ทีมเหลืองทั้งสามคนเห็นท่าไม่ดี สีหน้าก็เปลี่ยนทันที

หลี่เฉินเตรียมจะพุ่งเข้าไปพยุง: “อาจารย์หวงหกล้ม!”

“พูดอะไรไม่เข้าเรื่อง!” ลวี่หมิงคว้าแขนเหล่าหลี่ที่ใจดีไว้แน่น: “อาจารย์หวงสวนกลับด้วยท่าเลี้ยงผ่านสุดพลิ้ว ข้ามสิ่งกีดขวางแบบเหนือชั้น รู้มั้ยอะไรคือ ‘ม้าเฒ่ายังใฝ่ทะยานไกลพันลี้’ น่ะ?”

“เขาจงใจเพิ่มระดับความท้าทาย เพื่อกระตุ้นตัวเองให้ตื่นเต้นยิ่งขึ้น!”

หลี่เฉิน: “……”

เฉินชือชือเอ่ยชม: “สุดยอดเลย เจ้าหวงของฉัน!”

อาจารย์หวง: “……”

CNM ไอดาราตกกระแสเอ๊ย

อีกเดี๋ยวแกอย่าให้ฉันได้ตัวก็แล้วกัน!

“อ้ากกกก!” อาจารย์หวงที่ทำหน้าทนเจ็บกลิ้งไปมาบนพื้นอยู่หลายตลบ รีบยันตัวลุกขึ้น แล้วพุ่งไปยังสิ่งกีดขวางชิ้นถัดไปต่อทันที

“อาจารย์หวงเอามือกุมหว่างขา โดดข้ามด้วยท่าถ่างขาใหญ่ นักวิ่งเฒ่าทะยาน ไม่ยอมแพ้จนหยดสุดท้าย!”

“อาจารย์หวงกระโดดใหญ่อีกครั้ง แก่แต่แกร่ง ดึงดันไม่ถอย!”

“อาจารย์หวงใช้ท่าเอาหน้าผากแตะพื้นเพื่อลดแรงกระแทกจากการลงจากที่สูง โคตรสุด! ไอเดียโคตรสุด!”

“บางคนอยู่ ก็เบาเท่าขนหงส์ บางคนตาย ก็หนักเท่าภูเขาไท่ซาน อาจารย์หวงไม่หวั่นอุปสรรค วิญญาณสู้จนดับดิ้น พาเกมนี้ไปถึงระดับที่มันไม่เคยมีมาก่อน!”

“เสียงปรบมืออยู่ไหน?!”

แพร่ะ แพร่ะ แพร่ะ แพร่ะ!!

ชั่วขณะนั้น เสียงปรบมืออันกึกก้องกลบเสียงหัวเราะจากใจของผู้คนไปหมด จนอาจารย์หวงที่กำลังทุ่มสุดตัวอยู่บนสนามแข่งยังเงยหน้าหน้าอกผาย บนคิ้วตาเพิ่มความกร้าวทะนงขึ้นมาอีกหลายส่วน!

ท่ามกลางเสียงพากย์อันเร่าร้อนของลวี่หมิง อาจารย์หวงซวนเซโซเซมาถึงจุดส่งไม้ต่อ ไปยืนหน้ากระดานกระโดดที่สูงเกือบถึงหน้าอกของเขา แล้วพยายามปีนข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

แต่เพราะฝ่าเท้าเจ็บแปลบ แถมแรงหมด เลยร่วงลงมาทุกที ตอนนี้ทั้งคนมึนงงเหมือนเมา เดินชนโน่นชนนี่พะรุงพะรัง คล้ายจะถูกหน่อไผ่เล็กๆ ใต้เท้าทิ่มจนจะสลบอยู่รอมร่อ

ลวี่หมิงฉวยจังหวะกระดกเอ้อร์กัวโถวอึกใหญ่ ความเผ็ดร้อนของแอลกอฮอล์ยิ่งปลุกอารมณ์เขาให้พุ่งพล่าน:

“อาจารย์หวง!”

“เมื่อคุณทุ่มสุดตัวในชั่วขณะนั้น คุณจะครอบครองทุกสิ่ง!!!”

