วันที่ 6 ธันวาคม ค.ศ. 2028 เวลา 10:00 น.

การประกวดอาร์นูโว ซึ่งเป็นการประกวดศิลปะที่มีเงินรางวัลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ กำลังจะปิดฉากลง

การยกเลิกระบบคณะกรรมการตัดสิน หันมาใช้ระบบโหวต จำนวนผู้เข้าชมรวม 13 ล้านคน (รวมผู้ชมผ่านนิทรรศการเสมือน) ฯลฯ ทำให้การประกวดอาร์นูโวกลายเป็นกระแสใหญ่มาตั้งแต่ก่อนเปิดงาน และเป็นเทศกาลศิลปะที่ทำสถิติฮิตที่สุดในทศวรรษ 2020

อย่างไรก็ดี ของดีมักมีเคราะห์แฝง

เพราะให้โหวตได้สูงสุดคนละสิบผลงาน แนวโน้มจึงเป็นว่า เมื่อเลือกงานที่ชอบแล้ว โหวตที่เหลือมักจะเทไปหาศิลปินดังบางคน

ผลคือ เจตนารมณ์เดิมของงานที่ตั้งอยู่บนการเข้าร่วมแบบไม่เปิดเผยตัวจางลงไปบ้าง

และเดเมียน คาร์เตอร์ ผู้คว้าอันดับหนึ่งจากผลงาน <การลาจาก> แซงหน้า <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ที่ครองอันดับ 1–2 ต่อเนื่องมา 4 วัน ก็ประกาศถอนตัว โดยอ้างความรู้สึกรับผิดชอบต่อประเด็นดังกล่าว

└พิธีปิดเริ่มกี่โมง?

└สองทุ่ม

└งั้นยังอีกนานเลย ㅠㅠ

└สุดท้ายแชมป์ก็คือ <ความงาม> นั่นแหละ

└เสียดาย <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ไม่น้อย ท้ายๆ เร่งตามมาเยอะแล้วเชียว

└<ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ควรได้รับการยอมรับจริงๆ ถึงจะมีการคาดเดา แต่ก็ยังไม่รู้ชัดๆ ว่าเป็นใคร

└เดเมียน คาร์เตอร์ ทำเรื่องเท่มากนะ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก็คว้าแชมป์ได้อยู่แล้ว แต่พอถอนตัวปุ๊บ ความงามกับระลอกคลื่นฤดูร้อนก็ได้ที่ 1–2 เลย

└อืออือ คนพวกนั้นคงรู้สึกขอบคุณเดเมียน คาร์เตอร์ แหละ

└แต่ไอ้นี่มันอะไร?

└อะไร?

└[อ็องรี มาร์โซ บุกอาละวาดที่แถลงข่าว]

└[อ็องรี มาร์โซเดือดกับคำประกาศถอนตัวของเดเมียน คาร์เตอร์ “เดเมียน คาร์เตอร์ ดูหมิ่นทุกคนที่เกี่ยวข้องกับการประกวดอาร์นูโว”]

└พี่เราเป็นอะไรของเขาเนี่ย

└จะว่าไปก็ไม่ใช่การดูหมิ่นหรอกมั้ง?

└มุมของอ็องรี เขาเตรียมงานมาดี พอมาถอนตัวกลางคันก็อาจน้อยใจได้แหละ

└แต่เล่นวุ่นวายขนาดนั้นก็ดูจะเกินไปหน่อยนะ…… แถมเดเมียน คาร์เตอร์ยังทำให้เจตนารมณ์ของงานกลับมาตรงทางระดับหนึ่งด้วยซ้ำ

└อืออือ ศิลปินของความงามกับระลอกคลื่นฤดูร้อนไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร แล้วได้ครองที่ 1–2 แบบนี้ อ็องรีควรเป็นฝ่ายขอบคุณเดเมียนมากกว่า

“นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย?”

