ลวี่หมิงก้มลง เห็นว่าอาจารย์หวงถูกหลอกจนตาถลนเป็นลมหมดสติไปแล้ว เขากัดถุงเลือดในปากจนแตกดังกร๊อบ จากนั้นก็ปล่อยเสียงครืดคราดแหบต่ำเป็นชุด พร้อมทั้ง “ฮึ่กฮึ่ก” กัดแหลกอยู่ในโลงอย่างบ้าคลั่ง!

เสียงหลอนชวนขนหัวลุกนั้น ทำเอาผู้ชมหน้าจอรู้สึกคันยิบๆ ในอกเหมือนมีร้อยกรงเล็บมาขูดใจ

[เวรเอ๊ย!]

[ไม่กล้าดูแล้ว!]

[เหมือนจริงเกินไปแล้ว ถ้าหนังซอมบี้สมัยก่อนเล่นกันขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่ฝังใจวัยเด็ก แต่หลอนยันทั้งชีวิต!]

[เขาออกเสียงแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย?]

[ดาราตกกระแสคนนี้เคยเป็น NPC บ้านผีสิงมาก่อนจริงดิ? เสียงผีร้องนี่ชวนสยองเกินไปแล้ว!]

[หลุดโลกสุดๆ!]

ชาวเน็ตผงะไปตามๆ กัน มองฉากที่อัดแน่นทั้งภาพและเสียงตรงหน้า ต่อให้ซ่อนอยู่หลังจอ ก็อดไม่ได้ที่หนังศีรษะจะชาๆ ยิบๆ

ส่วนเสียงผีร้องขนลุกแบบนี้ ลวี่หมิงทำได้ยังไง?

[พื้นฐานกล่องเสียง] เลเวล 3 ในมุมของการนำเสนอต่อหูผู้ฟังถือเป็นการแสดงที่เหนือระดับ ต่อให้ไม่เคยมีประสบการณ์ตรง แต่ด้วยพื้นฐานที่แน่นปึ้ก พอให้เล่นสด ก็ยังสูงเกินกว่าที่ NPC ส่วนใหญ่ในวงการจะเอื้อมถึงไปได้ตลอดชีวิต

เฉินชือชือกับอู๋เชียนเหมือนถูกสะกดให้ยืนนิ่ง ภาพสยองที่ถาโถมทำสมองทั้งคู่ค้างชะงักคิดอะไรไม่ออก

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทั้งสอง ลวี่หมิงก็ “กร๊อบ” เหมือนกระชากอะไรบางอย่างจนขาด…

ถัดมา เขาลุกยืนขึ้นจากในโลงทั้งหน้าชุ่มเลือด มือข้างหนึ่งคว้าท่อนแขนฟองน้ำที่เป็นของหุ่นปลอมจริงๆ ไว้ แล้วอ้าปากกว้างกัดนิ้ว จากนั้นก็ดึงกระชาก!

ใต้แสงไฟแดงสลัว พอนิ้วถูกกระชากขาด บรรยากาศคาวเลือดก็ถูกดันขึ้นถึงขีดสุด แรงอัดอารมณ์ทางภาพรุนแรงจนเฉินชือชือกับอู๋เชียนที่เห็นกับตา ขาอ่อนยวบ ตัวสั่นทั้งร่าง!

เฉินชือชือพูดเสียงสั่น “นั่นแขนของอาจารย์หวง!”

“ของจริง! ของจริง! ของจริง!” อู๋เชียนตกใจจนขวัญกระเจิง ร้องแหลมพร่าพร้อมวิ่งเตลิดหัวซุกหัวซุน “ช่วยด้วย มีผี มีผี!!”

“อ๊ากกกกก!!” ทั้งคู่กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ รีบเผ่นสุดแรงเกิด ตะโกนสุดเสียง ความโหยหวนสิ้นหวังนั้นทำเอาผู้ชมหลังจอยังรู้สึกได้ถึงความตระหนกของพวกเขา

ลวี่หมิงกระโดดทีเดียวได้สองเมตร ใบหน้าเปื้อนเลือดที่ดูดุดันเต็มพิกัด!

