นิทรรศการใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว

ผมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้คุณปู่และภัณฑารักษ์บังแทโฮจัดการ แล้วทุ่มเทกับการวาดภาพเพียงอย่างเดียว

แน่นอนว่าทุกนิทรรศการควรจะทำให้ดีที่สุด แต่เพราะนี่คือนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรก ผมจึงอยากถ่ายทอดตัวตนของผมในตอนนี้ให้หมด

ผมคิดมาก

รูปร่างแบบไหนกันนะ ที่จะแสดงตัวตนของผมในตอนนี้ได้ดีที่สุด

ความสุขและความสับสนจากการได้ชีวิตใหม่

ความพิศวงของโลกที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย

ความสุขที่ได้พบคุณปู่

ผมค้นหาและค้นหารูปร่างที่จะถ่ายทอดสิ่งเหล่านั้น

ตอนแรกผมคิดถึงบ้านหลังนี้

ในฐานะสิ่งของที่เป็นสัญลักษณ์แทนอารมณ์ของผม คงไม่มีอะไรชัดเจนไปกว่าบ้านหลังนี้อีกแล้ว เพราะสถานที่ที่ผมอาศัยอยู่กับคุณปู่นี่แหละ คือแหล่งกำเนิดของความสุขของผม

แต่ในที่สุดผมก็ล้มเลิก

ผมเคยลองวาดภาพบ้านทั้งหลัง วาดเฉพาะหน้าต่างหรือประตูหน้า แต่ผมก็คิดว่าภาพเหล่านั้นคงไม่สามารถถ่ายทอดประสบการณ์และความรู้สึกส่วนตัวของผมไปถึงคนอื่นได้

ผมต้องการบางสิ่ง ที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างผมกับคนที่มาดูนิทรรศการ

แล้วผมก็เริ่มวาดอาหาร

เริ่มจากพิซซ่าหน้ามันฝรั่ง

อาหารหลายอย่างที่คุณปู่แนะนำและซื้อให้ผม คือการสื่อถึงความรักของเขา และถึงยุคสมัยนี้

ในขณะเดียวกัน คนที่มาดูภาพก็คงเคยมีประสบการณ์แบบเดียวกันกับผม

เด็กที่กินพิซซ่าหรือไก่ทอดที่พ่อแม่ซื้อกลับบ้านตอนกลับจากทำงาน จะมีความสุขแค่ไหนกันนะ

สำหรับผม อย่างน้อยก็คือมีความสุขมาก

ต่อให้อาหารไม่อร่อยเลยก็ตาม แค่มื้อเย็นที่ครอบครัวได้นั่งกินด้วยกัน ซึ่งพ่อแม่ลงมือทำเอง มันก็มีความสุขเหลือล้นแล้ว

ความสุขเวลาได้กินขนมที่เลือกมาอย่างดีวันละชิ้น มันบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เลย

แต่ว่าถ้าแค่วาดภาพพิซซ่าหน้ามันฝรั่ง บะหมี่ดำ ไก่ทอดรสเผ็ด หรือเค้กมงแชร์ทงทง แบบตรงๆ มันก็ไม่มีความหมายอะไร

การวาดภาพเหมือนจริงเพียงอย่างเดียว ไม่สามารถดึงอารมณ์ที่แฝงอยู่ในนั้นออกมาได้เลย

ผมจะใส่อารมณ์ของผมลงไปในสิ่งของเหมือนอย่างที่เคยทำ

แต่คราวนี้ ผมต้องสลัดจากสไตล์ของวินเซนต์ แวนโก๊ะแล้ว

สำหรับคนยุคนี้ ผมยังเป็นแค่เด็ก

ถ้ายังวาดเหมือนแต่ก่อน ผมก็จะกลายเป็นแค่เด็กที่ลอกเลียนผลงานของศิลปินในอดีตเท่านั้นเอง