คิมจีอู ที่ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อทำข่าวพิธีปิด กำลังเช็กกระแสสังคมอยู่ก็เผลอหลุดคำสบถออกมา

ในบรรดางานอันดับต้นๆ มีเพียงสองผลงานคือ <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เท่านั้นที่ยังคงไม่เปิดเผยตัว

แต่ตอนนี้กลับถูกมองว่า การที่อ็องรี มาร์โซและโกฮุนถูกยกให้เป็นแชมป์กับรองแชมป์ เป็นผลจากความเอื้อเฟื้อของเดเมียน คาร์เตอร์

“ไร้สาระสิ้นดี”

คิมจีอูมั่นใจว่า ถ้าโกฮุนกับอ็องรี มาร์โซเปิดเผยว่าผลงานไหนเป็นของตัวเอง พวกเขาจะกวาดคะแนนทิ้งห่างจนเทียบกับงานอื่นไม่ติดอยู่ดี

“มันเกินไปหน่อยนะคะ”

อีอินโฮ นักข่าวที่ยืนข้างๆ ก็ส่ายหน้า

“จะบอกว่า <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> สำเร็จเพราะเดเมียน คาร์เตอร์เนี่ย พูดไม่เข้าท่าชัดๆ นะ”

เป็นอย่างที่อีอินโฮว่ามาเลย

<ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ที่กลายเป็นกระแสตั้งแต่วันแรก คือผลงานที่มีคนไปชมมากที่สุดในงานประกวด

เรื่องนี้ตรวจสอบได้จากหน้าอีเวนต์ในแอปพลิเคชันทางการของการประกวดอาร์นูโว

ด้วยกิจกรรม “ตามหาผลงาน” ที่มิเชล พลาตินีริเริ่ม ทำให้มีการบันทึกจำนวนผู้เข้าชมแต่ละชิ้นงานไว้

ผู้ที่ชม <ความงาม> และ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> มีจำนวน 13,002,955 คน คิดเป็น 99.8% ของผู้เข้าชมทั้งหมด

มากกว่ายอดของ <การลาจาก> โดยเดเมียน คาร์เตอร์ ซึ่งทำไว้ 7,947,698 คนอย่างทิ้งห่าง

ทั้งปริมาณการค้นหา จำนวนผู้เข้าชม และแม้แต่คะแนนโหวตที่เทเข้ามาในวันที่ 6 และ 7 <ความงาม> กับ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ก็เหนือกว่าทุกตัวเลขแบบขาดลอย

“ขอฉันสักครู่นะ”

คิมจีอูหยิบโน้ตบุ๊กออกมา แล้วนอกจากบทความพิเศษที่จะลงวันนี้ ก็สร้างไฟล์ใหม่ขึ้นมาอีกไฟล์

แม้จะเป็นนักข่าวธรรมดาๆ ของนิตยสารที่ดีแค่อยู่รอดไม่ถูกปิดตัว แต่เธอก็ไม่อาจนั่งดูสถานการณ์ที่ถูกบิดเบือนเฉยๆ ได้

อีอินโฮจิบกาแฟร้อน พลางมองคิมจีอูที่เริ่มตั้งสมาธิพิมพ์ต้นฉบับอย่างรวดเร็ว แม้รอบข้างจะอึกทึกแค่ไหนก็ตาม

* * *

มิเชล พลาตินีไปที่คฤหาสน์มาร์โซ

“……อ็องรี?”

เธอตั้งใจจะไปร่วมพิธีปิดในค่ำวันนี้ด้วยกัน แต่กลับพบว่าอ็องรี มาร์โซยังไม่เปลี่ยนเสื้อผ้า แถมกำลังดื่มเหล้าอยู่

พอเห็นเขาหยิบขวดคอนยักที่พร่องไปครึ่งหนึ่งขึ้นมา เธอก็รีบห้าม

“คิดจะทำอะไรของคุณ ดื่มไปตั้งเยอะแล้วนะ”

มิเชลนึกว่าอ็องรีคงเมาหนัก จึงหันหน้าหนี

ทว่าแววตาของอ็องรี มาร์โซกลับไม่ตกเลยสักนิด

มันเต็มไปด้วยความโกรธ ราวกับพร้อมจะก่อเรื่องเดี๋ยวนั้น

“เป็นอะไรไป”

อ็องรี มาร์โซไม่ตอบ กลับพยายามจะคว้าคอนยักคืนจากมือที่เธอแย่งไป

มิเชลก็พอเดาออกว่าเขาเป็นอะไร

คนซื่อๆ แสนรักของเธอเป็นคนที่รู้จักรักษาศักดิ์ศรี

ถึงจะแพ้ ก็เอาความพ่ายแพ้นั้นมาเป็นพลังผลักดันตัวเองให้ก้าวข้ามคู่แข่งให้ได้ในที่สุด

ถ้า <ความงาม> พลาดแชมป์เพราะพ่ายให้ <การลาจาก> ของเดเมียน คาร์เตอร์ เขาก็จะคว้าผลลัพธ์ที่ดีกว่าให้ได้ในคราวหน้า

