บทที่ 129 พี่สาวบอกว่า... เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย...

โรงแรมหรูระดับห้าดาวไม่เพียงแต่หรูหรา ทว่ายังมีขนาดใหญ่มากอีกด้วย

ตลอดทั้งคืน

พี่สาวที่หลงทางไม่ได้วิ่งออกไปจากห้องของเจียงเฟิงเลย

เห็นได้ชัดว่าทางออกนั้นหายากขนาดไหน!

ส่วนน้องอวิ๋นอี้ที่พักอยู่ชั้นล่างนั้นค่อนข้างจะทรมานสักหน่อย

เป็นที่ทราบกันดีว่า

โดยพื้นฐานแล้วโรงแรมมักจะมีการออกแบบให้เก็บเสียง ความเคลื่อนไหวทั่วไปยากที่จะเล็ดลอดลงไปถึงชั้นล่าง

แต่ปัญหาคือ...

เสียงเดินทางผ่านของแข็งได้เร็วกว่าในอากาศน่ะสิ!

ไม่ใช่แค่เร็วนะ แต่ยังดังด้วย!

ดังนั้นน้องอวิ๋นอี้จึงถึงกับงงเต็ก!

ชั้นบนเดี๋ยวก็ทุบพื้น เดี๋ยวก็มีเสียงดังโครมครามดังมาจากในครัวอย่างต่อเนื่อง

ทั้งยังมีเสียงโต๊ะ เก้าอี้ และเสียงแผ่นเตียงสั่นไหวดังเอี๊ยดอ๊าด

จนท้ายที่สุด เธอกระทั่งได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความเมตตาราวกับกำลังสะอึกสะอื้น...

"ฮือๆๆ คนชั้นบนคงไม่ได้เจอผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวหรอกนะ?"

"น่ากลัวจัง..."

น้องอวิ๋นอี้ตกใจจนหน้าซีดเผือด

รีบเอาผ้าห่มคลุมโปง ซุกตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่ม

ไม่ได้การแล้ว

พรุ่งนี้เธอจะต้องไปบอกพี่สาวเซี่ยงไฮ้สักหน่อยว่า ในโรงแรมมีผู้ชายชอบซ้อมเมีย!!!

...

...

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ทุกคนที่นอนหลับพักผ่อนจนรู้สึกสดชื่นแจ่มใสกำลังทานอาหารเช้ากันอยู่ที่ห้องอาหารของโรงแรม

"อ่า~~~ สบายจังเลย!"

ซุนเฉินหาวหวอด ถือจานบุฟเฟต์เดินตรงไปหาลมปราณโลหิตด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"เอ๊ะ เสี่ยวเฟิงยังไม่ลงมาอีกเหรอ?"

ลมปราณโลหิตกำลังก้มหน้าก้มตากิน เมื่อได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียงอู้อี้ตอบรับในลำคออย่างไม่ชัดเจนนัก

ซุนเฉินหัวเราะหึๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นี่ เมื่อวานไปเที่ยวกับน้องอวิ๋นอี้เป็นไงบ้าง? มีโอกาสไหม..."

ลมปราณโลหิตได้ยินดังนั้นก็สำลักทันที หน้าแดงก่ำ ไออยู่พักใหญ่

ก่อนจะเอ่ยปากด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ "ไม่ใช่สิ ในสมองนายเนี่ย นอกจากเรื่องพรรค์นั้นแล้วไม่มีเรื่องอื่นที่มันสร้างสรรค์กว่านี้เลยเหรอ?"

"เราสองคนก็แค่ออกไปเที่ยวเล่นกันรอบหนึ่งก็เท่านั้นปะ?!"

ซุนเฉินชะงัก "ไปเที่ยวเฉยๆ อะนะ?"

"ไม่งั้นล่ะ?"

"ชิ น่าเบื่อชะมัด..."

ซุนเฉินเบ้ปาก อุตส่าห์ยอมตัดใจไม่ไปเป็นก้างขวางคอเมื่อวาน

โอกาสดีขนาดนั้นแท้ๆ!

พี่ชาย ทำไมถึงไม่รู้จักคว้าเอาไว้เนี่ย!

ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่

น้องอวิ๋นอี้ก็เดินเข้ามาด้วยสภาพเหมือนซากศพเดินได้พร้อมกับขอบตาคล้ำสองข้าง

ดวงตาปลาตายคู่นั้น

บวกกับศีรษะที่ก้มต่ำ

คนที่ไม่รู้อาจจะนึกว่าเมื่อคืนเธอออกไปเป็นขโมยมาซะอีก...

"ง่วงจังเลย..."

