รุ่งเช้าวันที่ 1 มกราคม ข้อมูลของตารางอันดับในเดือนธันวาคมถูกล็อกไว้ ผลปรากฏว่า "สะพานหักและหิมะตก" ได้คว้าแชมป์ไป ซึ่งผลลัพธ์นี้เป็นที่แน่นอนอยู่แล้วและถูกพูดถึงกันอย่างกว้างขวางก่อนหน้านี้ จึงไม่ได้เป็นหัวข้อใหญ่ที่สุดในตอนนี้

หัวข้อที่มาแรงที่สุดในขณะนี้คือ งานกาล่าวันตรุษจีน

ไม่มีหัวข้อไหนในช่วงตรุษจีนที่จะมีความร้อนแรงเทียบเท่าได้

ทั้งการร้องเพลงของราชาเพลง ราชินีเพลง รวมถึงการแสดงอื่น ๆ อย่างสเก็ตช์ เซี่ยงเซิง เต้น และอีกมากมาย

โดยเพลงที่เหล่าราชาราชินีเพลงนั้นล้วนแต่เป็นผลงานที่แต่งโดยพ่อเพลง ซึ่งทำให้เพลงเหล่านี้จะได้ปรากฏตัวครั้งแรกในงานแสดง และพร้อมกันนั้นก็จะถูกปล่อยในแพลตฟอร์มต่าง ๆ ทันที เป็นการเปิดศึกแข่งขันชิงอันดับเพลงของเดือนมกราคม

หรือจะกล่าวได้ว่า... สงครามเทพเจ้า ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

แต่ หลินจือไป๋ ไม่ได้สนใจว่าอันดับในเดือนมกราคมจะมีเทพเจ้ามากี่องค์ที่ต่อสู้กัน สักวันหนึ่งเขาเองก็จะกลายเป็นหนึ่งในเทพเหล่านั้น ตอนนี้เขาแค่ต้องการใช้เวลาอยู่กับครอบครัวและดูงานแสดงวันตรุษจีนเท่านั้น

งานแสดงวันตรุษจีนในโลกนี้คล้ายคลึงกับงานในประเทศจีนมาก ครอบครัวนั่งดูรายการพร้อมพูดคุย และกินเมล็ดแตงโม เมล็ดถั่วลิสง ให้บรรยากาศอบอุ่นดี แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีเปลือกเมล็ดแตงโมและถั่วลิสงกระจัดกระจายเต็มพื้น

พ่อเองก็กลับมาบ้านด้วย

เมื่อไม่นานมานี้พ่อถ่ายทำละครอยู่ต่างจังหวัด นาน ๆ จะได้กลับบ้านสักครั้ง ขณะครอบครัวดูงานแสดงและพูดคุยกัน พ่อก็พูดถึง เฟิงซั่ว ขึ้นมา:

“เพื่อนลูกคนนั้นมีพรสวรรค์มากเลยนะ ฉันให้เขาไปช่วยงานผู้ช่วยช่างภาพในกองถ่าย เขาทำได้ดีทีเดียว”

เฟิงซั่วถูกหลินจือไป๋แนะนำให้ไปเข้ากองถ่าย

ในมือถือเขายังได้รับข้อความอวยพรปีใหม่จากเฟิงซั่ว และไม่ใช่แค่เฟิงซั่ว ยังมี เจียงเฉิง จางซีหยาง หลินโส่วจัว และ หยินตงหน่วน ที่ส่งข้อความมาด้วย

ขณะที่หลินจือไป๋คุยกับครอบครัวไป เขาก็ส่งข้อความตอบกลับเพื่อน ๆ เหล่านั้น เขารู้สึกว่าเพื่อนของตัวเองดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะปกติในวันตรุษจีนจะไม่ค่อยมีความคึกคักแบบนี้

ความครึกครื้นดำเนินไปจนถึงวันที่ 3

พ่อกลับไปถ่ายละครในกองถ่ายต่อ ส่วน หลินเซิ่งเทียน ก็เริ่มงานของเขา วันนั้นเป็นวันที่รายการ "ฉันคือนักร้อง" ได้เริ่มบันทึกเทปตอนแรก

หลินจือไป๋นั่งอยู่ในที่นั่งผู้ชม

ในสถานที่จัดงานมีผู้ชมประมาณ 500 คน ซึ่งผู้ชมเหล่านี้คือ “คณะกรรมการ” ที่ต้องลงคะแนนโหวตให้กับนักร้องหลังจากฟังเพลงจบ

มีผู้ชมทุกวัย ทั้งหนุ่มสาว วัยกลางคน หรือแม้กระทั่งผู้สูงอายุ บางคนก็มากันเป็นกลุ่ม ก่อนเริ่มรายการพวกเขาก็นั่งพูดคุยกันเบา ๆ

“วันนี้มีนักร้องคนไหนบ้างเหรอ?”