ผมต้องเปลี่ยนแปลง

เหตุผลที่ผลงานของผมเป็นที่รักได้ ก็เพราะผมฝึกทั้งภาพวาดหมึกจีนและภาพวาดด้วยดินสอสี แล้วนำมาผสมผสานกับสไตล์เดิมของผมจนเกิดเป็นสิ่งใหม่

ไม่สำคัญเลยว่าวินเซนต์ แวนโก๊ะ จะได้รับความรักมากแค่ไหนในตอนนี้

ถึงผมจะตื้นตันกับคำขนานนามว่า “จิตรกรแห่งแสงตะวัน” หรือ “จิตรกรแห่งวิญญาณ” แต่นั่นก็เป็นคำพูดที่พูดถึงตัวผมในอดีตทั้งนั้น

ถ้าผมมัวเมาอยู่กับชื่อเสียงนั้น

หากผมคิดจะหยุดนิ่ง ทั้งที่ได้รับชีวิตใหม่มาแล้ว นั่นคงเป็นบาป

ผมจะวาด

ด้วยหัวใจแบบเดียวกับตอนที่ตัดสินใจเดินบนเส้นทางของศิลปินตอนอายุ 27

ผมจะคัดลอกจดหมายมากมายที่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่เคยเขียนไว้ เพื่อทำความเข้าใจพวกเขา และสุดท้าย ผมจะเขียนจดหมายของตัวเอง

ผมจะใส่จดหมายแห่งวิญญาณ ที่เขียนด้วยพู่กันและสี ลงในตู้ไปรษณีย์ที่เรียกว่า “นิทรรศการ”

...

วันเสาร์ที่ 26 กุมภาพันธ์ ปี 2028

ย่านพิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH แพอุม ในฮันนัมดง กรุงโซล เป็นอัมพาตไปทั่วบริเวณ

เพราะโกฮุน ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะด้านศิลปะตั้งแต่ปีที่แล้ว กำลังเปิดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของเขา

ทั้งคนที่ทำงานเกี่ยวกับศิลปะ คนรักศิลปะ และคนที่แค่อยากรู้ว่าอัจฉริยะหนุ่มน้อยวาดภาพแบบไหน ต่างก็พากันหลั่งไหลมาที่พิพิธภัณฑ์จนแน่นขนัด

“ฮี่~”

คิมจีอู นักข่าวจากนิตยสารเยฮวา ถอนหายใจออกมาอย่างท้อแท้เมื่อเห็นแถวยาวสุดลูกหูลูกตา

แม้พื้นที่กว้างใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุม ก็ไม่อาจรับมือกับจำนวนผู้คนได้ พวกเขาต่อแถวกันตั้งแต่หน้าพิพิธภัณฑ์ ล้นออกไปถึงทางเข้าและเลยออกไปถึงถนน

‘นี่มันกี่คนกันเนี่ย?’

มันช่างแปลกประหลาดนัก

อย่างน้อยในชีวิตนักข่าวของเธอ เธอไม่เคยเห็นนิทรรศการในเกาหลีที่มีคนต่อแถวยาวขนาดนี้มาก่อนเลย

“ใกล้เปิดให้เข้าสินะ?”

“ใช่ อ๊ะ! เริ่มขยับแล้ว”

“ค่าเข้าชมเท่าไหร่น่ะ?”

“ฟรี”

“จริงดิ? แล้วพวกเขาจะได้เงินจากไหน?”

“ก็มีคนซื้อภาพ แล้วก็น่าจะมีสปอนเซอร์? พวกโฆษณาอะไรแบบนั้นมั้ง ฉันก็ไม่แน่ใจ”

“นายเรียนศิลปะไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ต้องเคยจัดนิทรรศการก่อนถึงจะรู้สิ”

คิมจีอูหูผึ่งเมื่อได้ยินบทสนทนาของนักศึกษาที่เดินผ่านหน้าเธอไป

ไม่ใช่แค่พวกเขา คนส่วนใหญ่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับการมาชมนิทรรศการเท่าไรนัก

