ทำไมเกมนี้ถึง "พัง" กว่า เส้นทางสู่นรก ได้ล่ะ?

เห็นได้ชัดว่าเกิดจากสองปัจจัยใหญ่ ๆ หนึ่งคือ ราคา และสองคือ รูปแบบการเล่น

เส้นทางสู่นรก ขายเพียงแค่ 18 หยวนเท่านั้น ซึ่งในฐานะเกม FPS คุณภาพโอเค ภาพสวยอลังการ ราคานี้ถือว่าถูกมากจนหลายคนซื้อโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก แม้จะยังไม่รู้เลยว่าเกมเป็นอย่างไร

แต่ ซิซีฟัส กลับตั้งราคาสูงกว่านั้นถึงเกือบสามเท่า แน่นอนว่าสำหรับเกมนี้ ผู้เล่นที่ซื้อแบบไม่คิดคงลดลงไปเยอะ

อีกทั้ง เส้นทางสู่นรก ถึงแม้จะมีระดับความยากที่น่าปวดหัว เข้าโหมดเล่นคนเดียวแล้วมักโดนยิงหัวแทบทุกครั้ง แต่ผู้เล่นก็ยังสามารถเข้าไปสนุกในโหมดออนไลน์ได้ ตะลุยยิงเล่นตามใจชอบ

ถึงแม้จะโดนถล่มยับ แต่กระบวนการยิงก็ยังพอให้ความสนุกและตื่นเต้นได้

แต่สำหรับ ซิซีฟัส ล่ะ? อย่าว่าแต่ยิงเลย แม้แต่การเคลื่อนไหวธรรมดา ๆ อย่างเดินหรือกระโดดยังไม่ให้ความรู้สึกสนุกเลยสักนิด ราวกับผู้เล่นกำลังจำลองชีวิตของผู้ป่วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง

เมื่อทุกปัจจัยเหล่านี้มารวมกัน ทำให้ ซิซีฟัส ทำสถิติ “ยอดเยี่ยม” ได้ในเวลาเพียง 2 ชั่วโมงหลังวางขาย เรียกได้ว่าพังยิ่งกว่า เส้นทางสู่นรก เสียอีก

แน่นอนว่า กู้ฝาน ก็รู้ดีว่า เกมที่ทำให้ผู้เล่น "เจ็บปวด" (หรือที่เรียกว่า suffering game) ไม่ใช่ว่าจะไม่มีตลาดเลย

ในตลาดยังมีเกมบางเกมที่แม้จะมีความยากลำบากจนไม่เป็นมิตรกับมือใหม่ แต่ก็สามารถฮิตได้ด้วยประสิทธิภาพในการถ่ายทอดสด และสุดท้ายก็ทำยอดขายได้ดี

แต่ที่แน่ ๆ คือ ลิลิธ คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่า เกมแบบนี้ไม่ได้ขายแค่ความยากลำบาก แต่ต้องมีอะไรมากกว่านั้น

ความแตกต่างระหว่าง "เกมที่ท้าทาย" กับ "เกมที่น่าหงุดหงิด" มักจะอยู่บนเส้นบาง ๆ

จากที่กู้ฝานมองเพียงครั้งเดียว เขาก็รู้ได้ทันทีว่า ซิซีฟัส ยังขาดบางอย่างที่จะทำให้มันกลายเป็นเกมที่สมบูรณ์แบบ

แล้วสิ่งที่ขาดไปนั้นคืออะไรล่ะ?

คำตอบง่าย ๆ ก็คือ มันขาด "จุดพีค" หรือ "จุดสุดยอด (爽点 แปลแบบนี้จริงๆ นะ)"!

ในเกมที่ทำให้ผู้เล่นเจ็บปวดส่วนใหญ่ แม้จะมีความทุกข์ยาก แต่ผู้เล่นก็จะได้รับความสุขและความพึงพอใจที่มากยิ่งขึ้นเมื่อผ่านความทุกข์เหล่านั้นไปได้

หากเกมมีแค่ความทุกข์แต่ไม่มีความสุขเลย มันก็จะไม่ใช่ "เกมที่ทำให้ผู้เล่นเจ็บปวดอย่างสร้างสรรค์" แต่จะกลายเป็น "เกมที่เหมือนเกมป้องกัน (答辩游戏)" แทน

