ชื่อเสียงของหลินจือไป๋นั้นสูงส่งจนแต้มสะสมจากการสั่งทำเพลงยังใช้ไม่หมด ตอนนี้เมื่อได้ครอบครองแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์ เขาตัดสินใจเดินหมากครั้งใหญ่

"เฟยหง ฉันต้องการสั่งทำซีรีส์ 5 เรื่อง"

เสียงเตือนดังขึ้น

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับบทละครเรื่อง ‘Unexpectedness’!”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับบทละครเรื่อง ‘นักดาบของฉันเอง’!”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับบทละครเรื่อง ‘ลูปย้อนชะตา’!”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับบทละครเรื่อง ‘ทิวาและราตรี’!”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับบทละครเรื่อง ‘มุมที่ซ่อนอยู่’ (The Bad Kids)!”

หลินจือไป๋ถึงกับปวดฟัน เพราะบทละครแต่ละเรื่องมีคุณภาพสูงมาก แต่แต้มสะสมที่ถูกหักออกก็เจ็บปวดพอกัน

หลังจากนั้น หลินจือไป๋ก็เริ่มวางแผนเกี่ยวกับซีรีส์ทั้งห้าเรื่องนี้

เริ่มจากเรื่อง Unexpectedness

ซีรีส์เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่เนื้อหาแต่ละตอนจบใน 10 นาที มีการสะท้อนชีวิตคนตัวเล็ก ผ่านการเสียดสีสังคมและบทสนทนาสุดฮาพร้อมจุดพลิกผันที่คาดไม่ถึง ในโลกก่อนหน้านี้ซีรีส์นี้สร้างความสำเร็จถล่มทลายด้วยต้นทุนไม่ถึงหนึ่งแสนหยวนต่อตอน แต่สามารถสร้างยอดวิวทะลุหมื่นล้านครั้ง ดังนั้นในโลกนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องกระแสความนิยม

ต่อมาคือ ‘นักดาบของฉันเอง’

ซีรีส์นี้พลิกภาพลักษณ์ของ "ยุทธภพ" จากการต่อสู้เอาชีวิตรอดและความแค้นแสนสาหัส มาสู่เรื่องราวปกติในชีวิตประจำวันด้วยมุกตลกและความใกล้ชิดกับชีวิตคนทั่วไป แถมยังใส่กลิ่นอายยุคอินเทอร์เน็ตลงไป ทำให้เป็นที่รักของคนรุ่นใหม่อย่างแน่นอน

เรื่องที่สามคือ ‘ลูปย้อนชะตา’

ซีรีส์นี้มีการตั้งค่าที่เหนือจริง แต่บทละครกลับแข็งแกร่งไม่ลอยเกินไป ตอนออกอากาศในโลกก่อนหน้า มีฉากและวลีเด็ดที่กลายเป็นไวรัล เช่น "ป้าหม้อไฟ" อีกทั้งยังสร้างความสนใจอย่างล้นหลามในโลกโซเชียล อย่างไรก็ตามกลุ่มผู้ชมหลักจะเป็นวัยรุ่นมากกว่าผู้สูงอายุ

เรื่องที่สี่คือ ‘ทิวาและราตรี’

ซีรีส์เรื่องนี้ตอนออกอากาศในโลกก่อนหน้านี้ก็เงียบเหงา แต่ไม่นานก็กลายเป็นไวรัล และช่วยให้นักแสดงนำอย่าง "พานเยว่หมิง" ที่เคยอยู่ในจุดตกต่ำ กลับมาสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง

สุดท้ายคือ ‘มุมที่ซ่อนอยู่’

ซีรีส์นี้มีฉากประโยคดังอย่าง “คุณคิดว่าผมยังมีโอกาสไหม” และฉากปีนเขาที่กลายเป็นไวรัลไปทั่วอินเทอร์เน็ต เป็นอีกหนึ่งซีรีส์ที่สร้างปรากฏการณ์ในสังคม

หากพูดให้ชัดเจน... ซีรีส์ทั้งห้าเรื่องนี้ ล้วนเป็นซีรีส์ที่สร้างปรากฏการณ์ระดับตำนานในยุคก่อน หลินจือไป๋ต้องวางแผนให้ดีว่าจะถ่ายทำเรื่องไหนก่อน

เริ่มจาก ‘Unexpectedness’ ดีไหม?

เนื่องจากเป็นซีรีส์สั้น ความยากในการถ่ายทำต่ำมาก สามารถถ่ายทำและออนแอร์ไปพร้อมกันได้ ขอเพียงนักแสดงเหมาะสมก็ไม่มีทางที่จะไม่ประสบความสำเร็จ

เรื่องต่อไปคือ ‘นักดาบของฉันเอง’

แค่สร้างฉากโรงเตี๊ยม "ถงฝูเค่อจ้าน" และรวบรวมทีมนักแสดงที่เหมาะสมก็เพียงพอ เพราะซีรีส์นี้เป็นซิทคอมที่เน้นบทสนทนาและสถานการณ์ตลกๆ

ส่วนอีกสามเรื่องนั้น...