“ไม่รู้เลย”

“ตัวอย่างรายการไม่ได้บอก”

“แต่อินโทรของตัวอย่างน่ะโคตรเจ๋งเลย ฉันเลยอยากมาดู”

“รายการของบริษัทเฉินฮวา ก็น่าคาดหวังอยู่นะ”

“จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก รายการของเฉินฮวาบางรายการก็ไม่ค่อยเวิร์คเหมือนกัน”

“พิธีกรเป็นใครเหรอ?”

“ไม่รู้สิ คนนี้หรือเปล่า ดูหน้าไม่คุ้นเลย ไม่เหมือนพิธีกร”

ขณะทุกคนกำลังพูดคุยกัน ชายคนหนึ่งที่ใส่แว่นเดินขึ้นเวทีพร้อมถือไมโครโฟน เขากล่าวว่า:

“ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่การบันทึกเทปรายการของเรา ผมคือโปรดิวเซอร์และผู้กำกับรายการ หลินเซิ่งเทียน รายการ 'ฉันคือนักร้อง' กำลังจะเริ่มแล้ว ขอเชิญทุกท่านนับถอยหลัง 20 วินาที”

ผู้ชมถึงกับงงกันไปหมด

อะไรของรายการนี้!?

จู่ ๆ ให้ผู้กำกับออกมาพูดไม่กี่ประโยคแล้วรายการก็จะเริ่มเลย?

แล้วกรรมการล่ะ?

พิธีกรล่ะ?

ใครจะเป็นคนสร้างบรรยากาศกัน!?

หลินจือไป๋อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจ เพราะพิธีกรที่ตั้งใจจ้างไว้ดันปฏิเสธงานกระทันหัน พี่ชายของเขา ซึ่งเป็นทั้งโปรดิวเซอร์และผู้กำกับรายการเลยต้องขึ้นมาเปิดรายการเอง

ทันใดนั้น...

ไฟดับลง

ทุกคนโยนคำถามต่าง ๆ ทิ้งไป เหลือไว้เพียงความสงสัยว่าใครคือนักร้องคนแรกที่จะปรากฏตัว

พรึ่บ!

แสงไฟ ฉายไปยังเวที

นักร้องคนหนึ่งเดินผ่านประตูโค้งกลางฉาก พร้อมกับไฟแสงวิ่งที่นำทางเขาไปสู่กลางเวที

“อ๊า!”

“จางซีหยาง!”

“เป็นเขาเหรอ!”

“ไม่น่าเชื่อ!”

“จางซีหยางไม่ใช่เหรอ ที่บอกว่าไม่เคยไปร่วมรายการวาไรตี้เลย?”

“ว้าว!”

“เซอร์ไพรส์มาก!”

“การแสดงสดของจางซีหยางนี่สุดยอดมากเลย!”

“เขาจะร้องเพลงอะไรนะ?”

ก่อนหน้านี้หลายคนยังไม่มั่นใจว่ารายการนี้จะมีนักร้องระดับไหน ถ้าเป็นนักร้องที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง รายการก็คงไม่น่าสนใจ แต่การที่ จางซีหยาง ปรากฏตัว ทำให้ผู้ชมทุกคนตื่นเต้นสุด ๆ เพราะหลังจากเขากลับมาโด่งดังอีกครั้ง จำนวนแฟนคลับของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล แถมยังมีภาพลักษณ์ที่ดีในสายตาคนทั่วไป

ไม่แปลกใจเลยที่หลินเซิ่งเทียนตั้งใจเชิญจางซีหยางมาเป็นคนแรกสำหรับรายการนี้

ร้องเพลงได้ดี? มีแน่นอน!

มีแฟนคลับเยอะ? แน่นอนอยู่แล้ว!

แม้รายการนี้จะไม่มีราชาราชินีเพลงมา แต่แค่มีจางซีหยางก็เพียงพอจะสร้างความตื่นตาตื่นใจได้ หากนักร้องคนอื่นทำผลงานได้ไม่ดี อย่างน้อยจางซีหยางก็ช่วยดึงสถานการณ์ไว้ได้

ในตอนนั้น...

เสียงดนตรีเริ่มต้นขึ้น

ผู้ชมที่ได้ยินเสียงอินโทรถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน เพราะนี่คือเพลงที่มีทำนองที่คุ้นเคยมาก

“โว้ย!”

“เพลง ‘กาลเวลา’ นี่นา!”

“นี่มันเพลงขึ้นหิ้งของโจวหานจิ้น เลยนะ เพลงนี้โคตรยาก!”

“จางซีหยางสุดยอด!”

“กล้าจริง ๆ!”

“เปิดตัวรายการด้วยเพลงระดับตำนานของโจวหานจิ้นแบบนี้ จะไม่กลัวถูกเปรียบเทียบเหรอ?”

“มั่นใจขนาดไหนกันเนี่ย?”

“ไม่กลัวพังเหรอ?”

