https://www.youtube.com/watch?v=1ED2Z0TBlN8

สัญญาของนักแต่งเพลงในบริษัทเฉินฮวากำลังจะอัปเดตในสิ้นเดือนนี้ ดังนั้นการเลื่อนขั้นเป็น "นักแต่งเพลงระดับแนวหน้า" เพื่อคว้าสัญญาแบ่งรายได้ 5% จึงเป็นเรื่องเร่งด่วนสำหรับหลินจือไป๋ เขาต้องรีบจัดการแต่งและปล่อยสองเพลงใหม่โดยเร็วที่สุด เพื่อให้มีเวลาเพียงพอสำหรับการไต่อันดับในชาร์ตประจำฤดูกาล

“จะเลือกสองเพลงไหนมาปล่อยดีนะ?”

หลินจือไป๋กลับไปที่ห้อง เปิดชาร์ตประจำฤดูกาลและกวาดตามองอันดับท็อป 10 อย่างรวดเร็ว ในที่สุดสายตาของเขาหยุดอยู่ที่เพลงอันดับหนึ่ง《ควันทรายครึ่งเมือง》

“ได้แล้ว!”

ในเมื่อเพลงอันดับหนึ่งของเดือนนี้เป็นเพลงโบราณจาก "ฉู่ฉือ" งั้นตัวเขาในฐานะ "ไป๋ตี้" ก็จะปล่อยเพลงโบราณอีกสองเพลงออกมาสู้ด้วย!

แต่มีเงื่อนไขสำคัญอยู่สองข้อ:

คุณภาพของทั้งสองเพลงต้องดีพอที่จะติดท็อป 10 ในชาร์ตได้

แต่ในขณะเดียวกัน ต้องไม่ข่มเพลง 《ควันทรายครึ่งเมือง》 จนสูญเสียตำแหน่งอันดับหนึ่ง

ถึงจะรีบเร่ง แต่เขาก็ไม่อาจ "ทุบหม้อข้าวตัวเอง" ได้

“ระบบ! ช่วยสุ่มเลือกเพลงโบราณมาให้สองเพลง!”

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น:

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเพลงโบราณ《โฉมงาม》”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเพลงโบราณ《ใต้หล้า》”

หลินจือไป๋รีบซึมซับข้อมูลของทั้งสองเพลงทันที และเข้าใจเนื้อหาทั้งหมด

《โฉมงาม》: เป็นเพลงที่มีชื่อเสียงจากผลงานในยุคแรกของ หูเหยียนปิน โดดเด่นด้วยทำนองที่พลิ้วไหว เรียบเรียงได้อย่างสง่างาม และการร้องที่เต็มไปด้วยเทคนิคการ "พลิกเสียง" อันเป็นเอกลักษณ์

《ใต้หล้า》: เป็นหนึ่งในผลงานสร้างชื่อของ จางเจี๋ย โดดเด่นด้วยความยิ่งใหญ่อลังการ แต่ก็ยังคงสัมผัสถึงความอ่อนโยนในความแข็งแกร่ง

"สองเพลงนี้เหมาะสมที่สุด!"

หากเป้าหมายคือติดท็อป 10 ในชาร์ต ฤดูกาล เพลงสองเพลงนี้ก็เพียงพอแล้ว

และที่สำคัญคือ เพลงทั้งสองจะไม่สามารถแซงหน้า 《ควันทรายครึ่งเมือง》 ได้ เพราะเพลงของฉู่ฉือถูกปล่อยตั้งแต่ต้นเดือน และได้รับแรงหนุนจากการโปรโมตภาพยนตร์ ทำให้มียอดดาวน์โหลดที่สูงลิ่ว ในทางกลับกัน เพลงของ ไป๋ตี้ แม้จะมีคุณภาพสูง แต่กว่าจะปล่อยออกมาก็ต้องรอถึงวันที่สิบ ซึ่งจะเป็นการยากที่จะไล่ตามอันดับหนึ่งได้

"งั้น… ใครจะเป็นคนร้องดีล่ะ?"

หลินจือไป๋ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจ:

《ใต้หล้า》จะมอบให้ หลินโส่วจัว ร้อง เพราะทำนองของเพลงนี้ไม่ซับซ้อนเกินไป ส่วนที่ยากที่สุดคือท่อนแร็ปกลางเพลง หากไม่ไหวจริงๆ ยังสามารถหาคนอื่นมาช่วยได้

《โฉมงาม》จะมอบให้ ซุนกู่ ร้อง เพราะเพลงนี้มีการใช้เทคนิค "พลิกเสียง" หลายจุด ซึ่งต้องใช้ความสามารถทางการร้องสูง นักร้องทั่วไปอาจควบคุมได้ยาก

"ได้เวลาเริ่มแล้ว!"