ด้วยบรรยากาศตึงเครียดและแสงสลัว ไม่มีใครเหลือสติไปคิดรายละเอียดอื่นๆ อคติแบบเห็นก่อนเชื่อก่อนทำให้คนเราเชื่อในสิ่งที่ตาเห็นว่า “จริง” ดังนั้น เมื่อเสียงผีร้องชวนสยองของลวี่หมิงดังอยู่ไม่ขาด พร้อมทั้งกระโดดไล่ตามเป็นระยะ เสียงกรีดร้องสัญชาตญาณก็กลายเป็นทำนองหลักที่ดังก้องไปทั่วบ้านผีสิง!

“ช่วยด้วย อย่ากินฉัน อย่ากินฉัน!”

“ฉันไม่อยากตาย!”

…

นอกบ้านผีสิง

ในฐานะหัวหน้าทีมรันนิ่งแมนและหน้าเป็นของทีมแดง เติ้งเฉากับหวังเป่าเฉียงแห่งทีมสีน้ำเงินโคจรมาพบกัน เป่าเฉียงหิ้วกล่องสามใบ ส่วนเฉาเกอถือถึงสี่ใบ แถมในมือยังหนีบการ์ดภารกิจเป็นปึกๆ หยิบจนแทบจะจับหูหิ้วไม่ไหว ของเต็มไม้เต็มมือขนาดนี้ เห็นชัดว่าทั้งคู่กวาดมาพักใหญ่แล้ว

พอเห็นอีกฝ่าย “มีของ” แน่นเต็มมือ ทั้งสองก็เริ่มคิดเล่ห์กล

แต่พอได้ยินเสียงโหยหวนแทบขาดใจมาจากบ้านผีสิงข้างๆ สีหน้าทั้งคู่ก็เปลี่ยน

เติ้งเฉาตกใจ “เหมือนเสียงของเชียนเอ๋อร์เลย”

“ยังมีเฉินชือชือด้วย” หวังเป่าเฉียงงง “เดี๋ยวนะ สองคนนั้นไม่รีบไปหาเบาะแส แล้วเข้าไปเล่นข้างในทำไม?”

“ฟังดูเหมือนโดนหลอนไม่เบาเลยนะ” เติ้งเฉายิ้มทั้งน้ำตา “เขาว่ายังไงนะ ทั้งกากทั้งชอบเล่น ถ้าเจอคู่แข่งแบบนี้ คืนนี้เราคงเบาสบายขึ้นเยอะ งั้นเราสองคนจับมือกันไหม? ร่วมมือกันเก็บวัวดำยักษ์ ทีมเหลืองก็จบเกม!”

“ฉันว่าน่าจะเวิร์ก!” เป่าเฉียงเห็นด้วย

ทั้งสองเมินเสียงขอความช่วยเหลือจากข้างในไปเลย คิดเอาเองว่าพวกทีมเหลืองสองคนนั้นคงมีรสนิยมชอบโดนยำ กำลังเล่นมันส์อยู่ข้างใน

หวังเป่าเฉียงพึมพำว่า “อย่าดูแค่ว่าลวี่หมิงชอบเล่น ชอบดื่ม แต่เทียบกับสองคนนั้นแล้ว เขายังพอไว้ใจได้ก่อนเมานะ จริงสิ นายเห็นเขาหรือยัง?”

“ยังไม่เห็นจริงๆ” เติ้งเฉาพูดเล่น “หรือว่าจะอยู่ในนั้นเหมือนกัน”

“ไม่น่าหรอก ถ้าเขาอยู่ สองคนนั้นคงไม่หลุดโลกขนาดนี้” หวังเป่าเฉียงไม่เชื่อ “นายนี่เก็บได้เยอะนะ การ์ดตั้งเยอะ อย่าบอกนะว่าเป็น ‘ว่างเปล่า’ ทั้งกอง?”

เติ้งเฉาทำหน้าขรึม “นายคิดว่ามีกล่องตั้งเยอะในมือฉัน แล้วจะไม่มีของจริงสักชิ้นหรือไง?”