ความพ่ายแพ้ทำลายศักดิ์ศรีของเขาไม่ได้

เหตุที่เขาเดือดดาล เป็นเพราะคนมองว่า <ความงาม> ได้แชมป์เพราะเดเมียน คาร์เตอร์ถอนตัว

สำหรับอ็องรี มาร์โซผู้หยิ่งในศักดิ์ศรี นั่นคือความอัปยศที่ทนไม่ได้

“ฉันรินให้นะ”

มิเชลรินเหล้าเติมแก้วให้เขา

อ็องรีเงยหน้าขึ้น

“บอกไม่ให้ดื่ม ยังไงคุณก็จะดื่มอยู่ดีนี่นา”

มิเชลยักไหล่

ถึงจะดูแปลกๆ บางครั้งเพราะความเป็นคนหัวดื้อ แต่เธอเชื่อว่าเขาไม่ใช่คนไร้สาระขนาดจะทำลายตัวเองเพราะเรื่องแค่นี้

เขาเป็นคนที่ทำได้ด้วยตัวเองอยู่แล้ว

เพราะเชื่อใจและรักเขาขนาดนั้น เธอจึงไม่เอ่ยตักเตือน

มีเพียงแค่ปลอบโยนเท่านั้น

อ็องรี มาร์โซยกเหล้าขึ้นดื่ม สูดดมกลิ่นอย่างลึกซึ้งแล้วค่อยผ่อนลมหายใจออก

“หนึ่งล้านยูโร”

เป็นเงินรางวัลชนะเลิศของการประกวด

“นั่นสิ ถ้าเป็นแบบนี้ก็จะได้เงินหนึ่งล้านยูโรสินะ?”

หนึ่งล้านยูโร สำหรับเขาแล้ว มีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันนัก

แต่สำหรับเขาที่อยากชนะโกฮุนในการแข่งขัน มันย่อมมีความหมายพิเศษ

“เงินเท่านี้ซื้อได้หนึ่งอย่าง”

“อะไรล่ะ?”

มิเชลสงสัยว่าอ็องรีจะซื้ออะไรมาให้เธอเป็นของขวัญ

คนที่อยากได้อะไรก็ได้เสมออย่างเขา พอชนะโกฮุนแล้วจะให้ของขวัญอะไรกับตัวเองนั้น เธอคาดเดาได้ยาก

“มิสไซล์”

“……หา?”

“โทมาฮอว์กหนึ่งลูก ราวๆ 1.3 ล้านดอลลาร์”

มิเชลกระพริบตา

ถึงอ็องรีจะมีรสนิยมแปลกอยู่บ้าง แต่คราวนี้ยากจะเข้าใจจริงๆ แถมยังสงสัยด้วยว่าคนทั่วไปจะซื้อของแบบนั้นได้หรือเปล่า

“ระเบิดบ้านไอ้หมอนั่นให้พังยับไปเลย”

มิเชลถึงกับขำแห้งเพราะพูดไม่ออก เวลามีแค่สองคน เขามักจะหลุดมุกแบบนี้ออกมาบ้างเป็นบางครั้ง

“พอเถอะ ต่อให้ล้อเล่นก็อย่าพูดแบบนั้น เพราะพอคุณพูดแล้วมันเหมือนเอาจริง”

อ็องรี มาร์โซยกคอนยักจิบอีกคำ

“……เอาจริงเหรอ?”

อ็องรีเคาะโต๊ะสามครั้ง บนโต๊ะกระจกก็มีหน้าต่างอินเตอร์เน็ตเด้งขึ้นมา

“อ่านดูสิ”

มิเชลดึงหน้าจอเข้ามาใกล้ แล้วเริ่มอ่านข่าว

[จาเร็ด แซทชี ก่อตั้งมูลนิธิเพื่อศิลปิน]

เจ้าของแซทชีแกลเลอรี จาเร็ด แซทชี ได้ก่อตั้งมูลนิธิ ไดมอน เพื่อสนับสนุนการฟื้นฟูศิลปะร่วมสมัยของสหราชอาณาจักร

[เดเมียน คาร์เตอร์ จัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกที่แซทชีแกลเลอรี]

ศิลปินชาวสหราชอาณาจักร เดเมียน คาร์เตอร์ จัดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกในชีวิต

ผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ ที่อัดแน่นด้วยปรัชญาอันลึกซึ้งว่าด้วยชีวิตและความตาย สามารถชมได้ที่แซทชีแกลเลอรีเป็นเวลา 2 สัปดาห์ ตั้งแต่วันที่ 19

