หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถแท็กซี่หยุดที่ปากถนนเหอฟาง

หญิงวัยกลางคนเดินมาถึงหน้าประตูสำนักงานให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา เธอเหลือบมองอาคารที่ดูเก่าคร่ำคร่า ไม่มีป้ายใดๆ บ่งบอกชื่อสถานที่

เป็นเรื่องยากที่จะจินตนาการว่า เฉินหยู จะอาศัยอยู่ที่นี่

เฉินหยูถ่ายทอดสดมานานและได้เงินโดเนทจากผู้ชมไม่น้อยเลยทีเดียว

ถึงแม้จะถูกหักส่วนแบ่งจากแพลตฟอร์มไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็น่าจะเหลือไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองล้านหยวน

การมาที่นี่ครั้งนี้ หวงถิง ก็ไม่ได้มั่นใจนักตั้งแต่แรก

แต่พอได้เห็นสถานที่อยู่อาศัยที่ทรุดโทรมของเฉินหยู หวงถิงยิ่งรู้สึกหมดหวัง

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

วินาทีต่อมา หวงถิงยกมือเคาะประตู

“ประตูไม่ได้ล็อก เชิญเข้ามาได้เลยครับ”

เมื่อได้ยินเสียงเฉินหยูดังออกมาจากข้างใน หวงถิงสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ ดันประตูเข้าไป

“เอ่อ…”

ทันทีที่เข้ามา หวงถิงถึงกับอึ้ง

ในห้องเต็มไปด้วยอะไรเนี่ย?

รูปปั้นคนชราสีทองอร่าม

ภาพวาดครึ่งตัวของผู้คนหลากหลายแปะเต็มผนัง

ข้างซ้ายของโต๊ะทำงานมีชั้นวางสองอัน บนชั้นเต็มไปด้วยอาหาร เครื่องดื่ม ของเล่นเด็ก และของใช้ในชีวิตประจำวัน

ด้านบนของชั้นวาง มีกระดาษติดไว้สองใบ

“อุปกรณ์การรักษา” และ “ยารักษาโรค”

ขณะที่ชั้นวางฝั่งขวามีของที่ดึงดูดความสนใจยิ่งกว่า

โมเดลซุนหงอคงสีทองแดงกำลังขี่เมฆ

และรูปปั้นไม้แกะสลักนาจาที่กำลัง "รบในทะเล"

“นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

มองไปมองมา สายตาของหวงถิงก็สะดุดอยู่กับของสิ่งหนึ่งที่อยู่บนชั้นวางด้านขวา

เธออุทานเบาๆ อย่างอดไม่ได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินหยูเหลือบมองด้วยหางตาและพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า

“หูอิงจวิ้น” (胡英俊)

มุมปากของหวงถิงกระตุกไม่หยุด

เฉินหยูนี่เอาเงินไปใช้แบบไม่คิด หรือว่าไม่รู้จะใช้เงินยังไงกันแน่?

ลูกชายของหวงถิงอายุสามขวบ กำลังอยู่ในวัยชอบดูการ์ตูน

ใครคือหูอิงจวิ้นน่ะหรือ? หวงถิงรู้จักแน่นอน

“พ่อของถูถู” (图图)

ใช้หยกคุณภาพสูงมาแกะสลักเป็นตัวการ์ตูน... เฉินหยูเสียสติไปแล้วแน่ๆ

ในฐานะผู้หญิงที่หลงใหลในเครื่องประดับหยก หวงถิงมั่นใจด้วยสายตาของตัวเอง

ถึงแม้จะไม่ได้สัมผัสด้วยมือ เธอก็มั่นใจ 100% ว่าหยกชิ้นที่แกะสลักเป็นตัวหูอิงจวิ้นนี้ไม่ได้เป็นแค่หยกคุณภาพต่ำแน่ๆ

มันอาจจะมีระดับเดียวกับแหวนหยกที่สามีของเธอเคยให้

เป็นหยกชนิด “น้ำแข็ง” (冰种)

หูอิงจวิ้นตัวสีเขียวมรกต หวงถิงถึงกับต้องหลับตาไม่อยากมอง

“คุณคือเลขาหวงใช่ไหม?”

เสียงของเฉินหยูขัดจังหวะความคิดวุ่นวายในหัวของหวงถิง

เธอได้สติกลับมาและนึกถึงจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้

“คุณหมอเฉิน สวัสดีค่ะ นี่นามบัตรของฉัน ฝากตัวด้วยนะคะ”

หวงถิงหยิบนามบัตรจากในกระเป๋าแล้วเดินตรงไปหาเฉินหยู

“คุณเอารูปถ่ายปัจจุบันของท่านประธานมาด้วยหรือเปล่า?”

เฉินหยูรับนามบัตรอย่างสุภาพแล้ววางไว้ข้างๆ โดยไม่มอง

“เอามาค่ะ เดี๋ยวฉันหยิบให้”

หวงถิงหยิบภาพถ่ายเต็มตัวของชายคนหนึ่งที่ชัดเจนออกมาจากกระเป๋า

เฉินหยูมองภาพนั้นครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นว่า

“จ่ายเงินก่อนครับ”

“ได้ค่ะ”

ก่อนมานี้ หวงถิงได้พูดคุยสั้นๆ กับเฉินหยูทางโทรศัพท์แล้ว

การแก้ปัญหาแบบตัวต่อตัวต้องชำระเงินล่วงหน้า

เงินจำนวนหนึ่งหมื่นหยวนถูกโอนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หวงถิงจะรีบพูดว่า

“คุณหมอเฉิน ปัญหาของท่านประธานเป็นอย่างที่ฉันเล่าในโทรศัพท์เลยค่ะ”

“ตั้งแต่ท่านประธานหยินกลับจากบ้านเกิด เขาก็เจอแต่เรื่องโชคร้ายไม่หยุด”

“ดื่มน้ำก็ติดคอ กินข้าวก็สำลักข้าว”

“เดินถนนก็เหยียบเปลือกกล้วย หรือโดนขยะหล่นใส่หัว”

“แม้จะไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต แต่เรื่องซวยๆ มีมากมายเหลือเกิน”

“ลือกันในวงการว่าประธานหยินทำเรื่องไม่ดีจนได้รับผลกรรม”

“มันเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งนั้น!”

