“เชี่ย”

สถานการณ์และฉากตรงหน้าเกินคาดไปไกล ทั้งจี้เจวี๋ยและลู่เฟิงตาค้างไปพร้อมกัน หลังความเงียบชั่วพริบตา ทั้งคู่ก็เผลอหลุดสบถออกมาเหมือนนัดกันไว้

พอจ้องหน้ากัน ก็กลั้นไม่ไหวถามออกมาทันทีว่า：

“นายทำอะไรลงไปเนี่ย?”

เสียงทับกันเป๊ะ แล้วทั้งสองก็เงียบกริบไปพร้อมกันอีก

จะบอกว่าเป็นวาสนาก็ใช่ มันน่าอัศจรรย์เกินบรรยาย แต่บางทีก็เกินบรรยายไปจริงๆ…

อยู่ๆ ทั้งสองก็รู้สึกว่า ไม่รู้จะอธิบายให้อีกฝ่ายฟังยังไง ว่าทำไมตัวเองถึงโผล่มาที่นี่ ทำไมถึงทำเรื่องบานปลายขนาดนี้

“ขอโทษที”

ลู่เฟิงเห็นเลือดหยดจากหน้าตัวเอง ยกมือขึ้นเช็ดสองที ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ มองศพระเกะระกะรอบตัวแล้วก็เลิกจะบ่ายเบี่ยง แค่ยักไหล่ “พลาดนิดหน่อย”

นี่เรียกว่าพลาดนิดหน่อยของคนแรงช้างฆ่าคนตระกูลชีไปสามสิบกว่าชีวิตเหรอ?

ตอนตำรวจบุกกวาดจับซ่อง นายทำไมไม่นอนทับพี่สาวแล้วบอกว่าแค่สะดุดล้มไปเฉยๆ ล่ะ?

“ใครถามเรื่องนั้นเล่า!”

จี้เจวี๋ยกลอกตา ใจจดจ่ออยู่ที่ของในมือลู่เฟิง “ฉันหมายถึงปืน”

ของแบบนี้ผิดกฎหมายเต็มประตู ถึงสหพันธรัฐจะเปิดเสรีก็จริง แต่ก็ห้ามประชาชนครอบครองอาวุธปืนอัตโนมัติอยู่ดี แม้แต่ปืนพก ใบอนุญาตก็ต้องเสียเงินก้อนโตถึงจะทำได้

ผลคือ ในกระเป๋าเครื่องมือแบบเดียวกันที่วางอยู่ข้างเท้าลู่เฟิง ทั้งปืนยาวปืนสั้นยัดจนล้น ทำเอาจี้เจวี๋ยมองแล้วตาลุกวาว ของระดับนี้เขายังไม่เคยได้แตะเลยด้วยซ้ำ

ลู่เฟิงชะงัก แล้วก็ยิ้มออก

“ติดหนี้เพื่อนร่วมรบไว้นิดหน่อย”

เขาว่า “ยังมีเหลืออีก”

ว่าแล้วก็ดึงปืนพกจากซองหลังเอว จับลำกล้องส่งมาให้ ตกลงในมือจี้เจวี๋ย ผลิตภัณฑ์คลาสสิกของกลุ่มบริษัทซ่าวเว่ย ภายใต้อุตสาหกรรมหนักหวนอวี่ รุ่นอมตะที่ประจำการในกองทัพมากว่าสี่สิบปี [นักล่า] บรรจุกระสุนสิบสองนัด ความยาวรวม 197 มม.…

ทันทีที่จับปืน ข้อมูลมหาศาลก็ไหลบ่าเข้ามาพร้อมกับน้ำหนักแน่นมือ เหมือนตัวปืนกลายเป็นกึ่งโปร่งใส ไม่ต้องเพ่ง ทุกชิ้นส่วนภายในก็ฉายชัดในห้วงสำนึก

“ระวังหน่อยนะ อย่าทำพังล่ะ”

ลู่เฟิงว่า “นั่นสมบัติคู่กายของหน่วยพลร่มเรา รุ่นสู่รุ่น ตอนฉันเอามันปลดประจำการก็ยังไฝว้ไปตั้งหลายไฟต์ ทำพังทำหายไป มีหวังไม่มีหน้าไปเจอพวกเพื่อนร่วมรบแน่!”

