เมื่อกลับถึงบ้าน เถาเหยียนเหยียน มองนาฬิกา พบว่าตอนนี้เวลา 8:40 น.

เธอเตรียมของว่างเล็กๆ น้อยๆ มานั่งทานพลางอ่าน “ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ” ต่อด้วยความอยากรู้ว่าหญิงนักกีฬาจากยุค 70 จะตัดสินใจอย่างไรในท้ายที่สุด

“ถ้าเป็นฉัน คงเลือกไปแข่งโอลิมปิกนะ…”

เธอคิดแบบนั้น

ในเรื่อง สามหัวขโมยยังคงเขียนจดหมายตอบโต้กับหญิงสาวจากยุค 70 อย่างต่อเนื่อง พร้อมช่วยกันเสนอไอเดียให้เธอ

“สามคนนี้ไม่ใช่คนเลวเลยนะ”

เถาเหยียนเหยียนเริ่มชอบตัวละครหัวขโมยทั้งสามคน เพราะพวกเขาพยายามช่วยหญิงสาวอย่างจริงใจ

ในที่สุด หญิงสาวส่งจดหมายฉบับสุดท้ายมาบอกว่า เธอตั้งใจฝึกซ้อมอย่างเต็มที่เพื่อโอลิมปิก แต่โชคร้ายที่ไม่ได้รับเลือก สุดท้ายเธอจึงกลับบ้านไปอยู่กับแฟนหนุ่มในช่วงสุดท้ายของชีวิต

“ดีจังเลย”

เถาเหยียนเหยียนถอนหายใจโล่งอก

มันเป็นบทสรุปที่สมบูรณ์แบบ เธอไม่ได้พลาดทั้งสองด้าน

เรื่องแรกในนิยายจบลงตรงนี้ เถาเหยียนเหยียนก็เริ่มเข้าใจแนวคิดของ “ปาฎิหารย์ร้านชำของคุณนามิยะ” แล้ว ร้านนี้คือสื่อกลางที่เชื่อมโยงระหว่างปัจจุบันกับอดีต ทำให้ผู้คนจากสองยุคสามารถสื่อสารกันได้ในวิธีที่แสนมหัศจรรย์

ไม่ลังเลเลย

เธอเปิดอ่านบทที่สองทันที

“ต้องมีคนส่งจดหมายมาอีกแน่ๆ ใช่ไหม?”

เธอเดาได้ถูกต้อง แต่เดาได้เพียงครึ่งเดียว

บทที่สองเล่าเรื่องผ่านมุมมองของชายคนหนึ่งชื่อ คัตสีโระ

คัตสีโระเป็นคนในยุค 70 เช่นกัน เขามีความฝันที่จะเป็นนักดนตรี แต่ครอบครัวและญาติๆ ต้องการให้เขาสืบทอดกิจการร้านขายปลา ด้วยความลังเล เขาจึงเขียนจดหมายถึงร้านชำของคุณนามิยะ หวังว่าจะได้รับคำปลอบใจและคำแนะนำ

แต่สิ่งที่เขาได้รับคือจดหมายตอบกลับที่ตำหนิเขาอย่างแรง!

“นายเป็นคนที่มีปัญหาชีวิตแบบหรูหราจริงๆ มีธุรกิจครอบครัวให้สืบทอด แต่กลับอยากไล่ตามความฝันอันเลื่อนลอยแบบนี้ ถ้านายออกไปใช้ชีวิตในโลกความจริงและเจอความลำบากบ้างก็คงเป็นเรื่องดี”

เถาเหยียนเหยียนถึงกับหัวเราะออกมา

“สำนวนการตอบกลับแบบนี้ ต้องเป็นสามหัวขโมยแน่ๆ!”