ถึงอย่างนั้น ผู้คนมากมายก็มาที่นี่

สิ่งนี้เป็นสัญญาณที่น่ายินดีสำหรับวงการศิลปะที่เคยซบเซาอย่างมาก

‘บางที…’

บางทีอัจฉริยะอย่างโกฮุน อาจเป็นคนที่มาชุบชีวิตวงการศิลปะอีกครั้งก็ได้

‘ไม่สิ… ต้องเป็นแบบนั้นให้ได้’

สำหรับเธอ ภาพวาดคือเส้นทางทำมาหากิน

และเป็นงานอดิเรกเพียงหนึ่งเดียวของเธอด้วย

เมื่อเห็นแสงแห่งความหวังว่าวงการศิลปะอาจฟื้นกลับมาได้ คิมจีอูจึงรู้สึกว่าตัวเองต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีในการทำให้ผู้คนรู้จักโกฮุนให้มากที่สุด

แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงนักข่าวเล็กๆ จากนิตยสารขนาดย่อม แต่เธอก็ถือว่ามันเป็นหน้าที่ของตัวเอง

“หือ?”

ขณะที่เธอกำลังคิดแบบนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง

ดวงตาคมกริบและหนวดงุ้มเข้ารูปอย่างชัดเจน

แม้จะเคยเห็นแต่ในภาพถ่ายและวิดีโอ แต่เธอก็จำเขาได้ทันที

‘นั่นมันปิแอร์ มาร์โล!’

ปิแอร์ มาร์โล ทายาทรุ่นที่ 6 ของร้านชาโตงแห่งปารีส ประเทศฝรั่งเศส

ผู้สืบทอดตำนานช่างทำกรอบรูปที่มีชื่อเสียงยิ่งกว่ารุ่นก่อนๆ และเป็นช่างผู้ยิ่งใหญ่ที่ศิลปินทั่วโลกต่างชื่นชม

ในขณะที่คิมจีอู ซึ่งพูดภาษาฝรั่งเศสไม่ได้ กำลังลังเลอยู่พักหนึ่ง บรรดานักข่าวที่อยู่แถวนั้นก็กรูกันเข้าไปหาปิแอร์ราวกับฝูงผึ้ง

“คุณปิแอร์ มาร์โล! ข่าวลือที่ว่าคุณทำกรอบรูปให้โกฮุนเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ?”

“คุณมีความสัมพันธ์แบบไหนกับโกฮุนครับ?”

แม้ทีมงานของปิแอร์จะพยายามกันนักข่าวออก แต่คำถามก็ยังคงถาโถมเข้ามา

ปิแอร์ มาร์โลลูบหนวดอย่างนุ่มนวลแล้วตอบว่า

“ผมสนับสนุนคุณโกฮุนอย่างจริงใจครับ ข่าวที่ว่าผมทำกรอบให้เขานั้นเป็นความจริง และมันเป็นประสบการณ์ที่ยอดเยี่ยมมากเลยทีเดียว”

คำพูดของปิแอร์ยิ่งทำให้นักข่าวตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

เมื่อช่างกรอบระดับโลกยอมรับเด็กหนุ่มอัจฉริยะชาวเกาหลี มันย่อมเป็นข่าวที่เรียกยอดคลิกได้อย่างแน่นอน

“เป็นภาพแบบไหนกันครับ?”

“ช่วยอธิบายให้ละเอียดหน่อยว่า คุณประทับใจตรงไหน?”

ปิแอร์ยกมือขอให้นักข่าวใจเย็นลง

“ผมไม่อยากให้คนที่ยังไม่เคยเห็นผลงานของเขามีอคติครับ งั้นขอตัวก่อนนะครับ”

ขณะปิแอร์กำลังจะเดินจากไป นักข่าวคนหนึ่งก็ร้องถามเสียงดัง

“มีการร้องขอจากโกซูยอลหรือเปล่าครับ?”

