อย่าลืมว่า 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 เป็นเพลงที่ถูกสั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ

ตอนนี้เพลงอื่น ๆ ของหลินจือไป๋สองเพลงได้พุ่งขึ้นไปติด Top 10 บนชาร์ตเพลงใหม่แล้ว

แต่ในทางกลับกัน 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 ซึ่งเป็นเพลงที่แต่งขึ้นโดยเฉพาะสำหรับภาพยนตร์ แถมยังร้องโดยหลินจือไป๋เอง และปล่อยออกมาในเวลาเดียวกัน กลับทำผลงานได้อย่างธรรมดา?

ฝ่ายผู้ว่าจ้างทนไม่ไหวแล้ว

ดังนั้นในคืนวันที่ 5 ตุลาคม ภาพยนตร์ "ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้" จึงปล่อยตัวอย่างออกมา

ใช่แล้ว

บริษัทที่สร้างภาพยนตร์เรื่องนี้ ก็คือผู้ว่าจ้างที่สั่งทำเพลงนี้โดยตรง

เนื้อหาของตัวอย่างหนังนั้น ก็คือการตัดต่อฉากสุดมันส์ในภาพยนตร์ออกมาให้ผู้ชมได้เห็น

ในขณะที่ฉากต่อสู้เดือด ๆ ถูกตัดต่อเข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นฉากการต่อสู้แบบตัวต่อตัว หรือแม้แต่ฉากตะลุมบอนขนาดใหญ่ เพลงประกอบของตัวอย่างหนังก็เล่นเข้ากับจังหวะแบบเป๊ะ ๆ

และแน่นอน เพลงที่ใช้เป็น BGM ในตัวอย่างนี้ก็คือ 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》

“ประกาศศักดาไปทั่วหล้า ข้าจะก้าวไปอย่างอิสระ ผู้คนมากมายต่างชื่นชม!”

“ประกาศศักดาไปทั่วหล้า ข้าจะไม่หันกลับไปมองข้างหลัง!”

“ข้าจะปฏิวัติพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน กำหนดและเขียนกฎของตัวข้าเอง!”

“หมาป่าผู้ดุดัน ดวงตาเปล่งประกายราวกับอสูร!”

เหล่าผู้ที่ชอบดูวิดีโอสั้นต่างรู้กันดี

หากฉากหนังที่มันส์เร้าใจ จับคู่เข้ากับเพลงประกอบที่ใช่แล้วล่ะก็ ผลลัพธ์ที่ได้จะมากกว่าผลรวมของแต่ละส่วน

และเมื่อการตัดต่อของตัวอย่างหนังเรื่องนี้ จับคู่เข้ากับเพลง 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》

มันก็สามารถสร้างเอฟเฟกต์ 1 บวก 1 มากกว่า 2 ขึ้นมาได้จริง ๆ!

ผลลัพธ์ก็คือตัวอย่างหนังนี้สามารถดึงดูดเหล่าแฟน ๆ และชาวเน็ตจำนวนมหาศาลได้อย่างรวดเร็ว!

"โคตรเท่เลย!"

"ทรงผมของพระเอกโคตรคูล! ฉากที่เขายืนสูบบุหรี่ทั้ง ๆ ที่ตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แถมยังมีการซูมอินไปที่สายตาของเขา… แล้วดันพอดีกับท่อน ‘หมาป่าผู้ดุดัน ดวงตาเปล่งประกาย’ อีก โคตรมีฟีลลิ่งเลยว่ะ!"

"ดูแล้วรู้สึกฮึกเหิมโคตร ๆ!"

"ที่สำคัญคือเพลงประกอบแม่งสุดยอดมาก! บิ้วบรรยากาศได้เต็มร้อย!"

"เพลงอะไรน่ะ? ฟังแล้วติดหูมาก!"

"ชื่อเพลง 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 เป็นเพลงที่แต่งขึ้นมาสำหรับหนังเรื่องนี้โดยเฉพาะ ไม่ต้องขอบคุณ"

"ปกติฉันไม่ค่อยชอบหนังแนวแก๊งสเตอร์เท่าไหร่ แต่พอเห็นตัวอย่างนี้แล้ว… ฉันเริ่มอยากไปดูหนังเรื่องนี้แฮะ"

"ฟังเพลงนี้แล้วทำการบ้านเร็วขึ้นเฉยเลย!"

"ตอนแรกฉันฟังแล้วรู้สึกเฉย ๆ นะ แถมยังคิดว่ามันดังเกินไปด้วยซ้ำ… แต่พอเอามาประกอบกับคลิปนี้เท่านั้นแหละ โอ้โห! ความรู้สึกเปลี่ยนไปเลยว่ะ!"

เสียงฮือฮามีมาไม่หยุด

และด้วยการโปรโมตผ่านตัวอย่างหนัง ทำให้เพลง 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 เริ่มมีคนสนใจและดาวน์โหลดมากขึ้น

แต่แค่นี้ยังไม่พอ!

ถ้าจะให้เกิด "การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ" ก็ต้องมี "การสะสมเชิงปริมาณในวงกว้าง!"

