สำหรับหลินจือไป๋แล้ว การก้าวขึ้นสู่ระดับซูเปอร์สตาร์ของฉินโจวนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน เพราะเขาสั่งสมประสบการณ์และผลงานมามากพอแล้ว ที่เหลือก็แค่เรื่องของเวลาจริงๆ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้มองว่านี่เป็นเรื่องยิ่งใหญ่สักเท่าไร

แต่ถึงอย่างนั้น การผงาดขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของฉินโจวก็ยังเป็นประเด็นสำคัญ

ผลกระทบที่เกิดขึ้นไม่ใช่สิ่งที่จะพูดกันเพียงสามคำสองคำแล้วเข้าใจได้

อันดับแรก ทางฝั่งฉินโจว

ข้อมูลในสารานุกรมเกี่ยวกับหลินจือไป๋ได้ถูกอัปเดตแล้ว

ในหน้าประวัติข้อมูลส่วนตัวของเขา ได้ปรากฏป้ายบ่งบอกตัวตนที่สำคัญสองอย่างเพิ่มขึ้นมา ได้แก่ “พ่อเพลง” “ราชาเพลง”

และบนพื้นฐานสองป้ายนี้ สารานุกรมยังเน้นย้ำว่า

หลินจือไป๋เป็น “พ่อเพลง” และ “ราชาเพลง” ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์วงการเพลงของฉินโจว

ที่จริงจะบอกว่าเป็น ‘พ่อเพลง’ และ ‘ราชาเพลง’ ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของทั่วทั้งบลูสตาร์ก็ยังได้

เพียงแต่ถ้อยคำที่เกี่ยวข้องกับ “สถิติโลก” ต้องได้รับการยอมรับจากหน่วยงานสหพันธ์ทั่วโลกบนบลูสตาร์เสียก่อน ดังนั้นจึงยังไม่ใส่ข้อมูลนี้โดยตรง

พอถึงตอนค่ำ

ทางฝั่งฉีโจวก็ได้อัปเดตข้อมูลเกี่ยวกับหลินจือไป๋เช่นกัน

เนื้อหาในการอัปเดต ไม่ได้พูดถึงแค่หลินจือไป๋ในฐานะราชาเพลงและ “พ่อเพลง” ของฉินโจว แต่ยังระบุว่าเขาเป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนฉีโจวอีกด้วย

เนื่องจาก...

ช่วงบ่ายวันนั้น หลินจือไป๋ได้เข้าร่วมพิธีรับตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนฉีโจวภายใต้การเป็นประธานของหูเหว่ยและสืออวิ๋น เมื่อดำเนินการจดทะเบียนเรียบร้อย เขาก็ได้ใบแต่งตั้งเป็นทางการ

【ขอแสดงความยินดีกับท่านประธาน!】

【คราวนี้ต้องเรียกว่าประธานหลินแล้ว!】

【ฮ่าๆ ท่านประธานสวัสดีครับ!】

【เดิมทีนึกว่าหลินจือไป๋มาฉีโจวเพื่อทำงานในวงการบันเทิง ใครจะคิดว่าเขาจะได้เป็นประธานสมาคมนักเขียนฉีโจว!】

เมื่อหลินจือไป๋เข้ารับตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ ทีมงานรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” แน่นอนว่าย่อมถ่ายทอดสดให้ชมตลอด พอถึงช่วงที่เป็นห้องถ่ายทอดสดของฉีโจว ผู้ชมต่างพากันส่งคอมเมนต์มากมาย

ส่วนทางฉินโจว

ในพื้นที่ถ่ายทอดสดของแพลตฟอร์มคุณเผิง

ผู้ชมของฉินโจวที่เห็นภาพแบบเดียวกันก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ เพราะหลินจือไป๋นั้นมีความสามารถรอบด้านเกินไป

และยิ่งหลากหลายขึ้นเรื่อยๆ

【ให้ไปถล่มวงการบันเทิงฉีโจว สรุปกลายเป็นว่าตัวเองได้เป็นประธานสมาคมนักเขียนฉีโจวแทนซะงั้น?】

【ขำจะตายแล้ว】

【หลินจือไป๋: ผมยึดวงการบันเทิงฉีโจวได้เกือบหมดแล้ว แวะยึดวงการวรรณกรรมฉีโจวสักหน่อยจะเป็นอะไรไป?】

【พิสูจน์แล้วว่าคนเก่งไปที่ไหนก็เก่ง!】

ชาวฉินโจวต่างก็คิดว่าหลินจือไป๋มาที่ฉีโจวก็เพื่อขยายฐานตลาด ทำเพลงอยู่ในวงการบันเทิงของฉีโจว

ใครจะรู้ล่ะว่า

ในขณะที่เขาเล่นอยู่ในวงการบันเทิงฉีโจวไปพร้อมๆ กัน เขายังได้เป็นประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมนักเขียนฉีโจวอีกด้วย

ต้องไม่ลืมว่าสมาคมนักเขียนเป็นหน่วยงานทางการของฉีโจวเชียวนะ

หลินจือไป๋ซึ่งเป็นคนฉินโจวแท้ๆ กลับมีชื่ออยู่ในสมาคมนักเขียนฉีโจว แถมตำแหน่งก็ไม่ได้ต่ำอีกต่างหาก น่าแปลกใจจริงหรือเปล่า?

