เสียงของจินเสี่ยวเฟิงดังขึ้น

“ยังมีคนที่ยังไม่มาถึง แต่เราสามารถเริ่มทดลองเสียงกันได้แล้วนะ อาจารย์ท่านไหนจะเริ่มก่อน?”

“ผมเอง” เจ้าชายกบพูดขึ้นก่อนใคร

“ต้องทำยังไงครับ?”

“คุณจะร้องเพลงอะไรก็ได้ตามใจชอบเลย”

“งั้นผมขอร้องสดๆ เลยก็แล้วกัน”

เจ้าชายกบเดินออกจากห้องพักตรงไปยังเวที และเริ่มร้องเพลงเก่าที่คลาสสิกเพลงหนึ่ง

ไม่มีการใช้ดนตรีประกอบใดๆ แต่เสียงร้องของเขานั้นยอดเยี่ยมมาก ระดับที่นักร้องแถวหน้าถึงจะทำได้!

“สุดยอดเลย!”

“เสียงดีมาก!”

“ใครกันนะ?”

“ฉันก็ไม่รู้!”

“พวกครูทุกคนใส่หน้ากากปิดมิดชิดจริงๆ!”

“ฟังดูเหมือนเป็นระดับแถวหน้าเลยนะ อาจจะถึงขั้นราชาเพลงก็ได้ เพราะนี่แค่ทดลองเสียงแต่ก็แสดงความสามารถออกมาได้ขนาดนี้!”

“น่าเสียดาย มีแค่โปรดิวเซอร์จินกับผู้กำกับเท่านั้นที่รู้ตัวตนของพวกเขา”

“ฉันได้ยินมาว่ามีอาจารย์บางคนที่แม้แต่ผู้กำกับกับโปรดิวเซอร์ก็ยังไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร”

“ลึกลับขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เหล่าทีมงานพูดคุยกันอย่างคึกคัก

ในขณะที่หลินจือไป๋และคนอื่นๆ ในห้องพักก็ได้ยินเสียงทดลองร้องของเจ้าชายกบ ความรู้สึกคุ้นเคยยิ่งชัดเจนขึ้น

“หรือว่าจะเป็นโจวหานจิ้น?”

น่าเสียดายที่ตอนหลินจือไป๋เลียนเสียงโจวหานจิ้นเมื่อก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้สังเกตปฏิกิริยาของเจ้าชายกบเท่าไหร่

แถมตอนเจ้าชายกบร้องเพลง เขายังเปลี่ยนเสียงร้องให้ฟังดูแตกต่าง เหมือนกับกำลังใช้เสียงหลบ ทำให้จับตัวตนที่แท้จริงได้ยาก

เมื่อร้องจบ

เจ้าชายกบเดินกลับมาที่ห้องพัก

เมนคูนยิ้มและกล่าว “สุดยอดเลย!”

ไนท์จัสมินเสริม “คุณจะไม่ใช่ราชาเพลงจริงๆ ใช่ไหม?”

แพนด้ายักษ์เองก็พูดว่า “อย่างน้อยๆ ก็ระดับแถวหน้าแน่นอน!”

เจ้าชายกบเพียงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เสียงจินเสี่ยวเฟิงดังขึ้นอีกครั้ง

“คนที่สองจะเป็นใครดีครับ?”

หลินจือไป๋ลุกขึ้น

“ผมเอง”

เขาเดินขึ้นเวทีไป

วันนี้เป็นเพียงการทดลองเสียง ไม่ใช่การถ่ายทำอย่างเป็นทางการ การแสดงจึงค่อนข้างผ่อนคลาย รวมถึงลำดับการขึ้นเวทีก็ไม่ได้เคร่งครัด

ทีมงานถาม “คุณจะร้องเพลงแบบไหนครับ?”