หลังจากตัวอย่างหนังถูกปล่อยออกไป เหล่า นักตัดต่อวิดีโอในแพลตฟอร์มต่าง ๆ ก็ได้แรงบันดาลใจทันที

"ไหน ๆ เพลง 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 ก็มันส์ขนาดนี้แล้ว งั้นเราก็ตัดต่อมันเข้ากับฉากหนังแนวแก๊งสเตอร์เรื่องอื่น ๆ ได้เหมือนกันน่ะสิ!"

ผลลัพธ์ก็คือ...

กระแสโหมกระหน่ำทันที!

เหล่าครีเอเตอร์แห่กันมาใช้เพลงนี้เป็น BGM แล้วเอาฉากสุดเดือดจากหนังแนวแก๊งสเตอร์มาตัดต่อเข้าด้วยกัน

โดยเฉพาะจังหวะ "ฉากระดับตำนาน" ที่ต้อง "คอมโบกับท่อนฮุคของเพลง" เพื่อดึงดูดยอดไลก์และยอดวิว!

และวิดีโอที่ได้รับความนิยมสูงสุด มีชื่อว่า "พี่วางมือจากวงการแล้ว แต่ตำนานของพี่ยังถูกเล่าขานในยุทธภพ"

วิดีโอนี้ค่อนข้างมีไอเดียสร้างสรรค์มาก

เจ้าของคลิปได้ทำการตัดต่อฉากของนักแสดงคนเดียวกันจากภาพยนตร์หลายเรื่องมาต่อกัน

เช่น...

มีฉากหนึ่งที่หลานเย่เคยเล่นเป็นนักเลงโรงเรียนในหนังแก๊งสเตอร์เรื่องหนึ่ง

ในฉากนั้น เขานำเหล่านักเรียนเกเรทั้งโรงเรียน ไปตะลุมบอนกับแก๊งนักเลงของโรงเรียนข้าง ๆ

เขาเดินอยู่ด้านหน้าสุด ไหล่พาด ไม้เหล็กสีเงิน ในขณะที่ลูกน้องมากมายนับไม่ถ้วนเดินตามหลัง

สุดท้าย หลังจากการต่อสู้จบลง หลานเย่ก็เป็นฝ่ายชนะ

ทันใดนั้น ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ชะล้างคราบเลือดที่เปื้อนอยู่บนร่างของเขา…

ฉากนี้เท่มาก

เคยทำให้ผู้ชมมากมายนับไม่ถ้วนต้องตกตะลึง

แต่ในวินาทีถัดมา ภาพก็ตัดไปยังอีกเรื่องหนึ่งของหลานเย่

คราวนี้หลานเย่รับบทเป็นเจ้าของร้านขายของชำ รูปลักษณ์ของเขาดูโทรม หนวดเครารุงรัง

ให้ความรู้สึกราวกับว่า หัวโจกที่เคยโดดเด่นที่สุดในโรงเรียนเมื่อวันวาน สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับชีวิต

จากนั้นก็ตัดไปยังฉากของนักแสดงคนอื่น ๆ ด้วยเช่นกัน โดยเป็นการนำฉากจากภาพยนตร์ต่าง ๆ ของพวกเขามารวมกัน

มีช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์

มีช่วงเวลาที่ตกต่ำ

ซึ่งตรงกับธีมของการที่ "พี่ใหญ่ถอนตัวจากยุทธภพ แต่ความรุ่งโรจน์ในอดีตยังคงเจิดจ้า" และแน่นอนว่าเพลงประกอบก็ยังคงเป็น 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 ซึ่งเจ้าของคลิปถึงกับระบุชื่อเพลงเอาไว้โดยเฉพาะ

“เจ้าของคลิปนี่มันอัจฉริยะด้านการตัดต่อชัด ๆ!”

“ยิ่งฟังเพลงนี้ยิ่งติดหู!”

“นี่มันเพลงชาติของแก๊งมาเฟียหรือไง?”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ พระเอกที่หยิ่งผยองทุกคน หรือแม้แต่ตัวร้ายที่ไม่เกรงกลัวสิ่งใด เอาเพลงนี้ไปประกอบแล้วเข้ากันแบบสุด ๆ!”

“พอถึงท่อนฮุคปุ๊บ ก็จะเห็นพระเอกหรือตัวร้ายกำลังไล่อัดคนอย่างเมามัน!”

“ขอชื่อเพลงหน่อย!”

“เพลงชื่อ "กระจกตาที่หายไป"”

“ยุทธภพในอดีตเป็นของพี่ใหญ่ที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนยุทธภพในตอนนี้เป็นสนามเด็กเล่นของพวกสายเติมเงิน”

“《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 ดังขึ้นเมื่อไหร่ พี่ใหญ่ต้องปรากฏตัว!”

การที่มีคลิปเหล่านี้ออกมามากมาย ทำให้ความนิยมของ 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ

และในช่องคอมเมนต์ของวิดีโอที่ใช้เพลงนี้เป็น BGM

คอมเมนต์ที่ว่า "ดาวรุ่งยุคโกลาหลดังขึ้นเมื่อไหร่ พี่ใหญ่ต้องปรากฏตัว" ก็เริ่มมีให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ

ปริมาณที่เพิ่มขึ้นเหล่านี้ ได้ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ!

ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 ก็เริ่มไต่อันดับบนชาร์ตเพลงอย่างรวดเร็ว!

อันดับที่สิบแปด!

อันดับที่สิบห้า!