แต่สำหรับใครที่คุ้นเคยกับหลินจือไป๋ก็คงไม่รู้สึกประหลาดใจนัก

เพราะตัวตนของหลินจือไป๋นั้นหลากหลายมาก เขาเป็นได้ทั้งนักกลอนผู้ละเมียดละไม และก็เป็นได้ทั้งคนติดดินที่ไปขุดผักริมเขาร่วมรายการ ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้เลย

อย่างนี้เอง

หลังรับตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว หลินจือไป๋ก็โบกมือให้กล้อง

ทันใดนั้นสายตาเขาพลันเห็นคอมเมนต์หนึ่งว่า: 【วรรณกรรมเทียบกับวิทยาศาสตร์มันเทียบกันไม่ได้เลย ไม่มีความจำเป็นต้องยกยอวรรณกรรมขนาดนั้น】

หลินจือไป๋ยิ้มแล้วอ่านออกเสียงคอมเมนต์นั้น ก่อนจะพูดว่า

“ถ้าเอาวรรณกรรมไปเทียบกับวิทยาศาสตร์ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรจริงๆ แต่ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของวรรณกรรม อาจจะเป็นตรงที่ว่า มันไม่มีประโยชน์ก็ได้”

ประโยคนี้เป็นคำพูดของ ‘โม่เหยียน’

ความหมายนั้นไม่ได้ลึกซึ้งเกินจะเข้าใจ

สำหรับหลินจือไป๋ เขาเข้าใจว่าคุณค่าของวรรณกรรมอยู่ที่การหล่อหลอมและสร้างอิทธิพลต่อโลกแห่งจิตวิญญาณของมนุษย์

แต่ในโลกวัตถุนิยมแล้ว มันไม่อาจเป็นอาหารหรือเครื่องนุ่งห่มได้

...

หลังจากหลินจือไป๋รับตำแหน่งประธานกิตติมศักดิ์ รายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” ก็ใกล้จะสิ้นสุดช่วงหยุดพักผ่อนเต็มที

ตามปกติ ทุกคนควรจะต้องรวมตัวกันที่ภูเขาลี่ซานอีกครั้ง

แต่พอช่วงหยุดเหลืออีกสองวันสุดท้าย ผู้กำกับก็ประกาศในกลุ่มแชตว่า

“เนื่องจากปัญหาสุขภาพหรือคิวงานต่างๆ ทำให้กู้สิงและเย่เจิ้น รวมถึงเย่จวินจี๋กับหรงอีหลาง ทั้ง 4 ท่าน ต้องขอถอนตัวจากรายการ ‘เดินทางสู่ลี่ซาน’ อย่างน่าเสียดาย”

โอ้โห!

สี่ราชา ไปแล้วสาม แถมศิลปินระดับทวีปอย่างหรงอีหลางก็ไปด้วย!

ข่าวนี้ทำให้ทุกคนในกลุ่มแชตอึ้งกันไปหมด ปฏิกิริยาแรกคือรายการคงจะไปไม่รอดแล้วมั้ง

ส่วนเหตุผลที่ว่าป่วยหรือมีปัญหาคิวงานจริงหรือไม่ ก็ไม่มีใครเชื่อแม้แต่จุดเล็กๆ

ไม่เอาน่า!

คนในวงการที่คร่ำหวอดมานาน จะเดาไม่ได้หรือว่าทำไมคนพวกนี้เลือกถอนตัว?

อย่างเย่เจิ้น

ใครๆ ก็รู้ว่าเขาชอบฉีเจียนเจีย

แต่ช่วงนี้ ฉีเจียนเจียเอาแต่ดูถ่ายทอดสดของหลินจือไป๋ทั้งวัน...

ที่สำคัญคือฉีเจียนเจียเองก็กำลังถ่ายทอดสดอยู่ด้วย แฟนๆ เลยได้เห็นภาพเธอนั่งดูหลินจือไป๋ราวกับซ้อนตุ๊กตา พอเห็นแล้วจะไม่เข้าใจได้ยังไง?

