“อะไรคือ ‘เรื่องนี้ยังไม่ถึงตาของพวกนายหรอก’?”

เจ้าชายกบได้ยินแบบนี้ก็ไม่พอใจ ส่วนทิเบตันมาสทิฟฟ์หันไปมองราชันย์ร้อยหน้าโดยไม่รู้เลยว่า คำพูดของหลินจือไป๋นั้นมาจากการที่เขาคาดเดาว่า "ปลาคาร์ปน้อย" น่าจะเป็นหานเยว่ซวง

หานเยว่ซวงเป็นศิลปินในสังกัดคุนเผิง

หลินจือไป๋ในฐานะเจ้าของคุนเผิง การออกหน้าปกป้องศิลปินในสังกัดจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและเต็มไปด้วยความมั่นใจ แม้ว่าคนอื่นจะฟังแล้วรู้สึกว่าดูอวดดีไปบ้าง

“นายเปลี่ยนไปแล้วจะเป็นยังไง?”

“คู่แข่งคือทุเรียนระเบิด ถึงแม้ว่านายจะเก่งกว่าปลาคาร์ปน้อย แต่นั่นหมายความว่านายจะสามารถเอาชนะแชมป์ตัวเต็งของทีมสีน้ำเงินได้งั้นหรือ?”

ขณะนั้นเอง

จินเสี่ยวเฟิงปรากฏตัวอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังและกล่าวว่า

“เนื่องจากเราไม่ได้คาดคิดว่าจะมีทีมขอเปลี่ยนหมายเลขภายในกันเอง ซึ่งสิ่งนี้ทำให้วัตถุประสงค์เดิมของการจับฉลากถูกทำลาย และยังส่งผลต่อกติกาเดิมด้วย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากทั้งสองฝ่ายไม่มีข้อโต้แย้ง ทางทีมงานได้พิจารณาแล้วว่าแต่ละทีมจะได้รับสิทธิ์เปลี่ยนหมายเลขภายในหนึ่งครั้ง ส่วนการเปลี่ยนแปลงภายในจะเป็นความลับ จนกว่าจะเปิดเผยในรอบการแข่งขัน”

โอ้โห!

นี่มันกลายเป็นเกม "Werewolf" ไปแล้วหรือไง?

การปรับกติกาของทีมงานครั้งนี้ถือว่ามีความยืดหยุ่นมาก ทำให้รายการมีความไม่แน่นอนเพิ่มขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าย่อมเพิ่มความน่าสนใจไปด้วย อีกทั้งตอนนี้ยังอยู่ในช่วงอัดเทป ยังไม่ได้ถ่ายทอดสด จึงไม่มีผลกระทบต่อการถ่ายทอดช่วงเย็น

“ตกลง”

ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง

จินเสี่ยวเฟิงพยักหน้าและกล่าวว่า

“ในเมื่อทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง ก็ขอให้แต่ละทีมปรึกษากันว่าใครจะเปลี่ยนกับใคร โปรดจำไว้ว่าทั้งทีมจะมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น”

“อย่างนี้สิ”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์กล่าวขึ้น

“กติกาเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้เรายังไม่แน่ใจว่าทุเรียนระเบิดจะยืนยันเปลี่ยนหมายเลขกับหญ้าเขียวขจีหรือเปล่า ดังนั้นใครในพวกเราที่อยากเปลี่ยนหมายเลขก็สามารถเสนอมาได้เลย”

“ฉันตามสบาย”

ราชันย์ร้อยหน้ากล่าว

“ปลาคาร์ปน้อยหรือนกกาเหว่า จะเปลี่ยนกับฉันก็ได้ พวกนายมีโอกาสเจอทุเรียนระเบิด ลองเสี่ยงดูได้”

“ฉันว่า...”

เจ้าชายกบพยายามจะพูด แต่สิ่งที่อยากพูดกลับถูกราชันย์ร้อยหน้าพูดไปหมดแล้ว เลยได้แต่พูดว่า “ฉันก็เหมือนกัน”

“ตอนนี้เราไม่รู้ว่าทีมสีน้ำเงินจะเปลี่ยนยังไง”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์วิเคราะห์

“ความจริงเราสามารถคิดอีกแบบได้ ถึงแม้ว่าฉันหรือเจ้าชายกบ หรือราชันย์ร้อยหน้าจะเจอทุเรียนระเบิดแล้วแพ้ ก็ไม่เป็นไร เพราะกลุ่มผู้แพ้จะมี 5 คน และสุดท้ายจะถูกคัดออกเพียง 2 คนเท่านั้น หากตกลงไปในกลุ่มผู้แพ้ก็ยังสามารถฝ่าฟันกลับขึ้นมาได้ แต่ในทางกลับกัน ถ้านกกาเหว่าหรือปลาคาร์ปน้อยตกไปอยู่ในกลุ่มผู้แพ้ อาจไม่สามารถกลับขึ้นมาได้... หวังว่าที่ฉันพูดนี้จะไม่ล่วงเกินพวกนาย”