“ชีวิตต้องเต็มไปด้วย Passion!”

อาจารย์หวง: ?!

ไอดาราตกกระแสปากจัดนี่ ยังทำท่ากระตือรือร้นเชียร์ฉันอีกเรอะ?

“สู้ๆ! สู้ๆ!” เสียงเชียร์ดังรอบด้าน เบบี้ก็ยืนรออยู่ข้างหน้าอย่างร้อนใจ บรรยากาศปั่นมาถึงจุดนี้แล้ว อาจารย์หวงเองก็ฮึกเหิมสุดๆ เขาถอยหลังห้าก้าว จากนั้นก้มตัวโก่งหลัง ฮึดหนึ่งเฮือกพุ่งใส่สิ่งกีดขวางตรงหน้าในครั้งสุดท้าย!

ลวี่หมิงแหกปากโหยหวน เสียงแตก:

“เสี้ยวหน้าที่บิดเบี้ยวคือวัยเยาว์ที่ลาลับ โฉมหน้าอันดุดันคือเสียงสะท้อนของแพสชัน!”

“จงลุกโชนเถิด วัยเยาว์!”

“จงลุกโชนเถิด Teacher หวง!!!”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องสะเทือนใจของเขา ชาวเน็ตที่ดูไลฟ์สดเห็นอาจารย์หวงในจอถูกหน่อไผ่เล็กๆ แทงจนหน้าตาบิดเบี้ยว กลับพลันรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างประหลาด…

ต่อหน้าสายตาทุกคน อาจารย์หวงรวบแรงเฮือกสุดท้าย เหยียดสองมือยันตัว ทะยานข้ามสิ่งกีดขวางสูงลิบ ท่วงท่าที่หล่อเหลาในภาพซูมใกล้ทำเอาผู้ชมมากมายซาบซึ้งกินใจ!

ถัดมา…

“แก๊ก!!!”

เพราะออกแรงมากไป อาจารย์หวงเสียศูนย์ ถึงกับชี้เท้าขึ้นฟ้า ใช้มือยันขอบกระดานแล้วพลิกกลิ้งกลางอากาศ จากนั้นด้วยแรงเฉื่อย ร่วงกระแทกพื้นดังสนั่น พร้อมกับที่ร่างเขากระเด้งพรวดไปข้างหน้า ‘ปั้ง’ หัวทิ่มลงตรงหน้าเบบี้พอดี!

อาจารย์หวงที่มึนงงกลอกตาขาว ล้มฟุบสลบคาที่!

【เห้ย! ชิบหาย!】

【อา—จา—รย์—ห—วง!!】

【ศพตกลงมาจากฟ้า!!】

【เขาTMโขกหัวโป๊กอยู่ตรงหน้าเบบี้เลย!】

เบบี้มองดูอาจารย์หวงที่ “ตุบ” โขกหัวดังสนั่นให้เธอ แล้วสลบคาตรงหน้าทันที ถึงกับหน้าถอดสี น้ำตาแตกเพราะตกใจสุดขีด: “อ๊ากกกกก อาจารย์หวงคะ คุณไม่ได้ไปสวรรค์ใช่ไหม!”

ใครจะไปรู้ว่าฉากไม่ทันตั้งตัวแบบนี้มันกระแทกใจดวงน้อยๆ ของเธอแรงขนาดไหน?!

“อาจารย์หวงเผาผลาญตัวเองหมดแล้ว!” เร่อปาร้องลั่น

“พูดอะไรของเธอ?” ลวี่หมิงถลึงตาใส่เร่อปาทีหนึ่ง แล้วก็ทำหน้าตาเฉยชาราบเรียบ: “อาจารย์หวงเขาแค่ ‘หลับ’ ต่างหาก!”

หวังเป่าเฉียงรีบพุ่งเข้าไปพยุงอาจารย์หวง แล้วยกมือไปเช็กลมหายใจ: “ไม่ได้เผาหมด ยังหายใจอยู่!”