อันดับที่สิบสี่!

อันดับที่สิบสาม!

เช้าวันที่หกตุลาคม บรรดาผู้ที่ติดตามชาร์ตเพลงใหม่ รวมถึงศิลปินมากมายในวงการดนตรีแห่งฉีโจว ต่างเปิดดูชาร์ตแล้วต้องตกตะลึง

โอ้โห!

เพลง 《ดาวรุ่งยุคโกลาหล》 ของหลินจือไป๋ ไต่ขึ้นมาติด Top 10 พอดี!

“ฮึ่ม!”

“อัน...อันที่สิบ?”

“เดี๋ยว ขอไล่ดูหน่อย...”

“อันดับหนึ่งแต่งโดยหลินจือไป๋ อันดับสองก็แต่งโดยหลินจือไป๋ ยังมีอันดับสี่ อันดับเก้า... แล้วก็อันดับสิบ?”

ห้าเพลง!

ในชาร์ตเพลงใหม่ประจำไตรมาสที่สี่ของฉีโจว เพลงที่ติด Top 10 นั้น มีถึง ห้าเพลง ที่แต่งโดยหลินจือไป๋!

ถาม:

สองเพลงเรียกว่า "เบิ้ลสอง" สามเพลงเรียกว่า "แฮตทริก" สี่เพลงเรียกว่า "ชนะสี่ทิศ" แล้วถ้าห้าเพลงล่ะ?

ห้า! ลูก! สอบ! ผ่าน!

ถูกต้องแล้ว! มีห้าเพลงจากสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงใหม่ นี่แหละที่เรียกว่า "ห้าลูกสอบผ่าน"

เดิมทีสำนวนนี้เป็นคำพูดที่มีที่มา หมายถึงการที่ลูกชายห้าคนของบ้านหนึ่งสามารถสอบผ่านและได้รับตำแหน่งขุนนางพร้อมกัน

แต่พอมาถึงชาร์ตเพลงใหม่ มันหมายถึง "มีคน ๆ หนึ่งที่สามารถครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของชาร์ตเพลงได้ด้วยตัวคนเดียว"

พอคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผลดี

เพราะในวงการเพลงมักพูดกันว่า "บทเพลงก็เหมือนลูกของนักแต่งเพลง"

ในเมื่อเพลงทั้งห้านี้เป็นเหมือน "ลูก" ของหลินจือไป๋

มันก็ไม่ต่างอะไรจากความหมายเดิมของสำนวน "ห้าลูกสอบผ่าน" หรือการที่ลูกชายห้าคนสอบผ่านเข้ารับตำแหน่งขุนนาง!

แต่เมื่อทุกคนเริ่มตระหนักถึงความหมายของ "ห้าลูกสอบผ่าน" ทั้งวงการอินเทอร์เน็ตของฉีโจวก็สั่นสะเทือนในทันที!

ฟึ่บ!

บนแพลตฟอร์มเว่ยซู

หัวข้อที่ติดเทรนด์อันดับหนึ่งในเวลาอันสั้นที่สุดก็คือ #หลินจือไป๋ห้าลูกสอบผ่าน

พูดตามตรง

ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องวัฒนธรรมของฉีโจวหรือศัพท์แสลงในวงการเพลงของที่นี่มาเห็นแฮชแท็กนี้เข้า โดยเฉพาะชาวฉินโจว อาจจะคิดว่าหลินจือไป๋แอบไปมีลูกกับผู้หญิงในฉีโจวถึงห้าคนก็เป็นได้...

เมื่อเปิดเว่ยซูขึ้นมา

เห็นหัวข้อที่ขึ้นเทรนด์อันดับหนึ่งนี้ แม้แต่ตัวหลินจือไป๋เองก็ยังรู้สึกแปลก ๆ

แต่ในขณะที่เขารู้สึกแปลก ฉีโจวทั้งแผ่นดินกลับมีแต่ความตื่นตะลึง!

"หลินจือไป๋?"

"ใช่คนที่ไปออกรายการ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 จากฉินโจวคนนั้นรึเปล่า?"

"ใช่เลย!"

"เขายังเป็นนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของโลกบลูสตาร์อีกด้วย!"

"ไม่ใช่แค่นั้นนะ เขายังเป็นกวีและปราชญ์หนุ่มอันดับหนึ่งของฉินโจวด้วย!"

"มีถึงห้าเพลงในสิบอันดับแรกของชาร์ตเพลงใหม่ ที่มาจากฝีมือของคน ๆ เดียวเนี่ยนะ?"

"นี่มันอัจฉริยะระดับไหนกันเนี่ย!"

"อัจฉริยะระดับสัตว์ประหลาดเลย! โลกนี้มีคนที่เก่งขนาดนี้ได้ยังไง!"

"โว้! พึ่งเข้าใจเลยว่าทำไมสองราชินีแห่งวงการเพลงถึงดูเหมือนจะมีซัมติงกับหลินจือไป๋ คนที่หาได้ยากในรอบร้อยปีแถมยังหน้าตาดีขนาดนี้ ถ้าฉันเป็นผู้หญิงก็คงอดใจไม่ไหวเหมือนกัน!"