ส่วนกู้สิง

ใครๆ ก็รู้ว่าเขาเป็น “ติ่ง” ของเย่อิง

แต่เย่อิงในรายการแทบจะเกาะติดหลินจือไป๋แจ เล่นเอาคนที่คอยตามดูเธอมาตลอดได้แต่อ่อนใจ

พอรู้ว่ายังไงก็ตามก็ไม่มีหวัง แบบนี้ใครจะอยากตามต่อ?

สำหรับหรงอีหลาง แต่แรกก็มีปมขัดแย้งกับหลินจือไป๋ตั้งแต่เทปแรกแล้ว ถอนตัวแบบนี้ก็ไม่แปลก

ใครจะอยู่เป็นเครื่องรองรับการถูกหลินจือไป๋จัดการซ้ำไปซ้ำมา?

ส่วนเย่จวินจี๋ก็อาจจะถอนตัวเพราะเป็นเพื่อนกับหรงอีหลาง หรือไม่ก็เพราะเคยแพ้หลินจือไป๋มาก่อน เลยอยู่ไปก็อึดอัดใจ

พอคิดแบบนี้ บรรดาผู้เข้าร่วมที่เหลืออยู่ก็อดขำไม่ได้

เหมือนทั้งสี่คนถอนตัวจะเกี่ยวข้องกับหลินจือไป๋ไม่น้อย

แต่แน่นอนว่าทุกคนเข้าใจเหตุผลอีกข้อหนึ่งด้วย

นอกจากเรื่องส่วนตัวแล้ว จริงๆ อาจเป็นเพราะการอยู่ในรายการนี้ไม่สามารถสร้างประโยชน์ได้มากพอ

ตั้งแต่เริ่มอัดรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” มานี้

คนที่ได้ประโยชน์สูงสุด ดูเหมือนจะเป็นหลินจือไป๋คนเดียว!

แต่ไหนแต่ไรมาคิดว่าเป็นการประชันกันระหว่างสี่ศิลปินระดับซูเปอร์สตาร์ สุดท้ายกลับเป็นการเปิดทางให้คนหน้าใหม่จากฉินโจวที่มาแบบไกลๆ ได้แจ้งเกิดอย่างยิ่งใหญ่

จะว่าไปแล้วต้นตอก็เพราะหลินจือไป๋นั่นแหละ

แต่ทุกคนคิดแค่ในใจ ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ เพราะสี่คนที่ถอนตัวยังอยู่ในกลุ่ม

หลังผู้กำกับประกาศในกลุ่มเสร็จ ทั้งสี่คนก็ทยอยเข้ามาคอมเมนต์

เย่เจิ้น: “ต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับ ที่ไม่ได้อยู่ร่วมสนุกจนจบ”

กู้สิง: “ติดงานอื่นที่ทางทีมรับไว้ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว เลยไม่มีทางเลือก ต้องขอถอนตัวก่อน ขอโทษจริงๆ ไว้เจอกันครับ (คารวะ)”

เย่จวินจี๋: “ปวดหลัง ต้องรักษาตัว ไว้มีโอกาสค่อยร่วมงานกันใหม่ (ถอนใจ)”

หรงอีหลาง: “ขออภัยด้วยครับ!”

ทุกคนต่างก็แสดงความเข้าใจ ไม่มีใครอยากมีปัญหาถึงขั้นแตกหัก ยังไงวงการนี้ก็ต้องเจอกันอีกในวันข้างหน้า เก็บไมตรีไว้บ้างย่อมดีกว่า

หลังจากนั้น

ผู้กำกับจึงสร้างกรุ๊ปใหม่

และจงใจไม่ดึงสี่คนที่ออกจากรายการเข้ามาในกรุ๊ป

แล้วพอเข้ากรุ๊ปใหม่ ผู้กำกับก็แจ้งว่า “ตามแผนเดิม พวกคุณจะต้องกลับไปใช้ชีวิตที่ภูเขาลี่ซานต่อ แล้วอีกสองวันค่อยมีเกมใหม่ แต่พอเกิดสถานการณ์แบบนี้ เราคงต้องใช้วิธีเดิมคือแยกกันถ่ายทอดสดแล้วล่ะ บางครั้งอาจมอบหมายภารกิจให้พวกคุณทำบ้าง”

“เท่ากับได้พักใช่ไหม?”

หลานเย่พิมพ์แท็กถามผู้กำกับ

ผู้กำกับส่งอีโมจิคนเช็ดเหงื่อกลับมา “มันก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วนี่นา พวกคุณไม่ใช่แขกรับเชิญธรรมดาทั่วไป แต่ละคนล้วนมีภาระงานของตัวเองมากมาย จะให้ทุ่มเวลามาอยู่ที่ภูเขาลี่ซานเพื่ออัดรายการทั้งหมดก็เป็นไปไม่ได้ แบบนี้ก็ดีแล้วละ”

อย่างน้อยหลินจือไป๋ก็ยังมีความร้อนแรงในกระแสอยู่!