“โจวหานจิ้นเองยังบอกเลยว่าเพลงนี้ไม่ค่อยอยากร้อง เพราะมีโอกาสพลาดสูง”

เสียงพูดคุยของผู้ชมดังไปทั่ว หลินจือไป๋เองก็อึ้งเหมือนกัน ตอนเขาดูจางซีหยางซ้อมเพลงนี้เขาไม่ได้คิดอะไร แต่ตอนนี้ถึงรู้ว่านี่คือเพลงที่เป็นตัวแทนของโจวหานจิ้น

ล้ำลึกจริง ๆ

จะแกล้งโจวหานจิ้นใช่ไหม!?

เมื่อท่อนอินโทรจบลง การร้องเพลงเริ่มต้นขึ้น เพลงนี้มีระดับความยากสูงมาก จนเรียกได้ว่าไม่ใช่ราชาราชินีเพลงก็ไม่กล้าท้าทาย เพลงเล่าถึงชายคนหนึ่งที่ถูกคนรักหักหลัง และพยายามปลอบใจตัวเอง ท่ามกลางความขื่นขมและการเปิดเผยความจริง เนื้อเพลงเต็มไปด้วยภาพเล่าเรื่องและการเสียดสีเรื่องความรักที่จอมปลอมในยุคปัจจุบัน นักร้องต้องใช้เสียงและเทคนิคมากมายเพื่อถ่ายทอดอารมณ์ทั้งหมดนี้

"ฮะฮะ..."

ในช่วงเปลี่ยนจากท่อนแรกไปยังท่อนฮุค จางซีหยางหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไปด้วยความขื่นขม การเย้ยหยัน และความดูถูกเล็กน้อย ทำให้ผู้ฟังรู้สึกขนลุกอย่างไม่รู้ตัว

“โอ๊ย!”

“สุดยอด!”

“ฉันหลงรักเสียงหัวเราะนั้นเลย!”

“ฉันรู้สึกว่าจางซีหยางร้องเพลงนี้ไม่แพ้โจวหานจิ้นเลยนะ เขาเหมือนถ่ายทอดเพลงนี้ออกมาในอีกเวอร์ชันที่น่าประทับใจมาก”

“ลูกเล่นนี่สุด ๆ!”

“แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือ ในขณะที่เขาโชว์ลูกเล่น อารมณ์ของเขาก็ยังสมบูรณ์แบบ เสียงหัวเราะนั้นเหมือนจะวางแผนไว้ล่วงหน้า หรือไม่ก็บรรยากาศมันพาไป มันลงตัวสุด ๆ”

เพราะมาก!

น่าทึ่ง!

ประทับใจ!

นี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกของผู้ชมในห้องส่ง แต่รวมถึงหลินจือไป๋ด้วย

ตอนนี้หลินจือไป๋ถือว่าเป็นนักร้องมืออาชีพครึ่งตัวแล้ว จากเดิมที่ร้องเพลงไม่ตรงคีย์ เขาตอนนี้สามารถประเมินความสามารถของนักร้องคนอื่นจากมุมมองแบบมืออาชีพได้ ความสามารถของจางซีหยางนั้นสุดยอดเกินไปจริง ๆ เมื่อเทียบกันแล้วเขารู้สึกว่าตัวเองยังถูกทิ้งห่างอยู่มาก อย่างน้อย ๆ เพลงนี้เขาก็ไม่มีทางร้องได้

“จางซีหยาง!”

“จางซีหยาง!”

“จางซีหยาง!”

เมื่อจางซีหยางร้องเพลงจบ ผู้ชมทั้งห้องส่งต่างตะโกนเรียกชื่อเขาเหมือนอยู่ในคอนเสิร์ต

“ขอบคุณครับ”

จางซีหยางที่ดูเป็นชายผู้เงียบขรึม กลับเผยรอยยิ้มออกมาในตอนนี้ เขากล่าวขอบคุณผู้ชมทั้งห้องส่งพร้อมกับหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ...

อะไรกันน่ะ!

ขณะที่ผู้ชมกำลังงุนงง จางซีหยางถอนหายใจพร้อมพูดขึ้นว่า

“ที่ผมมาร่วมรายการนี้ก็เพราะได้รับคำเชิญจากคุณ ไป๋ตี้ แต่ตอนแรกผมคิดว่ามาแค่ร้องเพลงก็จบแล้วนะ แต่ปรากฏว่าทีมงานบอกว่ารายการงบไม่พอ จ้างพิธีกรไม่ได้ เลยให้ผมมาเป็นพิธีกรแทน นี่เป็นครั้งแรกที่ผมลองทำหน้าที่นี้นะครับ ถ้าพูดอะไรไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางก็ขอให้ทุกคนอดทนหน่อย...”

โอ้โห!