ยกตัวอย่างเกม Getting Over It ที่กู้ฝานเคยเล่นในชาติที่แล้ว มันอาจดูเหมือนเกมป้องกัน แต่จริง ๆ แล้วมันมีจุดพีคที่สำคัญ นั่นคือ การใช้ค้อนดีดตัวเอง หรือเกี่ยวผนังแล้วกระโดดพุ่งไปไกลในทันที

การกระทำเหล่านี้มีความเสี่ยงสูง แต่ก็ให้ผลตอบแทนที่ดีมาก ถ้าทำสำเร็จ มันจะสร้างความตื่นเต้นและความสะใจอย่างมหาศาลให้กับผู้เล่น จนทำให้พวกเขาอยากเล่นต่อไปเรื่อย ๆ

ลองนึกดูสิว่าถ้าเกมนั้นให้ผู้เล่นแค่ค่อย ๆ ใช้ค้อนคลานไปทีละนิดแบบช้า ๆ ต่อให้มันยากแค่ไหน หรือมีคลิปคนหัวร้อนตอนเล่นเยอะแค่ไหน เกมนี้ก็ไม่มีทางดังได้เลย

เกมที่ดีต้องมีจังหวะขึ้นลง มีทั้งความทุกข์และความสุขที่สมดุล

แต่สำหรับ ซิซีฟัส เกมนี้กลับขาดจุดสำคัญนั้นไปอย่างสิ้นเชิง นั่นจึงทำให้มันกลายเป็นเกมที่ไม่ต่างอะไรกับขยะบริสุทธิ์ และไม่สามารถสร้างแรงจูงใจให้ผู้เล่นอยากซื้อหรือเล่นต่อได้เลย

ลิลิธยิ้มอย่างพอใจในขณะที่กินมันฝรั่งทอดไปด้วย เธอหยิบรีโมทขึ้นมาแล้วเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ ดูไลฟ์สดจากสตรีมเมอร์ต่าง ๆ

ชัดเจนว่าบรรยากาศในแต่ละช่องก็ไม่ต่างกันมากนัก

ส่วนกู้ฝานก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูรีวิวเกมในส่วนความคิดเห็นและฟีดแบ็กจากแพลตฟอร์มเกมต่าง ๆ

อย่างที่คาดไว้ เสียงตอบรับก็ไม่ได้ดีนัก

รีวิวส่วนใหญ่เต็มไปด้วยคำบ่นเกี่ยวกับความอ่อนแอของตัวละครในเกม และความยากลำบากที่ไม่สมเหตุสมผล สรุปได้ง่าย ๆ ว่า: แก่นแท้ของเกมที่ทำให้ผู้เล่นเจ็บปวดคือ ความสุขที่ได้หลังจากผ่านความเจ็บปวดไปแล้ว

แต่ ซิซีฟัส กลับไม่มีจุดฟินหรือจุดพีคอะไรเลย มันจึงไม่ใช่เกมที่ทำให้ผู้เล่นเจ็บปวดอย่างสร้างสรรค์ แต่เป็นแค่ "เกมป้องกัน" เท่านั้น

คะแนนรีวิวของเกมนี้จึงตกลงอย่างรวดเร็ว จาก "ส่วนใหญ่ไม่ชอบ" ไปสู่ "คำวิจารณ์แง่ลบถาโถม" อย่างรวดเร็ว

ลิลิธนั่งดูจนถึงเกือบตีหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นอย่างพอใจ

ดีมาก วันนี้เป็นคืนที่สงบสุข!

เหตุการณ์แปลก ๆ อย่างบั๊กประหลาดแบบครั้งก่อนก็ไม่ได้เกิดขึ้นอีก การเก็บสะสมอารมณ์ลบก็เป็นไปได้อย่างราบรื่น

ก่อนจากไป เธอหันมามองกู้ฝานอีกครั้ง เห็นว่าเขาดูเหมือนไม่ได้รับผลกระทบอะไร อาจจะแค่เหนื่อยจากการพัฒนาเกมในช่วงนี้ เขาหาวพลางล้างหน้าแปรงฟันและเข้านอนไปอย่างสบายใจ

...

...