คัตสีโระโกรธมาก เขาเขียนจดหมายกลับไปเถียง พร้อมบอกว่าพ่อแม่ของเขาสนับสนุนให้เขาทำตามความฝัน และยังตำหนิว่าคนตอบจดหมายไม่มีมารยาทเลย

คำตอบกลับครั้งนี้ก็ยังคงรุนแรงเช่นเดิม พวกเขาเยาะเย้ยและแทงใจดำของคัตสีโระจนเขารู้สึกท้อแท้

คัตสีโระเริ่มคิดทบทวน

แม้คำพูดจะเจ็บแสบ แต่พวกเขาก็พูดถูก บางทีเขาอาจไม่มีพรสวรรค์ทางดนตรีจริงๆ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สุดท้ายคัตสีโระเขียนจดหมายฉบับที่สาม โดยยอมรับคำวิจารณ์และตัดสินใจกลับไปช่วยกิจการของครอบครัว แต่ก่อนหน้านั้น เขาอยากเจอคนที่ตอบจดหมายเขา

อย่างไรก็ตาม

คัตสีโระไม่มีวันได้พบพวกเขา

คืนนั้น คัตสีโระนั่งอยู่หน้าร้านขายของชำพร้อมกับหยิบเมาท์ออร์แกนออกมาเล่นเพลงที่ชื่อว่า “การเกิดใหม่” ซึ่งเป็นผลงานที่เขาภาคภูมิใจที่สุด แม้ยังไม่ได้ใส่เนื้อร้องก็ตาม

ไม่กี่วันต่อมา

คัตสีโระกลับบ้านและพบว่าพ่อของเขาป่วย เขาดูแลพ่อที่เตียงผู้ป่วย และระลึกได้ว่าพ่อของเขาเคยสนับสนุนให้เขาทำตามฝันมาตลอด

หัวใจของเขากลับมาเต็มเปี่ยมด้วยความตั้งใจ

“ฉันต้องทำตามความฝันทางดนตรีของฉันให้สำเร็จ!”

เพราะนี่ไม่ใช่เพียงความฝันของเขา แต่เป็นความฝันของครอบครัวเช่นกัน

ไม่นานหลังจากนั้น

คัตสีโระได้รับจดหมายฉบับที่สาม ซึ่งเนื้อหากลับพลิกความรู้สึกทั้งหมด

จดหมายระบุว่า

“ถึงคุณนักดนตรีแห่งร้านปลา ข้าพเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับที่สามของคุณแล้ว ขออภัยที่เราไม่สามารถพบกันได้ แต่ขอให้คุณเชื่อมั่นในเส้นทางดนตรีของคุณ จะมีผู้คนที่ได้รับการปลอบโยนจากบทเพลงของคุณ และผลงานของคุณจะถูกส่งต่อไปตราบนานเท่านาน โปรดเชื่อมั่นในสิ่งนี้จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต”

คัตสีโระไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ พวกเขาถึงเปลี่ยนท่าทีและให้กำลังใจเขาอย่างจริงจังแบบนี้

เถาเหยียนเหยียนที่กำลังอ่านนิยายก็ไม่เข้าใจเช่นกัน

“แน่ล่ะ คนตอบจดหมายก็คือสามหัวขโมย แต่ทำไมจดหมายฉบับสุดท้ายถึงเปลี่ยนท่าที และยังเขียนด้วยน้ำเสียงที่ให้เกียรติแบบนั้น?”

นิยายไม่ได้เฉลยในทันที

เวลาผ่านไปแปดปี คัตสีโระยังคงไม่มีชื่อเสียงในวงการดนตรี แต่เขาได้รับโอกาสแสดงเป็นครั้งคราว

เช่นในวันนี้

คัตสีโระได้รับเชิญให้ไปแสดงที่บ้านเด็กกำพร้าที่ชื่อว่า มารุโคเอน

แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

บ้านเด็กกำพร้าเกิดไฟไหม้ คัตสีโระรีบเข้าไปช่วยเด็กชายคนหนึ่งออกมาได้สำเร็จ แต่ตัวเขากลับติดอยู่ในกองเพลิงและหมดสติลงในเปลวไฟอันลุกโชติช่วง

ช่วงเวลานั้น

คัตสีโระ จู่ๆ ก็นึกถึงจดหมายฉบับนั้นขึ้นมา

หรือว่านี่คือความหมายของคำว่า “ให้ยึดมั่นในความฝันทางดนตรีจนถึงลมหายใจสุดท้ายของชีวิต”?