“ไม่เป็นไร”

นกกาเหว่าหัวเราะ

“ฝีมือของฉันในทีมสีแดงถือว่าอ่อนที่สุดจริงๆ ถ้าตกไปอยู่ในกลุ่มผู้แพ้คงยากที่จะกลับขึ้นมาได้”

“ฉันก็อ่อนเหมือนกัน”

ปลาคาร์ปน้อยหัวเราะตาม

“อีกอย่างฉันเข้าใจดีว่าทุกท่านเป็นห่วงพวกเรา ถ้าอย่างนั้นฉันคงต้องหน้าหนาไปขอแลกหมายเลขกับราชันย์ร้อยหน้าแล้ว...”

“ตัวเลือกนี้ปลอดภัยที่สุด”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์พยักหน้า

“เราลองสมมติว่าหญ้าเขียวขจีเปลี่ยนกับทุเรียนระเบิด สถานการณ์จะกลายเป็นราชันย์ร้อยหน้าแข่งกับทุเรียนระเบิด ปลาคาร์ปน้อยแข่งกับมันฝรั่ง นกกาเหว่าแข่งกับหญ้าเขียวขจี แม้ว่าราชันย์ร้อยหน้าจะแพ้ แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะกลุ่มผู้แพ้ยังมีโอกาส 5 เข้ารอบ 3 ด้วยฝีมือของราชันย์ร้อยหน้า ไม่น่ามีปัญหา”

“งั้นเอาตามนี้”

ราชันย์ร้อยหน้าพยักหน้า

จินเสี่ยวเฟิงเห็นว่าพวกเขาปรึกษากันเรียบร้อยแล้ว จึงกล่าวว่า

“ในเมื่อทีมสีแดงตัดสินใจแล้ว ก็ให้ราชันย์ร้อยหน้าแลกหมายเลขกับปลาคาร์ปน้อย”

“เป็นเพราะฉันทำให้ทุกคนลำบาก”

ปลาคาร์ปน้อยรู้สึกผิด

“ขอโทษด้วยค่ะราชันย์ร้อยหน้า...”

การแลกหมายเลขกับราชันย์ร้อยหน้า หมายความว่ามีโอกาสสูงที่ราชันย์ร้อยหน้าจะต้องเจอกับทุเรียนระเบิด

เว้นเสียแต่ว่าทีมสีน้ำเงินจะมีการปรับเปลี่ยนอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ก็เหมือนเป็นการเสี่ยงดวงไปแล้ว วางเดิมพันแล้ว ห้ามเปลี่ยนแปลง

...

"ตั้งใจสู้นะ"

ปฏิกิริยาของราชันย์ร้อยหน้าสงบนิ่งมาก

เจ้าชายกบไอเบา ๆ แล้วกล่าวว่า

“ถ้าเจอทุเรียนระเบิด จำไว้นะว่าต้องฝ่ากลุ่มผู้แพ้กลับขึ้นมาให้ได้...”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แม้ว่ากลุ่มผู้แพ้จะมีโอกาสเข้ารอบ 5 ใน 3 สูง แต่ก็ห้ามประมาทเด็ดขาดนะ”

“สู้เขา!”

“รักษาตัวด้วย!”

เพื่อนร่วมทีมต่างให้กำลังใจ เพราะดูเหมือนทุกคนจะคิดตรงกันว่าหากราชันย์ร้อยหน้าต้องเจอกับทุเรียนระเบิด คงแพ้แน่นอน

หลินจือไป๋ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่หันไปมองจินเสี่ยวเฟิงและถามว่า

“ลำดับการแข่งล่ะ?”

“การแข่งขันครั้งนี้ ทีมสีน้ำเงินจะได้แข่งก่อน เพราะพวกเขาเป็นฝ่ายที่เสนอการเปลี่ยนกติกาก่อน”

“โอเค”

สำหรับหลินจือไป๋ การแข่งทีหลังเป็นการเล่นที่ปลอดภัยกว่า เพราะเขาสามารถตัดสินใจได้ว่าจะรับมือยังไงหลังจากเห็นผลงานและคู่แข่ง

แต่ทีมสีแดงก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า

ทีมสีน้ำเงินจะยังคงใช้กลยุทธ์เปลี่ยนคนเดิมหรือไม่ ถ้าหากพวกเขาเปลี่ยนใจ สถานการณ์ก็อาจพลิกผันอีกครั้ง

ช่วงค่ำ

สถานีโทรทัศน์เทียนกวง

ผู้ชมในสถานที่ถ่ายทอดสดเริ่มทยอยเข้าสู่ที่นั่ง ทุกคนพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น

“ในที่สุดก็มาถึงศึกแดงน้ำเงินแล้ว!”

“อยากดูเวทีของทุเรียนระเบิดสุด ๆ เลย!”