ทุกคนโล่งอกเป็นแถบ

“คนแก่มักจะนอนเร็วกว่าปกติ โดยเฉพาะหลังออกแรงหนักๆ ก็ยิ่งง่วงง่าย เช้าๆ แบบนี้ อาจารย์หวงทำภารกิจเสร็จแล้วงีบเอาแรงสักตื่น จะเป็นไรไป?” ลวี่หมิงพูดเรื่อยๆ พลางหันไปทางเร่อปา: “ต่อไปอย่าตกใจอะไรง่ายๆ แบบนี้อีก”

ว่าแล้ว เขาก็หันไปมองเบบี้:

“อาจารย์หวงอายุก็มากแล้ว เธอกลับยอมรับการโขกหัวจากเขาต่อหน้าคนทั้งกอง สาวสวย เธอคงมีอำนาจใหญ่โตน่าดูเลยนะ!”

เร่อปา: “……”

เบบี้: “……”

อาจารย์หวงที่ถูกหวังเป่าเฉียงอุ้มไว้ เดิมยังพอมีสติเลือนรางอยู่บ้าง พอได้ยินลวี่หมิงแขวะตัวเองเข้า ก็ของขึ้น สะเก็ดไฟพุ่งทันที ทั้งคนกระตุกฮึดๆ สองที แล้วตัวก็อ่อนยวบ คอพับ ขาดสติสลบไปจริงๆ!

【ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮึ้ก!】

【ฉันขำตายแล้ว!】

【เมื่อกี้ยังปลุกเลือดให้เดือดพล่าน อีกวินาทีถัดมานอนพังพาบ เดี๋ยวนี้วาไรตี้โหดขนาดนี้แล้วเหรอ?!】

【ถ้าวาไรตี้จีนทำเอฟเฟกต์รายการแบบนี้ได้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ คงขึ้นหิ้งไปนานละ!】

【ดาราตกกระแสนี่แหละเทพแห่งวาไรตี้จริงๆ!】

【สนุกจริงไม่เถียง แต่ออกจะเสี่ยงชีวิตไปหน่อยนะว่าไหม ทีมงานรายการไม่คิดหาเจ้าหน้าที่แพทย์สักคนเหรอ?】

【ขอโทษที่ฉันไม่ค่อยมีเมตตา ก่อนหน้านี้เห็นอะไรแบบนี้ยังพออินไปด้วย เดี๋ยวนี้เจอเหตุการณ์คล้ายๆ กัน ข้าพเจ้าขำเป็นห่านเลย!】

【เหอะๆ เอิ๊กเอิ๊กเอิ๊กเอิ๊กเอิ๊ก……】

【อาจารย์หวงเดิมก็ยังพอฝืนอยู่หรอก มึนๆ งงๆ พอได้ยินเสียงดาราตกกระแสเข้าไป หายใจไม่ทัน เลยไปซะตรงนั้น!】

【เร่อปา เธออยู่ให้ห่างจากดาราตกกระแสไว้ ระวังเขาเดี๋ยวเลือดสาดใส่เธอตอน ‘ไป’ ขึ้นมาล่ะ!】

【เบบี้: ใครจะเข้าใจบ้างเพื่อนรัก แสงแดดยามเช้าอันสดใส กำลังเล่นเกมวิ่งแข่งกันอยู่ดีๆ จู่ๆ รุ่นพี่วัยเลยห้าสิบพุ่งลงมาจากกำแพงสูงครึ่งตัว แล้วใช้หน้าผากเป็นจุดลงพื้น กลับหัวตีลังกา ‘แผละ’ โขกหัวใส่ฉัน! เพื่อนๆ มีใครรู้บ้างว่าเหตุการณ์แบบนี้ต้องติดคุกไหมอะ? รอคำตอบออนไลน์ ด่วนมาก!】

【ไม่เป็นไร ไม่ไปสวรรค์หรอก】

【……】

บรรยากาศในห้องไลฟ์เต็มไปด้วยความครึกครื้น

สมาชิกแก๊งพี่น้องพากันเข้ามาดูอาการอาจารย์หวง ถึงตอนจบจะมีโมเมนต์เท่ๆ แบบมนุษย์เหินฟ้าหน่อย แต่เพราะระหว่างทางเสียเวลามากเกินไป แถมตอนแรกเบบี้ตกใจจนขยับไม่ออก ความท้าทายของทีมแดงจึงจบลงด้วยความล้มเหลวเป็นธรรมดา

ทุกคนผลัดกันบีบสันจมูกบ้าง เขย่าตัวแรงๆ บ้าง แต่อาจารย์หวงก็ราวกับ “จากไปแล้ว” ไม่มีปฏิกิริยาเลย

ลวี่หมิงก้าวเข้ามา: “หลบหน่อย เดี๋ยวฉันจัดการ!”