ท่ามกลางเปลวเพลิง

คัตสีโระเสียชีวิต

เขากลายเป็นวีรบุรุษ

เมื่ออ่านถึงตรงนี้ เถาเหยียนเหยียน รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ

ที่แท้สามหัวขโมยรู้อนาคตของคัตสีโระมาตลอด

หลายปีผ่านไป

นักร้องหญิงชื่อดังจัดคอนเสิร์ตใหญ่ และเมื่อถึงเพลงสุดท้ายของงาน

บนเวที

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

“เพลงนี้คือเพลงที่ทำให้ฉันโด่งดัง แต่สำหรับฉันแล้ว เพลงนี้มีความหมายลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น เพราะผู้แต่งเพลงนี้คือญาติคนเดียวที่ฉันมี เขาคือผู้ที่ช่วยชีวิตน้องชายของฉันเอาไว้ด้วยการสละชีวิตของตัวเอง ถ้าไม่มีเขา ก็คงไม่มีฉันในวันนี้ ฉันจึงตั้งใจร้องเพลงนี้ไปตลอดชีวิต เชิญทุกคนรับฟังเพลง ‘การเกิดใหม่’ ค่ะ”

มันคือ “การเกิดใหม่”!

เพลงที่คัตสีโระแต่งขึ้น!

เถาเหยียนเหยียนเบิกตากว้าง น้ำตาคลอ

ที่แท้ เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวโยงถึงกันเหมือนมีเส้นสายล่องหนคอยเชื่อมต่อทุกอย่าง ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนถูกลิขิตเอาไว้แล้ว

ทำไมสามหัวขโมยถึงเปลี่ยนท่าทีต่อคัตสีโระ?

เพราะในยุคของพวกเขา เพลง “การเกิดใหม่” กลายเป็นเพลงอมตะของนักร้องหญิงผู้นั้น

นักร้องหญิงคนนี้และน้องชายของเธอ เติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามารุโคเอน!

และสามหัวขโมยก็เป็นเด็กกำพร้าที่มาจากมารุโคเอน เช่นกัน!

ส่วนจุดเริ่มต้นของเส้นเรื่องทั้งหมด ก็คือเจ้าของร้านขายของชำผู้ล่วงลับไปแล้ว -

คุณปู่นามิยะ

เมื่อเวลาย้อนกลับไป เรื่องเล่าผ่านมุมมองของคุณปู่นามิยะ

หลายปีที่เขายึดมั่นในการช่วยเหลือผู้คนด้วยการตอบจดหมาย วันหนึ่ง เขาได้รับจดหมายฉบับหนึ่งจากผู้หญิงคนหนึ่ง

เธอบอกว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ แต่พ่อของเด็กคนนั้นมีภรรยาอยู่แล้ว

เธอควรทำอย่างไรดี?

ลูกชายของนามิยะบอกว่าเธอควรทำแท้ง

แต่คุณปู่นามิยะดุลูกชายกลับไปว่า

“เธอเขียนมาหาเรา เพราะเธออยากเก็บเด็กคนนี้ไว้ต่างหาก เธอไม่ได้ต้องการคำแนะนำ แต่ต้องการกำลังใจ”

ดังนั้นคุณปู่จึงเขียนจดหมายตอบกลับ

ไม่นาน คุณปู่นามิยะล้มป่วยด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้าย ระหว่างพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เขาเห็นข่าวในโทรทัศน์

มีผู้หญิงคนหนึ่งขับรถพาลูกไปฆ่าตัวตาย ผลคือแม่เสียชีวิต แต่ลูกกลับรอด

คุณปู่รู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาดกลางใจ!

ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เคยเขียนจดหมายมาถามเขาเกี่ยวกับการเก็บลูกไว้!

ในเมื่อเธอตัดสินใจเก็บเด็กไว้แล้ว ทำไมถึงเลือกจบชีวิตในภายหลัง?

คุณปู่รู้สึกทุกข์ใจและโทษตัวเอง

เขาเริ่มสงสัยว่า การตอบจดหมายให้คำปรึกษาผู้คนมาหลายปีของเขานั้น มันช่วยคนได้จริงหรือเปล่า หรือเขาอาจทำผิดพลาดมาตลอด?