“ฉันอยากเห็นราชันย์ร้อยหน้า!”

“เชียร์ราชาเพลงโจว!”

“ในทีมแดงนอกจากราชาเพลงโจวแล้ว ดูเหมือนคนอื่นจะลำบากถ้าต้องเจอกับทุเรียนระเบิดนะ”

“ฉันว่าต้นหลิวริมแม่น้ำก็ไม่เลวนะ แม้จะด้อยกว่าทุเรียนระเบิดนิดหน่อย แต่ถ้าท็อปฟอร์มก็มีลุ้นคว้าแชมป์!”

“ฉันเชียร์ทิเบตันมาสทิฟฟ์!”

“ชอบราชินีบุปผาสุด ๆ!”

“โคตรตื่นเต้น วันนี้ถ่ายทอดสดด้วย!”

ขณะเดียวกัน

สัญญาณถ่ายทอดสดกำลังอยู่ในขั้นตอนการปรับแต่ง

เมื่อพิธีกรหวงลี่ขึ้นเวที สัญญาณถ่ายทอดสดก็เริ่มขึ้นในที่สุด!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!

สถานีโทรทัศน์เทียนกวง!

คุนเผิงวิดีโอ!

ทั้งสองช่องทางเปิดการถ่ายทอดสดพร้อมกัน!

เนื้อหาในช่วงแรกเป็นการบันทึกตอนเช้า ซึ่งเกี่ยวกับการปรับเปลี่ยนกติกาและการรับมือของทั้งสองทีม

“ทุเรียนระเบิดจะเปลี่ยนกับหญ้าเขียวขจี?”

“ทั้งสองฝ่ายมีสิทธิ์เปลี่ยนหมายเลขได้หนึ่งครั้ง?”

“เปลี่ยนแล้ว เปลี่ยนแล้ว!”

“โอ้โห ราชันย์ร้อยหน้าจะเปลี่ยนกับปลาคาร์ปน้อยเหรอ?”

“นี่คือการเตรียมตัวเจอกับทุเรียนระเบิดชัด ๆ”

“ทีมแดงยืนยันแล้ว ทุเรียนระเบิดเปลี่ยนกับหญ้าเขียวขจี ๆ!”

“ทุเรียนระเบิดมั่นใจมาก!”

“นี่แหละคือความกล้าหาญของทุเรียนระเบิด ไม่กลัวใครทั้งนั้น!”

“รู้สึกว่ากลยุทธ์ของทีมแดงดีมากนะ ถึงราชันย์ร้อยหน้าแพ้ทุเรียนระเบิดก็ไม่เป็นไร เพราะเขาน่าจะฝ่ากลุ่มผู้แพ้กลับมาได้อยู่แล้ว แม้จะต้องรับความเสี่ยงบ้าง แต่การที่เขายอมเปลี่ยนเพื่อช่วยปลาคาร์ปน้อยถือว่าโคตรแมนเลย ทั้งสองทีมดูจะสามัคคีกว่าที่คิดไว้เยอะเลย!”

...

การแสดงสดเริ่มต้นขึ้น

หลังจากช่วงอุ่นเครื่อง สัญญาณถ่ายทอดสดเชื่อมต่อกับสถานที่จริง หวงลี่ปรากฏตัวบนเวที พร้อมกล่าวคำโฆษณาเปิดงานชุดหนึ่ง ก่อนจะเพิ่มเสียงดังขึ้นว่า

“ต่อไปนี้ผมขอประกาศว่า การแข่งขันแดงน้ำเงินในรายการหน้ากากนักร้อง เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว!”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มและพูดต่อ

“คู่แรกที่จะขึ้นแข่งขัน ได้แก่ทุเรียนระเบิดและราชันย์ร้อยหน้า ขอเสียงปรบมือต้อนรับทุเรียนระเบิดด้วยครับ!”

“ว๊าย!”

“ทุเรียนระเบิด!”

“ทุเรียนสู้ ๆ!”

“วันนี้ทุเรียนขึ้นคนแรกเลยเหรอเนี่ย!”

“ราชันย์ร้อยหน้าเจอทุเรียน แพ้แน่ ๆ!”

“ไม่ต้องพูดถึงราชันย์ร้อยหน้าเลย ขนาดราชาเพลงโจวยังยากที่จะชนะ!”

“ทุเรียนเป็นนักร้องที่โหดมากจริง ๆ ไม่รู้โผล่มาจากไหน!”

ที่แถวหน้าของผู้ชม

คณะกรรมการผู้ทายตัวนักร้องก็พร้อมอยู่ที่โต๊ะแล้ว

การแข่งขันแดงน้ำเงินครั้งนี้มีคณะกรรมการผู้ทายระดับเทพ!