“นายจะเป่าปากให้อาจารย์หวงเหรอ?!” เร่อปาเบิกตากว้าง เพราะวัวดำกับพี่เฉากำลังคุยกันอยู่ว่าใครจะเป็นผู้เสียสละทำ

ลวี่หมิง: “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น ฉันมีวิธีดีกว่า”

ทุกคนหันขวับ: “ว่ามาเร็ว!”

“ฉันฉี่เหลือง เดี๋ยวฉันฉีดปลุกอาจารย์หวงให้ตื่นเอง!” ลวี่หมิงพูดพลางหันไปมองเร่อปา แล้วนึกได้ว่าไม่เหมาะ เลยเตือนว่า: “เธอเป็นผู้หญิง เดี๋ยวหลบไปสักพักก่อนนะ!”

เร่อปา: “???”

เบบี้: “???”

พี่ๆ: “!!!”

【ฉี่เหลืองบ้าอะไรของแก ฟังตัวเองพูดอยู่ไหมเนี่ย？】

【เอาความแค้นส่วนตัวมาปะปนงานละสิ!】

【พูดอะไรแบบนี้ต่อหน้าเร่อปากับเบบี้ นายที่กินอยู่ด้วยหน้าตาอย่างเดียว ไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์ไอดอลไว้สักนิดเลยหรือไง?】

【ข้างบน เพิ่งรู้จักดาราตกกระแสวันแรกหรือ? เดาดูสิว่าทำไมถึงเรียกว่าดาราตกกระแส】

“นายเห็นอาจารย์หวงเป็นตัวอะไรกัน?!” อู๋เชียนตวาดถามเสียงดัง “ดาราตกกระแส อาจารย์หวงกลายเป็นแบบนี้ ก็เพราะนายทั้งนั้น! ตอนนี้คนเขายังไม่พ้นขีดอันตราย นายยังมีกะจิตกะใจมายืนพ่นลมปากอยู่ที่นี่อีก!”

“นายมีหัวใจไหม?” อู๋เชียนกล่าวโทษเสียงเข้ม “นายไม่มีหัวใจ!!”

ลวี่หมิง: “ฉันไปทำร้ายใครกัน? อย่างหนึ่งฉันไม่ได้ไปแตะต้องอาจารย์หวง อย่างที่สองก็ไม่ได้ซัดเขา ตลอดทางฉันเชียร์เขาตลอด ถ้าไม่มีฉันยืนโบกธงให้กำลังใจอยู่ข้างหน้า เกรงว่าอาจารย์หวงเดินได้ไม่ถึงสองก้าวเขาล้มเลิกนอนแผ่แล้ว!”

“สรุปเขายังต้องขอบคุณนายด้วยใช่ไหม?!” อู๋เชียนถลึงตา

ลวี่หมิงเยาะ “ไหนๆ นายก็ห่วงอาจารย์หวงนัก งั้นรีบเป่าปากให้เขาเลยสิ!”

อู๋เชียน: ?

“ใช่แล้ว อู๋เชียน นายสนิทกับอาจารย์หวงที่สุด งั้นให้นายทำเถอะ แบบนี้ช้าไปสักวินาทีก็อาจอันตราย ได้เลย เราจะหันหลังไม่มอง!” เบบี้เร่ง

อู๋เชียน: ???