“งั้น…เราแลกกันหน่อยไหม?” หวังเป่าเฉียงกลอกตา “ในกล่องฉันก็ใส่ของไว้ไม่น้อยนะ!”

“เงินถึงของถึง!”

ทั้งสองลองขยับเข้าใกล้กันแบบเชิงๆ แต่พอเติ้งเฉายื่นการ์ดภารกิจมาให้ หวังเป่าเฉียงก็ฉกชิงปึกการ์ดทั้งหมดในมือเขาไปทันที แล้วเผ่นหนีฝีเท้าไฟแลบ

“กล้าชิ่งเหรอ!” เติ้งเฉาออกวิ่งไล่ชนิดไม่คิดชีวิต ถึงกับทิ้งกองกล่องในมือลงหมด

ไม่นาน เขาก็ตามทันเป่าเฉียงที่หิ้วกล่องพะรุงพะรังได้ แล้วกั้นอีกฝ่ายไว้ที่มุมกำแพง แต่ฝ่ายนั้นพลิกการ์ดภารกิจในมือจบหมดแล้ว ทุกใบดันเป็น ‘ว่างเปล่า’

“ฮะฮะฮะ! นายถือกองการ์ดฝ่อๆ มาหลอกคนได้ยังไงกันเนี่ย”

“นายยังมีหน้ามาว่าฉัน?” เติ้งเฉาก็ก้มตัวหัวเราะ “เฉียงเอ๋อร์ ไหนว่าดีลจับมือเป็นพันธมิตรกัน ทำไมนายไม่รักษาคำพูด!”

หวังเป่าเฉียงเอามือปกป้องป้ายชื่อบนหลังตัวเอง เดินแนบผนัง “ฉันแค่ล้อเล่นนิดหน่อย เอางี้ ฉันชดใช้ให้กล่องหนึ่ง เป็นไมตรี!”

“สองกล่อง!” เติ้งเฉาต่อรอง

“เอาไปให้หมดเลย!” หวังเป่าเฉียงปาทีเดียวโยนกล่องสามใบใส่เติ้งเฉา จากนั้นก็พุ่งตัวหนีเหมือนจรวดทะยานฟ้า

เห็นอีกฝ่ายใจป้ำขนาดนี้ เติ้งเฉาก็เอะใจ เปิดกล่องดู ปรากฏว่า ไม่ผิดคาด เป็น ‘ว่างเปล่า’ ทั้งหมด

ไม่นาน วัวดำยักษ์ก็สังเกตเห็นความวุ่นวายตรงนี้ รีบวิ่งเข้ามา

“เฉินเอ๋อร์ ใจเย็น อย่าเพิ่งลงมือนะ ฉันเพิ่งเห็นเพื่อนร่วมทีมสองคนของนาย กำลังเล่นกันมันอยู่ในบ้านผีสิงตรงนู้น” เติ้งเฉาชี้ไกลๆ เตือน

วัวดำยักษ์: “?!”

เขามองกล่องสองใบในมือ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก สีหน้าเหมือนคนดวงกุด “ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเข้าทีมกับไอ้บ้านั่นต้องซวยแน่ คนเดียวขี้เกียจก็ว่าไปอย่าง ทำไมยังลากอู๋เชียนไปป่วนด้วยวะ!”

เห็นเติ้งเฉามือเปล่า เขาก็พักความคิดจะฉีกป้ายอีกฝ่ายไว้ก่อน ตอนนี้ยังไม่มีใครถูกคัดออก ต่อให้ฉีกเติ้งเฉาก็ไม่เกิดประโยชน์อะไร แถมทุกคนก็เพิ่งเล่นครั้งแรก เขาเองก็กล้าๆ กลัวๆ กลัวพลาดพลั้ง