ผู้ชมต่างพากันขำทั้งน้ำตา

นี่รายการถึงขั้นไม่มีเงินจ้างพิธีกรเลยเหรอ? ถึงกับต้องให้ ผู้กำกับ เปิดรายการเอง แล้วให้ นักร้อง มารับบทพิธีกรแทน!

แต่ก็น่าสนใจดีนะ!

ให้จางซีหยางมาลองทำหน้าที่พิธีกรแบบนี้กลับกลายเป็นจุดที่ทำให้ทุกคนตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม เพราะทุกคนยังคงประทับใจกับเพลงเปิดตัวของเขาอยู่ รู้สึกเสียดายถ้าต้องให้เขาลงจากเวทีไป

“เอาล่ะ”

จางซีหยางกระแอมเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

“ปกติแล้วในรายการน่าจะมีการพูดสปอนเซอร์นะครับ แต่โชคดีที่ตอนนี้เรายังไม่มีโฆษณาเข้ามา ผมเลยไม่ต้องกังวลเรื่องการอ่านข้อความอะไรแบบนั้น งั้นเรามาเชิญนักร่องคนต่อไปเลยดีกว่า…”

จางซีหยางพูดผิดพลาดเล็กน้อย เขาหลุดเรียก "นักร้อง" เป็น "นักร่อง" ทำให้ทั้งห้องส่งหัวเราะลั่น

จางซีหยางรีบแก้ตัว:

“เอาใหม่ ๆ ขออภัยทีครับ เราขอเชิญนักร้องท่านถัดไป เขาเป็นศิลปินรุ่นใหญ่ และเป็นหนึ่งในศิลปินที่ผมชื่นชอบมากที่สุด...”

แม้เขาจะพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย แต่กลับไม่มีใครรู้สึกว่าเป็นปัญหา สำหรับพิธีกรมือสมัครเล่นแบบจางซีหยาง การที่เขาพูดผิดพลาดกลับสร้างความบันเทิงให้ผู้ชมเสียอีก

นี่มันความสนุกของรายการวาไรตี้ชัด ๆ!

ศิลปินรุ่นใหญ่ขึ้นเวที

เมื่อศิลปินคนถัดไปปรากฏตัว ทุกคนกลับรู้สึกงุนงง เพราะเขาดูเป็นคนที่คนรุ่นใหม่ไม่คุ้นเคย

“เขาเป็นใครเหรอ?”

“นักร้องรุ่นใหญ่?”

“ใช่สิ จางซีหยางยังเรียกเขาว่ารุ่นพี่เลย ต้องอายุห้าสิบกว่าแล้วมั้ง”

“นี่ไม่รู้จักจริง ๆ เหรอ? นี่คือ เซี่ยอวี่หลง นะ!”

“เขาเป็นศิลปินที่เก่งมาก สมัยก่อนดังสุด ๆ แต่ช่วงเจ็ดถึงแปดปีมานี้ไม่ค่อยมีผลงานใหม่ออกมา”

“ยังร้องได้อยู่เหรอ?”

“รอฟังดูแล้วกัน”

“ฉันรู้จักเขานะ! นี่คือไอดอลในยุคของฉันเลย!”

ในขณะที่ผู้ชมรุ่นใหม่ดูจะเฉย ๆ กับเซี่ยอวี่หลง แต่ผู้ชมวัยกลางคนและสูงอายุกลับตื่นเต้นสุด ๆ เพราะศิลปินอย่างเซี่ยอวี่หลงแทบจะไม่มีเวทีให้พวกเขาได้แสดงในยุคนี้อีกแล้ว

“ผมคือ เซี่ยอวี่หลง นักร้องในรายการนี้”

เขายิ้มแล้วเริ่มร้องเพลง

ทันทีที่เสียงดนตรีเริ่มต้น ทุกคนเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีต

เสียงร้องของเซี่ยอวี่หลงเต็มไปด้วยความทรงจำและร่องรอยของกาลเวลา แม้จะมีความแหบเล็กน้อย แต่กลับสร้างความรู้สึกอบอุ่นและเปี่ยมด้วยอารมณ์ลึกซึ้ง เสียงของเขาทำให้ผู้ชมวัยกลางคนหลายคนถึงกับน้ำตาคลอ

ความทรงจำในอดีตกลับมาอีกครั้ง!

เสียงเพลงแห่งวัยเยาว์

สำหรับผู้ชมรุ่นใหม่ แม้พวกเขาจะไม่คุ้นเคยกับเซี่ยอวี่หลง แต่เพลงที่เขาร้องนั้นกลับเป็นเพลงยอดฮิตในอดีตที่พวกเขาเคยได้ยินผ่านพ่อแม่หรือคนในครอบครัว

“เพลงนี้คุ้นมาก!”

“ฉันเคยได้ยินตอนเด็ก ๆ!”

“แม่ฉันชอบเปิดเพลงนี้ฟังบ่อย ๆ”

“พ่อฉันเปิดเพลงนี้ในรถทุกครั้งที่ขับรถเลย!”