เขากัดฟัน แล้วค่อยๆ ถอยไปยืนหลังสุดของกลุ่ม

“พอจะยกโทษให้คนอื่น นายพูดเป็นฉากๆ แต่พอให้ลงมือทำกลับรีรอ จะเล่นงานฉันนายใส่เต็มข้อ แต่พอให้เสียสละกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ น่าเกลียดจริงๆ !” ลวี่หมิงหัวเราะเย็น

อู๋เชียน: “……”

ลวี่หมิงก้าวขึ้นไปหนึ่งก้าว “งั้นให้ฉันทำเอง”

“อย่าทำหยาบคายนะ!” เร่อปาขวางไว้

ลวี่หมิงยิ้ม “ไม่ต้องห่วง ฉันมีวิธีที่ดีกว่าปลุกอาจารย์หวงให้ฟื้น แน่นอนว่า ทั้งเป็นวิทยาศาสตร์ ได้ผล และดูดีมีหน้าตา!”

ทุกคนเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง จึงหลบทางให้

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงเป็นพืด ลวี่หมิงคุกเข่าลง แล้ว “เพียะเพียะ” ฟาดแก้มอาจารย์หวงที่สลบอยู่ไปสองฉาดใหญ่!

แก้มที่แดงอยู่เดิมของอาจารย์หวงบวมขึ้นมาทันที…

เห็นเฒ่าหลงจื่อนอนแผ่อยู่กับพื้นแล้วก็ยังไม่ฟื้น ลวี่หมิงเลยเพิ่มแรงตบเข้าไปอีก

เพียะ! เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ชั่วพริบตา เสียงตบดังสนั่นต่อเนื่องไม่ขาดสาย

“！！！！！"

ทุกคนช็อกคาที่!

“ภูติผีปีศาจเทพมาร!!” อู๋เชียนตะโกนลั่น

เติ้งเฉาตกใจ “นี่แหละวิธีที่ว่าน่ะเหรอ ทั้งวิทยาศาสตร์ ทั้งได้ผล แถมยังดูดี?”

“ชือชือ ให้ช่วยคน ไม่ได้ให้ฆ่าคนนะ หยุดเดี๋ยวนี้!” เฉินชือชือคว้าแขนลวี่หมิงไว้ “นายตบต่อไปแบบนี้ อาจารย์หวงได้โดนนายตบดับแน่!”

“ไม่ต้องห่วง งานวิจัยบอกว่า คนที่สลบ ถ้าได้กลิ่นอาหารที่ตัวเองชอบมากๆ จะได้สติ อาจารย์หวงชอบกิน ‘ตบหน้าแรงๆ’ ที่สุด ไม่เชื่อไปย้อนดูเทปรายการบ้านเห็ดตอนสุดท้ายได้เลย!”

【เจ้าจงสดับ นี่คือวาจามนุษย์หรือไม่？！】

【ชอบกินตบหน้าแรงๆ แกTMจะให้ฉันขำตายหรือไง?】

【สงสัยหนักมากว่าดาราตกกระแสแค่อยากหาเรื่องตบอาจารย์หวง!】

ทุกคน “ฟึ่บ” หันไปมองอู๋เชียน

“ไม่ใช่ๆ พวกนายจะมองฉันทำไมเล่า ตอนนั้นฉันกินเห็ดอะไรไม่รู้ แล้วมีอาการประสาทหลอนนะโว้ย!” อู๋เชียนด่ากลับ “แล้วเขาพูดเพ้อเจ้อแบบนี้ พวกนายยังเชื่อกันอีก?”

พูดไม่ทันขาดคำ ร่างอาจารย์หวงกระตุกขึ้นมาที ลวี่หมิงสะดุ้งถอยไปยืนกลางวงโดยสัญชาตญาณ ผ่านไป 3 วินาที อาจารย์หวงก็ลืมตาขึ้นอย่างงงๆ

อู๋เชียน: “……”

ทุกคน: “……”

อาจารย์หวงเห็นสีหน้าทุกคนประหลาดๆ ก็อดสงสัยไม่ได้ “พวกเธอทำหน้ากันแบบไหนกันน่ะ?”

“เปล่าครับอาจารย์หวง ท่านไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” ทุกคนพากันปลอบ

อาจารย์หวงลูบแก้มตัวเองที่บวม “ช่วงที่ฉันสลบไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ทำไมรู้สึกหน้าร้อนผ่าวๆ…”

“ไม่เกิดอะไรเลย!” ทุกคนตอบกลบเกลื่อนพร้อมกัน

อู๋เชียนหัวเราะเย็น แล้วคว้าตัวลวี่หมิงไว้แน่น: “อาจารย์หวง ไอ้ดาราตกกระแสเมื่อกี้ฉวยจังหวะที่ท่านเป็นลมมาล้างแค้นส่วนตัว ตบหน้าท่านไปหลายฉาดใหญ่ ผมยืนอยู่ตรงหน้าเห็นชัดเจนแจ่มแจ้ง!”

