคำตอบ"
"อีกเดี๋ยว คุณก็จะรู้เองว่าคำถามพวกนี้มันหมายความว่ายังไง"
"ผมขอถามอีกคำถาม อาหารที่ภรรยาคุณทำเก่งที่สุดคืออะไร"
จากนั้น เฉินหยูก็เสริมขึ้นมาว่า "ขอแบบเจาะจงหน่อยนะ"
"ผมรู้ว่าคุณกำลังรำคาญ แต่ถ้าตอบคำถามนี้อย่างละเอียด คุณจะได้ค้นพบอะไรใหม่ๆ"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลหน้าทะมึน พ่นลมหายใจออกมา
"อาหารเสฉวน อาหารทะเลทุกชนิด อาหารญี่ปุ่น แล้วก็อาหารตะวันตกหลากหลายเมนู"
"หมอเฉิน ผมตอบละเอียดพอรึยัง?"
"ตอนนี้ผมยังไม่เห็นจะค้นพบอะไรเลย ผมต้องการคำอธิบายและคำขอโทษจากคุณ"
เฉินหยูยิ้มบางๆ "คุณยังตอบไม่ละเอียดพอ"
"ผมพูดแทนให้แล้วกัน อาหารที่ภรรยาคุณทำเก่งที่สุดไม่ใช่อาหารเสฉวน แต่เป็นอาหารรสจัดจ้านเผ็ดร้อนชาลิ้นต่างหาก"
"ส่วนอาหารญี่ปุ่นที่เธอทำ ก็ล้วนแต่เป็นของดิบของเย็นเป็นหลัก"
"อาหารทะเลก็เน้นพวกปู หอยนางรม กุ้งมังกร ส่วนอาหารตะวันตกก็เป็นพวกของทอด"
"สรุปสั้นๆ ก็คือ อาหารที่เธอถนัด ล้วนมีรสจัด น้ำมันเยอะ และไขมันสูง"
เถ้าแก่เหมยชอบเตะบอลฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก
"อาหารพวกนี้มันมีปัญหาอะไร?"
จะไม่มีปัญหาได้ยังไงล่ะ
เพื่อนชาวเน็ตที่มีความรู้พื้นฐานทางการแพทย์ ต่างก็คิดถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่งขึ้นมาในหัวโดยไม่ได้นัดหมาย







