"ใกล้จะพังกันทั้งบริษัทแล้ว แต่ก็ยังคิดเอาตัวรอดคนเดียว"

เหวินซิงฮุยคิดในใจด้วยความเดือดดาล หลังเห็น หลิวต้าซือ ที่เคยเลียแข้งเลียขาให้เขามาตลอด กลับทำตัวเหมือนไม่เคยรู้จักกัน และหนีหัวซุกหัวซุนตั้งแต่มีปัญหา

"ถ้าผ่านเรื่องนี้ไปได้ ฉันจะไม่ปล่อยให้แกอยู่สบายแน่!"

แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาแก้แค้น เหวินซิงฮุยรู้ดีว่าถ้าอยากเอาตัวรอด ก็ต้องหา เฉินหยู คนเดียวเท่านั้น

หลังจากตั้งสติได้ เขาก็หยิบมือถือโทรหาเฉินหยูทันที

“เฉินหยู เรื่องที่แล้วฉันผิดเอง คุณตั้งเงื่อนไขมาเลย จะให้ชดใช้ยังไงฉันก็ยอม!”

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธปนข่มกลั้น

“อ้าว คุณผิดเรื่องอะไรเหรอ?”

เสียงของเฉินหยูตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“ผิดเพราะใช้วิธีชั่วร้ายสูบเอาพลังฟ้าโชคดีจากแผ่นดินของคนอื่นงั้นเหรอ? หรือผิดเพราะโทรมาขู่ผม? หรือที่ส่งคนมาจะเผาคลินิกผมให้วอดวาย?”

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้แทงทะลุใจจนเหวินซิงฮุยแทบคลั่ง แต่เขาไม่มีทางเลือก ต้องกดความโกรธเอาไว้

“เฉินหยู บางเรื่องเราปล่อยผ่านได้ไหม? คุณอยากได้อะไรบอกมาเลย ฉันยอมทุกอย่าง”

เฉินหยูหัวเราะเบาๆ ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถ้าเมื่อวานคุณพูดกับผมดีๆ แบบนี้ คุณก็คงไม่ต้องมาตีอกชกหัวแบบนี้หรอก”

“แต่คุณไม่ฟังคำเตือนของผม ดันไปเลือกชนกำแพงหัวทิ่มด้วยตัวเอง นี่แหละผลลัพธ์ของการทำชั่ว”

เฉินหยูพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คนทำอะไรไว้ ฟ้าดินเห็นหมด ไม่เพียงแต่ตัวคุณเท่านั้นที่ต้องชดใช้ แต่ครอบครัวคุณก็ต้องได้รับผลจากกรรมของคุณด้วย”

“ถ้าคุณอยากแก้ไข ทุกอย่างยังไม่สาย มาเจอผมที่คลินิกในอีกครึ่งชั่วโมง”

"ได้...ผมจะไปเดี๋ยวนี้!"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหวินซิงฮุยเดินเข้ามาในคลินิกด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขานั่งลงตรงข้ามเฉินหยู ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงตรงไปตรงมา

“เฉินหยู ผม...”

“เดี๋ยวก่อน”

เฉินหยูกล่าวขัดทันที

“ผมชอบให้คนเรียกผมว่า ‘หมอเฉิน’ มากกว่า”

เหวินซิงฮุยอยากจะกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า แต่ต้องข่มใจไว้

“หมอเฉิน ผมเตรียมเช็คเงินสดสิบล้านหยวนมาให้ ถือเป็นค่าขอโทษ”

“บอกมาเลยว่าคุณอยากได้อะไร ผมจะจัดให้ทุกอย่าง ขอแค่ปล่อยผมไป”

เฉินหยูเอนตัวนั่งสบายๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“เรื่องระหว่างคุณกับผม ผมจะถือว่าเลิกแล้วต่อกัน”

“แต่สิ่งที่คุณทำกับชาวบ้าน คุณต้องรับผิดชอบ”

“ยังไง?”

เหวินซิงฮุยถามกลับด้วยน้ำเสียงกดดัน

“คุณทำลายพื้นที่มงคลไปหกแห่ง ทำให้ชาวบ้านกว่า 12,000 คนต้องอยู่ในที่ที่กลายเป็นที่ดินตาย”

“คุณที่ได้ผลประโยชน์จากพวกเขา ควรจะดูแลชีวิตพวกเขาให้ดี”

เฉินหยูพูดต่อ

“สร้างโรงงานที่จ้างงานชาวบ้าน พร้อมสร้างศูนย์ผู้สูงอายุ โรงอาหารชุมชน โรงเรียน และโรงพยาบาลเล็กๆ ในแต่ละหมู่บ้าน”

“งานต้องไม่เกินแปดชั่วโมง ไม่มีโอที และเงินเดือนต้องสูงกว่าค่าเฉลี่ย”

เหวินซิงฮุยหน้าเขียวทันที

“คุณหมายความว่า ผมต้องเลี้ยงดูพวกเขาแบบพ่อแม่เลี้ยงลูกเลยเหรอ?”

“ใช่!”

เฉินหยูตอบกลับทันที “อย่าลืมว่าถ้าไม่มีพวกเขา คุณก็คงไม่มาถึงจุดนี้ได้”

“คุณดูดเอาโชคดีและความรุ่งเรืองของพวกเขาไปใช้จนร่ำรวย คุณก็ต้องคืนกลับไป”

เหวินซิงฮุยกัดฟันแน่น เขานึกภาพไม่ออกเลยว่าเขาจะใช้เงินเดือนละหลายสิบล้านเพื่อเลี้ยงดูคนเหล่านี้ได้ยังไง

เฉินหยูหัวเราะก่อนถามขึ้น

“คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมโชคของคุณถึงหมดไปแบบนี้?”

“เพราะอะไร?”

“มีคำพูดโบราณว่า ‘สำเร็จเพราะใคร ก็ล่มเพราะคนนั้น’”

“คุณใช้ศพพ่อของคุณเป็นเครื่องมือ แต่ตอนนี้ศพเขาถูกชาวบ้านเผาทำลายจนสิ้น คุณคิดว่าความคับแค้นของเขาจะพุ่งไปที่ใคร?”

เหวินซิงฮุยอ้าปากค้าง

“พ่อ...พ่อผมน่าจะโกรธชาวบ้านสิ!”

เฉินหยูหัวเราะเยาะ

“แล้วถ้ามีใครบางคนปกป้องชาวบ้านไว้ล่ะ พ่อคุณจะโกรธใครต่อ?”

“ผ...ผมเหรอ?”

“ใช่แล้ว!”

เฉินหยูตอบด้วยรอยยิ้ม “ความโชคร้ายทั้งหมดที่คุณเผชิญอยู่ตอนนี้ คือผลจากความแค้นของพ่อคุณเอง”

หลังจากพูดจบ เหวินซิงฮุยถึงกับตะลึงงัน

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโชคถึงได้ตกต่ำลงขนาดนี้

เรื่องซวยสารพัดดันเกิดขึ้นพร้อมกันในเวลาเดียว

เฉินหยูนี่มันช่างร้ายกาจจริง ๆ!