แม้ดาราดังคับฟ้าอย่างสามราชาจะออกไป แต่เรตติ้งของหลินจือไป๋ก็ยังถล่มทลาย เขาโด่งดังสุดๆ ในตอนนี้

ถึงขนาดที่ว่าฉีเจียนเจียกับเย่อิง สองนักร้องระดับตัวท็อปของฉีโจว เมื่อเทียบเรื่องกระแสในห้องไลฟ์แล้ว ยังเป็นรองหลินจือไป๋เล็กน้อย เพราะเขาสร้างความบันเทิงและกระแสได้จัดเต็มจริงๆ

...

ทุกอย่างคลาดเคลื่อนไปจากแผนที่วางไว้แต่แรก

เมื่อไม่ได้ไปภูเขาลี่ซานอีก หลินจือไป๋ก็อดคิดไม่ได้ว่า

เงินในมือที่ไว้ใช้เป็น “เหรียญดอกท้อ” สำหรับกิจกรรมของรายการ ก็ดูเหมือนจะไม่มีโอกาสใช้ซะแล้ว

แต่ก็ไม่เป็นไร

ที่หลินจือไป๋ยอมเข้าร่วมรายการนี้

เป้าหมายหลักก็คือ ใช้รายการเป็นช่องทางให้ชาวฉีโจวได้ทำความรู้จักเขา

ตอนนี้ผลลัพธ์ก็บรรลุเป้าหมายแล้ว

ส่วนแขกรับเชิญจะอยู่ต่อหรือถอนตัว หลินจือไป๋เองก็ไม่ใส่ใจ

สุดท้ายเขารู้สึกว่ารูปแบบการถ่ายทอดสดเหมือนในช่วงนี้ก็ดีอยู่แล้ว

เพราะเหตุว่ารูปแบบนี้แหละ ที่ช่วยให้ความนิยมของหลินจือไป๋พุ่งกระฉูดในเวลาอันรวดเร็ว

ถ้าไม่ได้อาศัยแรงส่งของรายการนี้ เขาจะไปหาพื้นที่สปอตไลต์ใหญ่ขนาดนี้จากไหน?

ถึงขนาดว่าหลินจือไป๋เริ่มวางแผนไว้ว่า ถ้าเขา “พิชิต” ฉีโจวเรียบร้อยแล้ว คราวหน้าไปทวีปหน้า จะหาโอกาสแบบรวดเร็วทันใจในการไต่ระดับชื่อเสียงให้มีฐานเพิ่มขึ้นยังไงดี?

คราวหน้าคงไม่มีรายการที่บังเอิญเข้าทางเหมือน “เดินทางสู่ลี่ซาน” อีกแล้ว

ว่าแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลังรายการประกาศข่าวการถอนตัวกะทันหันของแขกรับเชิญหลายคนอย่างเป็นทางการ ผู้ชมก็พากันประหลาดใจไม่น้อย เพราะแน่นอนว่าย่อมมีผลกระทบต่อกระแสโดยรวมของรายการ

แต่พักนี้กระแสของหลินจือไป๋มาแรงมาก บวกกับแขกรับเชิญอีกหลายคนที่ยังอยู่ก็เป็นตัวท็อปเหมือนกัน จึงไม่ได้ถือว่าร้ายแรงถึงขั้นรายการแย่ลง เพราะรูปแบบการถ่ายทอดสดก็ทำให้ทุกคนแยกไปทำงานของตนเองอยู่แล้ว

“อย่างน้อยรายการก็ใกล้จบแล้วสินะ”

หลินจือไป๋นั่งอยู่ในรถที่กำลังแล่นไป บอกกับคนดูในไลฟ์ระหว่างคุยเล่น แล้วก็ถอนใจเบาๆ จนทำให้ผู้ชมส่วนหนึ่งรู้สึกไม่พอใจ

【จะจบแล้วเหรอ?】

【ไม่เอาน่า!】

【ฉันยังดูไม่จุใจเลย!】

【ใช่เลย! เคยชินกับการดูไลฟ์ของเขาแล้ว!】

【พอจบแล้ว คุณก็ยังถ่ายทอดสดต่อได้ไม่ใช่เหรอ? เวลาคุณก็จะยิ่งยืดหยุ่น!】

สิ่งที่ผู้ชมพูดก็มีเหตุผลอยู่

หลินจือไป๋หัวเราะ “พวกคุณพูดแล้วผมก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ถ้ารายการจบไป ผมก็ยังถ่ายทอดสดเองได้อยู่ดี หากทุกคนอยากดูกันจริงๆ แต่บางเรื่องในชีวิตประจำวันที่ไม่น่าสนใจ ผมก็คงไม่ถ่ายทอดสดตลอดเวลาเหมือนตอนนี้ เพราะชีวิตเราควรต้องมีพื้นที่ส่วนตัวด้วย”

ไม่ใช่แค่พูดเอาใจ

หลินจือไป๋รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เขาเริ่มสนุกกับการถ่ายทอดสดในรูปแบบนี้ดีเหมือนกัน แม้รายการจบไป เขาก็อาจจะเปิดไลฟ์ต่อเองเป็นครั้งคราว หรือเอาแนวนี้ติดตัวไปใช้ยังทวีปหน้าก็ได้!