หลินจือไป๋ตอบ “ช่วยเปิดเพลงประกอบ 《ดับทุกข์》 ให้หน่อยครับ”

ทีมงานยืนยัน “เป็นเพลงของคุณไป๋ตี้ใช่ไหมครับ?”

“ใช่”

หลังจากนั้นไม่นาน ดนตรีก็เริ่มบรรเลงขึ้น

เพื่อทดสอบว่าเจ้าชายกบเป็นใคร หลินจือไป๋จึงตัดสินใจใช้เสียงของโจวหานจิ้นอีกครั้ง

“เมื่อคุณเดินเข้ามาในสถานที่แห่งความสนุกสนาน

แบกความฝันและความคิดทั้งหมดไว้บนหลัง

ใบหน้าหลากหลายพร้อมการแต่งแต้มหลากสี

ไม่มีใครจำรูปร่างหน้าตาของคุณได้…”

ต้องยอมรับเลยว่า เสียงร้องของราชาเพลงโจวหานจิ้นนั้นมีเอกลักษณ์จนยากที่จะเลียนแบบ!

ทันทีที่หลินจือไป๋เปล่งเสียงออกมา ทีมงานทั้งหมดต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“ใช่เขาแน่นอน!”

“ไม่ผิดตัว!”

“ฉันจำเสียงนี้ได้!”

“ฉันเป็นแฟนคลับของเขาเลยนะ เป็นแฟนมาสิบปี ไม่มีทางจำเสียงผิด!”

“ราชาเพลงโจว!”

“ว่าแต่ทำไมราชาเพลงโจวถึงทำแบบนี้?”

“ควรพยายามเปลี่ยนเสียงหน่อยก็ยังดีนะ นี่ฟังแวบเดียวก็รู้เลย!”

“บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนไม่ได้ เพราะเสียงของเขามีเอกลักษณ์มาก!”

ทีมงานพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

ไม่มีใครคิดว่าโจวหานจิ้นจะมาร่วมรายการ 《หน้ากากนักร้อง》

จินเสี่ยวเฟิงเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

“ที่แท้ ‘ราชันย์ร้อยหน้า’ ที่แกล้งผมเมื่อกี้คือโจวหานจิ้น!”

ใช่แล้ว ต้องเป็นเขาแน่!

ตอนอัดรายการ 《เดอะวอยซ์》 ครั้งก่อน เขาก็เคยปล่อยตัวเต็มที่แบบนี้ แกล้งคนอื่นก็ทำได้เหมือนกัน!

แปะ แปะ แปะ แปะ

หลังจากหลินจือไป๋ร้องจบ เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง และเมื่อเขาลงจากเวที ทีมงานบางคนถึงกับเดินเข้ามาขอลายเซ็น

“ช่วยเซ็นชื่อให้ผมหน่อยครับ!”

“ได้สิ”

หลินจือไป๋เขียนคำว่า ‘ราชันย์ร้อยหน้า’ ลงไปอย่างรวดเร็ว

“ไม่เซ็นชื่อจริงเหรอครับ?”

“ชื่อจริงเป็นความลับ”

“ผมรู้ว่าคุณคือใคร!”

“บางทีคุณอาจจะเดาผิดก็ได้นะ”

ถึงแม้หลินจือไป๋จะปลอมเป็นโจวหานจิ้น แต่เขาก็ไม่กล้าเซ็นชื่อจริงของอีกฝ่าย

“เลิกแกล้งได้แล้ว!”

จินเสี่ยวเฟิงพูดพลางทำหน้ามุ่ย

“ก่อนหน้านี้คุณยังมาแกล้งผมเลย นอกจากคุณ ราชาเพลงโจว จะมีใครอีกล่ะที่จะกล้าซนแบบนี้!”

“โจวหานจิ้นเหรอ?”

หลินจือไป๋รีบส่ายหัว

“ไม่ใช่ผม”

จินเสี่ยวเฟิงพูดด้วยความน้อยใจ

“งั้นคุณเป็นใคร? หรือว่าคือคุณเจียง?”

