เสียงหัวเราะที่ดังมาจากห้องอาบน้ำทำให้โกซูยอลยิ้มออกมาอย่างเงียบ ๆ

เขาเคยกังวลว่าเด็กคนนั้นจะดูไม่เหมือนเด็กทั่วไป แต่หลังจากกลับจากทริปยุโรป เด็กคนนั้นก็แสดงออกทางอารมณ์มากขึ้น และตอนนี้ก็สามารถหัวเราะเล่นสนุกกับเพื่อนได้แล้ว

โกซูยอลรู้สึกโล่งใจ คิดว่าเด็กน่าจะค่อย ๆ ลืมบาดแผลจากอุบัติเหตุรถยนต์ในอดีตได้บ้างแล้ว

“เด็ก ๆ รีบอาบน้ำแล้วออกมาได้แล้วนะ”

“ครับ! เฮ้ เดี๋ยวก่อน!”

“ฮิฮิฮิ!”

เด็กผู้ชายพอสนุกแล้วก็มักหยุดไม่ค่อยอยู่

โกซูยอลยิ้มอ่อนใจแล้วค่อย ๆ จัดโต๊ะอาหาร

เด็ก ๆ เปิดประตูออกมาโดยที่ตัวยังเปียก น้ำหยดแหมะ ๆ เพราะยังไม่ได้เช็ดให้แห้งดี

“เดี๋ยวจะเป็นหวัดนะ”

โกฮุนเช็ดผมให้เพื่อนด้วยผ้าขนหนูอย่างมีความรับผิดชอบ

“นั่งสิ”

“ผมทำเองก็ได้”

“รีบเช็ดผมแล้วไปกินข้าวเถอะ”

ท่าทางที่ไม่สนใจคราบสีน้ำที่คอเสื้อตัวเอง แต่รีบช่วยเช็ดผมให้เพื่อนก่อน ทำให้เขาดูน่ารักและน่าชื่นชมไปพร้อม ๆ กัน

“อ้อ ชุดเปลี่ยนตัวใหม่…”

โกซูยอลเอาเสื้อผ้าที่จะให้ชาชีฮยอนเปลี่ยนมาให้ เป็นชุดเก่าของโกฮุนที่ใส่แล้วพอดีกับชีฮยอนพอดี

“เอาล่ะ ๆ มากินข้าวกันเถอะ”

โกซูยอลเรียกเด็กทั้งสองให้มานั่งที่โต๊ะ

โกฮุนกับชาชีฮยอนเบิกตากว้าง มองดู "ต้มเป็ดซอสจาจัง" อย่างงง ๆ

“นี่คืออะไรเหรอครับ?”

โกฮุนมองผลงานชิ้นโบแดงของคุณปู่ด้วยสายตาระแวง

“อะไรล่ะ ก็เป็ดตุ๋นน้ำซอสไง ลองชิมดูสิ ชีฮยอนก็ด้วยนะ”

“……”

เด็กทั้งสองมองหน้ากัน

กลิ่นหอมก็จริง แต่ซุปเป็ดสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำก็ดูไม่ค่อยน่ากินสำหรับเด็ก ๆ

โกฮุนเคยโดนคุณปู่หลอกด้วยอาหารแปลก ๆ หลายครั้งแล้ว จึงตัดสินใจเป็นคนชิมก่อน

“อืม”

น้ำซุปมีรสหวานนิด ๆ แต่ก็กลมกล่อม

ต้มจนเปื่อยดี ทำให้รสผักเข้มข้นกลมกลืนกับเนื้อเป็ดที่มีรสเฉพาะตัว

โกฮุนนึกถึงไก่ตุ๋นโสมที่เคยกินเมื่อวาน

“อร่อยกว่าไก่ตุ๋นโสมที่โรงเรียนอีกครับ”

“เหรอ?”

“ครับ ลองชิมดูสิครับ”

พอเพื่อนบอกว่าอร่อย ชาชีฮยอนก็รวบรวมความกล้าลองชิมน้ำซุป

สำหรับเขาที่ไม่เคยกินอาหารกึ่งสำเร็จรูปเลย ความจัดจ้านของผงซอสจาจังมันช่างรุนแรงต่อประสาทลิ้นอย่างยิ่ง

ถูกลิ้นโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว ชาชีฮยอนก็ตักเข้าปากต่ออย่างไม่หยุด

“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ครับ!”

