เฟยหง...เพิ่มแต้ม!

เมื่อหลินจือไป๋โยนแต้มความสามารถทั้งหมดของเขาลงไปอย่างบ้าคลั่ง เขาก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างตื่นขึ้นในร่างกายของเขา เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ราวกับกระแสไฟฟ้าสถิตเบาๆ แล่นผ่านข้อมือและปลายนิ้วของเขา

“ติ๊งต่อง!”

เมื่อแต้มการเขียนพู่กันพุ่งถึง 80 จุด ระบบก็ส่งข้อความแจ้งเตือนพิเศษออกมาอีกครั้งว่า:

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลดล็อกพรสวรรค์พิเศษ 【ผู้ใกล้บรรลุจารึกแห่งอักษรา】!”

ผู้ใกล้บรรลุจารึกแห่งอักษรา?

จารึกแห่งอักษราไม่ใช่หวังซีจือหรอกหรือ?

หลินจือไป๋รีบเปิดดูคำอธิบายของพรสวรรค์นี้ทันที:

พรสวรรค์นี้หมายถึง การที่โฮสต์สามารถแสดงพลังแห่งลายพู่กันในระดับเจ็ดส่วนของจิตวิญญาณหวังซีจือ (และมีโอกาสได้รับการถ่ายทอดจารึกแห่งอักษราอย่างสมบูรณ์ในอนาคต)

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”

พลังแห่งหวังซีจือถึงเจ็ดส่วนงั้นหรือ?

ไม่แปลกใจเลยที่ระบบเรียกสิ่งนี้ว่า "ผู้ใกล้บรรลุจารึกแห่งอักษรา"

พูดให้เหมือนในนิยายกำลังภายในก็เหมือน "ครึ่งก้าวสู่ปรมาจารย์"

ตามที่ระบบบอก ถ้าหากแต้มศิลปะพู่กันของเขาเพิ่มขึ้นต่อไป อาจมีโอกาสบรรลุถึงระดับเดียวกับหวังซีจือได้จริง!

หวังซีจือ!

ผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นตำนานแห่งพู่กันของโลกนี้!

แต่เดิมหลินจือไป๋ยังรู้สึกเสียดายแต้มความสามารถที่เขาใช้หมดไปในคราวเดียว เพราะการโยนแต้มรัวๆ แบบนี้มันค่อนข้างจะเป็นการใช้จ่ายที่ใจร้อน ทว่าทันทีที่เขาได้รับพรสวรรค์นี้ ทุกอย่างกลับคุ้มค่าโดยไม่มีข้อกังขา แม้ว่าพรสวรรค์นี้จะทำให้เขาแสดงได้เพียงเจ็ดส่วนของหวังซีจือ แต่ก็ยังเหนือกว่าปรมาจารย์ศิลปะพู่กันธรรมดาอยู่ดี!

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้คุนเผิงที่เขาสร้างขึ้นก็กำลังเติบโตเรื่อยๆ ชื่อเสียงของเขาในวงการเฉินฮวาก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ทำให้การหาแต้มความสามารถง่ายขึ้นกว่าเดิมมาก

ต้องเข้าใจว่า ศิลปะพู่กันนั้นมี "สไตล์ส่วนตัว"

ตัวอย่างเช่น ในโลกก่อนหน้านี้ มีสไตล์พู่กันที่โด่งดังอย่าง "ลิ่วถี่" (ลายลิ่วกงฉวน), "โอวถี่" (ลายโอวหยางซวิ่น), "เหยียนถี่" (ลายเหยียนเจินชิง) และอื่นๆ ซึ่งเหล่าปรมาจารย์ศิลปะพู่กันเหล่านี้ล้วนได้รับอิทธิพลจากหวังซีจือ แม้กระทั่งศิลปินที่โด่งดังในประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ก็มักจะเริ่มจากการเลียนแบบหวังซีจือ ก่อนที่จะพัฒนาสไตล์ของตนเองขึ้นมา

แต่หลินจือไป๋ที่อัพเกรดความสามารถของตนเองจนกลายเป็นปรมาจารย์พู่กัน เขากลับยังไม่มี "สไตล์ของตัวเอง"

แต่ตอนนี้เขามีแล้ว

สไตล์ของเขาคือสไตล์ของจารึกแห่งอักษราหวังซีจือ!