ก่อนหน้านี้

อาจจะยังมีชาวฉีโจวที่ไม่เคยได้ยินชื่อของหลินจือไป๋มาก่อน

แต่จากวันนี้เป็นต้นไป แทบไม่มีใครในฉีโจวที่ไม่รู้จักชื่อของหลินจือไป๋อีกแล้ว!

ถึงขั้นที่ว่าสารานุกรมเชียนตู้ของฉีโจว

ก็ได้เพิ่มข้อมูลของหลินจือไป๋เอาไว้อย่างละเอียดมากขึ้น

"หลินจือไป๋" ชาวเมืองซู เมืองใหญ่ของฉินโจว

นักเขียนพู่กันแห่งยุค (ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของบลูสตาร์)

นักธุรกิจ (เจ้าของสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในฉินโจว)

นักวรรณกรรม (กวีเอกและปรมาจารย์ด้านกลอนคู่)

นักร้องและนักแต่งเพลง (ศิลปินที่แต่งและร้องเพลงเอง)

ตัวแทนแห่งวงการดนตรีของฉินโจว

เป็นหลานชายคนสุดท้องของหลินเจามู่ ประธานกลุ่มบริษัทเฉินฮวา หนึ่งในสามบริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดของฉินโจว

ว่ากันว่าเขาคือทายาทที่ถูกกำหนดให้รับช่วงต่อกลุ่มบริษัทนี้ ในองค์กรยังเรียกเขาว่า ‘องค์รัชทายาท’ อีกด้วย...

ประวัติของหลินจือไป๋น่าทึ่งเกินไป!

ยิ่งชาวฉีโจวรู้จักเขามากขึ้น ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาลึกลับจนยากจะหยั่งถึง!

ถ้าไม่ได้เห็นการแสดงของหลินจือไป๋ในรายการวาไรตี้ 《เดินทางสู่ลี่ซาน》 มาก่อน ทุกคนคงคิดว่าข่าวลือต่าง ๆ เป็นแค่การโปรโมตเกินจริงของกลุ่มทุน เพราะประวัติที่ดูเว่อร์ขนาดนี้ ใครได้ยินครั้งแรกก็คงต้องรู้สึกเหลือเชื่อใช่ไหม?

แต่เมื่อทุกคนตระหนักได้ว่าทุกอย่างเป็นความจริง

กระแสความนิยมและการยกย่องในตัวหลินจือไป๋ก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงระดับคลั่งไคล้!

โดยเฉพาะในวงการบันเทิง มีคนถึงกับเอ่ยว่า:

"หลินจือไป๋คู่ควรกับตำแหน่ง ‘ราชาคนที่ห้า’ แห่งวงการบันเทิง!"

ฉีโจวมีสี่ราชาที่เป็นตำนานของวงการบันเทิง

แต่ตอนนี้ มีชาวเน็ตถึงกับขนานนามเขาว่า ‘ราชาคนที่ห้า’ นั่นแสดงให้เห็นว่า ‘ห้าลูกสอบผ่าน’ ของเขามีคุณค่ามากขนาดไหน!

แน่นอน

ถ้าแค่มีความสำเร็จ ‘ห้าลูกสอบผ่าน’ เพียงอย่างเดียว ก็คงยังไม่ถึงกับมีคนเรียกเขาว่าราชาคนที่ห้าได้

เพราะตำแหน่งสี่ราชาเป็นของศิลปินฉีโจวโดยกำเนิด

ในขณะที่หลินจือไป๋เป็น "คนนอก"

การที่ "คนนอก" อย่างเขาได้รับการยอมรับในระดับนี้ ถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก

จากความสำเร็จ "ห้าลูกสอบผ่าน"

หลินจือไป๋ลองคำนวณในใจคร่าว ๆ แล้วว่า ‘สถานะของเขาในฉีโจวตอนนี้ คงเทียบเท่ากับชื่อเสียงของ ลีโอนาร์โด ดิแคพรีโอ ในจีนแผ่นดินใหญ่ในชาติที่แล้ว’

เหตุผลที่เขาสรุปแบบนี้

ก็เพราะตอนนี้ ยอดผู้ชมในไลฟ์สตรีมของเขาสูงถึง 41 ล้านคน

แม้แต่สี่ราชาของฉีโจวเอง ในไลฟ์สตรีมของพวกเขา ก็ยังมีคนดูน้อยกว่าของหลินจือไป๋

มีเพียงไลฟ์ของเย่อิงและฉีเจียนเจียเท่านั้น ที่ยังมีผู้ชมมากกว่าเขา

ถึงแม้ว่าความนิยมในไลฟ์สตรีมจะไม่ได้เป็นตัวชี้วัดสถานะของศิลปินโดยตรง

เพราะบางครั้งศิลปินหรืออินฟลูเอนเซอร์บางคน อาจได้รับความนิยมในช่วงเวลาหนึ่ง เช่น เพลงไวรัลที่ดังเป็นพลุแตก แล้วหายไปในเวลาไม่นาน

แต่ตัวเลขนี้ก็ยังแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าตอนนี้หลินจือไป๋ได้รับความนิยมมากแค่ไหน!