หลี่เฉินหัวเสีย เตรียมจะเข้าไปสมทบกับเพื่อนร่วมทีมก่อน แต่พอเดินถึงปากประตู เขาก็ได้ยินเสียงผีร้องโหยหวนข้างใน กับเสียงหวีดของเพื่อนร่วมทีมสองคนที่เหมือนขวัญกระเจิง หลังยืนลังเลอยู่หน้าประตูอยู่พักใหญ่ วัวดำก็หันหลังเดินจากไปแบบเงียบๆ

ตั้งแต่ผ่านเหตุการณ์ #วาซาบิอาละวาด# เมื่อวานซืน เขาก็มีแผลใจฝังกับสภาพแวดล้อมแบบนี้แล้ว

…

ในบ้านผีสิง

เฉินชือชือกับอู๋เชียนตะโกนสุดกำลังเสียงมาตลอด จนปากคอแห้ง เสียงแหบ แสบคอเหมือนจะพ่นควันออกมาได้อยู่แล้ว

แต่เพราะโซนนี้มีทางออกทางเดียว แล้วซอมบี้เหมือนมีสมอง คอยดักทิศทางประตูตลอด พวกเขาเลยออกไปไม่ได้ ต้องวิ่งพล่านกันในพื้นที่ปิดที่ไม่มีทางหนีสำรอง

เฉินชือชือเห็นซอมบี้พุ่งเข้ามาเล็งงับ กงเล็บคมๆ แทงทะลุกางเกงของเขาไปได้ แล้วอ้าปากเลือดกบพร้อมจะกัด เขารู้สึกวิญญาณแทบหลุดพรวด อะดรีนาลีนพุ่งกระฉูด สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เขาถีบซอมบี้ออกไปสุดแรง แรงฉุดกระชากมหาศาลทำให้ซอมบี้ “คว้าก” ทีเดียว กางเกงของเขาถูกกระชากหลุด เผยให้เห็นกางเกงในสีดำด้านใน!

ชั่วพริบตา ลมวูบหนึ่งพัดผ่านจนรู้สึกเย็นหว่างขา เขาใช้ทั้งมือทั้งเท้า กลิ้งล้มคลานหนีตะกายไปติดมุมห้อง

เห็นลวี่หมิงกระทืบเท้ากระโดดดึ๋งๆ ไล่กดดันเข้ามาอีกครั้ง เฉินชือชือที่สิ้นหวังก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาในหัว ทันใดนั้นก็เฉียบพลันทันคิดเอามือปิดปากปิดจมูก!

ลวี่หมิง: “???”

เฮ้ย คุณเล่นอะไรตอนวิกฤตแบบนี้ จะอวดฉลาดเหรอ?!

นานๆ ทีไอ้หนูนี่จะคิดมุกได้ ลวี่หมิงเลยคิดแค่หนึ่งวินาที ก่อนตัดสินใจเล่นตามน้ำให้

อาจารย์หวงเป็นลมเพราะตกใจ ไม่ได้ถูกเขากัดล้ม สิ่งที่แสดงก่อนหน้าล้วนเป็นการยืมมุม+แสดงหลอกทั้งนั้น แถมในปากก็เป็นฟันปลอมพลาสติก ถ้าเผลอชนคนจนหลุดออกมา มีโป๊ะแตกแน่นอน

ดังนั้น ลวี่หมิงจึงปล่อยสายตาลอยๆ ทำเป็นเหมือนหลงเป้าหมาย มองไม่เห็นการมีอยู่ของเฉินชือชือแล้ว

เห็นดังนั้น เฉินชือชือก็เบิกตาเป็นประกาย

พอแน่ใจว่าเฉินชือชืออยู่ห่างจากประตูพอควร เขาก็ “ฟึ่บ” เหลียวไปมองอู๋เชียน กระโดดใหญ่สองทีพรวดเดียวก็พุ่งไปถึงหน้าอีกฝ่าย อู๋เชียนสะดุ้งเฮือก “อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ!!”