“???” แววตาอาจารย์หวงแข็งกร้าวขึ้นมาทันที: “ดารา! ตก! กระแส!”

“อาจารย์หวง ผมทำเพื่อช่วยท่านต่างหาก!”

อาจารย์หวงพุ่งใส่ลวี่หมิงดุจหมาป่าหิวโซ:

“ตอนกูวิ่งบนแผ่นกดจุดเมื่อกี้ มึงก็ยืนข้างๆ บ่นงึมงำไม่หยุด พอกูเป็นลมยังกล้ายกมือทำร้ายอีก แม่ง วันนี้กูจะฉีกปากเน่าของมึงให้เละ!”

ลวี่หมิงรีบแก้ต่าง: “อาจารย์หวง ถ้าผมไม่ลงมือ อู๋เชียนก็เตรียมจะเป่าปากให้ท่านแล้วนะ!”

“อาจารย์หวง ท่านก็รู้จักผมนี่ ผมไม่ได้จะทำ!” อู๋เชียนร้อนรนแก้ตัว “ผมเป็นไอดอล ถ้าทำจริง ชีวิตนี้พังยับแน่!”

“ไอดาราตกกระแส แกหยุดตรงนั้นเลย!”

“……”

ทั้งสองไล่ล่ากันรอบลานไปสองรอบ เหล่าหวงที่อายุมากร่างกายเริ่มโรยแรงก็ไล่จับลวี่หมิงไม่ทัน อีกทั้งคนอื่นๆ ก็รีบเข้ามาห้ามปรามด้วยคำพูดดีๆ ความโกรธเต็มอกของเหล่าหวงจึงทิ้งคำว่า “เห็นแก่หน้าคนอื่น” ไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะลงบันไดไป แต่สายตาที่มองลวี่หมิงยังคงแฝงความอาฆาตไม่จาง

ทีมที่สองซึ่งจะขึ้นท้าทายแผ่นกดจุด ย่อมเป็นทีมสีน้ำเงิน

อู๋เชียนหันไปมองลวี่หมิง เตือนเสียงเข้ม: “ไอดาราตกกระแส เดี๋ยวอีกหน่อยปากของนายควรจะหุบไว้ให้ดี!”

“วางใจ ความสัมพันธ์เราสองคนแบบนี้ พี่ชายนี่แหละจะอวยนายให้ชัดเจนแจ่มแจ้ง!”

“ฉันเป็นกระทั่งองค์ชายแห่งเทียนอวี่ ยังต้องให้ไอ้ดาราตกกระแสคดีฉาวดินถล่มวงการอย่างแกมาอวยด้วยเรอะ? มีเวลาว่างนักก็คิดๆ ไว้ก่อนว่าถ้าอีกสองวันต้องถอนตัวจากวงการแล้วจะเอาชีวิตรอดยังไง!”

“งั้นไม่ต้องเสือก!”

“สรุปคือนายห้ามก่อกวนสภาพจิตใจฉัน!”

“ฉันเป็นผู้บรรยาย มีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น!”

“แกมันNM!”

“……”

ปากดีกันไปมาอยู่สองสามประโยค ไม่นานสามคนของทีมเหลืองก็ตกลงลำดับกันได้เรียบร้อย

เพื่อกันไม่ให้ลวี่หมิงเล่นลูกไม้ในด่านแรกอีก วัวดำยักษ์ซึ่งเป็นตัวแทนพลังของทีมรันนิ่งแมนรับหน้าที่ออกสตาร์ตให้สวย ส่วนเฉินชือชือเลือกลงเป็นคนที่สอง ขณะที่อู๋เชียนซึ่งเกรงๆ ลวี่หมิงอยู่ไม่น้อยก็ไปยืนรอที่ลำดับสาม

ปี๊ด!!!