และที่สำคัญ กรณีของหลินจือไป๋ไม่เหมือนกับพวกไวรัลข้ามคืนที่ไร้รากฐาน

เขามีผลงานที่แข็งแกร่งพอที่จะทำให้คนติดตามต่อไป

ขณะนั้น

ในไลฟ์สตรีม มีคนเข้าออกไม่ขาดสาย

【มาตามกระแส นี่คือหลินจือไป๋ เจ้าของตำนาน ‘ห้าลูกสอบผ่าน’ ในชาร์ตเพลงใหม่สินะ?】

【พูดตามตรง นี่มันเรื่องจริงชัด ๆ!】

【ได้ยินมาว่าคุณเป็นราชาแห่งกลอนคู่ของฉินโจวใช่ไหม? ผมมีประโยคขึ้นต้นหนึ่งประโยค ไม่รู้ว่าคุณจะสามารถแต่งกลอนตอบกลับได้ไหม? "หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว"】

【กลอนไม่เท่าไหร่ ได้ยินมาว่าคุณเป็นยอดกวีของฉินโจว? แต่งกลอนสักบทสิ!】

【พวกคุณนี่กำลังทดสอบเศรษฐีของพวกเราอยู่รึเปล่า?】

【ผมอยากเห็นเศรษฐีโชว์ฝีมือเขียนพู่กันมากกว่า】

【เหมือนว่าเศรษฐีจะวาดภาพได้ด้วยนะ เคยเห็นเขาวาดภาพวิวในไลฟ์บนภูเขามาก่อน!】

【โม้หรือเปล่า? คนแบบนี้มีอยู่จริงเหรอ?】

【หลินจือไป๋ ฉันรักคุณ!】

เมื่อมีผู้ชมเยอะขึ้น บรรยากาศในไลฟ์สตรีมก็ยิ่งหลากหลายขึ้น

หลินจือไป๋เองก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อทุกคนได้

ดังนั้น หลังจากเคลียร์งานที่ออฟฟิศเสร็จ เขาก็เลือกตอบคอมเมนต์บางอันเพื่อโต้ตอบกับผู้ชม

“กลอนคู่เหรอ?”

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า

“หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว วรรคขึ้นต้นนี้ ฉันเป็นคนแต่งขึ้นมาเอง ไม่คิดว่าจะโด่งดังมาถึงฉีโจวแล้ว”

【????】

【เวรแล้ว! คุกเข่าให้เลย!】

【ที่แท้กลอนคู่ในตำนานนี้เป็นของเศรษฐีจริง ๆ งั้นเหรอ!】

【ฉันเกือบจะเชื่อว่าไม่ใช่แล้วนะ】

【อย่าเกือบ ไปค้นในเชียนตู้ดูเลย!】

【บ้าเอ๊ย!】

【ของจริงว่ะ!】

ขณะนั้นเอง หลินจือไป๋เห็นคอมเมนต์ในไลฟ์ มีคนส่งกลอนคู่มาให้เขาตอบสิบกว่าบท

เขาจึงโต้กลับไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย

หลังจากตอบครบทุกบทแล้ว

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ความจริงแล้ว ตอนนี้ในฉินโจวไม่มีใครกล้าแข่งกลอนคู่กับผมแล้ว”

พูดตามตรง

ถ้าหากหลินจือไป๋ไม่ได้โต้กลอนสิบกว่าบทได้อย่างง่ายดาย

ถ้าหากเขาไม่ได้เป็นผู้แต่งกลอน ‘หมอกขังตรึงกลางบึงหลิว’ ที่โด่งดังไปถึงฉีโจว

ประโยคที่ว่า ‘ตอนนี้ในฉินโจวไม่มีใครกล้าแข่งกลอนคู่กับผมแล้ว’ ของเขา คงโดนถล่มเละเป็นแน่

เพราะมันฟังดูอวดเก่งเกินไป

ใครจะไปคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานได้ขนาดนั้น?

แต่เพราะเขาได้แสดงความสามารถไปก่อนแล้ว

พอเขาพูดออกมา ทั้งไลฟ์สตรีมกลับไม่มีใครกล้าคัดค้านเลย!

【เห็นได้ชัดเลยว่าเศรษฐีคืออันดับหนึ่งของวงการกลอนคู่จริง ๆ!】

【ติดตามแล้วนะ! เป็นแฟนไปตลอดชีวิตเลย!】

【รู้สึกว่าความรู้ของอาจารย์หลินสามารถกดขี่ทั้งวงการบันเทิงของฉีโจวได้เลย!】

【วันนี้พึ่งเข้าใจว่าอะไรคือ "ตอบได้อย่างคล่องแคล่ว!"】

【พอเปรียบเทียบกับอาจารย์หลินแล้ว อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าดาราหลายคนของฉีโจวดูเป็นพวกไม่รู้หนังสือไปเลย】

แน่นอน

ผู้ชมใหม่บางคนเริ่มยอมรับในตัวเขา แต่ก็ยังมีบางคนที่คอยยุแหย่

【มาแต่งกลอนหน่อย!】

【กลอนคู่ไม่น่าสนใจ】

【ไม่ใช่ว่าคุณเป็นกวีอันดับหนึ่งของฉินโจวเหรอ?】

【“ยอดกวีแห่งฉินโจว” ชื่อเสียงดูยิ่งใหญ่มากเลยนะ!】

หลินจือไป๋ตอบว่า

“การแต่งกลอนนั้นต้องเกิดจากอารมณ์และแรงบันดาลใจ ถ้าฝืนแต่งออกมาในขณะที่นั่งอยู่ในออฟฟิศ ต่อให้เลือกใช้ถ้อยคำหรูหราเพียงใด มันก็จะกลายเป็นแค่คำพูดที่กลวงเปล่า ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ”