“กลั้นหายใจ กลั้นหายใจก็มันจะมองไม่เห็นนาย!” เฉินชือชือรีบตะโกนเตือน พอสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่งก็รีบเอามือปิดปากปิดจมูกอีกครั้งทันที

อู๋เชียนหมุนตัวเผ่นสุดชีวิต แต่กรงเล็บหนักอึ้งของซอมบี้ก็กดลงบนไหล่หลังของเขา “แคว่ก” เดียวกระชากเสื้อยืดแขนสั้นขาด กระทั่งเล็บแหลมกรีดหลังทิ้งรอยยาวเป็นทาง เชียนเป่าที่ลนลานก็ล้มหน้าคะมำจูบพื้นไปหนึ่งที เขาไม่สนใจความปวดแสบบนแผ่นหลัง รีบยกมือปิดปากปิดจมูก หัวใจเต้นตุ้บๆ จนแทบทะลุคอ!

ซอมบี้ชะงักงันไปหนึ่งวินาที สูดดมอากาศผ่านจมูกไม่หยุด เหมือนกำลังค้นหา “กลิ่นคน”

อู๋เชียนค่อยๆ ยันตัวลุกจากพื้น กำลังจะดีใจที่รอดตายหวุดหวิด ทว่าพริบตาถัดมาซอมบี้ก็ “ฟึ่บ” เหลียวมามอง ตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย จับจ้องเขาไม่วาง!

อู๋เชียนกดมือแน่นบนปากจมูกตัวเอง เพราะออกแรงหนักบวกกับการกลั้นหายใจจนขาดออกซิเจน ตอนนี้ทั้งหน้าเลยแดงม่วงจนคล้ำ!

ลวี่หมิงจ้องนิ่งๆ แบบนั้น อยากดูว่าไอ้หนูนี่จะทนกลั้นได้ถึงไหน

อู๋เชียน: “?!”

ถูกไหมเนี่ย? แบบนี้มัน TM ถูกเหรอ?!

ช่วยด้วยยย!!

เขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศตาย แต่ลวี่หมิงอยู่ตรงหน้าเขาพอดี เขาเลยไม่กล้าปล่อยมือ เนื่องจากเพราะขาดออกซิเจนมากเกินไป ตอนนี้ทั้งคนตากลอกขาว สมองก็ดังหึ่งๆ ไปหมด!

เฉินชือชือเห็นเพื่อนจะไม่ไหว ถ้าอู๋เชียนสลบไป ตนเองมีหวังจบเห่แน่ จึงรีบปล่อยมือ สูดอากาศสดใหม่เข้าปอดเฮือกใหญ่หลายๆ ที

ในเมื่อยอมรับ “กติกา” นี้แล้ว ผู้ชมและทีมงานเบื้องหลังก็มีปฏิกิริยาแรง หากเขายังเล่นงานอู๋เชียนต่อไป ก็เสี่ยงทำให้คนสงสัย ลวี่หมิงเลยกระโดดดึ๋งๆ เปลี่ยนเป้า พุ่งเข้าสังหารเฉินชือชือแทน!

เส้นเลือดฝอยในตาอู๋เชียนแตกเป็นปื้น เห็นซอมบี้ในที่สุดก็ผละไป เขาก็สูดอากาศสดล้ำค่าเฮือกใหญ่ สมองของผู้รอดชีวิตเฉียดตายมีความคิดเดียว “หนีออกไป ต้องรอด!”

หางตาเหลือบเห็นประตูเหล็กแบบซี่ลูกกรงบานหนึ่ง อู๋เชียนแทบไม่ลังเล ฉวยช่วงเวลาหนีอันล้ำค่า เผ่นพุ่งรวดเดียวมุ่งไปที่ประตูเหล็ก แต่เพราะสายตาพร่า เขาเลยจำประตูผิด แถมวิ่งผิดทิศ วินาทีถัดมา เท้าสะดุดเสียหลัก โหม่งหัวทิ่มสอดเข้าไปติดในซอกของช่องประตูเหล็กแบบซี่ลูกกรง

ลวี่หมิงถึงตัวเฉินชือชือพอดี ก็ได้ยินเสียงโครมดังมาจากข้างตัว เขาเหลือบตามอง เห็นหัวของอู๋เชียนดันไปติดคาอยู่ระหว่างช่องรั้วเหล็กสองซี่ข้างๆ ตัวเขานั่นเอง

เขาไม่ได้ผ่านการฝึกมืออาชีพอะไร พอเห็นภาพเปิ่นๆ ต่อหน้าแบบนี้ ลวี่หมิงกระตุกคิ้วทันที จริงๆ ก็แทบกลั้นขำไม่อยู่!