เมื่อโกฮุนกับชาชีฮยอนตอบพร้อมกันอย่างกระตือรือร้น โกซูยอลก็ยิ้มอย่างพอใจ

...

ชาชีฮยอนเป็นเด็กดี

เขาเชื่อฟังพ่อแม่โดยไม่เคยตั้งข้อสงสัยแม้แต่น้อย และตั้งใจเรียนเสมอ

ด้วยความฉลาดเป็นพิเศษ เขาสามารถเรียนในระดับประถมของเกาหลีได้อย่างง่ายดาย และไม่เคยปริปากบ่นว่ายากเลยสักครั้ง

เขาไม่เคยร้องขอของเล่นเหมือนเด็กคนอื่น ไม่สนใจการ์ตูนหรือเกมที่เด็กวัยเดียวกันชื่นชอบ

ทั้งหมดเป็นเพราะคำพูดลอย ๆ ของพ่อที่บอกว่า "ต้องตั้งใจเรียน"

เขาอยากวาดรูปและเล่นสนุก แต่ความรู้สึกนั้นถูกเก็บไว้เงียบ ๆ อยู่ในใจ

จนวันหนึ่ง เขาก็ไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกต่อไป

ด้วยพรสวรรค์ที่โดดเด่นเกินไป บทเรียนในโรงเรียนจึงกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อ และเวลาว่างที่เหลืออยู่มากมายก็พาให้สายตาเขาไปตกที่แท็บเล็ตและแอปพลิเคชันศิลปะสำหรับการเรียนรู้

เมื่อหัวใจอันบริสุทธิ์เริ่มเปิดทาง มันก็เติบโตเกินจะควบคุมได้

แต่เขารู้ดีว่าพ่อเกลียดทั้งคุณปู่และศิลปะเข้าไส้ เด็กที่ฉลาดจึงเลือกซ่อนตัวตนของตนเองอย่างเคร่งครัด

เขาวาดรูปแค่ในแท็บเล็ต และไม่เคยกดบันทึกผลงาน

บางครั้งก็อยากเก็บภาพที่ตัวเองชอบไว้บ้าง แต่เมื่อคิดว่าหากพ่อรู้เข้าแล้วจะเสียใจมากแค่ไหน เขาก็ยอมปล่อยวางอย่างเต็มใจ

แค่ได้วาดภาพก็พอใจแล้ว

ถ้าอยากเห็นจริง ๆ เขาก็แค่หยิบภาพนั้นขึ้นมาดูในหัว

ถึงจะแสดงให้ใครเห็นไม่ได้ แต่เขาก็มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม นั่นคือความสามารถในการจำทุกสิ่งที่เคยเห็นเพียงครั้งเดียวได้อย่างแม่นยำ มันช่วยปลอบใจเขาได้

เขาเติบโตในโลกส่วนตัวอันเงียบงันเช่นนั้น จนกระทั่งวันที่ไม่สามารถหลบซ่อนตัวเองได้อีก

เป็นเพราะโกฮุน

‘ก็แค่ชอบต้นไม้สีน้ำเงินของนายเลยอยากเรียนรู้เท่านั้นเอง’

ในขณะที่ได้ยินคนอื่นบอกว่าชอบภาพที่ตัวเองวาด แค่เพียงคำนั้น

ชาชีฮยอนก็อยากจะแสดงต้นไม้สีน้ำเงินมากมายในใจของเขาให้คนอื่นได้เห็น

มันไม่ใช่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกะทันหัน

แต่เป็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่เขาเคยพยายามเมินเฉย ทว่าตอนนี้มันเติบโตใหญ่เกินกว่าจะเก็บซ่อนไว้อีกต่อไป

เมื่อได้จับพู่กันเป็นครั้งแรก

เมื่อได้บีบสีลงบนจานและระบายลงบนผืนผ้าใบ ความรู้สึกที่กดทับอยู่ก็พลุ่งพล่านออกมา

มันช่างสนุกเหลือเกิน

เด็กที่มีชีวิตอยู่แต่กับการควบคุมความต้องการ เริ่มได้แสดงออกตัวตนของตัวเองเป็นครั้งแรก