เพราะในโลกนี้ไม่มีหวังซีจือ สไตล์ของจารึกแห่งอักษราจึงกลายเป็นสิ่งที่หลินจือไป๋ "คิดค้น" หรือแม้กระทั่ง "ริเริ่ม" ขึ้นมาโดยสมบูรณ์ และใครจะไปรู้ อาจเป็นไปได้ที่ในอนาคต ศิลปะพู่กันของโลกใบนี้จะมี "ไป๋ถี่" หรือ "หลินถี่" บรรจุไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ก็ได้!

ในขณะเดียวกัน บรรดานักเขียนและผู้ชมทางไลฟ์สตรีมยังคงคิดว่าหลินจือไป๋นิ่งเงียบไปเพราะเสียขวัญ แม้ไม่มีใครพูดอะไรออกมามาก แต่บรรยากาศในงานก็เต็มไปด้วยความอึดอัด

หวงอวี้โหลวทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง “ท่านไป๋ หรือว่าท่านจะไม่ยอมรับผลลัพธ์?”

“ท่านไป๋จะยอมรับหรือไม่ ข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่ยอมรับ!”

โจวไท่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว ถึงแม้จะต้องทำให้เหล่าผู้อาวุโสในวงการไม่พอใจ แต่เขาก็ต้องพูดเพื่อปกป้องหลินจือไป๋ เพราะเขาทนไม่ได้ที่คนเหล่านี้ร่วมมือกันกดดันและดูถูกหลินจือไป๋

หวงอวี้โหลวทำเป็นไม่ได้ยิน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “ผลการตัดสินในวันนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถด้านพู่กัน ซึ่งสำคัญสำหรับเหล่าบัณฑิต...”

หลินจือไป๋หัวเราะเยาะ

หวงอวี้โหลวมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้าหัวเราะอะไร?”

“ข้าหัวเราะที่พวกเจ้ากล้าใช้พู่กันมาตัดสินการประลองกวีนิพนธ์” หลินจือไป๋กล่าวเรียบ ๆ “ข้าพยายามเลี่ยงใช้พู่กันเพื่อไม่ให้ดูเหมือนข้าเอาเปรียบพวกเจ้า แต่กลับถูกตัดสินว่าแพ้เพียงเพราะพู่กันของข้าไม่ดีพอ มันน่าหัวเราะจริง ๆ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

เก๋ออู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงใจ “ท่านไป๋จะเอาพู่กันไปเอาเปรียบผู้ใด? ในเมื่อพู่กันของเจ้า ก็แค่ระดับเด็กที่เพิ่งเรียนเขียนพู่กันได้ไม่กี่วัน ที่นี่ล้วนมีแต่ผู้เชี่ยวชาญด้านพู่กันที่ฝึกฝนมาหลายสิบปี เจ้าคิดจะข่มใครกัน?”

หลินจือไป๋มองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ข่มพวกเจ้า แน่นอนว่าข้าทำได้”

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศทั้งงานพลันปั่นป่วน ทุกคนต่างตะลึงกับความกล้าของหลินจือไป๋!

“คนคนนี้กล้าดีอย่างไรถึงได้กล่าววาจาเช่นนี้? ฝีมือพู่กันของเขาน่ะหรือจะเอามาเทียบกับคนที่นี่?”

“เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!?”

แม้แต่คนที่เคยชื่นชมหลินจือไป๋ในเรื่องบทกวีก็เริ่มมองเขาด้วยความไม่พอใจ...

แต่หลินจือไป๋ยังคงยืนหยัด สายตาของเขาบ่งบอกอย่างชัดเจนว่า:

“ข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องยอมรับข้าอย่างไม่มีข้อแม้!”

...

ในห้องถ่ายทอดสด

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดก็ถูกดึงดูดเข้าสู่ความขัดแย้งของงานประชันบทกวีในครั้งนี้ บรรยากาศแบ่งออกเป็นสองฝ่ายอย่างชัดเจน และการโต้เถียงก็เริ่มดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ แฟนๆ ของ "ไป๋ตี้" ต่างพากันโกรธแค้นจนควันออกหู!

"พวกนักวิชาการพวกนี้มันไร้ยางอายจริงๆ!"

"ก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าบทกวีของไป๋ตี้ดีกว่า!"

"ดีกว่าตรงไหน? พวกแกใช้ตาไหนดู? ไม่ได้ยินคำตัดสินของทุกคนเหรอ?"