“ตอนที่แม่ฉันท้องก็เปิดเพลงนี้ให้ฟังบ่อย ๆ เสียงนี้มันคุ้นมากจริง ๆ!”

เสียงร้องของเซี่ยอวี่หลงสร้างความประทับใจและเข้าถึงจิตใจของทุกคน แม้เพลงนี้จะไม่มีการโชว์เสียงสูงหวือหวา แต่กลับสัมผัสหัวใจผู้ฟังได้อย่างลึกซึ้ง

เมื่อเพลงจบลง ผู้ชมหลายคนยังรู้สึกไม่อยากให้จบ บางคนถึงกับร้องเพลงตามในตอนท้าย แม้แต่ผู้ชมรุ่นใหม่ยังยอมรับว่า

“ไม่อยากเชื่อว่าเพลงเก่าขนาดนี้จะทำให้ฉันน้ำตาไหลได้”

“เดิมทีฉันไม่เคยสนใจเพลงนี้เลย แต่วันนี้ฟังสดแล้วรู้สึกซึ้งมาก”

“ใครจะเป็นนักร้องคนต่อไป?”

เสียงพูดคุยยังคงดังอย่างตื่นเต้น

นี่มันรายการที่ “ไม่มีงบ” ที่ยอดเยี่ยมเกินคาดจริง ๆ!

...

หลังจากเซี่ยอวี่หลงลงจากเวที

จางซีหยางยังคงทำหน้าที่พิธีกรต่อไป

“เพลงของอาจารย์เซี่ยอวี่หลงเมื่อกี้นี้ ตอนผมฟังครั้งแรก ผมอายุ 23 ปี เพิ่งเดบิวต์ไม่นาน เพลงของเขาทำให้ผมย้อนคิดถึงช่วงเวลานั้นจริง ๆ แล้วต่อไปจะมีเซอร์ไพรส์แบบไหนอีกล่ะ? ตอนนี้ขอเชิญนักร้องคนถัดไปเลยครับ!”

นักร้องคนที่สามปรากฏตัว

ทันทีที่นักร้องคนที่สามขึ้นเวที ผู้ชมทั้งชายหญิง ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ต่างก็ตกตะลึง

เพราะรูปลักษณ์ของเธอ…ดูไม่เหมือนนักร้องเลย

จะบอกว่าหน้าตา "ขี้เหร่" ก็ไม่ถึงกับนั้น แต่เธอดูธรรมดามาก ๆ เหมือนกับคุณป้าธรรมดา ๆ ที่เดินสวนกันได้ตามท้องถนน แถมการแต่งตัวก็เรียบง่ายจนไม่น่าเชื่อว่าเธอจะอยู่ในวงการบันเทิง

“นี่ใคร?”

“ไม่รู้จักเลย”

“ดูยังไงก็เหมือนคนที่มาเติมเต็มจำนวนมากกว่า”

“นี่มันยืนยันชัดเจนแล้วว่ารายการนี้งบต่ำจริง ๆ”

“ระดับสามเส้นก็ไม่ถึงมั้ง?”

“นักร้องระดับสามเส้นอย่างน้อยเราก็ยังคุ้นหน้า แต่นี่เหมือนคนธรรมดาที่เพิ่งหลุดออกมาจากหมู่บ้านเลยนะ”

ในขณะที่ผู้ชมพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน หลินจือไป๋ ซึ่งนั่งอยู่ในห้องส่งกลับแสดงสีหน้าสนใจ

นักร้องคนนี้ไม่ได้มาจากค่ายใหญ่ แต่หลินเซิ่งเทียน เป็นคนเชิญมาจากบริษัทเล็ก ๆ

เขาจำได้ว่า หลินเซิ่งเทียนบอกว่า คุณป้าคนนี้มีพลังเสียงที่ “น่ากลัว” มาก เพียงแค่โชคร้ายที่หน้าตาไม่โดดเด่นพอที่จะอยู่ในวงการ และไม่มีทีมโปรดิวเซอร์ดี ๆ สนับสนุน เธอจึงเป็นเหมือน “เพชรที่ยังไม่ได้เจียระไน”

คำว่า “น่ากลัว” ที่พี่ชายใช้เรียก ทำให้หลินจือไป๋รู้สึกตื่นเต้น อยากฟังมากขึ้น

เสียงร้องที่ทุกคนคาดไม่ถึง

เมื่อดนตรีเริ่มต้น ผู้ชมยังไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เพียงคิดว่าเธอน่าจะมีความสามารถที่ซ่อนอยู่

ตอนแรกเสียงร้องของเธอดูธรรมดา แต่พอฟังไปเรื่อย ๆ โทนเสียงเริ่มเปลี่ยน

เธอค่อย ๆ ยกระดับเสียงสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนทุกคนในห้องส่งอ้าปากค้าง

เสียงสูงที่พุ่งทะลุขึ้นไปยิ่งกว่าเดิม!