โลกบนผืนผ้าใบที่เปลี่ยนไปตามการเคลื่อนไหวของมือตัวเอง ทำให้หัวใจของเด็กชายพองโตจนแทบทนไม่ไหว

โชคดีที่โกฮุนไม่เคยสอนวิธีวาดรูปให้ชาชีฮยอนแม้แต่คำเดียว

เขาเพียงแค่เฝ้ามอง ให้ชาชีฮยอนได้สนุกตามใจ และพัฒนาในแบบของตัวเอง แม้มันจะยังไม่ดีนักก็ตาม

‘ถ้าใช้พู่กันยาก ก็ใช้มือวาดก็ได้นะ’

‘ยังไงเหรอ?’

‘แบบนี้ไง’

โกฮุนแบ่มือออกแล้วคว้าสีขึ้นมา ภาพนั้นช่างน่าตกใจสำหรับชาชีฮยอน

เอามือสัมผัสสีน่ะเหรอ?

เขาสงสัยว่าการกระทำที่ดุดันแบบนั้นทำได้จริงหรือเปล่า

แต่เมื่อมาถึงจุดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้อีกต่อไป เขาก็เดินตามเพื่อน หยิบสีขึ้นมาและทาลงบนผืนผ้าใบอย่างกล้าหาญ

เขากด ทาบ ถู

ใช้นิ้วบ้าง ใช้ฝ่ามือบ้าง เคลื่อนไหวตามใจ

เพราะเขาหมกมุ่นอยู่กับแค่การระบายสี สีบนผืนผ้าใบจึงไร้รูปร่างใด ๆ

‘แปลกจัง’

ชาชีฮยอนไม่เข้าใจภาพที่ตัวเองวาดเลย

มันเป็นเพียงรูปทรงที่ไม่มีความหมาย

แต่กระนั้น การได้วาดมันก็สนุกจนเขาแทบจะหยุดไม่ได้

ตอนที่รู้ตัวว่าสีเปื้อนเสื้อ หัวใจก็หล่นวูบไปชั่วคราว แต่แล้วเขาก็ได้ลิ้มรสชาติอาหารที่ไม่เคยกินมาก่อนในชีวิต และมันก็อร่อยเหลือเกิน

ต้องขอบคุณเครื่องอบผ้า ทำให้เสื้อผ้ากลับมานุ่มฟูเหมือนใหม่ตอนจะกลับบ้าน

แต่ก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่ค้างคาใจอยู่

“เรามาอีกได้ไหม?”

เขากลัวว่าวันที่มีความสุขแบบนี้จะจบลงแค่นี้

กลัวว่าจะกลายเป็นแค่ความทรงจำครั้งเดียว

“แน่นอน”

โกฮุนยิ้มกว้าง

“สนุกมากเลย”

ทันทีที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นฝ่ายเดียวที่มีความสุข หัวใจของชาชีฮยอนก็แทบระเบิดออกมาด้วยความตื้นตัน

“อืม!”

...

แค่ครั้งเดียวไม่พอจะเข้าใจงานศิลปะได้ทั้งหมด

เพื่อจะถ่ายทอดบทภาพยนตร์ของผู้กำกับคริสติน นอร์แมนให้ครบถ้วน ผมจึงตั้งใจอ่านอย่างช้า ๆ คิดไปกับแต่ละประโยค

ถึงจะอ่านได้ช้าลงหน่อย แต่คงไม่เป็นปัญหาใหญ่ เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน และยังเป็นเรื่องของปีหน้า เวลาก็ยังเหลืออีกมาก

ยิ่งตอนนี้ต้องเตรียมตัวสำหรับงานวิตนีย์เบียนนาเล่ก่อนเป็นลำดับแรก ก็ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนอะไร

‘อยากวาดภาพทิวทัศน์จัง’

แต่ในโซลนั้นหายากที่จะพบธรรมชาติแบบที่มีในอาร์ลหรือโอแวร์ซูว์รวซ เช่นในฝรั่งเศส

รอบ ๆ บ้านผมวาดไปหมดแล้ว เลยอยากออกไปเดินเล่นดูบ้าง สุดสัปดาห์นี้คงต้องชวนคุณปู่ออกไปเที่ยวด้วยกัน

อากาศที่เคยเย็นก็เริ่มอุ่นขึ้นแล้ว คงจะเป็นการปิกนิกที่น่ารื่นรมย์ทีเดียว

ในขณะที่คิดแบบนั้น และกำลังฝึกฝนทักษะการบรรยายด้วยการสเก็ตช์ขนมหลายชนิดอยู่...