เมื่อผู้กำกับเป่านกหวีด เวลาเริ่มจับทันที!

วัวดำยักษ์พุ่งทะยานราวคนบ้า เม็ดๆ ใต้แผ่นกดจุดที่ฝ่าเท้าส่งความเจ็บแปลบก็ยังทำให้เขาตะเบ็งเสียงโดยสัญชาตญาณ: “อ๊าาาาาา!”

ลวี่หมิงก็เหมือนเดิม หยิบโทรโข่งโหวกเหวกโห่ฮิ้ว ชมเชยความดุเดือดของวัวดำยักษ์ไม่ขาดปาก

หลี่เฉินยิ่งฟังยิ่งคึก ยิ่งโชว์สุดแรงเกิดเข้าไปใหญ่!

ขณะเดียวกัน สมาชิกทีมแดงและทีมสีน้ำเงินคนอื่นๆ ก็ยืนเชียร์กันเสียงดังอยู่ข้างๆ เบบี้กับเร่อปายิ่งส่งสายตาชื่นชมไปทางหลี่เฉิน

“เหล่าหลี่ ลมจะพัดเข้าปากอยู่แล้ว ระวังฟันปลอมหหลุด!”

“นี่คนวิ่งที่ไหนกัน ชัดๆ คือกระทิงป่าคลั่งกำลังอาละวาด!”

“ความเร็วแบบนี้ พวกเขาจะไม่ผ่านรวดเดียวเลยเหรอ?”

เติ้งเฉาและหวังเป่าเฉียงเริ่มกังวล

ยังไงรางวัลก็มีแค่สองชุด ทีมที่ไปถึงจุดหมายภารกิจถัดไปก่อนย่อมได้เลือกของดีที่สุด พวกเขาแน่นอนว่าไม่อยากตามหลัง

“อ๊าวๆๆ วู้ฮู โคตรเจ็บ…” เฉินชือชือซึ่งเป็นคนที่สองกรีดร้องไม่หยุด แต่กระบวนการก็ไม่ได้ติดขัดอะไรมากอยู่ดี ท้ายที่สุดแล้วด่านที่สองไม่ได้ยากถึงกับต้องปีนข้ามสิ่งกีดขวางสูงครึ่งตัวคน และก็ไม่ต้องไปคว้าบาร์เดี่ยวในที่สูงอย่างด่านสาม เห็นชัดว่าออกแบบมาเพื่อสองสาวที่แรงน้อยกว่า

พอถึงคิวอู๋เชียน เขาเพิ่งจะออกตัว ลวี่หมิงก็เริ่มทันที:

“เขามาแล้วๆๆ เชียนเป่าผู้ไม่ยอมแพ้ตลอดชีวิตของฉัน เขากำลังก้าวเดินมาอย่างหนักแน่น!”

ฟังความหนวกหูจากไกลๆ อู๋เชียนสบถ “หมิง÷” ออกมาคำหนึ่ง แล้วพุ่งสุดแรงเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเขานี่แหละคือไอดอลสายฝีมือ ทว่าความฮึกเหิมคงอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที ฝ่าเท้าพอเหยียบลงบนหน่อไม้จิ๋วๆ วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็สะดุดโซเซ แล้วกรีดร้องแหลม “อ๊าววว!!!”

“เจ็บ โคตรเจ็บ!!”

แรงกระตุ้นที่ถาโถมมาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เป้ากางเกงเย็นวาบ เขาเกือบฉี่แตกตรงนั้น!

“เร็วเข้า เวลาเหลือไม่มากแล้ว!”

“เร่งสปีดสิ!”

หลี่เฉินกับเฉินชือชือเร่งตะโกนอยู่ข้างหลังด้วยความร้อนใจ

“เจ็บบบ!” อู๋เชียนตะโกนลั่น

หลี่เฉินตะโกนเร้า: “ฉันรู้ว่าเจ็บ อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ผ่านทีเดียวเลย เร็ว พุ่งเข้าไป!!”

อู๋เชียนจึงได้แต่กลั้นฉี่ สีหน้าเหยเก แล้วออกตัวพุ่งไปข้างหน้าทั้งที่ฝืนความเจ็บสุดๆ