-จริงดิ จริงๆ ลูแปงเท่มากเลยอะ

เสียงชีฮยอนดังตื่นเต้นมาจากปลายสายสมาร์ตโฟน

-ก็เพราะลูแปงคนนั้นคือฉันไงล่ะ

เวลาอาร์แซน ลูแปงเอาตัวรอดจากวิกฤตด้วยวิธีเหนือคาด คนรอบข้างก็มักจะถามว่าเป็นไปได้ยังไง แล้วทุกครั้งเขาก็พูดประโยคนี้ออกมา

ดูท่าว่าประโยคมหัศจรรย์ที่ทำให้เรื่องเป็นไปไม่ได้กลายเป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือจะดูเท่มากสำหรับเขา

ถึงเสียงจะไม่เหมือนเลยสักนิด แต่ดูซ้อมมามากจนจังหวะและการออกเสียงค่อนข้างดีทีเดียว

-ขอให้ออกมาอีกเยอะๆ เลย

“เดี๋ยวก็ออกมาอีก ยังไม่จบหรอก”

-จริงเหรอ? ภาค 2 จะมาใช่ไหม?

“อือ ตารางวางไว้แล้วนะ”

-จริงอ่ะ? เมื่อไหร่ล่ะ? ตอนไหน?

เจ้าตัวเซ้าซี้ไม่หยุด ทำให้แทบพูดไม่จบประโยค

“บทก็ยังไม่ออกเลยมั้ง คงต้องรออีกสัก 1–2 ปีถึงจะได้ฉาย”

-ไม่เอาอ่ะ จะรอไงไหว รอไม่ได้

เขาชอบขนาดนี้ ผมก็เผลอยิ้มตามไปด้วย

-อ้อ จริงสิ แม่ฝากขอลายเซ็นมาหน่อย ได้ไหม?

จะเซ็นให้คุณแม่ของเพื่อนก็รู้สึกเขินนิดหน่หอย

“จะลายเซ็นอะไรกัน เดี๋ยวกลับเกาหลีใต้ค่อยไปกราบสวัสดีท่านด้วยตัวเอง”

-หืม?

“หือ?”

-ไม่ใช่สิ ของทิโมที ชาลาเมต์น่ะ

ดูเหมือนท่านอยากได้ลายเซ็นของทิโมที ชาลาเมต์ นักแสดงผู้รับบทอาร์แซน ลูแปง

“……ถ้าเจอจะลองถามให้แล้วกัน”

-จริงๆ ก็อยากได้ลายเซ็นใช่ไหมล่ะ!

“ก็เธอนั่นแหละพูดให้งงเอง”

ช่วงนี้ไปงานแจกลายเซ็นมาบ่อยเกิน เลยเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

-ฮิฮิ แม่กับฉันซื้ออาร์ตบุ๊กคนละเล่มเลยนะ ไว้เซ็นให้ด้วยล่ะ

“ไม่เอา”

หน้าเริ่มร้อนนิดๆ

ครั้งหน้าใครพูดถึงลายเซ็น ต้องถามให้ชัดก่อนว่าต้องการของใคร

-ตอนนี้อยู่ไหน อัมสเตอร์ดัมเหรอ?

“เปล่า ปารีส”

-ก็สองวันก่อนเพิ่งบอกว่าจะไปจากบูดาเปสต์ถึงอัมสเตอร์ดัมนี่นา

“นั่นแหละ งานนึงเสร็จก็มีอีกงานรออยู่ วันนี้ต้องออกรายการ เลยพองานเมื่อวานเสร็จก็บินกลับทันที”

เดิมคิดว่าจะได้พักสบายๆ ถึงกันยายนตอนเปิดเทอมใหม่ ที่ไหนได้ คิดผิดถนัด

เพราะปราสาทปริศนากับวินเซนต์ประสบความสำเร็จติดๆ กัน งานเลยหลั่งไหลเข้ามา

นอกจากออกรายการ ก็ต้องตามไปเซ็นที่หน้าร้านขายอาร์ตบุ๊กปราสาทปริศนา งานแสดงต้นฉบับ รอบฉายพิเศษ อีเวนต์ต่างๆ เลยเที่ยวแจกลายเซ็นตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน ทั้งลอสแอนเจลิส ชิคาโก นิวยอร์ก โซล โตเกียว เซี่ยงไฮ้ ลอนดอน เบอร์ลิน มาดริด บูดาเปสต์ อัมสเตอร์ดัม

แล้ววันนี้ก็เพิ่งกลับมาปารีส

-เหนื่อยแย่เลยนะ

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอก ไม่ได้ทำทั้งวันซะหน่อย แถมได้เที่ยวด้วย สนุกดี อาหารก็อร่อย”

-ของอร่อย?