เมื่อเห็นซอมบี้หันมามองตนเอง แขนเหยียดตรง เล็บยาวๆ เกือบจะทิ่มหน้าเขาอยู่แล้ว อู๋เชียนที่ตกใจกลัวก็รีบยกมือปิดปากปิดจมูกกลั้นลมหายใจทันที เขาสาบานเลย หากไม่ใช่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดที่รุนแรงคอยพยุงสติไว้ ป่านนี้คงเป็นลมไปแล้ว!

ใกล้ๆ กันนั้น เฉินชือชือเบิกตากว้าง มองอู๋เชียนด้วยความตระหนกสุดขีด

เพื่อนเอ๊ย กูช่วยชีวิตมึงนะ โธ่ TM มึงพุ่งมาฆ่ากูกลางทาง ทำบ้าอะไรของมึง!!

เดิมทีตำแหน่งของทั้งคู่ยังห่างกันพอสมควร สามารถสลับกันกลั้น-หายใจเพื่อแย่งเอาพื้นที่รอดตายได้ แต่พออู๋เชียนเอาหัวโขกเข้าไปติดในประตูเหล็กแบบซี่ลูกกรงที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง ก็ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งสามคนเหลือไม่ถึงหนึ่งเมตรในทันที!

เวลานี้ พวกเขาต่างก็แตกตื่นจนแทบขาดใจ!

ลวี่หมิงกลัวว่าพอเผลอหลุดขำออกมาจะโป๊ะแตก เขาได้แต่มองดูสองคนนั้นฝืนกลั้นหายใจจนหน้ากลายเป็นสีม่วงเข้มเหมือน “กระเทียมม่วง” เขาหัวเราะท้องแข็งอยู่ข้างใน ถึงขั้นแขนสั่นยกไม่อยู่ ลวี่หมิงพยายามกลั้นขำ ไม่กล้าขยับเกินจำเป็น เกร็งทั้งตัวให้ดูนิ่งที่สุด

ส่วนอีกสองคนนั้น กลัวว่าหลุดลมหายใจแม้เพียงปลายเสี้ยววินาที ก็อาจตายคาที่ได้!

ผลก็คือ สถานการณ์ค้างเติ่งอยู่แบบนั้น!

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮึก!]

[พี่น้องสามคนนี่เล่นอินกับบทจนสุดทางแล้วปะเนี่ย? ไอเดียบรรเจิดอะไรนักหนา กลั้นหายใจแล้วซอมบี้จะมองไม่เห็น ขอบอกว่าในระดับหนึ่ง เฉินชือชือที่ยังคิดหาวิธีเอาตัวรอดแบบนี้ได้ในสถานการณ์เช่นนี้ นับว่าเป็นอัจฉริยะ!]

[อัจฉริยะบ้านแกสิวะ เขาคิดได้ถึงขั้นไม่หายใจจะล่องหนแล้ว แต่กลับไม่เอะใจเลยว่าซอมบี้นี่เป็นคนปลอมตัว?]

[วิทยาศาสตร์บอกไว้ว่า คนตอนตื่นตระหนกสุดขีด ไอคิวแทบเป็นศูนย์]

[ดาราตกกระแสคนนี้ร้ายจริง เขาสามารถใส่เต็มแม็กทำสองคนนั้นขวัญหนีได้ทั้งรายการ แต่กลับยึดกติกา “ไม่ฆ่าถ้ากลั้นหายใจ” เปิดโอกาสให้หายใจหอบกันนิดหน่อย ดูสองคนนั้นร้องไห้จ้ากลิ้งล้มหัวทิ่ม มองแล้วใจหายแทนเลย]

[เขานี่แหละ เข้าใจศิลปะแห่งการทรมาน!]