แล้วก็สูงขึ้นอีก!

ระดับเสียงทรงพลังราวกับระเบิดที่กำลังถล่มหลังคาเวที!

หลินจือไป๋ตกใจจนแทบลืมหายใจ เสียงของเธอเหมือนปืนใหญ่ที่ระเบิดด้วยความแม่นยำและพลังมหาศาล

ตูม!

แรงสั่นสะเทือนของเสียงทำเอาทุกคนในห้องส่งเหมือนถูกเขย่าแก้วหู

“พระเจ้า!”

“น่ากลัวมาก!”

“นี่มันเสียงอะไรเนี่ย!”

“นักร้องคนนี้เทพชัด ๆ!”

“นี่ฉันไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนเลย แต่เธอร้องได้ยอดเยี่ยมมาก!”

“ดูหน้าจางซีหยางสิ! ฮ่า ๆ ๆ เขายังตกใจเลย!”

ผู้ชมที่เคยคิดว่าเธอ “เติมเต็มจำนวน” ตอนนี้เปลี่ยนใจทันที

เสียงที่ถูกฝังลืมในอดีต

ทุกคนยอมรับว่าป้าคนนี้ไม่ใช่ “นักร้องทั่วไป” แถมยังน่าเสียดายที่เธอไม่เคยมีโอกาสได้แสดงความสามารถบนเวทีใหญ่มาก่อน เพราะหน้าตาธรรมดาเกินไปสำหรับวงการนี้

แต่อย่างไรก็ตาม ในวินาทีนี้ ไม่มีใครสนใจรูปลักษณ์ของเธออีกแล้ว ทุกสายตาจับจ้องที่พลังเสียงของเธอ

เมื่อเพลงจบลง ผู้ชมทั้งห้องส่งต่างปรบมือให้เสียงดังสนั่น

นักร้องสาวใหญ่คนนี้ยิ้มทั้งน้ำตา เธอเอ่ยแนะนำตัวด้วยเสียงสั่นเครือว่า:

“ฉันคือ ‘เยว่ซานหลาน’ ค่ะ”

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอที่มีผู้ชมจำนวนมากมอบเสียงปรบมือให้เธอ

ความฝันของเธอเพิ่งจะเริ่มต้น

...

จางซีหยางกลับขึ้นมาบนเวที

เขาเงียบไปสักพัก ก่อนจะปล่อยคำพูดที่ทำให้ทุกคนหัวเราะลั่น:

"ผู้กำกับครับ ผมขอถอนตัวจากการแข่งขันได้ไหม?"

เสียงหัวเราะดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องส่ง แต่ในใจของผู้ชมกลับเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เพราะนักร้องคนก่อนหน้านี้ เยว่ซานหลาน ช่างน่ากลัวในด้านพลังเสียงจนแม้แต่จางซีหยางเองยังต้องยอมยกย่องเธอด้วยคำพูดเช่นนี้

"สุดยอดมากจริง ๆ"

จางซีหยางถอนหายใจพลางพูดว่า:

"ในฐานะนักร้องผู้เข้าแข่งขัน ผมหวังว่าทุกคนจะโหวตให้ผม แต่ถ้าผมเป็นคนดูในวันนี้ ผมอาจจะโหวตให้เยว่ซานหลาน ขอให้ทุกคนจดจำชื่อของเธอไว้ให้ดี ชื่อของเธอคือ…"

"เยว่ซานหลาน!"

ผู้ชมทั้งห้องส่งพร้อมใจกันตะโกนชื่อของเธอออกมา เสียงนั้นสะท้อนกึกก้องไปทั่ว และในขณะเดียวกัน พวกเขาก็รู้สึกเคารพในตัวจางซีหยางมากขึ้น

แม้ว่าทักษะการเป็นพิธีกรของเขาอาจจะดูไม่เป็นมืออาชีพ แต่ความซื่อสัตย์และน้ำใจที่เขาแสดงออกในการชื่นชมคู่แข่งอย่างจริงใจนั้น เป็นสิ่งที่น่าประทับใจและน่ายกย่อง

"ผมเริ่มชอบสไตล์พิธีกรที่ดูเงอะงะของเขาแล้วสิ"

ผู้ชมบางคนพูดขึ้นพร้อมหัวเราะ

หลายคนเห็นด้วยกับความคิดนี้ รวมถึง หลินจือไป๋ ก็รู้สึกเห็นด้วยเช่นกัน

ก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋เคยคิดว่า ควรให้ หลินโส่วจัว มาเป็นคนดำเนินรายการ เพราะเขายังหนุ่ม ทันสมัย และมีไหวพริบในการพูดคุยที่น่าจะทำได้ดีกว่า

แต่หลินเซิ่งเทียน กลับยืนยันว่า:

"จางซีหยางที่ดูนิ่ง ๆ พูดน้อย ๆ นี่แหละ จะสร้างเอฟเฟกต์พิเศษให้รายการได้"