คุณปู่ขอร้องลูกชายให้พาเขากลับไปที่ร้านขายของชำ

ก่อนเข้าร้าน คุณปู่ยื่นจดหมายลาตายให้ลูกชาย พร้อมบอกให้เขาอ่าน

ในจดหมายเขียนไว้ว่า

“ร้านชำของคุณนามิยะจะฟื้นคืนชีพขึ้นในวันครบรอบ 33 ปีการจากไปของฉัน ฉันอยากขอร้องให้ทุกคนที่เคยเขียนจดหมายมาปรึกษาร้านเรา ช่วยเขียนเล่าถึงผลลัพธ์ของคำตอบที่พวกเขาได้รับ มันส่งผลต่อชีวิตพวกเขาอย่างไร และช่วยพวกเขาได้หรือไม่

กรุณาส่งจดหมายเหล่านั้นใส่ลงในตู้จดหมายหน้าร้านเหมือนเดิม ขอบพระคุณมาก”

คุณปู่ยังบอกให้ลูกหลานประกาศข่าวการคืนชีพของร้านขายของชำในอนาคต

ที่แท้คุณปู่รู้อยู่แล้วว่าร้านนี้สามารถเชื่อมโยงกาลเวลาได้

เขาหวังว่าผู้คนในอนาคตจะตอบจดหมายกลับมา

ทันใดนั้น

คุณปู่ยืนอยู่ในร้านและได้รับจดหมายนับไม่ถ้วน

เมื่อเปิดอ่าน ทุกฉบับต่างกล่าวขอบคุณและยืนยันว่าคำตอบของคุณปู่มีประโยชน์มาก

จดหมายเหล่านั้นมาจากอนาคต!

แต่มีจดหมายฉบับหนึ่งที่แปลก

ในนั้นไม่มีข้อความใดๆ เลย เป็นเพียงกระดาษเปล่าเท่านั้น

และคืนที่สามหัวขโมยบุกเข้าร้านขายของชำ ก็คือคืนก่อนที่ร้านจะฟื้นคืนชีพอย่างเป็นทางการ

“เรื่องราวโยงกันอีกแล้ว!”

เถาเหยียนเหยียนทึ่งกับความสามารถของผู้เขียนปู๋เย่โหว ที่สามารถร้อยเรียงเรื่องราวทุกอย่างเข้าด้วยกันอย่างมีชั้นเชิง

เส้นเวลาอาจดูสับสน แต่ทุกอย่างวนเวียนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่มองไม่เห็น

และเรื่องราวเหล่านี้ ทั้งซาบซึ้งและแสนเศร้า

เถาเหยียนเหยียนอ่านหนังสือจนลืมเวลา และลืมไปแล้วว่าเธอร้องไห้และสะอื้นไปกี่ครั้ง...

...

ในที่สุด

เรื่องราวกลับมาสู่มุมมองของสามหัวขโมย

และนี่คือเรื่องราวสุดท้าย

ผู้เขียนจดหมายคนสุดท้ายใช้นามแฝงว่า “ลูกหมาหลงทาง” เธอเล่าว่าเธอกำลังต้องการเงินอย่างเร่งด่วน งานประจำที่ทำอยู่ได้เงินน้อยเกินไป เธอจึงกำลังคิดจะไปทำงานเป็นสาวนั่งดริ๊งค์

สาวนั่งดริ๊งค์?

สามหัวขโมยโกรธมาก พวกเขาเขียนตอบกลับไปทันทีด้วยคำดุด่าว่า

“ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้? ทำงานสุจริตไปไม่ได้หรือ?”

ช่างเป็นหัวขโมยที่รักความยุติธรรมเสียจริง

“ลูกหมาหลงทาง” ชี้แจงว่า

“ฉันต้องการเงิน ไม่ใช่เพราะอยากใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย แต่เพราะฉันเป็นเด็กกำพร้าที่ได้รับการอุปการะจากพ่อแม่บุญธรรม ตอนนี้พวกเขากำลังลำบากทางการเงิน ฉันอยากตอบแทนบุญคุณของพวกเขา แต่รายได้จากงานประจำมันช้ามาก”

เด็กกำพร้าอีกแล้ว!

สามหัวขโมยเริ่มตระหนักว่า จดหมายทุกฉบับที่พวกเขาได้รับในคืนนี้ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามารุโคเอน และพวกเขาเองก็เติบโตมาจากที่นั่นเช่นกัน

จะทำอย่างไรดี?