...

ในห้องพัก

หลังจากฟังการแสดงของ "ราชันย์ร้อยหน้า" เสร็จ เมนคูนหัวเราะลั่น

“ยังจะบอกว่าเขาไม่ใช่โจวหานจิ้นอีกเหรอ? เสียงแบบนี้ ต่อให้พยายามซ่อนก็ซ่อนยังไงไม่ได้อยู่ดี!”

ไนท์จัสมินก็หัวเราะตาม “รายการนี้ไม่เหมาะกับเขาเลยนะ ขึ้นมาแป๊บเดียวก็โป๊ะแตกแล้ว”

ส่วนแพนด้ายักษ์ก็พึมพำ “ที่แท้ราชาเพลงโจวถึงกับเปลี่ยนเสียงไม่ได้เลยเหรอ...”

ขณะที่เจ้าชายกบนั่งฟังคำพูดของทุกคน ก็เริ่มหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย

“เขาไม่ใช่โจวหานจิ้น!”

“แต่นี่มันเสียงราชาเพลงโจวชัดๆ” แพนด้ายักษ์โต้

เจ้าชายกบรีบส่ายหัวสุดกำลัง พร้อมให้เหตุผลหนักแน่น

“พวกนายคิดจริงๆ เหรอว่าราชาเพลงโจวจะเปลี่ยนเสียงตัวเองไม่ได้? ถ้าเขาเป็นโจวหานจิ้นจริงๆ เขาจะยอมให้พวกนายจับได้ง่ายๆ แบบนี้เหรอ? คนระดับราชาเพลง ถ้าเขาไม่อยากให้พวกนายเดาออก ต่อให้ฟังเสียงก็ไม่มีวันจับได้!”

เมนคูนพยักหน้า

“ฟังดูมีเหตุผลอยู่”

แพนด้ายักษ์เริ่มลังเล “งั้นราชันย์ร้อยหน้าคนนี้ ก็คงจงใจแกล้งทำตัวเป็นราชาเพลงโจวเพื่อหลอกพวกเรา?”

“ใช่แน่นอน! เขาตั้งใจเลียนแบบโจวหานจิ้น ต้องยอมรับนะว่าเขาเลียนแบบได้เหมือนอยู่ แต่นายลองฟังดีๆ สิ มันก็ไม่ได้เหมือนขนาดนั้น”

เจ้าชายกบพูดด้วยความมั่นใจเต็มที่

ไนท์จัสมินกลับยิ้มและพูดขึ้น

“เคยคิดไหมว่า บางทีโจวหานจิ้นอาจจะรู้อยู่แล้วว่าพวกเราจะคิดแบบนี้ เขาเลยจงใจใช้เสียงจริงของตัวเองเพื่อมาทดลองร้อง เพราะมีคำพูดที่ว่า ‘ที่อันตรายที่สุดก็คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด’ เขาใช้เสียงจริงนี่แหละ พวกเรากลับจะคิดว่า เขาไม่น่าจะเป็นโจวหานจิ้นจริงๆ”

“……”

เจ้าชายกบถึงกับไปไม่ถูก

ยังมีเหตุผลแบบนี้อีกเหรอ?

ที่อันตรายที่สุดคือที่ปลอดภัยที่สุด?

เอาสิ! จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม?

เจ้าชายกบกัดฟันพูด

“พวกนายไม่รู้เหรอว่ามีคนบางคนที่เสียงของพวกเขาเลียนแบบคนอื่นได้ดีมาก? แล้วมันก็เกิดขึ้นที่ผมเองก็เลียนแบบเสียงโจวหานจิ้นได้เหมือนกัน ถ้าไม่เชื่อลองฟังดู!”

พูดจบ เจ้าชายกบก็ร้องเพลงของโจวหานจิ้นออกมาสองสามท่อน

เมนคูนตาเป็นประกาย

“ไม่เลวเลย เจ้าชายกบ นายเลียนแบบได้เหมือนมาก!”