ปิแอร์ มาร์โลหยุดเดินทันที รอยยิ้มอันผ่อนคลายบนใบหน้าเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง

“ถ้าไม่ใช่แบบนั้น กรุณาบอกเหตุผลที่คุณทำกรอบรูปให้โกฮุนด้วยครับ!”

ปิแอร์หันหน้ากลับมา

เขาเอียงคอเล็กน้อยแล้วจ้องหน้าผู้สื่อข่าวที่ถามคำถามนั้นอย่างไม่วางตา

“อะไรกัน? เขาทำไมอ่ะ?”

“เขาพูดอะไรเหรอ?”

ผู้คนที่ฟังภาษาฝรั่งเศสไม่ออก ต่างกระซิบกระซาบกันเมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

คิมจีอูก็เช่นเดียวกัน

“รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก คุณมองว่าผมเป็นคนที่ขยับได้ด้วยการล็อบบี้เหรอครับ?”

“ถ้าไม่ใช่ งั้นเหตุผลคืออะไรล่ะครับ!”

“อารมณ์ที่เคยสดใสกลายเป็นเสียหมดเลย... ไปกันเถอะครับ”

ปิแอร์ มาร์โลกล่าวพลางเดินจากไปพร้อมกับผู้ติดตาม

ขณะที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากออกมาท่ามกลางท่าทีเย็นชาของเขา

คิมจีอูไม่อาจปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไปได้ ก็รีบแทรกตัวออกมาพร้อมตะโกนเรียก

“คุณปิแอร์ มาร์โล!”

แต่เขาไม่หันกลับมา

คิมจีอูไม่ยอมแพ้ เธอตะโกนถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

“คุณก็เห็นความหวังในตัวโกฮุนใช่ไหมคะ? คุณได้รับความกล้าหาญจากเขาหรือเปล่า!”

แม้จะรู้ว่าคนฝรั่งเศสมักไม่ใช้ภาษาอังกฤษ เธอก็ภาวนาให้ปิแอร์ มาร์โลเข้าใจในสิ่งที่เธอถาม

“โกฮุนสามารถถ่ายทอดผลงานผ่านกรอบรูปของคุณได้ไหมคะ?”

สำหรับเธอแล้ว โกฮุนเป็นคนพิเศษ

ไม่ว่าเหนื่อยล้าหรือเจ็บปวดแค่ไหน ก็เป็นพลังให้เธอลุกขึ้นสู้ใหม่ และกล้ารอคอยวันพรุ่งนี้

เขาคือความหวังที่จะพาศิลปะ ซึ่งกำลังล่มสลาย กลับมาเผยแพร่ต่อหน้าสาธารณชนอีกครั้ง

แม้ปิแอร์ มาร์โลจะเป็นช่างทำกรอบรูประดับโลก แต่หากไม่สามารถทำให้โกฮุนเปล่งประกายยิ่งขึ้นได้

หากชื่อเสียงของเขากลับกลบแสงของโกฮุนแทน มันก็ไร้ความหมาย

“คุณสามารถบรรจุเขาไว้ในกรอบของคุณได้จริงหรือเปล่าคะ!”

ปิแอร์ มาร์โลหันกลับมา

ใบหน้าที่เย็นชาสุดขีดของเขาแสดงออกถึงความไม่พอใจ เขาดึงหนวดเบาๆ

“ผมมาที่นี่ก็เพื่อยืนยันสิ่งนั้นแหละ”

หลังคำตอบนั้น เขาเผยรอยยิ้มบางเบา

คิมจีอูรู้สึกตื้นตันที่ได้รับคำตอบจากเขา เธอยื่นเครื่องบันทึกเสียงไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้น

...