และตอนนี้…คำพูดของหลินเซิ่งเทียนถูกพิสูจน์แล้วว่าถูกต้อง

หลินเซิ่งเทียน คือคนที่มองเกมขาดในฐานะโปรดิวเซอร์รายการบันเทิงตัวจริง

นักร้องคนที่สี่ปรากฏตัว

คนถัดไปที่ขึ้นเวทีคือนักร้องรุ่นเก๋าอีกคนหนึ่ง

แต่หลังจากผ่านความตื่นเต้นจากนักร้องสามคนแรกมาแล้ว ผู้ชมก็ไม่ได้ตั้งคำถามเกี่ยวกับชื่อเสียงหรือความดังของนักร้องอีกต่อไป

นี่คือเวทีที่วัดกันด้วย "ความสามารถ"

และนักร้องคนที่สี่ก็มาพร้อมกับเสียงร้องที่ยอดเยี่ยม แม้ว่าเขาจะต้องขึ้นร้องเพลงต่อจากเยว่ซานหลาน ทำให้เขาเสียเปรียบพอสมควร

ในตอนแรก เขาอาจจะมีข้อผิดพลาดเล็กน้อย แต่เมื่อร้องไปเรื่อย ๆ เขาก็ปรับตัวได้ และยิ่งร้องยิ่งดีขึ้นเรื่อย ๆ

แม้เขาจะไม่สามารถเทียบกับสามคนแรกได้ แต่ทุกคนยอมรับว่าเขาคือ "ตัวจริง" และความสามารถในการถ่ายทอดอารมณ์ของเขาก็ทำให้ผู้ชมหลายคนร้องไห้ออกมา

รายการที่เต็มไปด้วยเซอร์ไพรส์

แม้ผู้ชมจะยกให้สามคนแรกอยู่ในระดับที่เหนือกว่า แต่ไม่มีใครคาดหวังว่าทุกคนจะเก่งระดับนั้นทั้งหมด เพราะนี่คือการแข่งขัน หากทุกคนแข็งแกร่งเท่ากันหมด แล้วจะคัดคนออกได้ยังไงล่ะ?

รายการนี้ไม่ได้ขายแค่ความดัง แต่ขาย "คุณภาพและความจริงใจ" ทำให้ผู้ชมหลายคนเริ่มตั้งตารอดูตอนต่อไปด้วยความตื่นเต้น

…

แล้วก็ถึงคราวคนที่ห้า

นักร้องคนที่ห้าขึ้นเวที

เมื่อเพลงจบลง บรรยากาศในห้องส่งก็เต็มไปด้วยเสียงพูดคุย การอภิปรายกันอย่างคึกคัก เพราะนักร้องในรายการนี้ล้วนมีฝีมือเกินความคาดหมายของทุกคน

"ฝีมือใกล้เคียงกับคนที่สี่นะ"

"ฉันรู้จักเขา คนนี้เป็นที่นิยมในกลุ่มเล็ก ๆ ถือเป็นเทพเจ้าสายอินดี้เลยล่ะ"

"ไม่ค่อยอินดี้แล้วมั้ง"

"ปัญหาอยู่ที่เลือกเพลง เขาเก่งกว่านี้เยอะ แต่คงเลือกเพลงนี้เพราะกลัวคนดูจะไม่เข้าใจ"

"ฉันว่าคนที่สี่เก่งกว่าเล็กน้อย"

"แต่เพลงรักที่เขาเลือกมันก็มีเสน่ห์เฉพาะตัวนะ"

"จริง แบบนี้เอาไปแข่งอาจเสียเปรียบ แต่ฉันชอบมากเลยล่ะ"

คนที่หกปรากฏตัว

นักร้องคนที่หกเป็นผู้หญิงอายุน้อย

บางคนไม่รู้จักเธอ แต่ทันทีที่เธอขึ้นเวที ผู้ชมบางกลุ่มก็ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น

"กรี๊ด!"

"เธอคนนี้!"

"ราชินีเสียงทรงพลังรุ่นเล็ก!"

"ราชินีรุ่นเล็กเหรอ?"

"ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเธอเลยนะ"

"เธอเดบิวต์ที่ฉีโจว จะไม่รู้จักก็ไม่แปลกหรอก เธอเพิ่งมาทำงานในวงการเพลงฉินโจวได้ไม่นาน แต่เธอมีความสามารถมาก เรียกได้ว่าเป็นนักร้องหญิงอัจฉริยะเลยทีเดียว ฉันไม่คิดว่ารายการจะเชิญเธอมาได้!"

"จริงเหรอ?"

บางคนยังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

แต่ไม่นานนัก พวกเขาก็ต้องยอมรับ!

เธอเป็นนักร้องอัจฉริยะจริง ๆ แม้อายุเพียงยี่สิบกว่า แต่เทคนิคการร้องของเธอไม่ด้อยไปกว่ารุ่นพี่เลย

และที่สำคัญที่สุด…

เธอสวยมาก!