หลี่เซียว เถียนเหว่ย หานปัว อิงเหว่ย ต่างก็มาครบถ้วน รวมถึงคณะกรรมการที่เคยร่วมรายการคัดเลือกทีมสีน้ำเงิน ซึ่งล้วนแต่เป็นดาราชื่อดัง โดยคนที่โดดเด่นที่สุดคือ ฉินเลี่ยน ที่เคยร่วมงานกับบริษัทคุนเผิงและจ้าวโยวเยว่ซึ่งมีพื้นเพจาก 《เดอะวอยซ์》 เช่นกัน

“ฉินเลี่ยน เธอมาด้วยเหรอเนี่ย!”

“เธอมาได้ ฉันก็มาได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”

ฉินเลี่ยนกับหลี่เซียวทักทายกันอย่างเป็นกันเอง ทั้งสองเคยร่วมรายการ 《เดอะวอยซ์》 มาก่อนและมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยเล่นกัน

ทุเรียนระเบิดก็เตรียมตัวขึ้นเวที

ผู้จัดการชั่วคราวกระซิบข้างหูของเขา

“เพิ่งได้รับข่าวว่าราชันย์ร้อยหน้าเปลี่ยนหมายเลขกับปลาคาร์ปน้อยแล้วนะครับ!”

“งั้นคู่แข่งของฉันวันนี้คือราชันย์ร้อยหน้า?”

ทุเรียนระเบิดเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูดอย่างเรียบเฉย

“งั้นส่งเขาไปเล่นในกลุ่มผู้แพ้ก็แล้วกัน”

“แต่ราชันย์ร้อยหน้าก็มีฝีมือไม่เบานะครับ”

ผู้จัดการชั่วคราวลังเล

“ที่สำคัญที่สุดคือเพลงที่คุณเลือกวันนี้...”

“ไม่ต้องห่วง”

ทุเรียนระเบิดโบกมือเบา ๆ ก่อนเดินตรงไปยังเวที

รูปร่างของเขาสูงใหญ่ สวมหน้ากากรูปทุเรียนซึ่งดูเผิน ๆ อาจจะตลก แต่กลับไม่มีใครหัวเราะ เพราะทุกคนที่เคยชมการคัดเลือกทีมสีน้ำเงินต่างรู้ดีว่าเขาคือศิลปินภายใต้หน้ากากที่น่ากลัวขนาดไหน

ทันใดนั้น

การแสดงของทุเรียนระเบิดเริ่มขึ้น

“น้ำตาไหลเบา ๆ”

“เธอค่อย ๆ เดินจากไป”

“สิ่งที่ครอบครองง่ายเกินไป”

“อดีตที่ไม่อยากหวนกลับไปมอง”

นี่คือเพลงรักช้า ๆ ที่บรรยากาศเศร้าสร้อยลอยคลุ้งจับใจผู้ฟังทันที เสียงร้องของทุเรียนระเบิดทุ้มลึกและหนักแน่น ฟังดูราวกับไม่มีการปรุงแต่งใด ๆ ทุกอย่างเป็นธรรมชาติและเข้าถึงจิตใจของผู้ชมอย่างไม่รู้ตัว ทำให้บรรยากาศที่เคยจอแจเงียบสงัดลงในพริบตา

ผู้ชมฟังด้วยความตั้งใจ

บางคนถึงกับน้ำตาคลอ

ฉินเลี่ยนถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวอย่างชื่นชม

“ทุเรียนระเบิดเป็นศิลปินที่มีความกล้ามากนะ การเลือกเพลงช้าและอ่อนโยนในเวทีการแข่งขันแบบนี้ถือเป็นเรื่องที่เสียเปรียบ แต่ด้วยระดับฝีมือของเขา กลับสามารถร้องให้คนฟังอินจนเข้าไปถึงหัวใจได้สำเร็จ”

...

ข้างเวที

หานปัวพูดเสียงเบา ๆ ว่า

“อาจารย์ราชันย์ร้อยหน้างานหนักแน่”

ในฐานะกรรมการที่เคยร่วมตัดสินการแข่งขันคัดเลือกทีมแดง หานปัวยังอยากให้ราชันย์ร้อยหน้าชนะอยู่ แต่คู่แข่งคือทุเรียนระเบิด แบบนี้คงช่วยอะไรไม่ได้

“นั่นก็ไม่แน่เสมอไปนะ”

หลี่เซียวกระพริบตาและพูดว่า

“หลังจากดูราชันย์ร้อยหน้ามาแล้วหลายตอน เขาให้ความรู้สึกแปลก ๆ กับผม”

ฉินเลี่ยนสงสัย

“ยังไง?”

หลี่เซียวอธิบาย

“นักร้องอย่างราชันย์ร้อยหน้าเนี่ย มีขีดจำกัดสูงจนน่ากลัว แต่ขณะเดียวกันก็มีโอกาสพลาดแบบน่ากลัวเหมือนกัน รู้สึกว่าไม่ว่าจะเจอใครก็เหมือนมีสิทธิ์แพ้ได้ทุกคน แต่ในขณะเดียวกันก็มีโอกาสชนะทุกคนเช่นกัน”

“ขนาดนั้นเลย?”