ลมปราณโลหิตและซุนเฉินต่างชะงัก "เดี๋ยวสิ น้องสาว นี่เธอ... ??"

"อย่าพูดถึงเลย เมื่อคืนชั้นบนห้องฉันมีผู้ชายซ้อมเมียพักอยู่"

"ดึกดื่นค่อนคืนสองคนนั้นทะเลาะกัน เดี๋ยวก็ล้มโต๊ะ เดี๋ยวก็ทุบพื้น..."

น้องอวิ๋นอี้นึกย้อนกลับไปก็ยังรู้สึกหวาดผวา

"ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นน่าสงสารมาก... ตอนสุดท้ายเหมือนจะร้องไห้ด้วยนะ..."

เจียงเฟิงเดินลงบันไดมาด้วยรอยยิ้ม "คุยอะไรกันอยู่เหรอ?"

"ผู้ชายซ้อมเมีย!"

ทั้งสามคนพูดขึ้นพร้อมกัน

เจียงเฟิงชะงัก... ผู้ชาย... ซ้อมเมีย?

บ้าอะไรเนี่ย?

น้องอวิ๋นอี้รีบเล่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อคืนด้วยความตื่นเต้นทันที...

สีหน้าของเจียงเฟิงแปลกประหลาดขึ้นมาทันควัน "...อะแฮ่ม คือว่า... เป็นไปได้ไหมว่าเธออาจจะฟังผิด?"

"เป็นไปได้ยังไง?!"

น้องอวิ๋นอี้เห็นว่าเจียงเฟิงสงสัยตัวเองก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที

ล้อเล่นหรือเปล่า

หูของเธอขึ้นชื่อว่าดีเยี่ยมเชียวนะ!

น้องอวิ๋นอี้ยังอยากจะพูดอะไรอีก

แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงเฟิงทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว รีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน "อะแฮ่ม คือว่า แล้วนี่พวกนายจะกลับกันเมื่อไหร่ล่ะ?"

"อีกสักพักน่ะ..."

ซุนเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ยังไงก็ต้องไปบอกลาพี่สาวเซี่ยงไฮ้ก่อนไม่ใช่เหรอ?"

"ใช่แล้ว"

น้องอวิ๋นอี้พยักหน้าเห็นด้วย "ยังไงพี่สาวก็เลี้ยงต้อนรับพวกเรามาตั้งสองวัน จะยังไงก็ต้องขอบคุณต่อหน้าถึงจะถูก"

ลมปราณโลหิตรู้สึกสงสัยเล็กน้อย "เอ้อ จะว่าไป..."

"พี่สาวนายป่านนี้ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?"

"เอ่อ..."

สีหน้าของเจียงเฟิงแข็งค้าง

เขาเหลือบมองคุณสมบัติบนหน้าต่างระบบของตัวเอง

【ชื่อ: เจียงเฟิง】

【อายุ: 23】

【ร่างกาย (การประเมินรวม ความแข็งแกร่ง + ความคล่องตัว): 9.1↑】

【พละกำลัง (การประเมินรวม ความทนทาน + การฟื้นฟู + ความอึด): 13.3 (-0.1 กำลังฟื้นฟูอย่างช้าๆ)↑】

【รูปร่างหน้าตา (การประเมินรวม บุคลิก + เสน่ห์ + รูปลักษณ์): 9.0↑】

"พี่สาวบอกว่า... เธอรู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อย"

"ก็เลย... ไม่ได้มาส่งพวกเราแล้วล่ะ..."

เจียงเฟิงยิ้มแห้ง

ไม่สบายน่ะของปลอม แต่ลุกไม่ขึ้นน่ะของจริง

หลักๆ เป็นเพราะเมื่อคืนเล่นกันบ้าคลั่งไปหน่อย

พี่สาวหิวกระหายราวกับหมาป่า เผลอไปกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากเอาชนะของเจียงเฟิงเข้าพอดี

ก็เลยเกิดฉากอย่างเมื่อคืนขึ้นมา...

"อ้อ"

ลมปราณโลหิตพยักหน้า ไม่ได้คิดอะไรมาก

ผู้หญิงก็งี้แหละ...

ทุกเดือนก็ต้องมีวันแบบนั้นสักไม่กี่วัน ไม่สบายก็เป็นเรื่องปกติ

หลังจากทุกคนทานอาหารเช้าเสร็จ

เจียงเฟิงก็เริ่มจองตั๋วเครื่องบินกลับเมือง

ลมปราณโลหิตและน้องอวิ๋นอี้ก็แสดงท่าทีว่าเตรียมตัวจะกลับแล้ว...

ลมปราณโลหิตยังมีงานที่บริษัทต้องไปจัดการ ส่วนน้องอวิ๋นอี้ก็ต้องกลับไปเรียน

สำหรับซุนเฉิน...