ใครบอกว่าคนถ่ายทอดสดต้องเป็นเน็ตไอดอลเท่านั้น?

ถ้าเนื้อหาในไลฟ์เจ๋งพอ ก็ยังดึงดูดผู้ชมได้มหาศาล!

แล้วในจังหวะที่คุยกันเพลิน เลขาคนสนิทก็จอดรถข้างทาง บอกหลินจือไป๋ว่า

“ถึงแล้วค่ะ ตัวแทนหลิน”

หลินจือไป๋พยักหน้าลงจากรถ แต่เพราะมีตากล้องตามถ่ายมาด้วย จึงดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างอย่างไม่คาดคิด

“หลินจือไป๋!”

“อ๊า!”

“ตัวจริงหล่อมาก!”

“ไม่คิดว่าจะเจอเขา!”

“มือถืออยู่ไหน?”

“รีบถ่ายเร็ว!”

“ท่านประธานคะ หนูรักคุณ!”

“อยากคลอดลูกให้เลย!”

เสียงกรี๊ดร้องดังลั่น บางคนถึงกับตะโกนถ้อยคำแปลกๆ จนหลินจือไป๋แอบหน้าเจื่อน

เมื่อผู้คนเห็นดาราดังขนาดนี้ ก็แสดงออกกันอย่างจริงจัง ประกอบกับช่วงนี้ชื่อเสียงหลินจือไป๋ในฉีโจวก็พุ่งกระฉูด ทำให้บริเวณโดยรอบแทบเป็นอัมพาต คนแทบทุกคนจำเขาได้

“ท่านตัวแทนหลิน จากนี้ถ้าคุณจะออกไปไหน คงต้องมีบอดี้การ์ดด้วยแล้ว”

อู๋เสวียนกับทีมงานรายการช่วยกันรักษาความสงบเรียบร้อยบริเวณนั้น

หลินจือไป๋พยักหน้า กล่าวกับกล้องว่า “วันนี้ผมออกมาตัวเปล่าไปหน่อย ไม่คิดเลยว่าความนิยมในฉีโจวจะสูงแบบนี้”

【นี่คือที่ไหนน่ะ?】

【เหมือนร้านหนังสือหลานซินที่เมืองเซินเฉิง?】

【ใช่ฝั่งหยวนเหอหรือเปล่า!】

【บ้านฉันอยู่แถวนั้น!】

【ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!】

【อิจฉาคนแถวนั้นเลย】

【นี่มันได้เจอหลินจือไป๋ตัวเป็นๆ เลยนะ!】

【หลินจือไป๋มาที่นี่ทำอะไร?】

วันนี้หลินจือไป๋ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า ไม่มีใครรู้ว่าเขาตั้งใจมาทำอะไร

บรรดายามของห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ ก็ออกมาช่วยกันเพราะได้รับแจ้งว่ามีดาราดังมาถ่ายทำรายการ จึงต้องช่วยดูแลความปลอดภัย

หลินจือไป๋เดินเข้าไปในร้านหนังสือหลานซิน

นี่คือเป้าหมายของเขาในวันนี้

พอเดินเข้ามาแล้ว หลินจือไป๋ก็ยิ้มเจื่อน “ไม่คิดว่าเรื่องจะวุ่นวายแบบนี้ ที่จริงผมแค่อยากมาที่ร้านหนังสือเพื่อแนะนำหนังสือให้ทุกคน ถ้ารู้ก่อนคงแนะนำจากที่บ้านไปแล้ว”

ก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋ก็เคยออกนอกบ้านถ่ายรายการ

และก็เคยเจอคนจำได้เหมือนกัน

แต่ไม่เคยโดนรุมล้อมใหญ่โตขนาดนี้

คาดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้รับความนิยมล้นหลามในฉีโจวถึงเพียงนี้

ในไลฟ์มีคนจำนวนไม่น้อยที่เชียร์สนุกคึกคัก

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปยังชั้นวางหนังสือเล่มหนึ่ง

เขาหยิบหนังสือขึ้นมา ยิ้มแล้วพูดว่า

“เล่มแรกที่ผมจะขอแนะนำก็คือ ‘มังกรหยก’ ครับ”