“อา”

เสียงชาชีฮยอนร้องอุทานขึ้น

พอหันไปมองก็เห็นเขากำลังจ้องภาพวาดหุ่นนิ่งที่ผมวาดเล่นไว้

เขาหันขวับมาถามว่า

“แล้วทำไมไม่จัดแสดงล่ะ?”

“แค่ซ้อมน่ะ”

“วาดได้ดีขนาดนี้เลยนะ?”

“คนที่วาดได้แค่นั้นน่ะ มีเต็มไปหมดเลย”

“โกหก”

“จริง ๆ นะ”

ในยุคนี้ คำว่า "ค่าเฉลี่ยถูกยกระดับ" ยังอธิบายได้ไม่พอ เพราะมีอัจฉริยะมากมายเหลือเกิน

นักเรียนที่คุณปู่กับจางมีแรสอนอยู่ ก็ล้วนมีทักษะที่ยอดเยี่ยม

แม้แต่ผมเอง พอได้ไปดูนิทรรศการของนักศึกษามหาวิทยาลัยยังรู้สึกตกใจ

อย่างน้อยในแง่ของเทคนิคแล้ว พวกเขาเก่งกว่าผมมาก

ถึงขนาดว่าตามสถานีรถไฟใต้ดินก็ยังมีงานระดับนั้นจัดแสดงให้เห็นอยู่บ่อย ๆ

แน่นอนว่าในกลุ่มนั้นก็ยังมีคนที่โดดเด่นมาก เช่น คุณปู่ จางมีแร หรืออ็องรี มาร์โซ

แต่ไม่ได้แปลว่าเด็กมหาวิทยาลัยทั่วไปจะด้อยคุณภาพเลย

ตรงกันข้าม พวกเขาบางคนอาจจะไม่แพ้ หรืออาจจะเหนือกว่าศิลปินชื่อดังในอดีตด้วยซ้ำ

ผมจึงเปิดภาพหนึ่งที่เคยเห็นในนิทรรศการนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ประทับใจมากให้เขาดู

“ว้าว”

ชาชีฮยอนอุทานอย่างตื่นตะลึง

“นี่คือภาพวาดเหรอ?”

“ใช่ นักศึกษาคนหนึ่งวาด”

ภาพนั้นเหมือนภาพถ่ายอย่างน่าเหลือเชื่อ

ผมเคยคิดว่าการวาดด้วยสีน้ำมันให้สมจริงขนาดนี้เป็นฝีมือที่มีแค่คุณปู่ จางมีแร และมาร์โซเท่านั้นที่ทำได้

แต่กลายเป็นว่าตอนนี้ มันไม่ใช่พรสวรรค์ที่หาได้ยากอีกแล้ว

“แนวนี้เรียกว่า ‘ไฮเปอร์เรียลลิซึ่ม’ น่ะ”

คุณปู่เคยบอกว่า แนวนี้เคยเป็นที่นิยมในอเมริกาตั้งแต่ยุค 1960 แล้ว

เมื่อก่อน การวาดภาพละเอียดขนาดนั้นได้ มีแค่คนที่เหมือนโดนพระเจ้าประทานพรมาเท่านั้นถึงจะทำได้

แต่ตอนนี้ เด็กมหาวิทยาลัยก็สามารถเลียนแบบได้ในระดับหนึ่งแล้ว

“ภาพแบบนี้ต้องแพงมากแน่เลยใช่มั้ย?”

“เปล่านะ ดูเหมือนจะไม่ได้ราคาขนาดนั้น”

ได้ยินจากบังแทโฮว่า บางทีแค่ค่าวัสดุก็ยังได้ไม่คุ้มเลยด้วยซ้ำ

“ทำไมล่ะ? วาดได้ขนาดนี้เลยนะ?”