[เอาหมอนี่ไปวางในยุคโบราณ ขั้นต่ำต้องได้เป็นอัครเสนาบดีกรมอาญา!]

[ถ้าจะหาฉากที่อธิบายคำว่า สิ้นหวัง ได้ชัดที่สุด ก็ต้องเป็นตอนนี้!]

[โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว พี่สามคนนี้แม่ง TM สร้างรายการชั้นดีจริงๆ ฉี่จะแตกแล้ว ช่วยด้วยยย ไม่ได้ล้อเล่นนะ กูจะหัวเราะตายในห้องไลฟ์นี่แหละ!]

[ความนามธรรมของเทปนี้ พอจะถูกจารึกเป็นหมุดหมายในประวัติศาสตร์วงการบันเทิงจีน!]

[ดาราตกกระแสหัวเราะจนเพี้ยน ชือชือกับเชียนเป่ากลัวจนร้องขอชีวิต ทั้งสามยืนอยู่บนยอดเขาของวงการบันเทิงจีนพร้อมกัน!]

[ของดี ควรค่าแก่รางวัล!]

ชาวเน็ตหัวเราะกันจนจุก

อู๋เชียนกลั้นจนตัวสั่น เขาพยายามจับรั้วเหล็กดึงหัวออกหลายครั้งติดๆ กัน แต่ช่องว่างมันแคบเกินไป ตอนนี้หัวเขาถูกคาอยู่ด้านในจริงๆ ดึงยังไงก็ไม่ออก!

เฉินชือชืองอตัวอยู่ที่มุม อยากลุกขึ้นเผ่น แต่ซอมบี้รูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งเมตร ปิดกั้นทางหนีเพียงทางเดียวไว้ เขาไม่กล้าขยับ ไม่กล้าจริงๆ!

เดิมทีเฉินชือชือยังฝากความหวังไว้กับอู๋เชียน ว่าถ้าดึงหัวออกจากรั้วได้แล้วถอยเปิดระยะ ค่อยหายใจล่อซอมบี้ให้เบนเป้าไป แต่พอเห็นอู๋เชียนพยายามอยู่หลายครั้งจนหน้าคล้ำม่วงแล้วก็ยังไม่หลุด ครานั้นทั้งตัวเขาก็อ่อนยวบ ทิ้งตัวพิงพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

ชั่วขณะนั้น เขานึกถึงพ่อแม่ นึกถึงญาติมิตร นึกถึงทั้งชีวิตของตัวเอง กระทั่งในหัวเริ่มร่างแผนคร่าวๆ ว่าชาติหน้าจะใช้ชีวิตยังไง

ใบหน้าของลวี่หมิงที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดยาง ตอนนี้บิดเบี้ยวเป็นปม

ไอ้งั่งทั้งสองนี่!

เขาแทบกลั้นไม่ไหวแล้ว!!

ฉันยอมรับกติกา “กลั้นหายใจแล้วไม่ฆ่า” ของพวกแกแล้ว พวกแก TM ไม่คิดจะโยนอะไรสักอย่างล่อให้ฉันไปทางอื่นหน่อยเรอะ?

มองดูสองหน่อที่ยอมตายดีกว่าปล่อยลมหายใจ ลวี่หมิงกลัวจริงๆ ว่าทั้งคู่จะกลั้นใจตายคาที่ เขาเลยปัดแขนหมุนตัวฉับเดียว ฟาดกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่บนโลงให้หล่นกระแทกพื้น แล้วทำท่าเหมือนเพิ่งได้ยินเสียงบางอย่าง รีบกระโดดพรวดๆ พุ่งไปทางกระเป๋าทันที!

เฉินชือชือ: ???

อู๋เชียน: ?!

ฟ้ายังเมตตาพวกเราพี่น้อง!

ทั้งสองรีบสูดอากาศสดๆ เข้าเต็มปอด พร้อมกันนั้นเฉินชือชือก็ลุกพรวดเข้าไปใกล้ทันที “นายรีบดึงออกมาเร็ว!”

