เมื่อเฉินหยูพูดถึงการตายของ "หลี่เสี่ยวฮวา" ในห้องถ่ายทอดสดก็เดือดพล่านขึ้นทันที

"ชื่อหลี่เสี่ยวฮวา ฟังดูเหมือนผู้หญิงนะ"

"ไม่น่าใช่หรอกนะ คุณหมอจะมาไขคดีออนไลน์อีกแล้วเหรอ?"

"ไม่นะ! หรือว่าเสี่ยวคุนคุนเคยฆ่าคน?"

"พวกข้างบนนี่บ้าไปแล้ว หลี่เสี่ยวฮวาไม่ใช่คน มันเป็นสุนัข"

"เสี่ยวฮัวถูกคนรับไปเลี้ยงไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณหมอถึงบอกว่ามันตายแล้วล่ะ?"

มีผู้ชมหลายคนในห้องถ่ายทอดสดของเฉินหยูที่ติดตามอาคุนอยู่

และแฟนคลับเก่าของอาคุนหลายคนก็จำหลี่เสี่ยวฮวาได้ทันที

เหมือนที่มีคนคอมเมนต์ว่า

หลี่เสี่ยวฮวาไม่ใช่คน

มันเป็นสุนัขจรจัดที่อาคุนช่วยชีวิตเอาไว้

มันมีรอยจุดบนใบหน้า และเนื่องจากอาคุนมีนามสกุลหลี่ เขาจึงตั้งชื่อมันว่าหลี่เสี่ยวฮวา

เหตุการณ์ตอนนั้นอันตรายมาก

ตอนที่อาคุนยังเป็นสตรีมเมอร์เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง เขามักจะพาแมวและสุนัขของเขาไปเที่ยวเล่นในชนบทช่วงสุดสัปดาห์

ไม่นาน อาคุนก็ได้ยินเสียงเห่าของสุนัขที่เบามาก

สุนัขตัวเล็ก ๆ กำลังถูกงูเห่ารัดอยู่

ถ้าเป็นคนทั่วไปคงหนีไปไกลแล้ว

แต่อาคุนไม่หนี เขาใช้คำแนะนำจากผู้ชมในการไล่งูเห่าออกไปและช่วยชีวิตสุนัขจรจัดตัวนี้ไว้

หลังจากนั้นอาคุนพบว่ามีรอยกัดที่เห็นชัดเจนบนตัวของสุนัข แสดงว่ามันถูกงูเห่ากัด

ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น อาคุนก็ไม่ยอมแพ้ในการช่วยเหลือ

เขาปิดการถ่ายทอดสดและพาสุนัขไปที่โรงพยาบาลสัตว์

ช่วงเวลาต่อมา อาคุนโพสต์วิดีโอการรักษาของสุนัขในโรงพยาบาลสัตว์ทุกวัน

เขาใช้เงินเป็นหมื่นหยวนเพื่อรักษาพิษงูให้สุนัขและหาบ้านให้มัน

ไม่นานนัก อาคุนก็เริ่มเปลี่ยนแนวทาง

จากสตรีมเมอร์สัตว์เลี้ยงกลายเป็นสตรีมเมอร์ช่วยเหลือสัตว์

"อาคุนเป็นคนใจดีมากเลยนะ"

"แต่มันแปลกนะ ทำไมหลี่เสี่ยวฮวาที่แข็งแรงถูกคนรับไปเลี้ยงแล้วถึงตายได้ล่ะ?"

"เรื่องนี้ต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่นอน"

"พอเถอะ คุณหมอเฉินบอกพวกเราหน่อยว่า หลี่เสี่ยวฮัวเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เมื่อรู้เรื่องของหลี่เสี่ยวฮัว ความสงสัยใหม่ก็เข้ามาในหัวของผู้ชม

ตามที่แฟนคลับของอาคุนเล่า สุนัขจรจัดหลี่เสี่ยวฮวาถูกอาคุนช่วยชีวิตจากงูเห่า

อาคุนยังใช้เงินส่วนตัวเพื่อรักษาพิษงูและเลี้ยงดูมันจนแข็งแรง

หลังจากนั้นเขาก็หาบ้านให้มัน

กระบวนการทั้งหมดเต็มไปด้วยความรักและความเมตตา

ทำไมเรื่องนี้ถึงเกี่ยวข้องกับคำว่าตายได้ล่ะ?