“เก่ามากเหรอ?”

“แก่กว่าฉันอีก ว่าไงล่ะ?”

[เฮ้?]

จี้เจวี๋ยเผลอทักทายในใจ ไม่มีเสียงตอบ แต่ความสั่นสะเทือนที่รับรู้ได้กลับลึกซึ้งกว่าสิ่งกลใดๆ ที่เขาเคยสัมผัส ยิ่งมีชีวิตชีวากว่าเดิมเสียอีก

ราวกับมีสหายผู้หนักแน่นมั่นคงยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ คอยฟังความต้องการของเขา นายสั่ง เขาปฏิบัติ นอกจากนั้นนิ่งสนิทราวหินผา

ของดี ของดีแท้ไม่เถียง!

จี้เจวี๋ยตาวาว เก็บไขควง หยิบชะแลงขึ้นมากระทุ้งกบาลหัวหน้าคนงานเพิ่มไปอีกสองที แล้วค่อยเงยหน้ามองรอบๆ

รอยยิ้มค่อยๆ หายไป

ของดีดูจบ ของชั่วก็โผล่มา

มันเหมือน…ห้องชันสูตร

บนเตียงผ่าตัดตรงกลาง ยังมีศพที่ยังไม่ทันเย็นชืดนิ่งสนิท นิ้วยังชักกระตุกด้วยกระแสประสาทตกค้าง อกถูกผ่าอ้า ช่องท้องแหวะกว้าง อวัยวะภายในหายเกลี้ยง… และในตู้เก็บอุณหภูมิข้างๆ งานแพ็กของเพิ่งเตรียมได้ครึ่งเดียว เห็นกล่องเล็กๆ ที่บรรจุไว้ด้วยความระวัง รอคิวส่งด่วนพิเศษถึงมือลูกค้า

น่าเสียดาย คนส่งตายคาหน้าร้านไปแล้ว

เลยไม่มีทางออกเดินทาง

แล้วยังมีอีก…

เลือด

ไหลทะลักมาจากหลังม่านอาบน้ำผืนมหึมา ต่อให้ถูด้วยไม้ถูพื้นสักกี่รอบ ก็ลบคราบแดงเหนียวหนึบบนกระเบื้องไม่ออก

จี้เจวี๋ยเอื้อมมือ อยากจะดึงม่านออก แต่แล้วก็ได้ยินเสียงของลู่เฟิงดังจากข้างหลัง เรียกชื่อเขา บอกให้หยุด

ทว่าเขาไม่หยุด

แล้วก็เปิดผ้าม่าน แง้มมุมหนึ่งของนรกออกมา

เครื่องจักรเครื่องหนึ่งคล้ายเลื่อยแปรรูปไม้ มีกระบอกกรวยหันปากชี้ตรงไปยังอ่างอาบน้ำใบใหญ่ขนาดพอจะจัดเกมสุรุ่ยสุร่ายได้สบาย… แต่ในนั้นไม่มีแชมเปญหรือฟองสบู่

มีแต่สีแดง

สีชาดแสบตาไหลเอ่อออกมาจากซากศพที่ไม่รู้ถูกบดกระจายมากี่ร่าง ใต้แสงไฟ มันกระเพื่อมเป็นระลอกเล็กๆ

ทั้งชั้นใต้ดิน เหมือนสายพานในโรงงาน

ลำเลียง “วัตถุดิบ” มาไม่ขาดสาย ควักเอาอวัยวะไปขายทำเงิน สูบเอาเลือดไปเลี้ยงท้องปีศาจตะกละ