แน่นอนว่าเขาแค่พูดไปแบบนั้น

เพราะในหัวของเขามีบทกวีอยู่มากมายจนใช้เท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด

แต่ในไลฟ์สตรีม จำเป็นต้องมีการปูพื้นเสียก่อน

เขาจะไม่ทำตัวให้ดูเหมือนแค่ "อวดเก่งเพื่อให้คนตกตะลึง แล้วดึงดูดผู้ติดตาม" โดยไม่คำนึงถึงหลักการพื้นฐานของศิลปะ

เพราะมีคำกล่าวไว้ว่า:

‘นำหน้าคนทั่วไปครึ่งก้าวคือผู้นำ’

‘นำหน้าคนทั่วไปหนึ่งก้าวคือคนบ้า’

หลินจือไป๋ต้องคุมตัวเองให้ดี อย่าเล่นใหญ่เกินไป

ไม่อย่างนั้น วันหนึ่งอาจจะถูกแบนก็ได้

จนกระทั่งมีคอมเมนต์บางอันเริ่มปรากฏขึ้น

【ข้ออ้างดีนะ แต่แรงบันดาลใจไม่ได้ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมเสมอไปนี่?】

【กลอนก็ไม่จำเป็นต้องพรรณนาถึงธรรมชาติเสมอไปนี่นา แต่งเกี่ยวกับความเศร้าก็ได้ไม่ใช่เหรอ?】

【คุณเป็นคนฉินโจว แต่มาอยู่ในฉีโจว ไม่คิดถึงบ้านเลยเหรอ?】

【ทุกคนล้วนมีความเศร้าในใจ】

【เอาความรู้สึกพวกนี้มาแต่งกลอนไม่ได้หรือไง?】

【อีกอย่าง ไม่มีใครคาดหวังให้คุณแต่งบทกวีที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้นหรอก】

【แค่พอมีระดับหน่อยก็พอแล้ว】

พอเห็นคอมเมนต์พวกนี้

หลินจือไป๋ก็รู้ได้ทันทีว่า ‘การปูพื้นของเขาเสร็จสมบูรณ์แล้ว’

ถ้าไม่ปูพื้นก่อน มันจะดูแปลกเกินไป

เขาจะไม่ทำเหมือนตอนอยู่บนภูเขาลี่ซาน ที่จู่ ๆ ก็ไปถามคนอื่นว่า "คุณรู้ได้ยังไงว่าผมตกปลาได้ 50 จิน?"

แต่ตอนนี้… ทุกอย่างกำลังไปได้สวย

เพราะมีคนมาท้าทายเขาเอง

และไม่ใช่แค่คนเดียว แต่มีหลายคนที่มาท้าทายพร้อมกัน

ในสถานการณ์แบบนี้

หลินจือไป๋สามารถลงมือได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีใครสงสัย!

ดังนั้น

เมื่อเห็นว่ามีคนพยายามยุแหย่และท้าทาย

หลินจือไป๋ก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“หากกลอนบทหนึ่งไม่ได้มาจากแรงบันดาลใจที่แท้จริง มันก็จะไร้ซึ่งความงดงาม แก่นแท้ของมันก็ไม่ต่างอะไรกับ…

‘วัยรุ่นที่ไม่รู้รสชาติของความเศร้าโศก ปีนขึ้นหอคอยสูง เพียงเพื่อฝืนแต่งกลอนว่าเศร้า’”

เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวต่อว่า

“แต่ความเศร้าของผู้ใหญ่… ไม่ได้สามารถเอ่ยออกมาได้ง่าย ๆ

เพราะเมื่อรับรู้รสชาติของความเศร้าอย่างถ่องแท้แล้ว

ต่อให้ต้องการพูด ก็ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร

สุดท้ายก็ได้แค่เงยหน้ามองฟ้า แล้วเอ่ยว่า... ‘อากาศเย็นสบายดีจริง ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงนี้’ เท่านั้นเอง”

【หึหึ】

【แต่งไม่ได้ก็อย่าทำเป็นอวดเก่ง】

【พวกโง่ นี่เป็นครั้งแรกที่ดูไลฟ์ของเศรษฐีเหรอ?】

【เศรษฐีแต่งไปแล้ว แค่พวกขยะพวกนี้ยังไม่รู้ตัวเท่านั้น】

【แต่งอะไร?】

【พี่จะสรุปให้ฟังนะ ดูดี ๆ ล่ะ:

“วัยรุ่นที่ไม่รู้รสชาติของความเศร้าโศก ปีนขึ้นหอคอยสูง เพื่อฝืนแต่งกลอนว่าเศร้า”

“แต่เมื่อเข้าใจถึงความเศร้าอย่างถ่องแท้ กลับอยากพูดแต่พูดไม่ออก อยากพูดแต่ก็ต้องกลืนคำคืนไป สุดท้ายก็ทำได้เพียงพูดว่า ‘อากาศเย็นสบายดีจริง ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงนี้’”】

【เอ่อ... แบบนี้เหรอ?】

【กลาง-เรียบ, กลาง-สูง, เรียบ-เรียบ, สูง-กลาง, สูง-กลาง, เรียบ-เรียบ, กลาง-สูง, เรียบ-กลาง... ลองดูจังหวะสัมผัสของบทกวีนี้หน่อยสิ เข้าใจไหม?】

【บ้าเอ๊ย! สุดยอด!】

มีนักกวีตัวจริงอยู่ในไลฟ์นี้ด้วย!