หลินจือไป๋รีบจัดการเขียนโน้ตเพลง และส่งให้หลินโส่วจัวและซุนกู่ทันที

จากนั้นเขาก็ทุ่มเททำงานในส่วนของการเรียบเรียงและบันทึกเสียง เขาต้องปล่อยทั้งสองเพลงภายในวันที่ 10 ของเดือนนี้ ถ้าช้ากว่านี้อาจเกิดเหตุไม่คาดฝันได้

ถึงแม้ว่าเขายังมีทางหนีทีไล่อยู่ นั่นคือให้ จางซีหยาง มาช่วยร้องในนาทีสุดท้าย

แต่ครั้งนี้ เขาไม่อยากพึ่งพาใครอีกแล้ว!

...

หลินโส่วจัวกำลังคุยกับแม่ที่บ้าน จู่ๆ ก็ได้รับข้อความจากหลินจือไป๋ ทำให้เขาตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“คุณอาแต่งเพลงให้ผมอีกแล้ว!”

แม่ของเขายิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น “ดูเหมือนเขาจะให้ความสำคัญกับลูกมากเลยนะ นี่ก็เป็นเพลงที่สี่แล้วใช่ไหม? ลูกห้ามทำให้เขาผิดหวังเด็ดขาดนะ!”

ใช่แล้ว…นี่เป็นเพลงที่สี่จริงๆ

เพลงแรก: 《ดับทุกข์》

เพลงที่สอง: 《คนอย่างฉัน》

เพลงที่สาม: 《ฟัง》

และเพลงที่สี่ก็คือ 《ใต้หล้า》

หลินโส่วจัวหัวเราะเบาๆ “แม่วางใจเถอะครับ ต่อให้คุณอาบอกให้ผมออกจากบริษัทเฉินฮวา ผมก็จะไม่บ่นสักคำเดียว!”

แม่ค้อนใส่เขาเบาๆ “พูดอะไรแบบนั้น! เขาจะไล่ลูกออกไปทำไม? บริษัทเฉินฮวาก็เป็นมรดกจากคุณปู่เขาอยู่แล้ว!”

หลินโส่วจัวยิ้มแล้วหันมามองโน้ตเพลง ก่อนจะลองร้องตามดู

ตอนแรกยังติดขัดอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็เริ่มคุ้นชินกับทำนองและร้องได้ลื่นไหลมากขึ้น

แม่ของเขาฟังอย่างตั้งใจ

“ความรักเป็นดั่งควันไฟที่ล่องลอยหายไป เป็นดั่งคลื่นน้ำ เป็นดั่งผืนทรายกว้างไกล เหมือนยามที่ข้าพบท่านที่น้ำพุท่ามกลางกลีบดอกสาลี่ กระบี่เล่มนี้เป็นดั่งสิ่งที่ทำลายโลกาใบนี้ ท่ามกลางความฝันของข้าวิตกเป็นอย่างมาก ไม่ต้องกังวลว่าเป็นผู้ใดนายพลหรือองค์ชาย และไม่ต้องคำนึงถึงวัย เพียงเพื่อหาสิ่งนั้นและแก้ไขมัน ความวุ่นวายไม่มีวันสิ้นสุดและความโกลาหลไม่มีวันจบสิ่น ความรักนี้ก็ยิ่งมีมากขึ้นไม่มีวันสิ้นสุดเช่นกัน มันจะต้องอ่อนโยนละเอียดอ่อนดั่งน้ำ หากข้าชอบใครในครา วสันตฤดูในครานั้น...”

จากนั้นท่อนฮุคที่ทรงพลังก็ดังก้องขึ้นในห้อง:

“ความรักของข้านี้ทำให้ไม่กลัวสิ่งต่างๆ แม้วายุโถมท่ามกลางทะเลทราย

เส้นผมขาวของฟางหัวมิอาจรักษาให้หายได้

ทิ้งประเทศที่งดงามนี้ และเปลี่ยนให้รอยยิ้มของเจ้าเหมือนดั่งกลีบผกาที่งดงาม

เหตุใดข้าต้องวิตกกังวลกับชีวิตนี้

หากไม่มีความแค้นต่อรักนี้ ข้าเกลียดการตามเจ้ายิ่งนัก

โลกากว้างใหญ่ไพศาล ดั่งถนนแห่งรักไม่มีวันสิ้นสุด

เพื่อท่านแล้วข้าขอจับมือท่านและอยู่ด้วยกันในใต้หล้านี้...”

หลังจากฟังจบ แม่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เพลงนี้เพราะมาก!”