นักข่าวคนอื่นไม่สบอารมณ์นัก

นักข่าวจากสำนักอื่นๆ ต่างไม่พอใจที่ถูกนักข่าวจากนิตยสารเล็กๆ แย่งสัมภาษณ์ปิแอร์ มาร์โลไป

ทั้งที่ช่างทำกรอบรูปผู้ยิ่งใหญ่ระดับโลก เดินทางมาชมผลงานของเด็กชายวัย 11 ขวบคนหนึ่ง พวกเขากลับต้องพลาดข่าวสำคัญไปต่อหน้าต่อตา

“ไม่รู้จักดูสถานการณ์เลย แบบนี้มันเกินไปแล้ว แบบนั้นจะไปก่อเรื่องทำไมกัน?”

“ต่อให้เป็นแบบนั้น ก็ต้องมีมารยาทบ้างสิ ไอ้หมอนั่นมันเป็นใครกันแน่วะ?”

นักข่าวพากันตำหนิชายคนที่ทำให้ปิแอร์ มาร์โลอารมณ์เสีย

ขณะนั้นเอง ขณะที่กำลังลังเลว่าจะเข้าไปเก็บข้อมูลในตัวพิพิธภัณฑ์ดีหรือไม่

“ริชาร์ด ฟิลลิปส์มาแล้ว!”

เสียงตะโกนก็ดังขึ้น

ริชาร์ด ฟิลลิปส์ ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าพวกเขา

หัวหน้าฝ่ายออกแบบผลิตภัณฑ์ของ Pineapple ผู้ครองตลาดสมาร์ตโฟนทั่วโลกกว่า 19.1%

หลังจากเยี่ยมชมแกลเลอรี่มาร์โซ เขาก็ปรากฏตัวที่พิพิธภัณฑ์ WH แพอุม

นักข่าวต่างกรูเข้าหาเขาด้วยคำถามนับไม่ถ้วน

ส่วนคนที่ถูกเบียดไปด้านหลังก็ยังไม่มีเวลาเสียดาย เพราะต้องรีบเคลื่อนไหวต่อทันที

“นั่นอาจารย์จางมีแร! มาจาก NBC ค่ะ! คุณเป็นอาจารย์ของโกฮุนใช่ไหมคะ?”

นักข่าวที่เห็นจางมีแร เริ่มแย่งกันสัมภาษณ์อย่างดุเดือด

“วันนี้คุณมีส่วนช่วยงานนิทรรศการยังไงบ้างคะ?”

“ตอนนี้โกฮุนกำลังวาดภาพแนวไหนอยู่ครับ?”

จางมีแรยิ้มก่อนตอบ

“อาจารย์เหรอคะ? ไม่เลยค่ะ ฉันกับฮุนเราเรียนรู้จากกันและกันต่างหาก”

คำพูดที่ไม่น่าเชื่อของจางมีแร อาจารย์ภาควิชาศิลปะ มหาวิทยาลัยเกาหลีและศิลปินยอดนิยมที่สุดของประเทศ

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าโกฮุนเป็นอัจฉริยะ แต่จางมีแรนั้นเคยติดอันดับหนึ่งในศิลปินที่ทรงอิทธิพลที่สุดของโลกมาแล้วสองปีติดต่อกัน ร่วมกับอ็องรี มาร์โซ

การที่เธอกล่าวว่าตนเองเรียนรู้ร่วมกับเด็กอายุ 11 ปีคนหนึ่ง จึงเป็นเรื่องที่นักข่าวแทบไม่อยากเชื่อ

“ขอโทษนะคะ ฉันต้องเข้าไปแล้ว”

แม้นักข่าวพยายามจะถามต่อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เพราะพนักงานของพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมที่มารับ จางมีแรไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ไม่มีใครเข้าใกล้ได้เลย

ในจังหวะนั้นเอง

เสียงกรีดร้องของหลายคนดังขึ้นจากด้านหลัง

นักข่าวที่ตกใจรีบหันกลับไปมอง

ชายชาวต่างชาติในชุดสูทสีเทาเงิน เนกไทสีม่วงเข้ม

ผมสีน้ำตาลเข้มถูกหวีเสยไปด้านหลัง โค้ทสีเทาอ่อนพาดอยู่บนไหล่ เขากำลังขยับแว่นกันแดดของตน

“อ๊ะ! อ็องรี มาร์โซ!”