ฉินเลี่ยนที่ไม่เคยดูการคัดเลือกทีมแดง เพราะยุ่งอยู่กับการแข่งขันของทีมสีน้ำเงิน ฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเชื่อ แม้จะเคยได้ยินชื่อเสียงของราชันย์ร้อยหน้ามาก่อนก็ตาม

ยิ่งเมื่อเทียบกับทุเรียนระเบิด ศิลปินหน้ากากที่แม้แต่เธอยังรู้สึกว่ายากจะเอาชนะ

แม้ว่าในรอบนี้ ทุเรียนระเบิดจะไม่ได้ใช้ลูกเล่นเสียงสูงที่เขาถนัดที่สุดก็ตาม

หลังเวทีทีมแดง

ขณะดูการแสดงของทุเรียนระเบิด

ทิเบตันมาสทิฟฟ์บ่นพลางเบ้ปาก

“สุดท้ายทุเรียนระเบิดก็ไม่ได้เปลี่ยนใจจริง ๆ เขาเปลี่ยนหมายเลขกับหญ้าเขียวขจีแล้ว เป็นคนที่หยิ่งจริง ๆ คงคิดว่าฝั่งเราคงไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมาสู้แทนปลาคาร์ปน้อยสินะ?”

“ฉันเกลียดคนที่หยิ่งกว่าฉันที่สุด!”

เจ้าชายกบพูดพร้อมเสียงเย็นชา

“การเลือกเพลงช้าซึ้งแบบนี้ เหมือนไม่เห็นหัวคู่แข่งเลย เพลงแบบนี้ไม่เหมาะกับเวทีการแข่งขันสักนิด!”

“ถึงจะเป็นเพลงช้า แต่เขาก็แสดงได้สุดยอดมาก...”

ปลาคาร์ปน้อยยิ้มเจื่อน

“ถือว่าฉันรอดตัวไป แต่อาจารย์ราชันย์ร้อยหน้าต้องลำบากแทนฉันซะแล้ว”

“ฉันก็รอดตัวเหมือนกัน”

นกกาเหว่าข้าง ๆ ก็ยิ้มเจื่อนเช่นกัน

“ถ้าทุเรียนระเบิดไม่เปลี่ยนหมายเลข คู่แข่งเขาก็คือฉันแล้วสิ”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์แซว

“โลกที่มีแค่ราชันย์ร้อยหน้าที่ต้องเจ็บปวดสำเร็จแล้วสินะ”

เจ้าชายกบพูด

“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าฝ่าฟันจากกลุ่มผู้แพ้ได้อีกครั้ง ก็นับว่าเป็นยอดนักสู้!”

ราชันย์ร้อยหน้าถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า

“สุดท้ายก็เป็นฉันที่ต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว”

ราชันย์ร้อยหน้ารู้ดีว่า ทุเรียนระเบิดแข็งแกร่งมาก โชคดีที่ตัวเองก็ยังพอไหวอยู่

การแสดงของทุเรียนระเบิดใกล้จบลง

เสียงของเขาสะท้อนความเศร้าจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงสะอื้นหรือไม่

“ใจแตกสลาย”

“เผาเป็นเหล็ก”

“สายลมเย็น”

“พัดพาน้ำตา”

“ค่ำคืนโศกเศร้า”

“ดวงจันทร์แดงฉานดั่งโลหิต”

ไม่มีเสียงสูง ไม่มีการเปลี่ยนโน้ตซับซ้อน แต่เขากลับดึงอารมณ์ของเพลงช้าจนถึงขีดสุด แม้เพลงนี้จะไม่เหมาะกับเวทีแข่งขัน แต่ทุเรียนระเบิดกลับทำให้ผู้ชมทุกคนดำดิ่งเข้าสู่บรรยากาศโศกเศร้าได้อย่างน่าทึ่ง

ฝั่งทีมแดง

ทุกคนเริ่มรู้สึกถึงลางร้าย

เพลงแนวนี้แม้เสี่ยงบนเวทีแข่งขัน แต่ถ้าทำสำเร็จ ผลลัพธ์จะน่ากลัวมาก เพราะมันจะทำให้ผู้ชมตกอยู่ในความเศร้าเคลิ้มไปจนการแสดงต่อไปยากจะดึงความสนใจกลับมาได้

“ดูเหมือนนายจะไม่มีหวังแล้วนะ”

เจ้าชายกบพูดด้วยน้ำเสียงซับซ้อน ดูเหมือนราชันย์ร้อยหน้าต้องไปฝ่าฟันในกลุ่มผู้แพ้แล้ว