ที่เป็นเช่นนี้เพราะก่อนหน้านี้ หลินจือไป๋ได้บรรลุข้อตกลงกับหูเหว่ยและสืออวิ๋น ว่าจะดึงเอานิยายของปู๋เย่โหวและนักเขียนอีกสองคนในสังกัดสำนักพิมพ์เฉินฮวาไปตีพิมพ์จัดจำหน่ายที่ฉีโจว

และวันนี้

หนังสือเหล่านั้นเพิ่งวางจำหน่ายวันแรก

นี่คือเหตุผลที่หลินจือไป๋มาที่นี่ตั้งแต่เช้า

เพื่อใช้ชื่อเสียงของเขาในฉีโจว โปรโมตผลงานของปู๋เย่โหว

แนะนำ “มังกรหยก” จบแล้ว เขาก็หยิบ “ตำนานศึกเทพอินทรี” ขึ้นมาชูต่อ

“เล่มนี้เป็นภาคต่อของมังกรหยก ผมเองก็ขอแนะนำอย่างยิ่ง ใครที่ไม่ได้เป็นคอนิยายกำลังภายใน ก็ยังอยากให้ลองอ่านดู เพราะมันไม่เหมือนนิยายกำลังภายในทั่วไป แต่ถ้าไม่ชอบแนวกำลังภายในจริงๆ ก็ยังมีเล่มนี้ครับ”

พูดแล้ว

หลินจือไป๋ก็หยิบ “รวมเรื่องสั้นปู๋เย่โหว” ขึ้นมา ก่อนจะเปิดเผยแพร่มาที่ปกใน

“เราจะเห็นคำโปรยในหน้าแรกของเล่ม ผมอ่านให้ฟังนะครับ: ‘ราตรีอันมืดมิดมอบดวงตาที่ดำสนิทให้แก่ผม แต่ผมกลับใช้มันเพื่อค้นหาแสงสว่าง’”

【ฮ่าๆ โฆษณาแบบโต้งๆ เลยนะ คิดว่าเราไม่เห็นสำนักพิมพ์เฉินฮวาตรงปกหลังหรือยังไง นี่มันสำนักพิมพ์ของนายเองนี่นา!】

【ฮ่าๆๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้】

【ซื้อก็ได้!】

【ประโยคที่ว่า ราตรีอันมืดมิด... ฉันนึกถึงเวอร์ชันล้อว่า: ‘แต่ผมกลับใช้มันมองบนใส่’ ซะงั้น】

【อย่าตบมุกสิ ฉันว่าต้นฉบับก็เพราะดีนะ ถ้าหลินจือไป๋แนะนำ ก็คงไม่แย่หรอก ซื้ออยู่แล้วล่ะ】

【ทั้งหมดนี่ผู้เขียนชื่อ “ปู๋เย่โหว” เหมือนกันหมด?】

【ฉันเป็นคนฉินโจว จำได้ว่าหลินจือไป๋เคยพูดถึงปู๋เย่โหวมาก่อน บอกว่าเขาเก่งมาก】

【ฉันนึกออกแล้ว!】

【เคยพูดจริงๆ ด้วย!】

【หลินจือไป๋เคยอวยปู๋เย่โหวด้วยว่า เป็นคนมีฝีมือ!】

ปล่อยให้คอมเมนต์ผ่านไป

หลินจือไป๋ก็หยิบนิยายอีกเล่ม เช่น “ความลับ” ที่เขาเคยแต่งในช่วงแรกๆ และมีความยาวไม่มากนัก

“แต่ก็ต้องบอกไว้ก่อนนะครับว่า บางเรื่องในผลงานของปู๋เย่โหวอาจรุนแรงสักหน่อย โดยเฉพาะพวกเรื่องสั้น รวมถึง ‘ความลับ’ ที่มีความพิเศษอยู่บ้าง ถ้าอยากอ่านนิยายแนวละมุนหัวใจ ผมแนะนำเล่มนี้ครับ”

จากนั้น

หลินจือไป๋ก็หยิบ “ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ” ของปู๋เย่โหว ขึ้นมา “นี่ถือเป็นนิยายที่อบอุ่นที่สุดในบรรดาผลงานทั้งหมดของปู๋เย่โหว”

【มีแค่นี้เหรอ?】

【ดูเหมือนไม่เยอะนะ】

【ฉันสนใจ ‘ปาฎิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ นี่นะ มันเกี่ยวกับอะไร?】

【อยากลองอ่านมังกรหยกดู】

หลินจือไป๋หัวเราะ “ถ้าคิดว่าเท่านี้ยังไม่พอ ก็ลองดูผลงานของนักเขียนอีกสองท่านที่อยู่สังกัดสำนักพิมพ์เฉินฮวาของเราด้วยก็ได้...”