ไอคอนสูงสุดของวงการศิลปะและตัวป่วนประจำวงการอย่างอ็องรี มาร์โซ ได้มาเยือนโกฮุนอีกครั้ง

นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว หลังจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลและแกลเลอรี่มาร์โซ

ไม่เคยมีศิลปินคนไหนที่สามารถดึงดูดความสนใจจากเขา คนที่เป็นสุดยอดของความหลงตัวเองได้มากขนาดนี้มาก่อน

“นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย?”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือนิทรรศการแรกของเขาจริงๆ หรือไง? ทำไมถึงมีแขกเยอะขนาดนี้...”

“นั่นมันมาร์ติน แยนเซนไม่ใช่เหรอ? มหาเศรษฐีนั่นน่ะ”

“ท่านประธานแยนเซน!”

บริเวณหน้าพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมเต็มไปด้วยคนดัง ผู้คนที่มาเฝ้าดูเหล่าคนดัง และนักข่าวจนกลายเป็นความวุ่นวายครั้งใหญ่

อ็องรี มาร์โซที่มองภาพตรงหน้าอยู่ ทำหน้าขรึมและบ่นออกมาอย่างไม่พอใจ

“อะไรจะวุ่นวายขนาดนี้?”

“ขออภัยครับ รถไม่สามารถเข้ามาได้เลยต้องจอดไกลหน่อย”

“หึ”

อ็องรี มาร์โซโบกมือให้กับกลุ่มคนที่กำลังกรี๊ดกร๊าดต้อนรับเขาอยู่

“อ็องรี! ฉันเป็นแฟนคลับคุณเลย! เซ็นชื่อหน่อยค่ะ!”

นักศึกษาศิลปะคนหนึ่งยื่นสมุดสเก็ตช์และดินสอให้เขา

อ็องรีมองนักศึกษาและสมุดสเก็ตช์นั้นนิ่งๆ แล้วแสยะยิ้มเย้ยหยัน

“เธอรู้ไหมว่าลายเซ็นของฉันมีมูลค่าเท่าไร?”

“อะ...”

“เอาโทรศัพท์มาสิ”

“คะ? คะ?”

“ก็บอกให้เอามาไง”

นักศึกษาสาวตกใจเล็กน้อย แต่ก็หยิบสมาร์ทโฟนส่งให้เขา

อ็องรี มาร์โซเสยผมไปด้านข้าง แล้วเปิดกล้องหน้า

เธอที่ถูกเขาดึงเข้าไปครึ่งตัวจนแนบชิดถึงกับยืนไม่ติดที่ ใจเต้นแรงสุดๆ

“ตายแล้ว ทำไงดี! ทำไงดี!”

“เธอเรียนศิลปะใช่ไหม?”

“ค่ะ! เรียนมหาวิทยาลัยอยู่ค่ะ!”

อ็องรีพยักหน้าแบบไม่ใส่ใจ แล้วโยนโทรศัพท์คืนให้เธอราวกับเป็นของไม่มีค่า

“เก็บไว้ให้ดี รักษาเหมือนมรดกตกทอด”

นักศึกษายังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ นักข่าวก็พุ่งเข้าใส่อ็องรีทันที

“คุณอ็องรี มาร์โซ! คุณมีความสัมพันธ์แบบไหนกับโกฮุนครับ!”

“ครั้งนี้คุณก็มาซื้อผลงานของเขาอีกใช่ไหมคะ?”

“คุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับข่าวลือเรื่องความขัดแย้งระหว่างคุณกับโกฮุน?”

นักข่าวเบียดกันแน่นตรงหน้าเขา พร้อมกับกรูไมโครโฟนเข้าไปใกล้ทันทีที่เริ่มยิงคำถามรัวๆ

อ็องรีเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

“ถอยไป”