"บทกวีของอาจารย์เสี่ยวจี้มันวิจิตรบรรจงแค่ไหน!"

"แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่บทกวีดีต้องวัดจากคำสละสลวย?"

"ก็แค่กองคำสวยๆ เท่านั้น!"

"ฉันศึกษาบทกวีมาหลายปี บทกวีของไป๋ตี้ใช้คำอุปมาอุปไมยอย่างลึกซึ้ง เปรียบดอกเหมยกับหิมะ และยังสื่อถึงคนได้อีก ชัดๆ ว่ากินขาด!"

"เหอะๆ แกเก่งกว่าครูบาอาจารย์ที่นี่หรือไง?"

"อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องบทกวีเลย จะอย่างไรไป๋ตี้ก็เขียนพู่กันสู้จี้เฉวียนไท่ไม่ได้อยู่ดี!"

"ใช่! ฝีมือการเขียนพู่กันนี่ไม่ต่างอะไรกับเด็กที่เพิ่งเรียนติวเขียนพู่กันไม่กี่วันเอง!"

ในหมู่ผู้ชม มีหลายคนที่ไม่ได้มีความสามารถด้านการวิจารณ์บทกวีมากนัก

จริงๆ แล้ว หลายคนยังเชื่อว่าบทกวีของจี้เฉวียนไท่ดีกว่าเสียอีก

แต่ในเมื่อบทกวีถูกวิจารณ์กันไปคนละทางละที สิ่งที่ทำให้คนส่วนใหญ่จับมาโจมตีคือ การเขียนพู่กันของไป๋ตี้ ซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ถูกยกมาวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักหน่วง!

ทั้งในโลกออนไลน์และสถานที่จริงก็เป็นเช่นเดียวกัน

โจวไท่และคุณยายจ้าวไม่คาดคิดเลยว่า หลินจือไป๋จะไปเล่นกับประเด็นเรื่องการเขียนพู่กันที่ถูกโจมตีอยู่แล้ว ทำให้ทั้งสองคนเริ่มร้อนใจ

นี่มันไม่ใช่การจับประเด็นผิดหรอกหรือ?

เพราะการเขียนพู่กันของไป๋ตี้... มันด้อยจริงๆ!

ในการแข่งขันเขียนกลอนคู่ครั้งก่อน โจวไท่และคุณยายจ้าวก็จับสังเกตได้แล้วว่าฝีมือพู่กันของหลินจือไป๋นั้นยังอยู่ในระดับธรรมดาๆ ที่พอจะเอาไปใช้ในงานระดับนักเรียนได้

แต่เมื่อมาเจอกับกลุ่มนักวิชาการที่ศึกษาศิลปะการเขียนพู่กันมาอย่างยาวนานในงานประชันบทกวีครั้งนี้ ฝีมือของหลินจือไป๋ย่อมไม่เพียงพอแน่!

หวงอวี้โหลวและคนอื่นๆ ก็เริ่มตื่นเต้น!

“ด้วยฝีมือเขียนพู่กันระดับนี้ กล้าดีอย่างไรถึงมาท้าทายคนทั้งงาน? นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ!”

เก๋ออู่หัวเราะเยาะและกล่าวขึ้นว่า

“ท่านไป๋ตี้ ผมเข้าใจว่าคุณคงจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ด้วยฝีมือเขียนพู่กันของคุณแบบนี้…”

พูดยังไม่ทันจบ

เก๋ออู่ก็ยกบทกวีที่หลินจือไป๋เขียนขึ้นมาโชว์ เป็นเหตุให้เกิดเสียงหัวเราะลั่นทั้งงาน

หลินจือไป๋ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เดินกลับไปยังโต๊ะของเขา และหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง

ทุกคนต่างพากันนิ่งอึ้ง

เขาจะทำอะไรอีก?

โจวไท่ที่อยู่ใกล้ๆ รีบคิดว่าหลินจือไป๋คงจะเขียนบทกวีต่อ จึงรีบเข้ามาบดหมึกให้ พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ขอบคุณท่านโจว”

หลินจือไป๋กล่าวพลางพยักหน้า ก่อนจุ่มปลายพู่กันลงในหมึก

หวังซีจือคือผู้เชี่ยวชาญศิลปะการเขียนพู่กันในหลายแขนง ไม่ว่าจะเป็นตัวบรรจง ลายหวัด หรืออักษรสิงซู ฝีมือของเขานั้นเป็นการรวบรวมจุดเด่นของทุกแขนงเข้าด้วยกัน

และหลินจือไป๋ในตอนนี้เลือกที่จะเขียนด้วย อักษรสิงซู

ทำไมต้องเป็นอักษรสิงซู?