เขาจึงแนะนำงานเขียนของนักเขียนอีกสองคนที่เหลือในสังกัดคร่าวๆ อีกที เพราะเขาเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์ จำเป็นต้องช่วยโปรโมตนักเขียนคนอื่นด้วย

หลังจากนั้น หลินจือไป๋ก็เดินไปยังโซนหนังสือการ์ตูน

ร้านหลานซินมีแผนกมังงะโดยเฉพาะ

นี่คือเหตุผลที่หลินจือไป๋มาร้านนี้

“บางคนอาจไม่ชอบนิยาย แต่อยากอ่านการ์ตูน งั้นผมขอแนะนำเล่มนี้เลยครับ”

พูดแล้ว

หลินจือไป๋หยิบ “วันพีซ” ขึ้นมา

“นี่เป็นมังงะแนวโชเน็นที่กำลังฮอตที่สุดในฉินโจวตอนนี้ ลายเส้นมีเอกลักษณ์มาก ผมอ่านอยู่ตลอดเหมือนกัน ใครที่ชอบการ์ตูนแนวนี้ ห้ามพลาดเด็ดขาด ผู้เขียนก็คือปู๋เย่โหวอีกนั่นแหละ เขาเป็นทั้งนักเขียนและนักวาดการ์ตูน คล้ายๆ ผมที่ทำหลายอย่างได้”

ตอนท้ายพูดแซวตัวเอง

ผู้ชมในไลฟ์เลยพากันหัวเราะ

【สุดยอดแฮะ เป็นนักเขียนและนักวาดไปพร้อมกัน】

【ที่สำคัญการ์ตูนเรื่องนี้หลินจือไป๋บอกว่าฮิตที่สุดในฉินโจวนะ】

【เริ่มสนใจแล้วสิ】

【เจ้าโหวนี่จะทำได้ทุกอย่างเหมือนที่คุณทำได้หรือเปล่านะ?】

【คุณแต่งเพลงตามคำสั่งได้ นี่ถ้าให้เขียนนิยายตามคำขอได้ด้วยจะไม่เทพไปหน่อยเหรอ?】

“เขียนนิยายตามคำขอ?”

หลินจือไป๋เห็นคอมเมนต์นี้ก็ชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม “ดูเหมือนบางคนจะไม่ถูกใจนิยายของปู๋เย่โหวเท่าไรนะครับ ถ้าอย่างนั้น ผมลองเสนอแบบนี้ดีไหม: คุณอยากอ่านนิยายแนวไหน ก็พิมพ์บอกในไลฟ์มาได้เลย เดี๋ยวผมให้ปู๋เย่โหวเขียนให้ตามแนวที่พวกคุณอยากอ่านก็แล้วกัน เพราะนอกจากผมจะเป็นเพื่อนเขา ยังเป็นนายจ้างเขาในฐานะเจ้าของสำนักพิมพ์ด้วย ผมมั่นใจว่าเขาแต่งได้แน่นอน”

【พูดจริงเหรอเนี่ย?】

【อย่าล้อเล่นน่า!】

【ฮ่าๆๆๆ】

【ปู๋เย่โหว: คุณหลินครับ คุณเองก็สุดจัดแล้วนะ ผมไม่ใช่คุณนะ ที่ใครขออะไรคุณก็แต่งเพลงให้น่ะ!】

คนดูพากันไม่เชื่อ

นึกว่าเขาแค่พูดตลกเพื่อโฆษณา

แต่หลินจือไป๋ตั้งใจอยากปั่นกระแสให้ปู๋เย่โหวจริง จึงพูดต่อ

“ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ตั้งแต่ตอนนี้เลย ทุกคนช่วยกันพิมพ์นิยายแนวที่สนใจขึ้นมาได้เลย จะให้เขียนแนวไหนก็ได้ ผมจะสั่งให้เขาแต่งได้ทั้งนั้น เพราะเขาเป็นนักเขียนในสังกัดผม ผมเชื่อว่าเขาจัดการได้ทุกแนว”

ทันใดนั้น

คอมเมนต์วิ่งผ่านตาไม่หยุด บ้างก็ว่าประวัติศาสตร์ บ้างก็ว่าไซไฟ บ้างก็ว่าแฟนตาซี บ้างก็ว่าเกมออนไลน์ ฯลฯ

หลินจือไป๋เลยพูด “มีทั้งไซไฟ ทั้งประวัติศาสตร์ หลายแนวเกินไป ช่วยรวมเป็นแนวเดียวกันหน่อยสิครับ”

จากนั้นปรากฏคอมเมนต์จุดกระแสว่า

【ถ้าคุณมั่นใจจริง ก็ให้เขาแต่ง ‘วรรณกรรมสำหรับเด็ก’ สิ!】

วรรณกรรมสำหรับเด็ก?