“คุณมาหาผมเพื่อรักษาโรค ก็ควรจะรู้กฎของผมดีอยู่แล้ว”

“การปกปิดความจริงจะไม่ช่วยอะไร พูดความจริงถึงจะได้รับการรักษาที่ดี”

เฉินหยูจ้องมองอาคุนบนหน้าจออย่างมีความหมาย

อาคุนทำหน้ามึนงงและพูดว่า “คุณหมอเฉิน ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคุณหมายถึงอะไร”

“หลี่เสี่ยวฮวาถูกผมช่วยชีวิตจริง แต่หนึ่งปีก่อนผมก็ส่งมันไปให้คนรับเลี้ยง”

“หลังจากนั้นเจ้าของใหม่ก็พาหลี่เสี่ยวฮวาไปทำงานที่ต่างจังหวัด และพวกเราก็ค่อย ๆ ขาดการติดต่อกัน”

เฉินอวี่ถอนหายใจ “ถ้าคุณไม่เต็มใจเปิดใจให้ผมฟัง งั้นเรื่องนี้ขอพักไว้ก่อน”

“ต่อไปเป็นการวินิจฉัยโรคทางจิตของคุณ”

“โรคทางจิต?”

อาคุนพูดโดยไม่ได้ตั้งใจ “คุณหมอเฉิน เจอผีไม่ใช่โรคทางจิตนะครับ?”

เฉินอวี่หัวเราะเย็น ๆ “ทุกอย่างเกิดจากโรคทางจิตของคุณเอง”

“ผมเป็นโรคทางจิตอะไร?”

อาคุนฟังแล้วก็ยังไม่เชื่อ

“โรคพูดโกหก”

คำพูดนี้ทำให้หน้าจอแทบจะถูกปกคลุมด้วยคอมเมนต์

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ทุกครั้งที่เฉินอวี่บอกชื่อโรคทางจิตออกมา จะมีผู้ชมจำนวนมากรีบแย่งกันตอบ

ในกลุ่มผู้ชมเรียกกันว่า "การแย่งตอบคำถาม"

“ผมจะอธิบายให้ฟัง โรคพูดโกหกเป็นความผิดปกติทางบุคลิกภาพชนิดหนึ่ง หมายถึงการติดการพูดโกหก และในระยะกลางถึงโรค สิบประโยคที่พูดออกมาจะมีเก้าประโยคเป็นการโกหก”

“ผู้ป่วยโรคพูดโกหกมักจะใช้การพูดโกหกเพื่อหลอกลวงคนอื่นเพื่อความพึงพอใจ และพวกเขามักจะมีความสามารถในการแสดงที่ดี”

“โรคพูดโกหกมีห้าชนิด และแต่ละชนิดก็มีลักษณะเฉพาะที่ต่างกัน”

มีคอมเมนต์ให้ความรู้จำนวนมากผ่านไป และมีเครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นมากมาย

เฉินหยูบอกว่าอาคุนเป็นโรคพูดโกหก นั่นหมายความว่าอาคุนโกหกหลอกลวงคนมาตลอด?

“คุณหมอเฉิน นี่มันเล่นแรงไปหน่อยแล้ว!”

อาคุนขมวดคิ้วไม่พอใจ

“ในระหว่างการรักษาผมไม่เคยเล่นตลก”

เฉินอวี่พูดด้วยความจริงจัง “ตามหลักจิตวิทยา โรคของคุณเป็นโรคพูดโกหกเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว”

“พูดง่าย ๆ ก็คือการพูดโกหกเพื่อประโยชน์ส่วนตัว เพื่อหารายได้”

เฉินหยูพูดจบก็หันไปทำอะไรบางอย่างกับโทรศัพท์มือถือของเขา

“คุณหมอเฉิน คุณนี่มันเกินไปแล้ว”

น้ำเสียงของอาคุนเริ่มมีความโกรธ

“ผมนับถือคุณเป็นสตรีมเมอร์ที่มีความสามารถ”

“แต่คุณก็ไม่ควรเล่นตลกที่เลวร้ายแบบนี้”

“คำพูดที่ไม่มีหลักฐานแบบนี้ ขอร้องอย่าพูดอีก”

“แต่ผมก็ต้องขอบคุณคุณที่ช่วยแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นรอบตัวผม”

อาคุนพูดในขณะที่ส่งของขวัญเพื่อชำระค่ารักษาในครั้งนี้ และเตรียมตัวออกจากห้องถ่ายทอดสด

“ถ้าผมมีหลักฐานล่ะ?”