หลินจือไป๋ตอนแรกคิดว่าอาจต้องอธิบายด้วยตัวเองว่าเขาเพิ่งแต่งบทกวีออกมา

แต่ไม่คิดเลยว่าในไลฟ์จะมี "เซียนตัวจริง" ออกมาอธิบายทุกอย่างอย่างละเอียด แถมยังแจกแจงจังหวะสัมผัสแบบชัดเจน คนที่ไม่เคยศึกษากลอนมาก่อน ไม่มีทางจับได้เร็วขนาดนี้แน่นอน!

“ยอดเยี่ยม”

หลินจือไป๋อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชม “เมื่อกี้คงมีไม่กี่คนที่รู้ว่านี่เป็นบทกวี แต่คนที่ใช้ชื่อ ‘รถยนต์เพื่อเพื่อน’ ในไลฟ์นี้ กลับเข้าใจในทันที คงเป็นยอดกวีตัวจริง”

【ชมเกินไป อาจารย์หลินต่างหากที่เป็นอัจฉริยะทางวรรณกรรม】

เจ้าของชื่อ ‘รถยนต์เพื่อเพื่อน’ ตอบกลับด้วยความสุภาพ

แต่ผู้ชมส่วนใหญ่ในไลฟ์ ไม่ทันสังเกตคอมเมนต์ของเขาในตอนแรก

จนกระทั่งมีหลายคนก็อปข้อความสรุปของ ‘รถยนต์เพื่อเพื่อน’ มาส่งซ้ำอีกครั้ง

ผู้ชมทุกคนก็เริ่มเข้าใจ

ทันใดนั้นเอง ดวงตานับไม่ถ้วนเบิกกว้างขึ้น!

บทกวีนี้ไม่ได้ยากเกินไปสำหรับคนที่เคยอ่านหนังสือมาบ้าง

เพราะเพียงแค่อ่านผ่าน ๆ ก็สามารถเข้าใจความหมายได้

และที่สำคัญ "สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกร่วมได้อย่างลึกซึ้ง!"

"วัยรุ่นที่ไม่รู้รสชาติของความเศร้าโศก ปีนขึ้นหอคอยสูง เพื่อฝืนแต่งกลอนว่าเศร้า"

"แต่เมื่อเข้าใจถึงความเศร้าอย่างถ่องแท้ กลับอยากพูดแต่พูดไม่ออก อยากพูดแต่ก็ต้องกลืนคำคืนไป สุดท้ายก็ทำได้เพียงพูดว่า ‘อากาศเย็นสบายดีจริง ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงนี้’"

ประโยคแรกของบทกวี สะท้อนตัวตนของวัยหนุ่มสาวได้อย่างสมบูรณ์แบบ

คนเราตอนยังเด็ก มักจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ

แค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็รู้สึกเหมือนโลกพังทลาย

บางคนถึงขั้นพยายามหาความเศร้าให้ตัวเอง เพื่อจะได้แต่งกลอนให้ดูเศร้า ทั้งที่บางทียังไม่ได้เจอเรื่องหนักอะไรเลย

แต่สิ่งที่ทำให้บทกวีนี้ ถึงขีดสุดของความเฉียบคม คือ "บทถัดมา"

"แต่เมื่อเข้าใจถึงความเศร้าอย่างถ่องแท้ กลับอยากพูดแต่พูดไม่ออก อยากพูดแต่ก็ต้องกลืนคำคืนไป สุดท้ายก็ทำได้เพียงพูดว่า ‘อากาศเย็นสบายดีจริง ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงนี้’"

เมื่อเติบโตขึ้น เมื่อเผชิญหน้ากับชีวิตจริง

เมื่อรับภาระของครอบครัวไว้บนบ่า

ต่อให้ต้องเจ็บปวด ต่อให้ต้องเลือดตกยางออก

แต่ก็ไม่มีใครบ่นว่าทรมานง่าย ๆ

ทำไมล่ะ?

เพราะผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว

พวกเขารู้ดีว่า "ความทุกข์ต้องกลืนลงไปเอง"

พวกเขารู้ดีว่า "ต่อให้พูดออกไปก็ไม่มีประโยชน์"

และพวกเขายังรู้ดีว่า "หากเผลอแสดงความอ่อนแอให้เห็น คนใกล้ตัวจะเป็นห่วงและกังวลไปด้วย"

ดังนั้น เมื่อมีใครสักคนถามว่า:

“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

ผู้ใหญ่จึงเลือกเบี่ยงเบนหัวข้อ

เลือกพูดในสิ่งที่ไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรง

และสุดท้ายก็เอ่ยขึ้นมาเพียงประโยคเดียว...