หมอนี่จัดอยู่ในประเภทเถ้าแก่ที่ปล่อยปละละเลย

ใช้คำพูดของเขาเองก็คือ...

"พ่อไม่ยอมให้ฉันทำธุรกิจ บอกว่าขอแค่ฉันไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของตระกูล เงินทองชาตินี้ฉันก็ใช้ไม่หมดแล้ว"

กับเรื่องนี้เจียงเฟิงถึงกับพูดไม่ออก

เถ้าแก่บ้านนายไม่เชื่อน้ำหน้านายขนาดไหนกันเนี่ย...

...

...

ช่วงบ่าย

ขณะที่เครื่องบินมุ่งหน้าสู่สถานที่ต่างๆ ทยอยขึ้นบิน

การรวมตัวออฟไลน์เพื่อมาเยี่ยมลูกพี่ในครั้งนี้ก็ถือว่าสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์

ภายในโรงแรมหรู

พี่สาวเซี่ยงไฮ้ใบหน้าแดงระเรื่อ นอนผมเผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียง ทุกลมหายใจเข้าออกล้วนเจือไปด้วยกลิ่นอายรัญจวน

"พ่อตัวดี..."

พี่สาวเซี่ยงไฮ้ส่งสายตาตัดพ้อ

เมื่อคืนถึงกับทำกับเขาแบบนั้น...

บ่นก็ส่วนบ่น

แต่พอนึกถึงร่างกายที่เกือบจะสมบูรณ์แบบของเจียงเฟิง รวมถึงความอึดที่น่ากลัวนั่น

พี่สาวเซี่ยงไฮ้ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงซ่านขึ้นมาเล็กน้อย

ดุดันเกินไปแล้ว!

ตอนนี้เธอรู้สึกแค่ว่าอ่อนเปลี้ยเพลียแรงไปทั้งตัว แม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยังไม่มี

หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วในใจเจียงเฟิงก็แอบเดาะลิ้นอยู่เหมือนกัน

ให้ตายเถอะ

คืนเดียวทำเอาพละกำลังที่สูงถึง 13.4 ของเขาลดลงไป 0.1...

พี่สาวต่างหากที่ร้ายกาจของจริง!!!

โบนัสเซตความเร็วโจมตีน่ากลัวถึงเพียงนี้ ยอมแล้วยอมแล้ว

"ฮัลโหล ฉันเสิ่นเยี่ยนนะ"

"ต่อสายถึงประธานจางแห่งบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพจี๋เต้าให้ฉันที"

พี่สาวเซี่ยงไฮ้เอ่ยปากอย่างเกียจคร้านผ่านโทรศัพท์

ไม่นานนัก

เสียงผู้ชายวัยกลางคนก็ดังขึ้นในสาย

น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยรอยยิ้ม

"ประธานเสิ่น คุณมีเวลาโทรมาได้ยังไงครับ?"

"มีอะไรชี้แนะหรือเปล่า?"

เสิ่นเยี่ยนเข้าเรื่องทันที เอ่ยเรียบๆ "ประธานจาง ยาที่บริษัทเทคโนโลยีชีวภาพจี๋เต้ากำลังวิจัยอยู่ตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ชายวัยกลางคนก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

"ฮ่าๆๆ ไม่ปิดบังประธานเสิ่น ตอนนี้ยารักษาโรคประสาทอ่อนที่บริษัทเราผลิตขึ้นมาได้รับความนิยมในตลาดมากครับ"

"ส่วนแบ่งการตลาดสูงถึง 8.7% แล้ว!"

"คาดว่าภายในสิ้นปีนี้ ตัวเลขน่าจะทะลุ 10%!"

"ตอนนี้มีนักลงทุนจำนวนไม่น้อยจับตามองเราอยู่... รอแค่พวกเราเปิดระดมทุนรอบ Angel Round เท่านั้น"

พี่สาวเซี่ยงไฮ้พยักหน้า

บริษัทเทคโนโลยีชีวภาพจี๋เต้าเป็นบริษัทผลิตยาชีวภาพที่บริษัทในเครือของเธอซื้อกิจการมา

โดยเธอเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด มีสัดส่วนหุ้นทั้งหมด 67.8%

พี่สาวน้องสาวที่ร่วมมือกันคนอื่นๆ ถือหุ้น 23.6%

ส่วนที่เหลือจึงจะเป็นหุ้นลมดั้งเดิมที่บริษัทเก็บรักษาไว้ อย่างเช่นประธานจางที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ตอนนี้

ในมือก็มีหุ้นดั้งเดิมของบริษัทอยู่ 5%