ความคิดเห็นนี้เล่นเอาคนอื่นงงไปเลย

หลินจือไป๋กำลังจะพูดต่อ แต่ไม่รู้เป็นอะไร คนในแชตพากันพิมพ์ซ้ำคำว่า “วรรณกรรมสำหรับเด็ก” เต็มไปหมด

ดูเหมือนว่าทุกคนเห็นตรงกัน ว่างานที่น่าจะเป็นไปไม่ได้ที่สุด สำหรับนักเขียนอย่างปู๋เย่โหว ก็คือวรรณกรรมสำหรับเด็ก

“นี่ทุกคนพิมพ์แต่วรรณกรรมสำหรับเด็กเหรอ?”

หลินจือไป๋ยิ้ม “หมายความว่าให้เขาแต่งนิยายแนวเทพนิยายหรือเปล่าครับ?”

【ไม่แน่เสมอไป】

【เอาแบบเด็กอ่านได้ด้วย ก็เหมาะกับเด็กโตด้วยก็ยิ่งดี】

【ผู้ใหญ่ก็อ่านได้ด้วยก็ดีนะ】

【พวกคุณยิ่งพูด ยิ่งดูเลอะเทอะแล้ว!】

หลายคนก็คิดว่าเกินจริง หรือแค่อยากแกล้งหยอกกันสนุกๆ เพราะไม่มีใครเชื่อจริงจังว่าจะให้ปู๋เย่โหวมานั่งแต่งวรรณกรรมสำหรับเด็กได้

แต่หลินจือไป๋กลับฉุกคิดได้ ว่ามีผลงานบางเรื่องที่สอดคล้องกับเงื่อนไขนี้จริง

อย่างเช่น “แฮร์รี่พอตเตอร์” ถือเป็นวรรณกรรมเยาวชนที่ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ก็อ่านได้ เป็นแนวแฟนตาซี เนื้อหาก็ไม่ได้เด็กเกินไป

พอคิดถึงตรงนี้

หลินจือไป๋เลยพูดว่า

“เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนอยากได้แบบนี้ งั้นลองให้ปู๋เย่โหวแต่งวรรณกรรมสำหรับเด็กสักเรื่องดีไหมล่ะ?”

【เอาจริงเหรอ?】

【จะไหวเหรอ?】

【ปู๋เย่โหวเคยแต่งแนวเด็กบ้างไหม?】

【ฉันเป็นคนฉินโจว บอกได้เลยว่าเขาไม่เคยแต่งงานแนวเด็กมาก่อน เขาเป็นนักเขียนสายโหดเลยนะ!】

【แต่ก่อนงานเขาออกแนวดาร์กๆ นะ เด็กอ่านแล้วสติอาจพังเลยก็ได้】

【พวกเธอไม่รู้อะไร ปู๋เย่โหวเป็นนักเขียนจิตวิปริต!】

【ใช่ บางเรื่องของเขามีบรรยากาศมืดมนมาก ให้เขามาแต่งวรรณกรรมสำหรับเด็กมันนึกภาพไม่ออกเลย】

【แนวทางต่างกันเกินไป ใครจะเชื่อว่าเขียนได้?】

【จริงๆ หลินจือไป๋อาจพูดเล่น】

คนที่รู้จักปู๋เย่โหวกับคนที่ไม่รู้จัก ก็ล้วนแต่บอกว่า “เป็นไปไม่ได้” กันทั้งนั้น

เพราะหลินจือไป๋พูดเรื่องนี้ง่ายเกินไป เหมือนกับปู๋เย่โหวจะหยิบจับอะไรก็ได้ โดยไม่มีข้อจำกัด

จนคนฟังคิดว่าเขากำลังพูดเล่น

“ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ ยังไงก็ลองไปอ่านนิยายของปู๋เย่โหวกันก่อน แล้วพออ่านจบเมื่อไหร่ เดี๋ยวเขาก็คงเขียนผลงานเรื่องใหม่สำหรับเด็กจบพอดี เขาเป็นนักเขียนที่เขียนได้เร็วมากนะ ช่วงนี้ผมคงขอตัวเลิกไลฟ์เร็วหน่อย เพราะมีงานต้องจัดการ ก็หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ”

ที่ว่ามีงานก็คือ...

ใส่หน้ากากแล้วลงมือเขียนเอง!

หลินจือไป๋มั่นใจ

ถ้าแค่เอา “แฮร์รี่พอตเตอร์” มาเขียน พร้อมกับมีการปูพื้นโปรโมตแล้วละก็ ต้องดังระเบิดในฉีโจวแน่นอน!