คืนถัดมา

ลิลิธกลับมาที่บ้านของกู้ฝานอีกครั้ง เธอนอนเอกเขนกบนโซฟาเดี่ยว พลางดูไลฟ์สดของ "อาจารย์ติง" ด้วยความสุขใจ

ส่วนกู้ฝานก็นั่งติดตามความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์เชิงลบและข้อมูลสถิติของเกมต่อไป

เห็นได้ชัดว่า สภาพจิตใจของอาจารย์ติงนั้นไม่กระฉับกระเฉงเหมือนวันแรก

เมื่อคืนมีสตรีมเมอร์หลายคนที่เล่น ซิซีฟัส กัน แต่พอถึงวันนี้ จำนวนคนเล่นลดลงไปมาก

บางคนเลิกเล่นเพราะตัวเกมเอง บางคนเลิกเล่นเพราะผู้ชมในไลฟ์ถอดใจไม่อยากดูต่อ

แม้แต่ผู้ชมเองยังรู้สึกได้ว่า เกมนี้ดูเหมือนจะไม่มีความสนุกอะไรเลย

ถึงแม้ว่าการดูสตรีมเมอร์หัวร้อนจะให้ความบันเทิงอยู่บ้าง แต่ไม่เหมือนกับเกม "แนวทรมาน" อื่น ๆ เพราะ ซิซีฟัส ทำให้ทั้งผู้เล่นและผู้ชมรู้สึกเบื่อและหมดแรงได้ง่าย

ด้วยเหตุนี้ สตรีมเมอร์หลายคนที่ลองเล่นแค่ช่วงสั้น ๆ จึงตัดสินใจเลิกเล่น

แต่กรณีของอาจารย์ติงนั้นค่อนข้างน่าอึดอัด เพราะเขาสัญญาไว้แล้วว่าจะเล่นเกมนี้ให้ครบห้าวัน และนี่เพิ่งเป็นวันที่สอง จะเลิกกลางคันก็ดูไม่เหมาะ เขาจึงต้องกัดฟันเล่นต่อไป

“เอาล่ะทุกคน วันนี้เราก็มาเล่น ซิซีฟัส กันต่อนะครับ

“ไปต่อกันเลย”

ในเกมมีเพียงสามจุดใหญ่ ๆ ที่สามารถเซฟได้ และอาจารย์ติงยังไม่ถึงจุดเซฟแรกเลย หากออกจากเกมเขาต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ดังนั้นเขาจึงต้องกลับไปที่ชายหาดจุดเริ่มต้น และเข็นก้อนหินต่อไป

เห็นได้ชัดว่า ความนิยมในไลฟ์ลดลง เพราะผู้ชมส่วนใหญ่ดูเกมนี้มาสองชั่วโมงตั้งแต่เมื่อวาน และไม่มีอะไรใหม่ให้ตื่นเต้นอีก

อาจารย์ติงเองก็รู้สึกเบื่อเช่นกัน เขาจึงพยายามพูดคุยกับผู้ชมเพื่อรักษาความสนุกในไลฟ์ พลางเข็นก้อนหินไปอย่างไร้อารมณ์

ลิลิธยิ้มอย่างมีความสุข

กู้ฝานแทบเดาออกว่าเธอกำลังคิดอะไร: คราวนี้ฉันจะให้บทเรียนแกที่กล้าขัดขวางงานของฉัน! เจอแบบนี้จะทรมานจนร้องไม่ออกเลยล่ะ!

เขาไม่สงสัยเลยว่า ถ้าทำได้ ลิลิธคงอยากให้อาจารย์ติงเล่น ซิซีฟัส ไปตลอดชีวิต เหมือนต้องทนทุกข์อยู่ตีนภูเขาในขุมนรก

ในขณะที่เล่นไป อาจารย์ติงก็เริ่มหาวบ่อยขึ้น

กู้ฝานมองเห็นตัวเลขอารมณ์เชิงลบในหน้าจอที่ลอยขึ้นมาถี่มากขึ้นเรื่อย ๆ แสดงให้เห็นว่าความอดทนของอาจารย์ติงกำลังลดลงทีละนิด

แต่แล้วจู่ ๆ อาจารย์ติงก็ร้องลั่นขึ้นมา

“เฮ้ย! ว่าไงนะ!?”

เสียงนี้ทำเอาผู้ชมในไลฟ์ที่ง่วงอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่น บนหน้าจอมีข้อความในแชตเด้งขึ้นมาเป็นพรวน

“อะไรของแกน่ะ!? ตกใจหมด!”