ส่วนที่เหลือซึ่งไม่มีค่า ก็โยนกองรวมกัน รอทำลาย

เศษชิ้นส่วนศพกองพะเนิน ดวงตากลวงโบ๋ลูกหนึ่งโผล่พ้นช่องว่างมองลอดน้ำเลือดมาที่จี้เจวี๋ย ทำเอาเขามึนงง หน้าเสีย เผลอโซเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

แล้วก็ถูกพยุงไว้

ลู่เฟิงดึงม่านปิดลงอีกครั้ง ตบไหล่เขาเบาๆ “ไอ้พวกเวรนี่ แอบลักพาตัวพวกเร่ร่อนกับคนอยู่ลำพัง เงียบๆ เอาคนที่หายไปแล้วก็ไม่มีใครสังเกตมาที่นี่

ทำกันมาสักพักใหญ่แล้ว”

“ฉันรู้”

จี้เจวี๋ยฝืนกลั้นอาการอยากอาเจียน

เขาคาดไว้ก่อนแล้ว ถึงกับเตรียมใจไว้ด้วยซ้ำ มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่คิด…คือจะเยอะขนาดนี้

หลายสิบ? เป็นร้อย? ประมาณไม่ได้

ผู้คนมากมายตายไปอย่างเงียบงัน ถูกฆ่า ถูกหั่น ถูกชำแหละ สุดท้ายกลายเป็นชิ้นๆ แล้วถูกกำจัด… ทั้งที่ลงมือทำยังไม่ใช่พวกสัตว์ประหลาดกระหายเลือดพวกนั้นเสียด้วย

ยังมีมนุษย์ที่ควรจะเหมือนกับผู้ตายอีกมากมาย กลับชูมีดขึ้นใส่เผ่าพันธุ์เดียวกันเอง

บางทีถ้ามีใครสักคนโชคดีหนีรอดไปได้ ที่นี่ก็อาจตายน้อยลงไม่กี่ศพ แต่ถ้าจี้เจวี๋ยกับพวกโชคไม่ดีละก็ ที่นี่อาจจะมีคนตายเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย

ทั้งผู้รอดและผู้ตาย ล้วนไม่ต่างจากหญ้าริมทางที่ถูกเหยียบย่ำ

“เสียดาย ที่นี่มันพวกหางแถวทั้งนั้น”

ลู่เฟิงถอนหายใจ ก้มลงเก็บกระเป๋าแบกอาวุธที่ตกอยู่กับพื้นขึ้นมา เลือดก็ไม่เช็ด “ไปเถอะ ออกไปดูสิว่าไอ้ตัวหัวหน้าอยู่ไหม”

“เดี๋ยว!”

จี้เจวี๋ยรีบขวางไว้ กวาดตามองสภาพของเขา “จะออกไปทั้งอย่างนี้น่ะเหรอ?

“แล้วไม่งั้นล่ะ?”

ลู่เฟิงกลอกตาย้อน “หรือจะหยิบอั่งเปาไปไหว้ปีใหม่พวกมันก่อน?”

“ก็เพราะงี้น่ะสิ แม่ลู่ถึงชอบบ่นว่านายไม่มีหัวคิด”

จี้เจวี๋ยถอนใจ หยิบกล่องเครื่องมือที่สะพายอยู่ขึ้นมา คุ้ยจนได้หมวกคลุมหน้ามาสองใบ “บุญจริงที่ตอนทำเตรียมไว้เผื่ออีกอัน ไม่งั้นถ้ามีใครรอดไปเห็นหน้าเข้า จะยุ่งยากตายห่า”

“เฮ้ ไอ้หนู เตรียมตัวพร้อมดีนี่หว่า”

ลู่เฟิงหน้าบาน สวมหมวกคลุมหน้าที่เย็บหยาบๆ แค่ผ้ายืดวงหนึ่งเจาะรูสองรูครอบลงบนหน้า ขยับปรับสองที สูดหายใจลึก หน้าตาดูมีเค้าพวกโจรเหี้ยมขึ้นมาหน่อย

“ติดก็แต่สีเนี่ย…”

เขาขมวดคิ้ว “ทำไมดูเหมือนกางเกงลองจอนของนายไม่มีผิด?”