สามหัวขโมยคิดแผนการบางอย่างขึ้นมา และพวกเขาตอบกลับจดหมายพร้อมคำแนะนำให้ “ลูกหมาหลงทาง” รู้จักคว้าโอกาสในอนาคต

พูดง่ายๆ ก็คือ พวกเขากำลังช่วยให้เธอ “เปิดทางลัด” สู่ความสำเร็จ

มุมมองของลูกหมาหลงทาง

ด้วยคำแนะนำจาก “คุณนามิยะ” ชีวิตของเธอพุ่งทะยานสู่ความสำเร็จ

เธอรู้ว่าควรซื้อหุ้นตัวไหนในเวลาใด

ควรซื้อหรือขายอสังหาริมทรัพย์ในจังหวะใด

หลายปีต่อมา เมื่อเธอกลายเป็นคนมั่งคั่ง เธอได้เห็นข่าวว่า

“สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามารุโคเอนเกิดเหตุเพลิงไหม้”

เธอซึ่งเติบโตจากมารุโคเอนเป็นครั้งแรกในชีวิต รู้สึกอยากช่วยเหลือสถานที่ที่เคยเป็นบ้านของเธอ

หลายปีต่อมา เธอก่อตั้งบริษัทของตัวเอง กลายเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จอย่างมาก

และความตั้งใจที่จะช่วยมารุโคเอนก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

แต่…

ผู้อำนวยการคนเก่าของมารุโคเอนเสียชีวิตไปแล้ว ผู้อำนวยการคนใหม่กลับเป็นคนฉ้อโกงและยักยอก

เมื่อเธอพยายามจะเข้ามาช่วยเหลือ ผู้อำนวยการคนปัจจุบันกลับปล่อยข่าวลือว่า

“นักธุรกิจหญิงคนนี้ต้องการยึดครองสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อเปลี่ยนให้เป็นโรงแรม!”

ข่าวลือนี้ทำให้เด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ารู้สึกเกลียดเธอ

จนเธอต้องยอมถอยออกมา

กระทั่งวันหนึ่ง เธอเห็นหลานชายของคุณปู่นามิยะโพสต์ข่าวออนไลน์ว่า

“วันที่ 13 กันยายน ตู้จดหมายของร้านขายของชำจะเปิดอีกครั้ง”

วันที่ 13 กันยายน?

หลายปีก่อน เธอเคยพึ่งพาคำแนะนำจาก “คุณปู่นามิยะ” จนประสบความสำเร็จในวันนี้ เธอจึงตัดสินใจเขียนจดหมายขอบคุณและนำไปใส่ในตู้จดหมายที่ร้านขายของชำ

วันที่ 12 กันยายน

เธอเตรียมตัวกลับบ้านเพื่อเขียนจดหมายขอบคุณ แต่ในคืนนั้นเอง บ้านของเธอถูกบุกเข้ามาโดยสามหัวขโมย!

สามหัวขโมยปิดตาของเธอ และตะโกนถามอย่างเดือดดาลว่า

“เธอคิดจะขายสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจริงหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่นะ! ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย…”

เธอรีบอธิบาย แต่สามหัวขโมยไม่เชื่อ พวกเขาทิ้งเธอไว้ในบ้านและขโมยกระเป๋าของเธอออกมา

แต่เมื่อออกมาถึงข้างนอก พวกเขากลับพบว่า

รถเสีย!

ด้วยความจำเป็น สามคนจึงตัดสินใจหลบเข้าไปในบ้านร้างหลังหนึ่ง...

...

ในที่สุด

นิยายดำเนินมาถึงจุดนี้ เรื่องราวใกล้จบแล้ว แต่ เถาเหยียนเหยียน กลับรู้สึกเหมือนโดนแรงสะเทือนจนพูดอะไรไม่ออก เธอจ้องมองข้อความเหล่านี้ด้วยความตกตะลึง!

หัวขโมยสามคน?

บุกปล้นบ้าน?

รถเสีย?

นี่มันไม่ใช่จุดเริ่มต้นของนิยายหรอกหรือ!

ตอนจบของนิยายกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด!?

เส้นเวลาได้ถักทอจนกลับมาบรรจบ อดีตและปัจจุบันมาบรรจบกัน!

แท้จริงแล้ว หัวขโมยสามคนที่บุกปล้นในคืนนั้นก็คือ กลุ่มอัตสึยะ!