เฉินอวี่ถามทันที

“ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณแสดงหลักฐานออกมา!”

อาคุนตอบ

เฉินอวี่พยักหน้าและนำหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาที่กล้อง

“โอ้ นี่มันไม่ใช่วิดีโอที่อาคุนช่วยหลี่เสี่ยวฮวาเหรอ?”

“ใช่เลย นี่เป็นวิดีโอที่ผมเก็บไว้ ทุกครั้งที่รู้สึกแย่จะเปิดมาดูเพื่อรับรู้ถึงความรักในโลกนี้”

“ทุกคนคิดว่าอาคุนเป็นโรคพูดโกหกจริงไหม?”

“ถ้าเป็นคนอื่นพูด ฉันจะด่าเขาแน่นอน แต่พอเป็นคุณหมอเฉินพูด ฉันก็ไม่รู้จะว่าไง”

“ในนามของนักสืบเด็กแห่งความตาย ผมเชื่อว่าคุณหมอเฉินพูดถูก”

หน้าจอโทรศัพท์มือถือแสดงวิดีโอ

ที่ทุ่งหญ้าสีเขียวในชนบท อาคุน

กำลังเล่นกับแมวและสุนัขอย่างมีความสุข

จากนั้นภาพก็เริ่มสั่นอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ภาพก็หยุดสั่น

ในจอแสดงภาพของพุ่มไม้

มีงูเห่าขนาดเท่ากับแขนพันรอบสุนัขตัวเล็กที่ร้องครวญครางอย่างน่าสงสาร

“เมื่อเทียบกับโรคพูดโกหกเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวทั่วไป โรคของคุณมีลักษณะบางอย่างของบุคลิกภาพที่แสดงออก”

“ตอนที่คุณสตรีมเกี่ยวกับสัตว์เลี้ยงและโด่งดังไปทั่ว คุณก็คิดจะหาเงินจากตรงนี้ เพื่อรวบรวมสินสอดที่แม่ยายของคุณเรียกร้อง”

“แต่พอเริ่มต้นเข้าสู่วงการ สตรีมสัตว์เลี้ยงก็เริ่มซาลง”

“คุณถ่ายทอดสดอย่างเหน็ดเหนื่อยทุกวัน แต่กว่าจะได้เงินจากการให้ของขวัญ ก็พอแค่ซื้ออาหารแมวอาหารหมาได้เท่านั้น”

“วันหนึ่งคุณเห็นข่าวสุนัขช่วยชีวิตแมวและติดอันดับค้นหายอดนิยม”

“ข่าวนี้ดึงดูดผู้คนหลายล้านคน คุณก็เกิดไอเดียขึ้นมา”

“ตัดสินใจเปลี่ยนแนวไปเป็นสตรีมเมอร์ช่วยเหลือสัตว์เลี้ยง แต่การจะเป็นที่นิยมไม่ใช่เรื่องง่าย”

“คิดไปคิดมา คุณก็คิดแผนการชั่วร้ายขึ้นมาได้”

“วิดีโอนี้และวิดีโอหลังจากนั้นของคุณที่ถ่ายตอนรักษาสุนัขถูกถ่ายสลับกัน”

“หลี่เสี่ยวฮวาตายหลังจากถูกกัดครึ่งชั่วโมง”

“ภาพในโรงพยาบาลสัตว์นั้นเป็นภาพที่คุณถ่ายล่วงหน้า”

“หลังจากถ่ายภาพเหล่านั้นเสร็จ คุณก็โยนมันไปใกล้ ๆ งูเห่า”

“ใช่แล้ว งูเห่าตัวนั้นก็เป็นงูที่คุณซื้อมาด้วย”