หลินโส่วจัวหัวเราะ “ก็แน่ล่ะครับ เพลงจากลุงจะมีข้อกังขาได้ยังไง อีกอย่างเพลงนี้ยังผสมท่อนแร็ปเข้าไปด้วย ในเพลงสไตล์โบราณไม่ค่อยเห็นแบบนี้บ่อยนัก”

แม่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา “แม่เคยได้ยินมาว่ามีนักแต่งเพลงโบราณคนหนึ่งที่ถูกเรียกว่า ‘อันดับหนึ่งของเพลงโบราณ’ เขาเก่งกว่าไป๋ตี้ไหม?”

หลินโส่วจัวมีสีหน้าประหลาดใจ เพราะเขาเองก็สงสัยมาตลอดว่า “ฉู่ฉือ” กับหลินจือไป๋อาจมีความเกี่ยวข้องกัน

“น่าจะพอๆ กันล่ะครับ…”

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของหลินโส่วจัวก็ดังขึ้น ปลายสายคือ ซุนกู่

“เฮ้ยโส่วจัว! ไป๋ตี้แต่งเพลงให้ฉันด้วย เป็นเพลงใหม่ที่ทรงพลังมาก! สไตล์คล้ายกับ《แสงจันทร์》 แต่คุณภาพไม่ด้อยกว่าเลย!”

“หา? เขาแต่งให้เธอด้วยเหรอ?”

“อะไรนะ? ด้วยเหรอ?”

“ใช่ ฉันก็ได้รับเพลงมาเหมือนกัน ชื่อว่า《ใต้หล้า》และมันก็เป็นเพลงโบราณเหมือนกัน”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงของซุนกู่จะดังขึ้นอย่างตื่นเต้น:

“นี่มันหมายความว่าไง? ไป๋ตี้กำลังจะพยายามขึ้นเป็น ‘นักแต่งเพลงระดับแนวหน้า’ ใช่ไหม!?”

หลินโส่วจัวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่แล้ว เป้าหมายคือสัญญาระดับท็อปที่ให้รายได้สูงถึง 5% แต่เขาต้องมีเพลง 10 เพลงที่ติดท็อป 10 ในชาร์ตฤดูกาล ปัจจุบันเขามี 8 เพลงแล้ว ถ้าเพลงของเราสองคนติดท็อป 10 ได้ เขาก็จะบรรลุเป้าหมายนี้!”

ซุนกู่เงียบไปอึดใจ ก่อนจะอุทานเสียงดัง:

“สุดยอด! ถ้าเป็นไปได้จริง มันจะเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของเฉินฮวาที่นักแต่งเพลงจะกลายเป็นนักแต่งเพลงระดับแนวหน้าภายในเวลาแค่ 1 ปี!”

หลินโส่วจัวกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง:

“ดังนั้น พวกเราห้ามทำพลาดเด็ดขาด! พอเพลงถูกปล่อยออกมา เราต้องรีบออกไปโปรโมตทันที เพื่อให้มั่นใจว่าจะต้องติดท็อป 10 อย่างแน่นอน ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกว่า ต่อให้ไม่โปรโมต เพลงของลุงก็ติดท็อป 10 ได้อยู่ดี”

ซุนกู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น:

“ต้องโปรโมต! พวกเราต้องมั่นใจว่าจะไม่มีความผิดพลาดเกิดขึ้น!”

...

ตามแผนการของหลินจือไป๋ ในวันที่ 10 เขาได้จัดทำทำนองและดนตรีประกอบของสองเพลงเสร็จสิ้น จากนั้นก็พาหลินโส่วจัวและซุนกู่เข้าสู่กระบวนการบันทึกเสียงทันที

ไม่รู้ว่าทำไม…

หลินจือไป๋รู้สึกได้ว่าหลินโส่วจัวและซุนกู่ดูตื่นเต้นผิดปกติ แถมทั้งสองคนก็ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงมาก ต่างคนต่างใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็เสร็จสิ้นการบันทึกเสียง

“ลำบากพวกนายแล้ว”

หลังจากกล่าวทักทาย หลินจือไป๋ก็ถือเพลงที่บันทึกเสร็จเรียบร้อยมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของพี่สาว หลินซี

ตอนนั้น หลินซีใกล้จะเลิกงานพอดี

เมื่อเห็นหลินจือไป๋เดินเข้ามา เธอก็ไม่ได้ตำหนิเขาเรื่องที่ก่อนหน้านี้เคยบอกว่าไม่มีเพลงใหม่อีกแล้ว เธอเปิดเพลงเพื่อฟังทันที