“…จะว่าไป ตรงๆ เลยนะ ครึ่งชั่วโมงก่อนมันยังอยู่บนขาฉันอยู่เลย” จี้เจวี๋ยถอนใจ “เพราะงั้น อย่าสูดดมเลยพี่ ผมกลัว”

“ไอ้ตระกูลจี้ แกแม่ง—”

ลู่เฟิงกำลังจะด่า ก็ชะงักค้าง มองตาค้าง เห็นจี้เจวี๋ยอ้าปาก…คาบสายเคเบิลกล้องวงจรที่เขาเพิ่งทำพังไปเมื่อกี้ อย่างคล่องแคล่วเข้าปาก

“อย่าใจร้อน เดี๋ยวฉันแฮ็กให้ เชี่ย ไฟดูด!”

ประกายไฟแลบวาบระหว่างซี่ฟัน จี้เจวี๋ยตาเหลือกเป็นสีขาว ภาพนับไม่ถ้วนพุ่งทะลักเข้ามา!

แล้วท่ามกลางบันทึกที่ปนเปสับสน เงาร่างคุ้นตาก็ลอยขึ้นมา

“เจอแล้ว!”

.

.

ชั้นใต้ดินระดับสี่ ในโรงรถลับ กำลังวุ่นวายกันยกใหญ่

รถบรรทุกเกือบจะถูกบรรจุของจนแน่นแล้ว แต่การขนย้ายอันขวักไขว่ก็ยังไม่ยอมหยุด

ตรงข้างรถบรรทุก มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนกอดอกคุมงานทั้งหมดอยู่ นางก็คือคนที่เกือบจะจับเอาอาจารย์จี้คนพี่กับอาจารย์จี้คนน้องกินเรียบจนเกลี้ยงในครั้งนั้น

น่าเสียดาย พอเธอถอดแว่นตากันแดดออก ก็ไม่เหลือความยั่วยวนอีกต่อไป ในดวงตามีแต่สีชาดน่าขนลุก

มีคนหนึ่งทำหน้าประจบเดินมาพร้อมเก้าอี้เอนรับแดดในมือ “คุณหนูจู้ เชิญพักก่อนเถอะ ทางนี้อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว จะดื่มน้ำไหมครับ?

เดี๋ยวให้เสี่ยวหลี่ไปหยิบให้ วันนี้เพิ่งมา—”

“พูดมากนักนะ ชั้นสามเก็บกวาดเรียบร้อยหรือยัง?”

จู้หงหันกลับมามอง หน้านิ่งสนิท “เร่งมือหน่อย ส่งล็อตนี้เสร็จแล้ว ของที่เหลือทั้งหมดขนไปที่ตีนเขาทางใต้ นายไปเก็บกวาดคนข้างในให้เรียบ ตรงนี้ก็อยู่ต่อไม่ได้แล้ว”

“ไวขนาดนี้เลยเหรอ?”

ชายขี้ประจบชะงักยืนอึ้ง รอยยิ้มแข็งค้าง “อุปกรณ์บางชิ้นเพิ่งยกเข้ามาเอง คนในกรงพวกนั้น ตอนย้ายก็คง…”

“รำคาญล่ะสิ? ถ้ารำคาญ งั้นก็ช่างมันไป”

จู้หงหัวเราะเย็นชา “ไอ้หมาบ้าแห่งกรมความมั่นคงนั่น ช่วงบ่ายวันนี้สอยอี้ชิงกับแก๊งเฉวียนเฉิงดับยกก๊วนแล้ว!