วันที่ของสองข่าวห่างกันหนึ่งสัปดาห์พอดี

“แม้ในตอนนั้นเดเมียน คาร์เตอร์จะยังไม่มีผลงานอื่นเป็นชิ้นเป็นอัน แต่ <นิรันดร์> ก็ถูกประมูลไปในราคา 50 ล้านปอนด์”

“จำได้” มิเชล พลาตินีรู้จักนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของเดเมียน คาร์เตอร์ดีอยู่แล้ว ผลงาน <นิรันดร์> ของเดเมียน คาร์เตอร์ ที่จัดแสดงที่นั่น ต่อมาก็ถูกประมูลที่ซอเธอบีส์ อังกฤษ ในราคา 50 ล้านปอนด์ ทุบสถิติราคาสูงสุดของปีนั้น

ตอนนั้นแม้แต่มิเชลที่ยังเด็กก็ยังจำได้ว่ากลายเป็นกระแสฮือฮาแค่ไหน

“ดูจากสถานการณ์แล้วต้องมองว่า มูลนิธิไดมอนเป็นฝ่ายอุปถัมภ์เดเมียน คาร์เตอร์ แล้วก็จัดให้มีนิทรรศการที่แซทชีแกลเลอรีใช่ไหม”

“จริงด้วยสิ”

มิเชลพยักหน้า

แค่อ่านไม่กี่ข่าวก็รู้แล้วว่ามูลนิธิไดมอนให้การประเมินเดเมียน คาร์เตอร์ ซึ่งยังโนเนมอยู่ในตอนนั้น ไว้สูงมาก

การตัดสินใจของพวกเขาถูกต้อง และผลงาน <นิรันดร์> ที่เปิดตัวในนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกก็ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

นั่นคือจุดเริ่มต้นของเดเมียน คาร์เตอร์ ศิลปินร่วมสมัยผู้เป็นตัวแทนของสหราชอาณาจักร

“แล้วนี่ทำไม?”

มิเชลถาม

ถึงจะน่าทึ่ง แต่เธออยากรู้เหตุผลที่ต้องไปให้ความสำคัญกับเรื่องเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน

“ในมูลนิธิไดมอนนั้นมีคนชื่อเจย์ โจปลิงอยู่ คนๆ นั้นตอนนี้เหมือนจะลาออกไปแล้ว”

อ็องรีหยิบรูปหนึ่งให้ดู

เป็นรูปถ่ายวันก่อตั้งมูลนิธิไดมอนในอดีต

“แถวหน้า ตรงกลาง ผู้ชายที่ยืนข้างๆ จาเร็ด แซทชี จำได้ไหม?”

มิเชลเลื่อนสายตาไปดู

แม้จะเป็นรูปเก่ามาก แต่ก็ดูออกว่าผู้ชายคนนั้นคือเจย์ โจปลิง

หน้าตาเขาแทบไม่เปลี่ยน ไม่ว่าจะตอนนี้หรือเมื่อ 18 ปีก่อน

“อ๋อ”

มิเชลนึกถึงบทสนทนาที่คุยกับอ็องรี มาร์โซเมื่อวาน

อ็องรีเคยโกรธที่เจย์ โจปลิงปฏิเสธความเกี่ยวข้องกับเดเมียน คาร์เตอร์ แถมยังขัดขวางการติดต่อระหว่างกัน

“จริงด้วย แปลกนะ ถ้าเป็นกรรมการขององค์กรผู้สนับสนุน ไม่น่าจะไม่รู้”

“ไม่ใช่อย่างนั้น”

อ็องรี มาร์โซเปิดข่าวอีกชิ้นหนึ่งให้ดู

[นิรันดร์ เคาะขายที่ 50 ล้านปอนด์]

ที่ซอเธอบีส์ อังกฤษ ผลงาน <นิรันดร์> ของเดเมียน คาร์เตอร์ ถูกเคาะขายที่ 50 ล้านปอนด์

ผู้ซื้อคือเจย์ โจปลิง เจ้าของแกลเลอรีแบล็กคิวบ์ และสมาชิกสภาเมืองลอนดอน

เจย์ โจปลิงกล่าวว่า ชีวิตกำลังมุ่งหน้าไปสู่ความตายจึงทรงคุณค่า และได้แนะนำว่า <นิรันดร์> เป็นผลงานพิเศษ

“หือ?”