เพลงแรก: 《โฉมงาม》

เสียงดนตรีบรรเลงผ่านลำโพง พร้อมกับเสียงร้องอันทรงพลังของซุนกู่

“ดาบกับเหล้าที่ไร้รส ดื่มไปเพื่อผู้ใด

เธอทำเพื่ออำลาฉัน เธอทำเพื่ออำลาฉัน

รสหอมหวานจากปาก รักนี้ไม่อาจมอบให้ใครได้

ฟ้ายิ่งกว้างเพียงใด ปฐพียิ่งลึกเพียงนั้น

เธอคือวีรสตรี ที่โชคชะตาบังคับให้ไร้ความรู้สึก

รอยยิ้มนี้ช่างอันตราย ดั่งยาพิษที่ทะลวงสู่ร่างกาย

หยาดน้ำตานี้ช่างงดงาม มีเพียงเจ้าที่เข้าใจ

หัวใจนี้ หากไร้เจ้า ชีวิตก็ช่างน่าขัน…”

โดยเฉพาะท่อนฮุคที่เต็มไปด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัวของซุนกู่ เสียงสูงแต่ไม่แหลมแทงหู ถ่ายทอดอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง:

“ชื่อเสียงก้องโลกานี้ข้าไม่ต้องการ

ขอเพียงรอยยิ้มจากโฉมงามจะได้ไหม

หากมีชาติหน้าให้เวียนกลับมาอีกครั้ง

ข้ายอมเป็นวัวเป็นม้า

เพื่อเดินทางตามเจ้าไปสุดขอบฟ้า…”

เพลงที่สอง: 《ใต้หล้า》

หลังจากฟัง《โฉมงาม》จบ หลินซีก็เปิด《ใต้หล้า》ต่อทันที

เสียงของหลินโส่วจัวผสมผสานกับท่วงทำนองอย่างลงตัว ดุดันแต่ก็อบอุ่น ทำให้คนฟังรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสียงเพลง

หลังจากฟังจบ หลินซีมองหลินจือไป๋ด้วยแววตาภาคภูมิใจและพูดเพียงสี่คำ:

“ไม่เสียชื่อเลย”

หลินจือไป๋ยิ้มเล็กน้อย “น่าจะติดท็อป 10 ได้ใช่ไหม?”

หลินซีพยักหน้า ดวงตาเปล่งประกาย “แม้ว่าเดือนนี้จะผ่านไปหนึ่งในสามแล้ว แต่ด้วยอิทธิพลของไป๋ตี้ในตอนนี้ บวกกับคุณภาพของสองเพลงนี้ การติดท็อป 10 ไม่ใช่ปัญหาเลย แต่ดูเหมือนว่านายจะปากไม่ตรงกับใจนะ นายบอกว่าไม่สนใจฉู่ฉือแต่กลับเลือกแต่งเพลงโบราณถึงสองเพลง!”

“หืม?”

หลินจือไป๋ทำหน้างง

หลินซีหัวเราะ “ยังจะมาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอีก ถ้านายไม่คิดจะแข่งกับฉู่ฉือจริงๆ แล้วทำไมนายถึงแต่งเพลงโบราณพร้อมกันสองเพลง? แถมยังปล่อยออกมาในช่วงเดียวกันแบบนี้อีก?”

หลินจือไป๋ถึงกับพูดไม่ออก

ความจริงแล้ว เขาไม่ได้คิดจะแข่งขันกับฉู่ฉือเลยแม้แต่น้อย แต่ที่เลือกทำเพลงโบราณก็แค่เห็นว่าเพลง《ควันทรายครึ่งเมือง》ที่ติดอันดับหนึ่งของเดือนนี้เป็นแนวโบราณ นั่นหมายความว่าเพลงแนวโบราณกำลังได้รับความนิยมสูงมากในเดือนนี้ เขาเลยเลือกแนวนี้เพื่อเพิ่มโอกาสในการติดท็อป 10 เท่านั้น

แต่ดูเหมือนว่ามุมมองจากคนภายนอก โดยเฉพาะพี่สาวของเขา กลับมองว่านี่คือการท้าทายระหว่างไป๋ตี้และฉู่ฉือ

หลินจือไป๋ถึงกับยิ้มแห้งๆ แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้:

‘บางทีการปล่อยให้ผู้คนมองว่านี่คือการแข่งขันระหว่างไป๋ตี้กับฉู่ฉือ อาจเป็นการตลาดที่ดี ทำให้ทั้งสองฝ่ายได้รับความสนใจมากขึ้น’

เมื่อคิดได้แบบนั้น เขาก็เลิกกังวลไป

“คืนนี้ เราปล่อยสองเพลงนี้ได้เลยไหม?”

หลินซีพยักหน้า ยิ้มอย่างเอ็นดู “ไม่มีปัญหา คืนนี้เราจะทำให้ฉู่ฉือเห็นเองว่า เพลงโบราณก็เป็นหนึ่งในความถนัดของไป๋ตี้เหมือนกัน!”

ในคืนนั้น เพลง《โฉมงาม》และ《ใต้หล้า》ถูกปล่อยออกมาพร้อมกันบนแพลตฟอร์มเพลงออนไลน์…