เพราะบทกวีของจี้เฉวียนไท่ก็เขียนด้วยอักษรสิงซูเช่นกัน

อักษรสิงซูเป็นหนึ่งในรูปแบบการเขียนที่อยู่ระหว่างลายบรรจงกับลายหวัด เป็นการผสมผสานเพื่อให้มีความรวดเร็วกว่าแต่ยังคงอ่านง่าย และในโลกก่อนหน้านี้ หวังซีจือได้รับการยกย่องว่าเป็น "จารึกแห่งอักษราอักษรสิงซูที่ดีที่สุดในโลก" ด้วยผลงานชื่อดังของเขา “บทประพันธ์หลานถิงซวี่”

แม้ในตอนนี้หลินจือไป๋จะมีฝีมือเพียงเจ็ดส่วนของหวังซีจือ แต่ก็เพียงพอที่จะสะท้านวงการ!

เขาจุ่มหมึกจนชุ่ม พู่กันในมือเริ่มเคลื่อนไหว และวาดเส้นแรกลงไป

“卜”

เพียงตัวอักษรแรก แม้จะยังไม่เห็นความซับซ้อนมากนัก แต่ทุกคนต่างสังเกตได้ว่ามันคือ อักษรสิงซู อย่างแน่นอน

คนทั้งงานมองหน้ากัน ไป๋ตี้จะพิสูจน์อะไรบางอย่างอย่างนั้นหรือ?

แต่ฝีมือการเขียนพู่กันของเขามันไม่ได้เรื่องไม่ใช่เหรอ?

การเขียนพู่กันไม่ใช่ว่าตั้งใจมากขึ้นแล้วจะดีขึ้นมาทันที!

ถึงจะเขียนใหม่อีกครั้ง ใส่ความตั้งใจให้มากขึ้น แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้? พื้นฐานของคุณมันเห็นชัดเจนอยู่แล้วนี่!

ในขณะที่ทุกคนกำลังงุนงงสงสัยอยู่นั้น

หลินจือไป๋เขียนตัวอักษรอีกหลายตัว และเมื่อเชื่อมต่อกันก็ปรากฏเป็นข้อความว่า:

"卜算子·咏梅" (ปู่ซ่วนจื่อ·ชมเหมย)

สีหน้าของผู้คนรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ตัวอักษรตัวเดียวอาจยังดูไม่ออกอะไร แต่พอเห็นห้าตัวก็เริ่มเข้าใจในฝีมือแล้ว!

นี่มันการเขียนพู่กันอะไรกัน!?

นี่มันอักษรสิงซู ระดับไหนกัน!?

จี้เฉวียนไท่ยืนนิ่งตะลึง!

หวงอวี้โหลวถึงกับอ้าปากค้าง!

แม้กระทั่งเจียงเหอที่เพิ่งลุกขึ้นมาดูก็อึ้งไป!

ส่วนโจวไท่ถึงกับสูดลมหายใจลึกอย่างตกตะลึง มองไปยังหลินจือไป๋ด้วยความไม่เชื่อสายตา!

คุณยายจ้าวที่เห็นปฏิกิริยาของคนรอบข้างไม่ปกติ ก็อดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้ และทันทีที่ได้เห็นเพียงครั้งเดียว ก็ถึงกับแทบกลั้นลมหายใจ!

"เกิดอะไรขึ้น?"

"นี่มันอะไรกัน?"

"เขาเขียนอะไรอีกเหรอ?"

"อยากเข้าไปดู แต่คนมันเบียด!"

"นี่เขาแต่งบทกวีอีกบทหรือเปล่า?"

"เป็นบทกวีเกี่ยวกับอะไรน่ะ?"

"ไม่รู้เหมือนกัน!"