แม้เวทีนี้จะเน้นที่ความสามารถ แต่ใคร ๆ ก็ชอบผู้หญิงสวยเป็นธรรมดา

ถ้าเป็นคนสวยที่ไม่มีความสามารถก็อาจจะโดนต่อว่า แต่ถ้าคนสวยที่มีความสามารถสูงล่ะ?

"สุดยอด!"

"ฉันว่าเธอคนนี้น่าจะดังแน่!"

"เธอดังที่ฉีโจวหรือเปล่า?"

"ค่อนข้างดังนะ โดยเฉพาะในกลุ่มคนรุ่นใหม่ เธอเป็นนักร้องที่แต่งเพลงเองด้วย เพลงนี้ก็เป็นเพลงที่เธอแต่งเอง ฉันเป็นแฟนคลับเธอเลยรู้ละเอียด"

"แต่งเองด้วยเหรอ?"

"เหมือนกับฉู่ฉือ?"

"ฉู่ฉือคือใคร?"

"ก็คนที่ร้อง 'สะพานหักและหิมะตก' เมื่อเดือนที่แล้วไง ที่ติดเทรนด์โซเชียลน่ะ เขาก็แต่งเพลงเองเหมือนกัน"

"อ๋อ…ก็คล้าย ๆ แบบนั้นแหละ"

"แต่ฉันว่าผู้หญิงคนนี้เก่งกว่าอีก เธอเริ่มแต่งเพลงตั้งแต่อายุ 18 แล้วนะ ผลงานก็ดีมากด้วย"

หลินจือไป๋เริ่มสนใจ

หลินจือไป๋ฟังการพูดคุยของผู้ชมอย่างเงียบ ๆ สายตาของเธอแสดงถึงความครุ่นคิด

นักร้องสาวคนนี้ดูมีฝีมือจริง ๆ แถมยังเป็นนักร้องนักแต่งเพลงอีกด้วย

เหมือนว่าเธอเป็นคนที่พี่สาวของหลินจือไป๋เคยแนะนำให้หลินเซิ่งเทียน พี่ชายของเธอพิจารณา

ดูเหมือนพี่สาวของเธอจะมีสายตาเฉียบแหลมในการค้นหานักร้องเหมือนกัน

แม้ในปัจจุบัน นักร้องที่แข็งแกร่งที่สุดจะยังคงเป็นสามคนแรกที่ขึ้นเวที แต่หลินจือไป๋คิดว่า นักร้องสาวคนนี้ก็มีฝีมือใกล้เคียง และอาจจะท้าชนกับพวกเขาได้

"หืม…"

หลินจือไป๋เริ่มรู้สึกกังวลแทนหลินโส่วจัว

การที่หลินโส่วจัวเข้ามาแข่งในรายการนี้ เขาจะไหวหรือเปล่านะ?

ตอนนี้ยังโชคดี เพราะหลินโส่วจัวมีเพลง 'คนอย่างฉัน' ไว้เป็นไม้ตาย

แต่ตอนหน้า…

หลินจือไป๋คงไม่สามารถเขียนเพลงใหม่ให้เขาได้ทุกครั้ง

"ก็ต้องให้เขาพิสูจน์ตัวเองแล้วล่ะ"

แม้ว่าหลินโส่วจัวจะมีความสามารถในการร้องเพลงที่ไม่ด้อยเลย แต่หลินจือไป๋ก็ยังอดลุ้นไม่ได้

นักร้องคนสุดท้าย: หลินโส่วจัว

เมื่อการแสดงของนักร้องคนที่หกจบลง หลินโส่วจัวเดินขึ้นเวทีอย่างช้า ๆ

เขาเป็นนักร้องคนที่เจ็ด และเป็นนักร้องคนสุดท้ายของวันนี้

"เป็นเด็กหนุ่มอีกแล้ว"

"หลินโส่วจัว (แปลว่า กำไล)!"

"กำไลของฉัน!"

"โอ้ ใช่ เขานี่เอง เพลง 'ดับทุกข์' ใช่ไหม?"

"ใช่ เพลงนั้นเลย แต่งโดยไป๋ตี้ ฉันชอบเพลงนั้นมาก!"

"เขาจะร้อง 'ดับทุกข์' ในเวทีนี้ไหม?"

"บนเวทีนี้ เพลงนั้นอาจจะยังไม่พอนะ"

"แต่เสียงของเขาดีมากเลย"

"ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด มีเขากับนักร้องสาวคนที่หกนี่แหละที่อายุน้อยที่สุด"

"นักร้องสาวคนนั้นชื่อหานเยว่ซวง"

"ลืมชื่อตอนนั้นแหละ…"

"ฟังเพลงเถอะ หลินโส่วจัวกำลังจะเริ่มแล้ว"