เดิมทีโจวหานจิ้นคิดว่าราชันย์ร้อยหน้ายังพอมีลุ้น โดยเฉพาะเมื่อทุเรียนระเบิดเลือกเพลงที่เสียเปรียบในการแข่งขัน แต่ตอนนี้ดูเหมือนความหวังจะเลือนลางลงเรื่อย ๆ

“ไม่เป็นไรหรอก”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์พูด

“มันก็เป็นสิ่งที่คาดการณ์ไว้แต่แรกอยู่แล้ว”

ปลาคาร์ปน้อยไม่ได้พูดอะไร นกกาเหว่าก็เงียบเหมือนกัน ทั้งสองรู้สึกละอายใจ ราชันย์ร้อยหน้าต้องเสียสละแทนทีมแดง แม้ว่าจะมีโอกาสกลับมาได้จากกลุ่มผู้แพ้ก็ตาม

แต่ตลอดช่วงการแข่งขันคัดเลือกทีมแดง ราชันย์ร้อยหน้าติดสามอันดับแรกมาโดยตลอด ไม่เคยมีใครทำให้เขาต้องลงไปอยู่ในกลุ่มผู้แพ้มาก่อนเลย

...

“ไม่เป็นไรหรอก”

ราชันย์ร้อยหน้ากลั้นหัวเราะ ก่อนปลอบใจทุกคนด้วยคำพูดซึ้ง ๆ

“ฉันแพ้ไม่เป็นไร ขอแค่พวกนายชนะก็พอ เพราะเราคือเพื่อนร่วมทีม”

“ขอโทษนะ ฉันมันไร้ประโยชน์เกินไป!”

ปลาคาร์ปน้อยกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมา

นกกาเหว่าเองก็ดูสะเทือนใจ ดวงตาที่อยู่ใต้หน้ากากเริ่มแดงเรื่อ

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ก้มหน้าลงเงียบ ๆ แม้จะไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับรู้สึกซาบซึ้งอย่างแท้จริง ราชันย์ร้อยหน้าที่ยอมก้าวออกมาแทนเพื่อน ทำให้เขารู้สึกนับถือ

เจ้าชายกบยกนิ้วโป้งให้ราชันย์ร้อยหน้า

ก่อนหน้านี้เขายังรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ความรู้สึกทั้งหมดได้ถูกปล่อยวาง

หมอนี่ ทั้ง ๆ ที่สามารถเลือกสู้กับนักร้องที่อ่อนที่สุดอย่างมันฝรั่งได้ แต่กลับยอมเสียสละแทนเพื่อนร่วมทีม และแม้จะรู้ว่าความพ่ายแพ้รออยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่เคยบ่นอะไร

ลูกผู้ชายตัวจริง!

ในที่สุด การแสดงของทุเรียนระเบิดก็จบลง

ไม่มีเสียงโห่ร้อง เพราะผู้ชมทุกคนยังตกอยู่ในบรรยากาศแห่งความเศร้า แต่เสียงปรบมือกลับดังขึ้นราวกับคลื่นน้ำซัดเข้าฝั่ง

“เพราะมาก!”

“ซึ้งกินใจสุด ๆ!”

“ไม่คิดว่าเพลงจะทำให้เจ็บปวดได้ขนาดนี้!”

“ฉันรู้สึกเหมือนจะร้องไห้แล้ว”

“ร้องไห้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”

“ฉันหมดอารมณ์ฟังเพลงถัดไปเลย”

“ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ตั้งตารอการแสดงของราชันย์ร้อยหน้าแท้ ๆ”

“ใช่เลย”

“แต่เพลงของทุเรียนระเบิดทำให้ฉันอยากร้องไห้จริง ๆ!”

หลายคนถึงกับร้องไห้จริง ๆ พอพิธีกรเตือนให้ทุกคนอย่าลืมโหวต เสียงโหวตจึงเริ่มขยับตามมา

“ตอนนี้เธอยังคิดว่าราชันย์ร้อยหน้ามีหวังอยู่ไหม?”

ฉินเลี่ยนหันไปถามหลี่เซียว

หลี่เซียวถอนหายใจ

“ดูท่าจะยากแล้ว ถ้าเพลงถัดไปไม่มีอะไรเร้าใจมาก ๆ คงดึงคนดูกลับมาไม่ไหว แต่เวทีของราชันย์ร้อยหน้าไม่ใช่แนวนั้นเลย เขาถนัดสายตลกซะมากกว่า”

“สายตลก?”

จ้าวโยวเยว่ทนไม่ไหวถามขึ้น

“แบบนั้นไม่ถูกกดข่มจนหมดสิ้นเหรอ? ในบรรยากาศเศร้าขนาดนี้ จะตลกขึ้นมาได้ยังไง?”