มีความยากในการถ่ายทำสูงกว่า หลินจือไป๋วางแผนจะให้ทีมคุนเผิงทำการถ่ายทำเอง ไม่ต้องพึ่งพาสามยักษ์ใหญ่

"เจียงเฉิง นี่คือบทละครเรื่องแรกของเราแล้วนะ"

หลินจือไป๋มอบบทละครให้เจียงเฉิงและสั่งกำชับอย่างชัดเจนว่า

"นักแสดงที่จะเล่นบท 'หวังต้าฉุย' ต้องมีความพิเศษ ต้องมีหน้าตาที่ธรรมดาแต่ดูแล้วมีเสน่ห์ตลกโดยธรรมชาติ"

"ต้นทุนต่อตอนล่ะ?"

"เฉลี่ยประมาณ 150,000 หยวนต่อตอน ห้ามเกินงบมากนัก"

ซีรีส์เรื่องนี้ต้องการบรรยากาศแบบ "โลว์คอสต์" เพื่อรักษาเอกลักษณ์ของมันไว้

หลังจากวางแผนซีรีส์เรื่องแรกเสร็จ หลินจือไป๋ก็เริ่มเขียนบทละครเรื่อง ‘นักดาบของฉันเอง’ ทันที

เขารู้ดีว่าถ้าอยากให้แพลตฟอร์มคุนเผิงสามารถพลิกเกมได้ ต้องสร้างปาฏิหาริย์ด้วยต้นทุนต่ำและคุณภาพสูง!

……

ขณะเดียวกัน

ข่าวการที่คุนเผิงเข้าซื้อ "จี๋เฟิงวิดีโอ" ยังคงถูกพูดถึงอย่างต่อเนื่อง ชาวเน็ตจำนวนมากต่างให้ความสนใจ

“จี๋เฟิงวิดีโอ?”

“ฉันจำได้ว่าเคยสมัครสมาชิกนะ แหล่งรวมหนังเก่าไม่เลว แต่ซีรีส์กับภาพยนตร์ที่ผลิตเองคุณภาพสู้สามยักษ์ใหญ่ไม่ได้เลย”

“รายการวาไรตี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ”

“ถ้าสมัครสมาชิกของเฉินฮวาไปแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องสมัครของจี๋เฟิงอีก”

“หลังจากคุนเผิงเข้าซื้อไป จะช่วยยกระดับคุณภาพวิดีโอได้ไหมนะ?”

“ถ้ายกระดับได้ ฉันก็อาจจะสนใจกลับไปดูอีกครั้ง”

“คุนเผิงเน้นการผลิตเนื้อหา ก็น่าจะพอมีหวังล่ะมั้ง?”

“พวกนายยังอ่อนหัดเกินไป เว็บไซต์วิดีโอออนไลน์มันมีเส้นทางซับซ้อนกว่าที่คิด คุนเผิงไม่มีทางทำสำเร็จหรอก”

“อย่าคาดหวังมากเลย”

ท่ามกลางผู้ใช้งานทั่วไป ยังมีคนที่เข้าใจโครงสร้างตลาดของวงการวิดีโอออนไลน์ พวกเขาเชื่อว่าต่อให้ใครก็ตามจะเข้ามาในสนามนี้ แต่ "สามยักษ์ใหญ่" ได้ผูกขาดตลาดไปแล้ว

...

ทางฝั่งเทียนกวง

หลายคนหัวเราะเยาะกับข่าวนี้

“ต้องยอมรับนะว่าคุนเผิงมีความทะเยอทะยานมาก”

“บุกเข้าสู่วงการเว็บไซต์วิดีโอ? พวกเราเทียนกวงยังเล่นไม่ค่อยเป็นเลย ถูกเฉินฮวาควบคุมอย่างอยู่หมัด”

“สิ่งสำคัญที่สุดของเว็บไซต์วิดีโอคือ ‘คอนเทนต์’ คุนเผิงมีอะไร? จะเอาผลงานที่ร่วมมือกับพวกเรามาลงเหรอ?”

“เอาลงไม่ได้หรอกลิขสิทธิ์อยู่กับเรา อย่าง ‘พิชิต’ ซีรีส์นี้จะปรากฏเฉพาะในเทียนกวงวิดีโอเท่านั้น”

“งั้นคุนเผิงจะไปสู้ยังไงล่ะ? นอกจากพวกเขาจะสร้างทีมงานผลิตซีรีส์และวาไรตี้ของตัวเอง”

“แต่ทีมงานเจ๋งๆ ก็อยู่กับสามเจ้าแล้วนี่”

“พวกเขาจะทำอะไรได้?”

...