คนที่ซื้อ <นิรันดร์> คือเจย์ โจปลิง ซึ่งเคยสังกัดมูลนิธิไดมอน ผู้ให้การสนับสนุนเดเมียน คาร์เตอร์นั่นเอง

“นี่มันยังไงกัน แบบนี้เป็นไปได้ด้วยเหรอ?”

ตามสามัญสำนึกไม่น่าจะยอมรับได้

ถึงกฎหมายจะไม่ห้ามผู้สนับสนุนซื้อผลงานของศิลปินที่ตนสนับสนุน แต่ถ้าเรื่องแพร่ออกไปในวงการศิลปะที่แคบมาก ก็อาจลุกลามเป็นปัญหาใหญ่ได้

“มันเกิดขึ้นได้จริงๆ”

อ็องรี มาร์โซเข้าเว็บไซต์ของมูลนิธิไดมอน

ดูตรงไหนก็ไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับเจย์ โจปลิงเลย

แม้จะค้นหาคำว่ามูลนิธิไดมอนควบคู่กับเจย์ โจปลิง ก็ไม่มีบทความไหนที่ชี้ถึงความเชื่อมโยงระหว่างทั้งสอง

“เจย์ โจปลิงมีความเกี่ยวข้องกับมูลนิธิไดมอนแน่นอน ไม่อย่างนั้นในรูปถ่ายที่ระลึกวันก่อตั้ง เขาคงไม่ยืนอยู่ข้างประธานบอร์ดหรอก”

“อืม”

“แต่ยกเว้นรูปนี้แล้ว ไม่มีบันทึกตรงไหนเลยที่เชื่อมมูลนิธิไดมอนกับเจย์ โจปลิงเข้าด้วยกัน”

“อาจตั้งใจปกปิดก็ได้”

“ใช่”

มิเชลเพ่งดูรูปอีกครั้ง

“ทำไมต้องทำแบบนั้นล่ะ”

“ต้องหาคำตอบให้ได้”

“เพราะไม่อยากโดนซุบซิบนินทา?”

“มีความเป็นไปได้”

อ็องรีพยักหน้า

ถ้าเจย์ โจปลิงลังเลจะซื้อ <นิรันดร์> เพราะตำแหน่งของตัวเอง เขาก็อาจตั้งใจปกปิดเรื่องที่เกี่ยวข้องทั้งหมด

ตอนนั้นเขาเป็นสมาชิกสภาเมืองลอนดอน และไม่กี่ปีก่อนหน้านั้นก็เคยเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร ในฐานะนักการเมือง เขาอาจอยากหลีกเลี่ยงข่าวลือที่ไม่จำเป็น

“ได้รูปนี้มายังไง”

“ลุงเชวาซงไง คนที่ยืนอยู่แถวหน้าซ้ายสุด”

มิเชลเลื่อนสายตาไป

คุณลุงพุงโตคาดสายเอี๊ยมคนนั้นไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว แต่กลับเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างผอม ดูเฉลียวฉลาดและหนุ่มแน่นยืนอยู่แทน

“ตายละ”

“แกบอกว่าไปงานแสดงความยินดีมา แล้วก็ได้จับมือกับเจย์ โจปลิงด้วย”

“อือ”

มิเชลครุ่นคิดอีกครั้ง

ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่ความพยายามปกปิดเรื่องที่เกี่ยวกับเดเมียน คาร์เตอร์ของเจย์ โจปลิงชวนให้น่าสงสัย

อ็องรี มาร์โซเปิดข่าวอีกชิ้นให้ดู

“ตอนที่ <นิรันดร์> เคาะขาย 50 ล้านปอนด์ ฉันลองเช็กราคางานอื่นๆ ที่ขายในงานเดียวกัน”

มิเชลถึงกับขยี้ตา

ในนิทรรศการที่มีการซื้อขายด้วยตัวเลขเป็นสถิตินั้น กลับไม่มีผลงานชิ้นอื่นถูกขายเลย

“ชิ้นอื่นขายไม่ออกซักชิ้น?”

อ็องรี มาร์โซยกแก้วขึ้น

“ถ้าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ก็คงไม่เป็นปัญหาใหญ่”

“...แต่ถ้าเป็นความตั้งใจของใครบางคนล่ะ?”

“ใช่”

อ็องรี มาร์โซวางแก้วแล้วเอ่ยว่า

“ละครเวทีทั้งนั้น”

* * *

1) Daemon: ไดมอน สิ่งกึ่งเทพกึ่งมนุษย์ในตำนานกรีกโบราณ