“จริง ๆ ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไรหรอก”

หานปัวเกาหัวแล้วพูด

“ราชันย์ร้อยหน้าไปกลุ่มผู้แพ้ก็น่าจะฝ่ากลับมาได้อยู่ดี”

“ใช่”

ทุกคนต่างเห็นด้วย

ศึกแดง-น้ำเงินพึ่งจะเริ่ม กลุ่มผู้แพ้ยังมีนักร้องที่อ่อนสองคนคอยเป็นที่รองรับ ดังนั้นราชันย์ร้อยหน้ายังไม่น่าถึงคราวต้องถูกคัดออก

...

พิธีกรหวงลี่พูดขึ้น

“ขอบคุณการแสดงจากทุเรียนระเบิดอาจารย์ ตอนนี้การโหวตได้สิ้นสุดลงแล้ว เราจะประกาศคะแนนของทั้งสองฝ่ายพร้อมกันหลังจากการแสดงของผู้เข้าแข่งขันท่านถัดไป ดังนั้นต่อไป ขอเสียงปรบมือดัง ๆ ต้อนรับราชันย์ร้อยหน้า!”

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือดังกึกก้อง!

ราชันย์ร้อยหน้าเดินมุ่งหน้าไปยังประตูพระจันทร์

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ เจ้าชายกบ ปลาคาร์ปน้อย และนกกาเหว่าต่างพากันลุกขึ้นยืน ส่งเขาไปยังหน้าประตู บรรยากาศชวนให้รู้สึกหดหู่

“ก็แค่ไปกลุ่มผู้แพ้เอง ไม่เป็นไรหรอก อย่าร้องไห้เพราะฉันเลย”

เสียงของราชันย์ร้อยหน้าเจือด้วยความเศร้าสร้อย ทำให้ทุกคนยิ่งรู้สึกอึดอัด หันมามองเขาด้วยสายตาเวทนา

“ไปล่ะนะ!”

ราชันย์ร้อยหน้าพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูสบาย ๆ

ปลาคาร์ปน้อยสะอึกสะอื้น

นกกาเหว่าเองก็ร้องไห้ตาม

ถึงแม้ทิเบตันมาสทิฟฟ์และเจ้าชายกบจะไม่ได้ร้องไห้ แต่ทั้งคู่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาติดคอ

หลินจือไป๋เริ่มรู้สึกผิดเล็กน้อย ตัวเองแสดงเยอะไปหรือเปล่า จนทำให้ทุกคนเศร้าเกินเหตุ

แต่เมื่อราชันย์ร้อยหน้าปรากฏตัวบนเวที

ผู้ชมที่เพิ่งน้ำตาคลอเมื่อครู่ กลับเริ่มยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

อดไม่ได้

มันห้ามไม่ได้จริง ๆ

แค่เห็นราชันย์ร้อยหน้าก็อยากหัวเราะแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

บางคนถึงกับหลุดหัวเราะออกมา แล้วบรรยากาศเศร้าสร้อยก็ถูกเจือจางลงไปทันที

“เจ้าสวนสัตว์มาแล้ว!”

“เขาคือความสุขของฉัน!”

“ฮ่า ๆ ๆ ทั้ง ๆ ที่หน้ากากดูหล่อดี แต่ทำไมเห็นแล้วขำตลอด?”

“นี่แหละ ราชันย์ร้อยหน้า!”

“ในที่สุดก็ได้เห็นตัวจริง!”

“ฉันตามดูรายการนี้เพราะเขาเลย!”

“ฉันก็เหมือนกัน!”

“อยู่ดี ๆ ก็ไม่เศร้าแล้ว!”

“ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้เพลงของทุเรียนระเบิดยังบีบหัวใจอยู่เลย”

อีกด้านหนึ่ง

ทุเรียนระเบิดที่เพิ่งกลับมาหลังเวที มองจอโทรทัศน์แล้วเบิกตากว้างเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้ชม

“พวกเขาขำอะไรกัน?”

“ก็เพราะราชันย์ร้อยหน้าคือเจ้าพ่อแห่งความบันเทิงยังไงล่ะ”

พูดไปผู้จัดการชั่วคราวของทุเรียนระเบิดก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม ทีมงานของรายการต่างก็ชื่นชอบเขามาก!

พูดได้เลยว่า

ถ้าไม่มีความตลกของราชันย์ร้อยหน้า รายการ 《หน้ากากนักร้อง》 คงไม่ดังเปรี้ยงตั้งแต่ช่วงแรกขนาดนี้!

“เจ้าพ่อแห่งความบันเทิง?”

ทุเรียนระเบิดพูดด้วยน้ำเสียงที่ยากจะคาดเดาความหมาย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

...

บนเวที

ราชันย์ร้อยหน้าพยักหน้าให้กับวงดนตรีเบา ๆ

ถัดมาเพียงเสี้ยววินาที

เวทีมืดลง

หน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏชื่อเพลงขึ้นมา

สี่คำ:

ต๋าลาเปิงปา！

ผู้ชมเห็นชื่อเพลงแล้วถึงกับงงไปพักหนึ่ง

“อะไรวะเนี่ย?”