หวงถิงรีบปฏิเสธข่าวลือ พร้อมกล่าวอย่างหมดหนทาง

“แต่ถ้าข่าวลือแพร่กระจายมากเกินไป อาจทำให้ประชาชนที่ไม่รู้ข้อเท็จจริงเชื่อผิดๆ”

“และส่งผลต่อราคาหุ้นของบริษัท”

“คุณหมอเฉิน คุณมีความสามารถที่ไม่มีใครเทียบได้ เป็นคนเดียวที่ช่วยประธานหยินได้”

“ขอความกรุณาช่วยเขาด้วยนะคะ หากสำเร็จ ประธานหยินจะมีรางวัลเพิ่มเติมให้”

เฉินหยูยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันรับค่ารักษามาแล้ว จะไม่ช่วยไม่ได้”

พูดจบ เฉินหยูเปลี่ยนหัวข้อทันที

“นอกจากประธานของคุณที่มีปัญหา คุณเองก็มีปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้น คุณอยากให้ฉันช่วยรักษาด้วยไหม?”

“ฉันมีปัญหา?”

หวงถิงตกใจ ก่อนจะเบิกตากว้าง “ฉัน…ฉันจะซวยเหรอ?”

“อาจเรียกว่าซวยได้ แต่ไม่เหมือนกับของประธานของคุณ”

“ถ้าคุณอยากให้รักษาอีกหนึ่งหมื่นหยวน”

หวงถิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ไม่ใช่เพราะเสียดายเงิน

แม้จะมีตำแหน่งเป็นเลขา แต่ตำแหน่งของเธอคือเลขาระดับสูง

เลขาธิการบอร์ดบริหาร

เป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทโดยแท้จริง

ที่ผ่านมาเธอไม่ได้เจอเรื่องโชคร้าย เฉินหยูถึงบอกว่าเธอจะมีปัญหาได้ยังไง?

“ถ้าคุณลังเล งั้นก็ลองคิดดูอีกที เรามาคุยเรื่องของประธานคุณก่อน”

เฉินหยูเอ่ยขึ้น

“ก็ดีค่ะ”

หวงถิงอยากดูว่า เฉินหยูจะมีวิธีช่วยประธานหยินได้ยังไง

“ประธานของคุณกลับไปบ้านเกิดเพราะบ้านเกิดของเขาเจอแผ่นดินไหว”

“แผ่นดินไหวทำลายบ้านเรือนจำนวนมาก และยังส่งผลต่อที่ฝังศพของปู่ย่าของเขา”

“ที่นั่นไม่ได้มีเพียงศพของปู่ย่าเขา ยังมีศพของคนอื่นด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวงถิงพยักหน้าไม่หยุด

“คุณหมอเฉิน คุณพูดถูกทุกอย่าง ประธานหยินกลับไปเพราะเรื่องนี้จริงๆ”

นี่เป็นข้อมูลลับที่ไม่มีใครรู้ นอกจากประธานหยินและผู้บริหารระดับสูงไม่กี่คน

ทำให้หวงถิงเชื่อมั่นในตัวเฉินหยูมากขึ้น

“พื้นที่นั้นพังทลายไม่เหลือสภาพเพราะแผ่นดินไหว ไม่เหมาะสมจะใช้เป็นสุสานอีกต่อไป”

“ประธานของคุณจึงให้คนเก็บรวบรวมกระดูกของปู่ย่าเพื่อนำไปฝังในเมืองที่เขาอาศัยอยู่”

“ฉันเป็นคนจัดการเรื่องหาสุสานใหม่ให้เองค่ะ”

หวงถิงเล่าต่อ

“ปัญหาอยู่ตรงนี้”

เฉินหยูพูดขึ้นอย่างราบเรียบ

“เพราะแผ่นดินไหวทำให้กระดูกจำนวนมากปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร”

“ประธานของคุณจ้างหมอดูฮวงจุ้ยคนหนึ่งให้ช่วยแยกกระดูก”

“แต่โชคร้ายที่เขาไม่มีความสามารถจริง”

“เอากระดูกของบรรพบุรุษคนอื่นมามั่วเป็นกระดูกปู่ย่าของประธานคุณ แล้วเอาไปฝังในสุสานใหม่”

“หา!”

หวงถิงอุทานอย่างตกใจ

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

เอากระดูกบรรพบุรุษคนอื่นมาฝังแทนของครอบครัวตัวเอง

แบบนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

“คุณเคยดูไลฟ์ของฉันใช่ไหม? ฉันเคยอธิบายไปแล้วว่าโลกนี้ไม่มีผี”

“มีเพียงพลังงานของร่างกายที่ยังคงเหลืออยู่หลังจากเสียชีวิต”

“การย้ายกระดูกของผู้ตายจากบ้านเกิดไปยังที่อื่น ทำให้พลังงานเหล่านั้นกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน”

“คุณคิดว่าพวกเขาจะโกรธไหม?”

เฉินหยูพูดยิ้มๆ