ขณะที่ผู้ชมรอบนอกยังคงสงสัย คนที่อยู่รอบในกลับนิ่งเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทุกคนได้แต่มองหลินจือไป๋ที่กำลังเขียนพู่กันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

บนกระดาษตัวอักษรเริ่มปรากฏเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"ริมสะพานร้าง นอกสถานี เหงาหงอยไร้ผู้เหลียวแล"

"พลบค่ำเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย ยิ่งลมฝนพัดซัดกระหน่ำ"

"ไม่ใฝ่แข่งประชันฤดูใบไม้ผลิ ปล่อยหมู่มวลบุปผาอิจฉา มิคิดแยแส"

"แม้ร่วงหล่นสลายเป็นดิน บดเป็นผงธุลี แต่กลิ่นหอมยังคงอยู่ดังเดิม มิแปรเปลี่ยน"

“อักษรสิงซู” เป็นศิลปะที่ต้องการความสมดุลระหว่าง ความเสี่ยง และ ความสมมาตร ทั้งหมดสี่สิบเก้าตัวอักษรที่รวมกับชื่อบทกวี หลินจือไป๋เขียนด้วยฝีมือที่เหนือชั้น ทั้งเส้น จุดเชื่อม และรูปทรงตัวอักษรล้วนดูพลิ้วไหว ประณีต และเป็นธรรมชาติ

ตัวใหญ่ผสมตัวเล็ก

การเก็บปลายพู่กันและปล่อยพู่กันทำได้ลงตัว

ระยะห่างพอเหมาะ

ความเข้มของหมึกผสานอย่างกลมกลืน

ทุกคนที่อยู่รอบตัวหลินจือไป๋และได้เห็นตัวอักษรเหล่านี้ แสดงออกถึงความตื่นตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

จี้เฉวียนไท่ถึงกับหน้าซีดราวกับเห็นผี ความรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังพยายามเอาแสงหิ่งห้อยไปสู้กับแสงจันทร์ มันช่างไร้ความหมายจนต้องรู้สึกละอายใจ!

ด้านหวงอวี้โหลว เมื่ออ่านถึงวรรคที่ว่า “ไม่ใฝ่แข่งประชันฤดูใบไม้ผลิ ปล่อยหมู่มวลบุปผาอิจฉา มิคิดแยแส” ก็ถึงกับอยากจะกระอักเลือด เพราะตัวเขาเองคือหนึ่งในบุปผาที่อิจฉาไป๋ตี้อย่างไม่ต้องสงสัย และในสายตาผู้คน เขาคือตัวแทนของความอิจฉา

ส่วนเจียงเหอในฐานะอาจารย์ของจี้เฉวียนไท่ ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ไม่ว่าจะเป็น ฝีมือการเขียนพู่กันหรือบทกวีที่เต็มไปด้วยความหมายของหลินจือไป๋ ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีใครในงานนี้เทียบได้ บทกวีบทนี้ยิ่งเหมือนกับการสะท้อนความจริงอันขมขื่นใส่คนรอบข้าง เพราะทุกคนที่พยายามต่อต้านเขาในตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาโดยสมบูรณ์

ในทางกลับกัน ตัวหลินจือไป๋เอง แม้ว่าจะเป็นเป้าหมายของการโจมตี แม้ว่าจะถูกคนส่วนใหญ่ตัดสินให้แพ้ แต่ความจริงที่ว่าเขา “กลิ่นหอมยังคงอยู่ดังเดิม” นั้นไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

นี่คือ เสน่ห์ของการเขียนอักษรสิงซูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกโดยหวังซีจือ แม้ว่าหลินจือไป๋จะแสดงออกมาได้เพียงเจ็ดส่วน แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้คนทั้งงานต้องตกตะลึงจนแทบจะยอมศิโรราบ

จี้เฉวียนไท่แทบอยากจะหายตัวไปตรงนั้น

หวงอวี้โหลวแทบอยากจะร้องไห้ออกมา

“คนคนนี้มันอะไรกัน!? ทำไมถึงเล่นบทคนโง่ซ่อนฝีมือได้แนบเนียนขนาดนี้!?”

นี่มันหลุมพรางที่ใหญ่ที่สุดในชีวิต!

คนที่อยู่ในงานส่วนใหญ่ไม่ต่างอะไรกับคนที่ตกหลุมลึกจนไม่มีทางขึ้น พวกเขาต้องกลายเป็น “ตัวร้ายที่ถูกตรึงไว้ในประวัติศาสตร์” ไปตลอดกาล