“ชื่อเพลงบ้าบออะไรเนี่ย!”

“เพลงใหม่อีกแล้ว!”

“ไม่เสียชื่อราชันย์ร้อยหน้าเลย นายมีเพลงปกติบ้างไหม?”

“ไปไกล ๆ เลย!”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ”

ชื่อเพลงสุดแปลกทำให้ผู้ชมหลายคนหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

แน่นอนว่าก็ยังมีคนที่ไม่อินกับความตลกนี้

“เหอะ ๆ”

“เล่นมุกเดิมอีกแล้ว”

“ยังไม่เห็นโชว์พลังเสียงจริงจังเลยนะ เอาแต่ทำอะไรเว่อร์ ๆ”

“ก็มีแต่โชว์เอฟเฟกต์ของรายการไปวัน ๆ”

“บนอินเทอร์เน็ตมีคนบอกว่าราชันย์ร้อยหน้าน่าจะมีหลายคนสวมบทบาทอยู่ ฉันว่าอาจจะจริงก็ได้ ไม่งั้นทำไมแต่ละรอบถึงเปลี่ยนลุคเปลี่ยนเสียงขนาดนี้”

“จริงด้วย”

“บางทีก็ร้องเพลงจริงจังได้ดีมาก แต่ส่วนใหญ่ก็เอาแต่เล่นไม่เลิก แล้วเสียงยังเปลี่ยนไปทุกครั้งอีก”

...

นอกจากนี้ยังมีผู้ชมจำนวนไม่น้อยที่ยังจมอยู่ในบรรยากาศเศร้าหมองจากเพลงก่อนหน้าของทุเรียนระเบิด

อาจเพราะอารมณ์ที่ดิ่งลงทำให้จุดที่ทำให้ขำถูกยกระดับสูงขึ้น

นี่เป็นผลกระทบที่หลงเหลือมาจากเวทีของทุเรียนระเบิด ผู้ชมหลายคนยังไม่สามารถหลุดออกมาได้ง่าย ๆ

แม้ว่าอินโทรเพลงของราชันย์ร้อยหน้าจะดังขึ้นแล้วก็ตาม หลายคนก็ยังคงนิ่งเงียบ

...

บรรดาแขกรับเชิญต่างพากันทั้งขำทั้งเหนื่อยใจ

หลี่เซียว: “คราวนี้เขาจะเล่นอะไรอีกเนี่ย?”

หานปัว: “หมอนี่เริ่มเล่นไม่ปกติอีกแล้ว!”

เถียนเหว่ย: “ตอนแข่งรอบคัดเลือกของทีมแดง หมอนี่ตั้งใจร้องจริงจังทีไรก็ได้ผลดีทุกครั้งนะ!”

ฉินเลี่ยน: “เพลงมันร่าเริงแปลก ๆ นะ?”

ใช่แล้ว ดนตรีมันร่าเริงเกินไปจริง ๆ

ฉินเลี่ยนได้ยินเสียงคีย์บอร์ด กีตาร์ เบส กลอง และเครื่องดนตรีจังหวะที่ถี่มากจนก่อให้เกิดสไตล์ที่ไม่เหมือนใคร

เหมือนกับเพลงจากโลกอนิเมะเลยก็ว่าได้

...

หลังเวทีทีมแดง

เจ้าชายกบหัวเราะ “หมอนี่มองโลกในแง่ดีจริง ๆ นะ”

ทิเบตันมาสทิฟฟ์: “สังเกตไหม ตั้งแต่เขาขึ้นเวทีจนเพลงเริ่มต้น อิทธิพลของเพลงทุเรียนระเบิดก็ถูกเจือจางไปแล้วครึ่งหนึ่ง”

“ยังเหลืออยู่นิดหน่อย”

นกกาเหว่าพูดขึ้น: “แต่เพลงนี้ฟังดูร่าเริงมาก เหมือนจะมีพลังขจัดอารมณ์เศร้าของเพลงก่อนหน้าเลยนะ”

“มีหวังจะชนะไหม?”

นกกาเหว่าบิดมืออย่างกังวล

“อย่าหวังเลย แต่คงทำให้แพ้ดูไม่เลวร้ายจนเกินไป”

เจ้าชายกบพูดขึ้น: “พวกเทคนิคพิเศษของราชันย์ร้อยหน้าบนเวทีนั้นได้ผลก็จริง แต่แค่เล่นทริกมันไม่พอหรอกเมื่อเจอพลังเสียงแบบเหนือชั้นจริง ๆ”

แต่ยังไม่ทันที่คำพูดของเจ้าชายกบจะจบ

เสียงร้องเพลงของราชันย์ร้อยหน้าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ทันทีที่เสียงนั้นปรากฏ ทุกคนถึงกับช็อก อ้าปากค้าง

แทบไม่เชื่อหูตัวเอง ทุกคนต่างสงสัยว่าหูตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า!

** อ้าปาก ค้างงงง 555555