“ถ้าหมดไอเดียก็ไปหาไฟแช็กเคี้ยวเล่นนะ ไม่ต้องดันทุรัง!”

“จริง! เกือบหัวใจวายเพราะแก!”

อาจารย์ติงเหมือนคนเพิ่งตื่นจากการขับรถแบบหลับใน เขาชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองด้วยความไม่เชื่อสายตา:

“พวกนายเห็นเมื่อกี้ไหม ก้อนหินนี่มันเร่งความเร็วได้ด้วยเหรอ!?”

คำถามนี้ทำเอาผู้ชมในไลฟ์เงียบกันไปพักหนึ่ง

เร่งความเร็ว? เป็นไปได้เหรอ!?

เมื่อวานเขาเล่นเกมนี้มาเป็นชั่วโมง กลไกเกมมันง่ายมากจนไม่มีอะไรซับซ้อน และไม่มีใครพูดถึงระบบเร่งความเร็วเลยสักคน

ส่วนใหญ่น่าจะเป็นภาพหลอนเพราะเล่นจนเบลอแล้วล่ะ

แต่อาจารย์ติงไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ เขาเชื่อในสิ่งที่ตัวเองรู้สึก

“เป็นไปไม่ได้! เมื่อกี้มันต้องมีอะไรบางอย่างแน่ ๆ เพราะปกติความเร็วแบบนี้ไม่มีทางถึงจุดนั้นได้!

“แปลกแฮะ หรือว่า...”

เขาค่อย ๆ นึกย้อนถึงการเคลื่อนไหวเมื่อกี้ และเริ่มมีข้อสงสัยในใจ

เขาลองควบคุมตัวละครถอยกลับไปยังพื้นที่โล่งที่ค่อนข้างราบเรียบ

จากนั้นก็เริ่มเข็นก้อนหินอีกครั้ง

แต่คราวนี้ เขาไม่ได้กดแค่ปุ่ม W เพื่อเดินหน้าอย่างเดียว แต่ทุก ๆ ช่วงเวลา เขาจะกดปุ่ม Spacebar (ปุ่มกระโดด) เป็นจังหวะ ๆ

เสียงแป้นพิมพ์เครื่องกลดัง “แต๊ก ๆ” เป็นจังหวะ ผู้ชมในไลฟ์ได้ยินชัดเจน

แล้วสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

ก้อนหินลูกใหญ่ค่อย ๆ เพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ!

หากอาจารย์ติงไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน เขาอาจเผลอเข็นก้อนหินจนพุ่งตกหน้าผาไปแล้ว

“ทุกคน เกมนี้... บั๊กอีกแล้ว!”

“อ้าว ทำไมฉันถึงพูดว่า ‘อีกแล้ว’ ล่ะ?”

อาจารย์ติงเกาหัวเกรียนของตัวเอง ราวกับได้ค้นพบประตูสู่โลกใหม่อีกครั้ง!

หลังจากเจอบั๊กนี้ อาจารย์ติงก็เริ่มทดสอบซ้ำ ๆ

ในเวลาไม่นาน เขาก็พบสาเหตุของปรากฏการณ์นี้

ดูเหมือนว่าจะเกิดจากการใช้ การกระโดด นั่นเอง!

ในเกม ซิซีฟัส ปุ่ม Spacebar จะใช้สำหรับ การกระโดด

แต่ทว่าการกระโดดนั้นสามารถทำได้ก็ต่อเมื่อตัวละครกำลังก้มแบกหินอยู่

ในสภาวะปกติ หากกด Spacebar ตัวละครจะทำแค่การ "ถีบขา" ซึ่งดูเหมือนเป็นแอนิเมชันเฉย ๆ เพราะมือยังคงจับหินไว้อยู่ จึงไม่สามารถกระโดดขึ้นได้จริง ๆ

แต่อาการ "ถีบขา" เล็ก ๆ นี้ กลับสร้างแรงส่งให้ก้อนหินเคลื่อนที่เร็วขึ้นเล็กน้อย!

แรงส่งเล็ก ๆ นี้ทำให้สมดุลของเกมเสียไป

ถ้าผู้เล่นกด Spacebar อย่างต่อเนื่องและรักษาจังหวะดี ๆ แรงส่งเล็ก ๆ นี้จะสะสมจนทำให้ก้อนหินเคลื่อนที่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ และเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่อง!