เหล่าหูโทรไปค้ำประกันขอชีวิตก็ไม่ช่วยอะไร บอกจะฆ่าล้างบ้านก็ฆ่าล้างบ้าน! นายคิดว่าตระกูลหวังมันกระดูกแข็งนัก รักนายยิ่งกว่าพ่อแท้ๆ ไม่มีวันซัดทอดชื่อนายออกมา งั้นก็คอสะอาดๆ รออยู่ที่นี่ได้เลย หรือว่า—”

เธอหยุดไปชั่วขณะ รอยยิ้มฉายแววเย็นเยียบอย่างไม่คิดปิดบัง “ถ้ากลัวเจ็บ ฉันก็พานายไปให้มันจบๆ ได้เหมือนกัน”

“…”

ชายคนนั้นถอยไปหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว สีหน้ากระตุก “ผมจะสั่งให้พวกมันเร่งมือเดี๋ยวนี้เลย”

ปัง!

ระหว่างขนย้าย กล่องใบหนึ่งกระแทกชนกันจนคว่ำ เลือดสีชาดไหลนอง ทารกที่ตายแล้วร่วงหล่นออกมา

ชั่วพริบตา เดดแอร์ก็มาเยือน

จู้หงจ้องมองทุกอย่างด้วยสีหน้าว่างเปล่า ชายที่ยิ้มไม่ออกแล้วโบกมือทีหนึ่ง คนเฝ้าประตูจึงเข้ามาลากคนขนย้ายที่ทำอะไรไม่ถูกออกไป เสียงทึบๆ ดังตามมา

ภายใต้สายตาเย็นชานั้น พอเก็บกวาดเสร็จ การขนย้ายก็เดินหน้าต่อ

“เลี้ยงพวกขยะพวกนี้ไว้ทำไม? มีแต่ทำให้ขายขี้หน้า” จู้หงละสายตา “ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็จัดการทิ้งให้หมากิน จะได้ไม่เปลือง ‘อาหาร’”

“ใช่ๆ”

ชายคนนั้นเหงื่อท่วมศีรษะ รีบแก้ตัว “ยายแก่จากอู่ซ่อมรถนั่น มันเกินคาดจริงๆ ต้องขออภัย… ส่วนไอ้หนุ่มหน้ามีแผลเป็นนั่น เราตามเจอแล้ว ผมจะพาคนไปเดี๋ยวนี้ คืนนี้รับรองพาตัวมาถึงให้คุณ”

ขณะเดียวกัน นอกโรงรถ ในบันไดที่เงียบกริบ คนสวมหมวกคลุมหน้าสองคนกำลังสบตากัน…

คุณจี้เจวี๋ยผู้มีแผลเป็นบนหน้ารายหนึ่ง เหงื่อเย็นแทบไหลพราก

แม่งเอ๊ย พวกสุนัขเวรนี่ ยังมีแบบแกะกล่องโชว์กันอีกเรอะ?

เดี๋ยวก่อน วันนี้…เชี่ย งั้นเมื่อวานไอ้แก่บ้านั่นไม่ใช่พวกเดียวกับพวกแกสิ?!

จี้เจวี๋ยเบิกตากว้าง

“พรืด” ข้างๆ ลู่เฟิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แถมยังสะใจ กำลังจะเอ่ยอะไรต่อ ก็ได้ยินชายผู้ติดสอยห้อยตามในโรงรถพูดต่อว่า “แต่ผมจำได้ว่าในร้านนั้นยังมีผู้ชายอีกคน อายุเยอะหน่อย กล้ามแน่นดี แต่ว่าผิวคล้ำไปนิด…”

“คล้ำซะเหมือนคางคก เอามาก็ชวนพะอืดพะอมเปล่าๆ มั้ย?”

จู้หงหันมองด้วยสายตาเย็นชา “ดูดเลือดให้เสร็จ ที่เหลือโยนลงทะเลไป เก็บกวาดจัดการให้สะอาดหน่อย อย่าก่อเรื่องขึ้นมาอีก”

“พรืด!”

คราวนี้จี้เจวี๋ยกลั้นไม่ไหวหลุดหัวเราะออกมา ลู่เฟิงข้างๆ จ้องเขม็ง: จะหัวเราะหาพระแสงอะไรวะ!