และเหตุที่พวกเขาปล้นนักธุรกิจหญิง ก็เพราะพวกเขาหลงเชื่อคำโกหกของผู้อำนวยการคนใหม่ที่ใส่ร้ายเธอ!

แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ นักธุรกิจหญิงประสบความสำเร็จได้เพราะคำแนะนำในจดหมายที่พวกเขาเขียนถึงเธอเมื่อหลายปีก่อน!

นี่มันวงจรชีวิต!

เรื่องราวทั้งหมดกลายเป็นวงจรสมบูรณ์! หากขาดหายไปเพียงจุดเดียว เรื่องราวทั้งหมดย่อมไม่สมบูรณ์!

แต่ในตอนนี้ หัวขโมยทั้งสามยังไม่รู้เลยว่าพวกเขาเป็นจุดเริ่มต้นของวงจรนี้...

“ปู๋เย่โหวช่างน่ากลัว!”

ก่อนหน้านี้ เถาเหยียนเหยียนแค่ชื่นชมความสามารถของปู๋เย่โหวที่สามารถถักทอเส้นเวลาได้อย่างไร้ที่ติ เชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ ที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องให้กลายเป็นหนึ่งเดียว

แต่ในตอนนี้...

เถาเหยียนเหยียนไม่ได้แค่ชื่นชมอีกต่อไป เธอรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และความงดงามของการเล่าเรื่องราว วงจรที่ทุกอย่างเชื่อมโยงกันกลายเป็นวงกลมที่สมบูรณ์แบบ!

ไม่มีจุดเริ่มต้น ไม่มีจุดสิ้นสุด หรือจะกล่าวได้ว่า จุดเริ่มต้นก็คือจุดจบ!

กลับมาสู่เรื่องราวในหนังสือ

กลางคืนดำเนินไปอย่างช้าๆ

หัวขโมยทั้งสามเริ่มพูดคุยด้วยความรู้สึกหลากหลาย

“นี่เป็นค่ำคืนที่มีความหมายที่สุดในชีวิตฉัน”

“ไม่เคยคิดเลยว่าพวกเราจะสามารถช่วยให้ใครสักคนเปลี่ยนแปลงชีวิตได้”

“เฮอะ...”

อัตสึยะ หัวเราะเยาะ เขาเป็นคนที่อารมณ์ร้ายที่สุดในกลุ่ม แม้ว่าเขาจะปากแข็งแต่ก็มีจิตใจอ่อนโยน

ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน อัตสึยะก็ถามขึ้นมาว่า

“ว่าแต่... ผู้หญิงที่เราปล้นชื่ออะไรนะ?”

“ไม่รู้สิ”

“เธอเป็นนักธุรกิจหญิง ในน่าจะมีนามบัตรอยู่ในกระเป๋านะ”

พวกเขาเปิดกระเป๋าของนักธุรกิจหญิงออก แต่แทนที่จะเจอนามบัตร พวกเขากลับพบจดหมายฉบับหนึ่ง

“จดหมาย?”

คืนนี้เหมือนพวกเขาจะมีเรื่องเกี่ยวข้องกับจดหมายไปหมด

พวกเขาเปิดจดหมายด้วยความสงสัย และเมื่ออ่านข้อความด้านใน พวกเขากลับยืนนิ่งอึ้งไป!

“ถึงร้านขายของชำนามิยะ

คุณยังจำฉันได้ไหม? ฉันคือ ‘ลูกหมาหลงทาง’ ที่เขียนจดหมายมาถึงคุณในฤดูร้อนปี 1980

คำแนะนำของคุณในวันนั้นกลายเป็นความจริงทั้งหมด ฉันขอขอบคุณจากใจจริง หากไม่มีคำแนะนำของคุณ ฉันคงไม่มีวันนี้

คุณคือผู้มีพระคุณของฉันตลอดไป

ในเว็บไซต์บอกว่าคืนนี้เป็นวันครบรอบ 33 ปีที่คุณจากไป และตอนที่ฉันเขียนจดหมายครั้งแรกคือเมื่อ 32 ปีก่อน

ดังนั้น ฉันอาจเป็นผู้ขอคำปรึกษาคนสุดท้ายของคุณ นี่อาจเป็นชะตาลิขิต

ขอให้คุณหลับอย่างสงบสุข

จาก... ลูกหมาหลงทางในวันวาน”

“ลูกหมาหลงทาง!?”