ไนท์จัสมินก็พยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่เลย ฟังดูเหมือนจนเกือบเชื่อว่านายคือโจวหานจิ้นจริงๆ”

แพนด้ายักษ์เสริม

“ถ้าไม่ติดว่าราชันย์ร้อยหน้ามาก่อนล่ะก็นะ…”

เจ้าชายกบเบิกตากว้าง “หมายความว่ายังไง! นายกำลังจะบอกว่าฉันเลียนแบบสู้เขาไม่ได้เหรอ? เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!”

ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน

“จริงๆ แล้ว ไม่ได้เหมือนขนาดนั้น”

เจ้าชายกบ “……”

แพนด้ายักษ์ตบบ่าของเจ้าชายกบ

“พี่ชาย นายเลียนแบบได้เหมือนมากแล้ว แต่นายเลียนแบบแค่ ‘เปลือก’ ต่อให้เหมือนยังไง มันก็ไม่มี ‘จิตวิญญาณ’ แต่ราชันย์ร้อยหน้า ไม่ว่าจะใช่ราชาเพลงโจวหรือไม่ก็ตาม เสียงของเขาสื่อจิตวิญญาณของราชาเพลงโจวออกมาจริงๆ”

“ใช่”

เมนคูนพูด “จิตวิญญาณแบบนั้น นายเลียนแบบไม่ได้”

ไนท์จัสมินเสริม “ในงานแข่งเลียนแบบโจวหานจิ้น นายคงได้ที่สอง”

ทันใดนั้น เจ้าชายกบก็โกรธและประกาศออกมา

“ฉันไม่แกล้งแล้ว! ฉันเปิดเผยตัวเลยดีกว่า! จริงๆ แล้ว ฉันคือโจวหานจิ้น!”

เมนคูน “อื้มๆ”

ไนท์จัสมิน “นายคือโจวหานจิ้น”

แพนด้ายักษ์ “พี่ชาย ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ฉันเชื่อ”

พวกนายช่วยดูจริงจังกว่านี้หน่อยได้ไหม!

เจ้าชายกบถึงกับเศร้าและโกรธในเวลาเดียวกัน

ในจังหวะนั้นเอง หลินจือไป๋เดินกลับเข้ามา พร้อมกับใช้เสียงที่เหมือนโจวหานจิ้นเป๊ะ

“ผมพร้อมแล้ว ใครจะขึ้นต่อจากผม?”

ฟึ่บ!

เจ้าชายกบเงยหน้าขึ้นมองหลินจือไป๋อย่างตั้งใจ

ยังจะเลียนแบบอีก!

หลินจือไป๋ถึงกับขนลุกกับสายตานั้น

มันช่างดูเจ็บปวดเหมือนเขาติดหนี้เจ้าชายกบไปหลายล้าน ทำให้หลินจือไป๋ยิ่งมั่นใจว่าเจ้าชายกบคนนี้ต้องเป็นโจวหานจิ้นตัวจริงแน่นอน

ไม่เลวเลย!

รายการยังไม่ทันเริ่ม ก็จับได้แล้วว่าใครอยู่หลังหน้ากาก!

เจ้าชายกบ “อ๊ากกก!”

...

เมนคูน

ไนท์จัสมิน

แพนด้ายักษ์

ทั้งสามคนก็ขึ้นเวทีเพื่อทดสอบเสียงทีละคน

แต่ละคนพยายามปกปิดเสียงจริงของตัวเอง ร้องแบบสบายๆ ไม่จริงจังมากนัก แต่ก็เผยให้เห็นระดับฝีมือบางส่วน ซึ่งดูเหมือนว่าทุกคนเป็นมืออาชีพ

โดยเฉพาะ ไนท์จัสมิน

ทันทีที่เธอเปล่งเสียงร้องออกมา ทุกคนต่างตกตะลึง!