"อากาศเย็นสบายดีจริง ๆ ในฤดูใบไม้ร่วงนี้"

【อาจารย์หลิน ผมยอมแล้ว!】

【บทกวีนี้ ฟังแล้วอยากร้องไห้】

【มาอีกแล้ว นักร้องไห้ ฟังเพลงก็ดราม่า ดูหนังก็ร้องไห้ ตอนนี้แค่ฟังบทกวีก็ร้องอีกแล้ว?】

【ตอนเด็ก เวลาถูกใครรังแก เรายังไปหาพ่อแม่ให้ปลอบโยนได้ แต่พอโตขึ้น ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหน เราก็ไม่อยากเล่าให้พวกเขาฟัง เพราะไม่อยากให้พวกเขาต้องกังวล บทกวีนี้ถ่ายทอดความรู้สึกแบบนี้ออกมาได้ชัดเจนมาก ผมเข้าใจเลยว่าทำไมบางคนถึงอยากร้องไห้】

【เพราะเรื่องที่เคยคิดว่าเป็นปัญหาในวัยเด็ก ตอนนี้ดูเหมือนเรื่องเล็กน้อยเหลือเกิน】

【จนกระทั่งโตขึ้น ถึงได้รู้ว่า "ความทุกข์ที่แท้จริง" ของชีวิตคืออะไร】

【บทกวีนี้ไม่ได้พรรณนาถึงธรรมชาติเลย แต่กลับสามารถถ่ายทอดความยากลำบากของชีวิตผู้ใหญ่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ】

【ผมโพสต์ลงอินเทอร์เน็ตแล้ว พี่น้องช่วยกันแชร์ต่อด้วย!】

【ผมแชร์ลงไทม์ไลน์แล้ว งานดีแบบนี้ คนทั้งโลกต้องได้รู้!】

ในช่องคอมเมนต์ มีคนช่วยสรุปสาระของบทกวีอยู่เต็มไปหมด

หลินจือไป๋กล่าวว่า "ชื่อฉันทำนองของบทกวีนี้คือ ‘โฉ่วหนูเอ้อร์’ ส่วนความหมายของมัน ผมจะไม่อธิบาย เพราะงานวรรณกรรมทุกชิ้น ตั้งแต่วินาทีที่ถูกสร้างขึ้น มันก็ไม่ใช่ของผู้แต่งเพียงคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ผู้อ่านทุกคนมีสิทธิ์ในการตีความได้อย่างอิสระ"

หลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม

บทกวี "โฉ่วหนูเอ้อร์-จารึกบนกำแพงเส้นทางป๋อซาน" ของซินชี่จี๋ ที่เขาเพิ่งท่องไป

ความหมายที่แท้จริงของมัน ลึกซึ้งกว่าคำแปลตรงตัวมาก

แต่ในฐานะคนยุคปัจจุบัน

เขาจะไปบอกคนอื่นตรง ๆ ได้อย่างไรว่า

"ความจริงแล้วบทกวีนี้ยังสะท้อนถึงความคับแค้นใจของนักกวีที่ถูกกีดกัน ไม่สามารถทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อชาติบ้านเมืองได้ รวมถึงเป็นการเสียดสีและแสดงความไม่พอใจต่อราชสำนักซ่งใต้"

น่าเสียดาย

งานกวีนิพนธ์หลายชิ้น เมื่อตัดขาดจากบริบทของยุคสมัย ถึงจะยังคงงดงามสะกดใจผู้คน แต่ก็ขาดสิ่งที่ซ่อนอยู่ระหว่างบรรทัดไป

แต่ถึงอย่างนั้น

ถ้าเขาไม่กล่าวบทกวีนี้ออกมา โลกใบนี้ก็จะขาดบทกวีสุดคลาสสิกไปหนึ่งบท

ดังนั้นเขาเลือก "ทิ้งความเสียดายนั้นไป"

ที่สำคัญ

วันนี้เป็นวันสำคัญ

เพราะกระแส "ห้าลูกสอบผ่าน" ทำให้มีผู้ชมใหม่หลั่งไหลเข้ามาในไลฟ์ของเขาเป็นจำนวนมาก

ถ้าเขาไม่งัดของดีออกมาแสดง

แล้วจะรักษากระแสผู้ชมมหาศาลนี้ไว้ได้ยังไง?

ใครจะไปรู้ว่า "ห้าลูกสอบผ่าน" ดึงดูดผู้ชมใหม่เข้ามามากแค่ไหน?

เป้าหมายของหลินจือไป๋ คือ "ทำให้ผู้ชมใหม่อย่างน้อย 80% กลายเป็นแฟนตัวยงของเขา"

เพราะแบบนี้

เขาถึงโชว์ทักษะกลอนคู่

และยกบทกวีของซินชี่จี๋ออกมาท่องให้ฟัง

และตอนนี้ ผลลัพธ์ก็เริ่มแสดงให้เห็น

ผู้ชมใหม่จำนวนมหาศาล ถูกพรสวรรค์ของเขาพิชิตอย่างสมบูรณ์!

หลายคนถึงกับเริ่มนำบทกวีของเขาไปเผยแพร่ตามฟอรั่มต่าง ๆ ของฉีโจว

รวมถึงบนแพลตฟอร์มเว่ยซู

ไลฟ์ของหลินจือไป๋ยังไม่ทันจบ

แต่บทกวีของเขาแพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็วแล้ว!