หัวขโมยทั้งสามไม่กล้าอ่านต่อ!

พวกเขาเข้าใจความจริง และตระหนักว่าตัวเองทำเรื่องโง่เง่าเพียงใด!

แท้จริงแล้ว นักธุรกิจหญิงที่พวกเขาปล้นคือ ‘ลูกหมาหลงทาง’ ที่เคยเขียนจดหมายขอคำแนะนำจากพวกเขาในอดีต!

และเธอได้ทำตามคำแนะนำของพวกเขาจริงๆ จนสามารถเปลี่ยนจากคนธรรมดาที่อยู่ในจุดต่ำสุดของสังคมไปเป็นนักธุรกิจหญิงที่ประสบความสำเร็จ!

ทั้งสามยืนนิ่งด้วยความสับสน ไม่มีใครพูดอะไร

ค่อยๆ...

ฟ้าสว่างขึ้น

แสงแรกของดวงอาทิตย์ส่องเข้ามาในร้านขายของชำ

ค่ำคืนอันยาวนานนี้ดูเหมือนจะจบลงในที่สุด

หัวขโมยทั้งสามไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นคำพูดได้ แต่พวกเขารู้ว่าต้องทำอะไรต่อไป

พวกเขาต้องกลับไปปลดพันธนาการให้ ลูกหมาหลงทาง

พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความผิดของตัวเอง

และรับผิดชอบในสิ่งที่พวกเขาก่อขึ้น

เมื่อแสงอาทิตย์ส่องสว่างไปทั่ว อัตสึยะก็หันกลับไปมองกล่องจดหมายด้วยความเสียดาย และเปิดมันออกเบาๆ

“มีจดหมาย?”

จดหมายในกล่องเป็นจดหมายที่คุณปู่นามิยะเขียนไว้ โดยในนั้นกล่าวว่า

“นี่คือคำตอบสำหรับผู้ที่ส่งกระดาษเปล่ามา หากคุณไม่ใช่ผู้ส่ง โปรดใส่จดหมายกลับคืนไป”

อัตสึยะยืนนิ่ง

เขานึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตัวเขาเองเคยส่งกระดาษเปล่าเข้าไปในกล่องจดหมาย เพื่อทดสอบว่ามันสามารถเชื่อมโยงอดีตและอนาคตได้จริงหรือไม่

และจดหมายนั้น...

ก็คือจดหมายกระดาษเปล่าที่คุณปู่นามิยะได้รับจากอนาคต

สำหรับคุณปู่นามิยะ แม้กระทั่งกระดาษเปล่า เขาก็ยังตั้งใจตอบกลับ

เพราะในมุมมองของเขา ทุกคนที่เขียนจดหมายมาคือผู้ที่หลงทางในชีวิต

แต่คนที่หลงทางเหล่านั้น ต่างก็ถือ “แผนที่ชีวิต” ของตัวเองอยู่ในมือ เพียงแต่พวกเขาเลือกที่จะไม่มอง หรือมองไม่เห็นเท่านั้น

คุณปู่นามิยะเขียนตอบกลับว่า

“แผนที่ที่เป็นกระดาษเปล่ามักสร้างความกังวลใจให้ใครก็ตาม เพราะมันทำให้สับสนและไม่รู้จะไปทางไหน

แต่ถ้ามองอีกมุมหนึ่ง เพราะเป็นกระดาษเปล่า คุณจึงสามารถวาดทุกสิ่งบนแผนที่ได้ตามที่ใจต้องการ สำหรับคุณ ทุกอย่างยังคงเป็นอิสระและเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ไม่รู้จบ

นี่คือสิ่งที่วิเศษที่สุด

ฉันขออธิษฐานให้คุณเชื่อมั่นในตัวเอง และใช้ชีวิตอย่างไม่มีความเสียใจ

นี่จะเป็นคำตอบสุดท้ายของฉัน เพราะหลังจากนี้ ฉันจะไม่ตอบคำถามใครอีกแล้ว

ขอบคุณที่ส่งคำถามสุดท้ายที่มีคุณค่าเช่นนี้

ร้านชำของนามิยะ”

อัตสึยะอ่านข้อความพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น

เรื่องราวจบลงที่นี่

เถาเหยียนเหยียน ก็ร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่...