“สุดยอดมาก!”

“ไนท์จัสมินนี่อาจจะเป็นราชินีเพลงก็ได้นะ?”

“นี่แหละคือระดับของราชินีเพลง!”

“แต่เสียงนี้ ฉันจำไม่ได้ว่ามีราชินีเพลงคนไหนที่มีโทนเสียงแบบนี้เลย!”

“เธอคงเปลี่ยนเสียงจริงแน่ๆ!”

แม้แต่หลินจือไป๋เองก็รู้สึกประหลาดใจ เพราะไนท์จัสมินมีโอกาสสูงที่จะเป็นราชินีเพลง เพียงแต่เขาไม่แน่ใจว่าเธอเป็นคนที่เขารู้จักหรือไม่

หลังจากการทดสอบเสียงจบลง

หลินจือไป๋ไม่ได้เปลี่ยนชุดและเดินออกจากสตูดิโอทันที

เมื่อกลับถึงบ้านพักในสุ่ยอวิ๋นเทียน เขาจึงเปลี่ยนกลับเป็นชุดธรรมดา

ในระหว่างที่ร่วมรายการนี้ หลินจือไป๋ตัดสินใจว่าจะไม่กลับไปที่วิลล่าริมทะเลสาบตงหู เพราะกลัวว่าจะถูกครอบครัวจับได้

“มาเตรียมเพลงใหม่ก่อนดีกว่า”

หลินจือไป๋เรียกระบบขึ้นมาและเริ่มสร้างเพลงใหม่จำนวนมาก

สำหรับการเข้าร่วม 《หน้ากากนักร้อง》 หลินจือไป๋ตั้งใจจะร้องเพลงใหม่เป็นส่วนใหญ่

เมื่อเขาสร้างเพลงเสร็จแล้ว จู่ๆ ก็เกิดอยากจะแกล้งโจวหานจิ้นขึ้นมาอีกหน่อย จึงตัดสินใจโทรหาอีกฝ่ายทันที

“อาจารย์ไป๋ตี้?”

“ราชาเพลงโจว สวัสดีตอนบ่าย ได้ข่าวว่านายก็เข้าร่วมรายการหน้ากากนักร้องด้วยเหรอ?”

“อาจารย์ไป๋ตี้รู้ได้ยังไง?”

“ผมแอบเค้นถามจากตัวแทนเจียงมา”

หลินจือไป๋พูดโกหกแบบหน้าตาเฉย แต่โจวหานจิ้นกลับไม่สงสัยเลย

“โธ่...ตัวแทนเจียงนี่นะ ตกลงกันว่าจะเก็บเป็นความลับแท้ๆ สุดท้ายดันเผลอพูดออกมาจนได้ อาจารย์ไป๋ตี้อย่าบอกใครนะ ถ้าบอกไปมันจะไม่สนุกแล้ว”

“อืม แล้วเสียงของนายเนี่ยจะปิดไม่ให้คนจับได้เหรอ?”

“ไม่อยากจะคุยนะ อาจารย์ไป๋ตี้ แต่ตราบใดที่ผมไม่อยากให้ใครจับได้ ก็ไม่มีใครเดาออกแน่นอน!”

โจวหานจิ้นพูดอย่างมั่นใจ

แต่หลังจากแสดงความมั่นใจจบ เขาก็บ่นอย่างหงุดหงิด

“แต่วันนี้เจอเรื่องเซ็งมาก มีคนไม่รู้โผล่มาจากไหน เข้าร่วมรายการเหมือนกัน แล้วก็ดันลอกเสียงผมไปร้องเพลง ที่สำคัญคือเลียนแบบได้เหมือนมาก!”

โจวหานจิ้นดูอารมณ์เสียสุดๆ

เอาล่ะ...

คราวนี้หลินจือไป๋มั่นใจ 100% แล้วว่า เจ้าชายกบในรายการคือโจวหานจิ้นนั่นเอง!