ทางฝั่งน่าเซิน

ความคิดเห็นก็ไม่ต่างกันมากนัก

“หนทางเดียวที่ผมคิดออก คือคุนเผิงต้องผลิตซีรีส์และรายการวาไรตี้เอง แต่พวกเขามีศักยภาพพอหรือเปล่า?”

“เนื้อหาดีอย่างเดียวไม่พอหรอก”

“ถ้าไม่มีทีมงานมืออาชีพ ต่อให้บทดีแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์”

“คุนเผิงเก่งเรื่องการผลิตเนื้อหา แต่การบุกวงการเว็บไซต์วิดีโอคือการฆ่าตัวตายชัดๆ”

“ในแง่หนึ่งก็ดีนะ จะได้รู้ว่าจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเองอยู่ตรงไหน แล้วกลับมาร่วมมือกับพวกเราอย่างว่านอนสอนง่าย”

“คิดจะข้ามหัวสามเจ้ายักษ์ใหญ่มาแข่งด้วยตัวเองเหรอ?”

“ไอเดียดี แต่เสียดายที่เว็บไซต์วิดีโอออนไลน์มันโหดร้ายเกินไป”

“สุดท้ายคงขาดทุนย่อยยับแน่ๆ”

...

ทางฝั่งเฉินฮวา

พวกเขายิ่งหัวเราะดังขึ้น

“คุนเผิงนี่ติดใจการท้าทายพวกเราสามยักษ์ใหญ่เข้าแล้วสินะ?”

“ตลาดวิดีโอออนไลน์เป็นขนมเค้กที่พวกเขาจะกัดกินได้ง่ายๆ หรือไง?”

“ตลาดครึ่งหนึ่งอยู่ในมือเฉินฮวา พวกเทียนกวงกับน่าเซินรวมกันยังสู้เราไม่ได้เลย”

“ให้คุนเผิงล้มเหลวสักครั้งก็ไม่เลวหรอก”

“พอพวกเขารู้ว่าตัวเองเป็นใคร พวกเราค่อยยื่นมือไปช่วยก็ยังไม่สาย”

“อีกหน่อยเราอาจจะได้ซื้อกิจการคุนเผิงด้วยซ้ำ”

“ฮ่าฮ่า ตอนนี้คุนเผิงกำลังรุ่งสุดขีด แต่รอให้พวกเขาพลาดก่อนเถอะ พวกเราจะได้ลงมือเก็บกิน”

……

สามค่ายใหญ่ก็คาดเดาได้ว่าคุนเผิงมีความคิดอยากผลิตซีรีส์ของตัวเองอยู่แล้ว เพราะบริษัทนี้เน้นสร้างคอนเทนต์เป็นหลัก

แต่สามค่ายใหญ่ไม่กังวลเลยสักนิด

เพราะในเรื่องนี้มันมีความซับซ้อนและรายละเอียดเยอะแยะมากมาย!

ยกตัวอย่างเช่น "พุ่งทะยาน" ซีรีส์ที่ดังที่สุดของคุนเผิง

ทีมถ่ายทำก็มาจากเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ใช้เงินลงทุนรวมไปกว่า 70 ล้านหยวน และเนื่องจากเฉินฮวามีทีมของตัวเอง มีนักแสดงของตัวเอง รวมถึงทรัพยากรครบวงจร ทำให้ควบคุมต้นทุนได้อย่างถึงที่สุด

แต่ถ้าคุนเผิงจะสร้างทีมของตัวเองเพื่อถ่ายทำซีรีส์เรื่องนี้ล่ะ?

ถ้าไม่มีเงินเกิน 100 ล้านหยวนก็อย่าหวังจะทำได้เลย แถมมันไม่ได้มีแค่เรื่องเงินอย่างเดียว

แล้วคุนเผิงมีทรัพย์สินมากแค่ไหน?

พอจะผลิตซีรีส์แบบ "พุ่งทะยาน" ได้กี่เรื่องกัน?

ยังไม่ต้องพูดถึงว่า ต่อให้คุนเผิงผลิตซีรีส์ที่มีความนิยมใกล้เคียงกับ "พุ่งทะยาน" ได้สองสามเรื่อง มันก็ไม่สามารถกอบกู้เว็บไซต์วิดีโอของพวกเขาได้อยู่ดี

ในระยะสั้นอาจช่วยดึงดูดผู้ใช้งานได้บ้าง

แต่ถ้าจะหวังให้คุนเผิงผลิตซีรีส์ที่มีความนิยมแบบ "พุ่งทะยาน" อย่างต่อเนื่องล่ะ?

มีเงินพอไหม?

มีนักแสดงดังๆ หรือเปล่า?

ไม่มีทั้งเงิน ไม่มีทั้งคน แล้วจะทำยังไง?

แถมบทซีรีส์ระดับพุ่งทะยานก็ไม่ใช่ของหาง่ายเหมือนผักในตลาด นี่ปู๋เย่โหวเป็นเทพเจ้าหรือไงถึงจะผลิต "พุ่งทะยาน" ได้ทุกวัน?