“ฉันก็อยากดึงออกสิ แต่ฉันทำไม่ได้จริงๆ นี่นา!”

เฉินชือชือปิ๊งไอเดียเฉียบพลัน พอเห็นลวี่หมิงหันกลับมามองอีกครั้ง เขาก็กลั้นหายใจทันที แล้ววิ่งไปคว้ากระเป๋าเดินทางมาสองใบจากที่ไกลๆ จากนั้นโยนใบหนึ่งอย่างแรงไปอีกทางเพื่อหลอกล่อ ลวี่หมิงก็เล่นตามน้ำ กระโดดตึกตักตามไป ไม่ใช่จะยอมปล่อยพวกเขาหนีหรอกนะ แต่เพราะเมื่อกี้กลั้นขำจนช้ำใน ถ้าไม่หาอะไรหลบไปหัวเราะ เขาคงโป๊ะแตกแน่!

ลวี่หมิงวางแขนลงในจุดที่สองคนนั้นมองไม่เห็น ใบหน้าที่อยู่ใต้ชุดยางหัวเราะจนกลายเป็นหน้าคนบื้อไปแล้ว

เฉินชือชือฉวยจังหวะนี้ คว้ากระเป๋าเดินทางขึ้นมา เล็งไปที่ตำแหน่งหัวของอู๋เชียน สูดหายใจฮึดหนึ่งที แล้วในสายตางงงวยของอู๋เชียน เขาก็งัดเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายฟาดกระเป๋าลงไปที่หน้าผากอีกฝ่าย!

อู๋เชียน: “?!”

ไม่รู้พลังโผล่มาจากไหน เขาหดคอหนีตามสัญชาตญาณ กระเป๋าทุบใส่ประตูเหล็กแบบซี่ลูกกรงดังปังสนั่น จากนั้นหัวของเขาก็ดึงหลุดออกมาจากช่องว่างได้!

[???]

[ฉากนี้เหมือนเคยเห็นเลย!]

[ตำนานคืนชีพ ทำให้นึกถึงคนผู้หนึ่ง!]

[ไม่คิดจริงๆ ต่อให้อาป๋าเหิงจากไปตั้งหลายปีแล้ว เรายังได้ดูหนังซอมบี้ที่สนุกขนาดนี้อยู่เลย]

[รสชาติได้เป๊ะ ทุกอย่างเข้าทางหมด!]

อู๋เชียนด่าลั่น “ไม่ใช่ว่ะพวก! มึง TM!”

“หนีเร็ว!” เฉินชือชือเผ่นไปทางประตูทันที

เสียงอึกทึกเมื่อครู่ล่อซอมบี้ที่ด้านหลังให้หันมา ลวี่หมิงเข้าบทภายในหนึ่งวินาที ปล่อยเสียงคำรามเสียวสันหลัง แล้วกระโดดหย็องๆ ไล่ตามมาทันที อู๋เชียนกลัวจนขมิบตูด ไม่กล้าหันกลับไปมองเลย เอาแต่เผ่นสุดชีวิต

เฉินชือชือวิ่งถึงประตูที่พวกเขาเข้ามา พอหันกลับ ก็เห็นซอมบี้พุ่งตัวกระโจนใช้เล็บแหลมคมคว้าข้อเท้าไว้ได้ ‘ตึง’ เดียว อู๋เชียนก็ถูกกระชากล้มฟาดพื้น!

ปัง!!!

เฉินชือชือสะดุ้งจนหน้าเบี้ยว รีบตัดสินใจปิดประตูเหล็กทันควัน!

อู๋เชียนลุกพรวดอย่างลนลาน ทั้งน้ำมูกน้ำตาไหลพราก ตะบี้ตะบันทุบประตูเหล็กดังปังๆ “เปิดประตู เปิดประตู เปิด TM ให้ไวหน่อย ฉันอู๋เชียน เพื่อนร่วมทีมแกไง!!”

“CNM แกอย่าทำเป็นเล่น รีบเปิดสิวะ!”