“นั่นสิ”

ถึงจะมีเทคนิคยอดเยี่ยมขนาดนี้ ก็ยังไม่สามารถเลี้ยงชีพได้

มันน่าทึ่งจริง ๆ

“อ๋อ เพราะมีแต่คนขาย แต่คนซื้อไม่มีสินะ”

ชาชีฮยอนพูดขึ้นมาแบบไม่ทันคิด

“หมายความว่าไง?”

“ก็มีแต่คนวาดภาพแนวนี้ แต่คนที่อยากซื้อกลับมีน้อยกว่าไง ราคาก็เลยตก”

“……?”

ต้องใช้เวลาคิดสักพักถึงจะเข้าใจ

จริงด้วย

ภาพที่วาดได้ดีเหมือนภาพนิ่งแบบที่ผมวาดเล่นไว้ ก็มีอยู่เกลื่อนกลาด

แต่คนที่ซื้อภาพวาดมีจำกัด ถ้าไม่โดดเด่นจริง ๆ ก็ย่อมขายไม่ได้

“แค่เก่งอย่างเดียวก็ใช่ว่าจะขายได้สินะ”

ชาชีฮยอนพยักหน้า

“คำว่า ‘เก่ง’ ก็ไม่ใช่หมายถึงแค่ ‘เหมือนจริง’ เสมอไปนะ”

“แล้วแบบไหนล่ะ?”

“อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้หรอกนะ ภาพเก่าบางภาพมีคุณค่าเชิงประวัติศาสตร์ ภาพของศิลปินดัง ๆ ก็มีความหมายในฐานะของสะสม อีกอย่าง... คำว่า ‘เก่ง’ สำหรับแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน”

ผมเลยเปิดภาพ Woman III ของวิลเลิม เดอ โกนิงให้เขาดู หนึ่งในภาพที่เคยประทับใจ

“อะไรเนี่ย?”

ชาชีฮยอนขมวดคิ้ว เม้มปากแน่น

จะเรียกว่าเป็นนามธรรมที่เป็นรูป หรือรูปที่โน้มไปสู่นามธรรมดีล่ะ

ความจริงแล้ว… ทั้งสองอย่างก็ไม่ใช่คำอธิบายที่ถูกต้องนัก

เพราะภาพของเขาอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้เลย

“นี่คือภาพของศิลปินชื่อวิลเลิม เดอ โกนิง รู้สึกยังไง?”

“น่ากลัว…”

ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ก็คงไม่รู้สึกดีนักกับภาพนี้

“……วาดไม่เก่งเลย”

ชาชีฮยอนยังไม่เข้าใจคอนเซ็ปต์ของ นามธรรม

“เค้าเรียกแนวนี้ว่าแอ็บสแตรกต์เอ็กซ์เพรสชั่นนิสม์น่ะ”

“นามธรรมคืออะไร?”

“กำลังพยายามทำความเข้าใจอยู่เหมือนกัน จริง ๆ ผมก็ยังไม่รู้ว่าทำไมภาพนี้ถึงได้รับความรักมากขนาดนั้น”

“ภาพนี้แพงมั้ย?”

“อื้ม ได้ยินว่าเกิน 1 พันล้านดอลลาร์นะ”

“หือ…”

พอค้นดูข่าวก็พบว่า ปี 2006 มีชายชื่อสตีฟซื้อภาพนี้ไปด้วยเงินกว่า 144.3 พันล้านวอน

มันเป็นราคาที่เข้าใจไม่ได้จริง ๆ

แต่การที่ผมรู้สึกว่าภาพนี้ดูน่ากลัว ก็แปลว่าผมยังปรับตัวเข้ากับศิลปะร่วมสมัยไม่ได้

บางทีเราอาจไม่มีวันเข้าใจกันเลยก็ได้

แต่ก็ไม่เป็นไร

เพราะในโลกนี้ ยังไงก็มีคนที่เข้ากันไม่ได้อยู่ดี

แต่การจะตัดสินแบบนั้นได้ ต้องลองพูดคุยกันดูก่อน

ดังนั้น ผมก็จะค่อย ๆ เรียนรู้ต่อไปเรื่อย ๆ