“ที่มาดริดฉันได้กินชูโรส เขาเสิร์ฟช็อกโกแลตมาเป็นถ้วยให้จิ้มเลยนะ”

ชาวมาดริดเขาจิ้มความสุขใส่ชูโรสกินทุกเช้า

-ช็อกโกแลตเหรอ? ละลายร้อนๆ น่ะ?

“เข้มมากๆ เลย”

-ฟังดูอร่อยแฮะ

“อร่อยสิ แต่ละเมืองที่ย้ายไปก็ได้ลองของที่ไม่เคยกิน ดีมากเลย”

สถานที่ใหม่ๆ กับวัฒนธรรมอาหารของที่นั่นทำให้ทั้งมีความสุขและได้แรงบันดาลใจ

พองานซาลง อยากกลับไปเที่ยวพิพิธภัณฑ์ศิลปะกับปู่อย่างเมื่อก่อน ชมวิวไป กินของอร่อยไป

-ก็ดีนะ แต่ได้ยินว่าต้องไปออกทีวีกับบรรยายด้วยนี่

เพราะปราสาทปริศนา เลยถูกเชิญออกรายการบ่อยขึ้น และเพราะสารคดีภาพยนตร์ วินเซนต์ เลยถึงขั้นได้ไปบรรยาย ทั้งที่ไม่เคยอยู่ในเส้นทางมาก่อน

มีงานที่เรียกว่า TED โกลบอล จัดที่ปารีสปีนี้ ฉันได้ขึ้นเวทีร่วมกับอ็องรี มาร์โซด้วย

“นั่นก็ถือเป็นประสบการณ์ล่ะนะ แถมฉันก็ชอบพูดอยู่แล้ว ฉันว่าสนุกดี แต่คุณอาแทโฮเหนื่อยน่ะสิ”

ถ้าเป็นที่ที่ต้องค้างหลายวันแบบในสหรัฐอเมริกา ปู่จะไปด้วย แต่ถ้าเป็นทริปแบบไปเช้าเย็นกลับในยุโรป บังแทโฮจะพาไปคนเดียว

ผลก็คือทั้งเดือนยังไม่ได้กลับโซลเลย

-ฉันว่าอาน่าจะชอบนะ

“เหรอ?”

-อืม ก็ได้เงินเยอะนี่นา

“ก็จริง”

ยิ่งมีงานนอกมาก รายได้ฉันก็ยิ่งดีขึ้น ดังนั้นส่วนแบ่งที่ส่งให้บังแทโฮก็เพิ่มขึ้นด้วย

-งั้นตอนนี้สร้างแกลเลอรีได้หรือยัง?

“จะบ้าเหรอ”

-ก็หาเงินได้ตั้งเยอะนี่นา?

“ต้องรอปิดบัญชีก่อนถึงจะรู้ เงินแบบนั้นมันจะหาได้ง่ายๆ ที่ไหนกันล่ะ”

ไม่รู้ว่า ปราสาทปริศนา กับ วินเซนต์ จะไปได้ไกลกว่านี้แค่ไหน แต่คงไม่ถึงขั้นมีเงินไหลมาเป็นร้อยเป็นพันล้านหรอก

-ถ้าเก็บเงินยาก ก็หาคนมาร่วมสิ จะต้องสร้างคนเดียวด้วยเหรอ?

“จะหาคนที่ใจตรงกันน่ะยากน่ะสิ คราวก่อนก็บอกแล้วไงว่ากำลังหาคน?”

-อืม โปสเตอร์น่าสงสัยนั่นไง

“……”

-ฮิฮิฮิ

พอนึกถึงโปสเตอร์ก็มีแต่ความทรงจำไม่ดี

เพราะบังแทโฮเอารายการทำโปสเตอร์ไปลงนิวทูบ ยอดวิวทะลุสามล้าน กลายเป็นคลิปที่มีคนดูมากที่สุดของช่องซะงั้น

คอมเมนต์แบบว่า “กำลังวางแผนสมคบคิดอะไรอยู่” หรือ “จะลักพาตัวใคร” อะไรทำนองนั้น เป็นพันๆ คอมเมนต์

ทั้งที่ฉันก็แค่รับฟังความคิดเห็นคนดูแท้ๆ น่าอับอายชะมัด

“ยังไงก็ยังหาใครที่ใช่ไม่ได้อยู่ดีล่ะ”

ติดต่อมาค่อนข้างเยอะ แต่หลายคนเจตนาไม่บริสุทธิ์ เลยเงียบหายไปเอง

เพราะยุ่งมาก เลยไม่ได้ติดต่อคุยกับทุกคน บางคนถึงขั้นถามว่าจะได้ค่าจ้างไหมถ้ามาช่วยงาน บางคนก็อยากให้จัดที่พักกับอาหารให้ด้วย

ฉันก็เข้าใจความรู้สึกนั้นนะ แต่ไม่อยากทำงานกับคนที่ต้องพึ่งพาฉันหรอก

อยากได้ความสัมพันธ์ที่ต่างคนต่างเดินในเส้นทางของตัวเอง แต่คอยเฝ้ามองกันเพื่อให้เราผ่านความโดดเดี่ยวที่มาเยือนเป็นพักๆ ได้

ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพึ่งพิงอีกฝ่ายมากเกินไป ผลลัพธ์มักไม่ค่อยดี

“ฮุนอา เขาให้ไปเตรียมตัวแล้ว”

“ครับ”

บังแทโฮบอกว่ารายการกำลังจะเริ่ม

“ต้องไปแล้วนะ เดี๋ยวโทรหาอีกที”

-อืม สู้ๆ ละกัน

* * *

รายการอัลฟองส์ เมนดี้ ซึ่งเป็นรายการ TV ที่ทำเรตติ้งสูงสุดของฝรั่งเศส เริ่มต้นขึ้นแล้ว

พิธีกรยอดนิยม อัลฟองส์ เมนดี้ ยิ้มโชว์ฟันเรียงสวยแล้วกล่าวทักทาย

“วรรณกรรมผจญภัยที่ยอดเยี่ยมที่สุดของฝรั่งเศสใช่ไหมครับ? ซีรีส์ลูแปงกำลังได้รับความรักอย่างล้นหลามแบบไม่คาดคิด ต้องขอบคุณภาพยนตร์ปราสาทปริศนาครับ”

ผู้ชมในสตูดิโอส่งเสียงเฮดัง

เมื่อภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากนิยายฝรั่งเศสประสบความสำเร็จระดับโลก ซีรีส์ลูแปงก็กลับมาติดอันดับเบสต์เซลเลอร์อีกครั้ง

แม้จะผ่านมาแล้วหนึ่งเดือนนับจากเข้าฉาย แต่เพราะจำนวนโรงฉายน้อย ทำให้มีคนที่ได้ดู ปราสาทปริศนา จริงๆ ไม่มากนัก

ผู้คนจึงอ่านนิยายต้นฉบับเพื่อปลอบใจความเสียดายของตัวเอง

“จะบอกว่าปราสาทปริศนาเกิดจากสองมือของท่านผู้นี้ก็คงไม่เกินจริง ศิลปินโกฮุน ผู้รับหน้าที่ผู้จัดการคอนเซ็ปต์อาร์ตของภาพยนตร์ปราสาทปริศนา ขอเชิญครับ”

ทันทีที่โกฮุนปรากฏตัว ผู้ชมก็ส่งเสียงเฮและปรบมือต้อนรับ

“สวัสดีครับ”

โกฮุนจับมือกับอัลฟองส์ เมนดี้ แล้วขึ้นไปนั่งบนโซฟา

“น่าทึ่งจริงๆ เราเจอกันเมื่อสี่เดือนก่อนใช่ไหมครับ?”

“น่าจะใช่ครับ”

“แค่สี่เดือนก็ทำให้โลกต้องทึ่งอีกครั้ง เมื่อวานนี้ ครบ 33 วันหลังเข้าฉาย ยอดทะลุ 1.5 พันล้านดอลลาร์”

ผู้ชมร้องว้าวตอบรับด้วยความตื่นเต้น

“ก่อนหน้านี้ก็มีหนังที่หยิบอาร์แซน ลูแปงมาทำเหมือนกัน แล้วทำไมปราสาทปริศนาถึงประสบความสำเร็จเป็นพิเศษล่ะครับ?”

“ผมคิดว่าเพราะตีความต้นฉบับได้ดีครับ”

โกฮุนตอบอย่างสุขุม

“ผู้กำกับคริสติน นอร์แมนเป็นอัจฉริยะครับ เธอเข้าใจไม่ใช่แค่อาร์แซน ลูแปง แต่ยังรวมถึงอิซิโดร์ เฮอร์ล็อก โชล์มส์ กานิมาร์ เรย์มงด์ ฯลฯ เรียกได้ว่าเข้าใจตัวละครทุกตัวที่ปรากฏอย่างถ่องแท้”

“เข้าใจตัวละครอย่างถ่องแท้สินะครับ”

“ครับ ผู้กำกับนอร์แมนอธิบายบทบาทของตัวละคร แล้วอธิบายอย่างละเอียดว่าตัวละครคิดอะไรถึงได้ทำแบบนั้น นิสัยเป็นยังไง ชอบใส่เสื้อผ้าแบบไหน ไปจนถึงว่าทำไมถึงใส่รองเท้าคู่นั้น เรียกว่าละเอียดถี่ยิบเลยครับ”

“ฟังดูสุดยอด แต่อาจทำงานร่วมกันได้ไม่ง่ายนะครับ?”

“จริงๆ แล้วทำงานสบายครับ เพราะไม่มีส่วนที่คลุมเครือ ผมแค่วาดโลกที่อยู่ในหัวของผู้กำกับลงบนกระดาษเท่านั้นเอง”

“ผู้กำกับนอร์แมนเคยบอกไว้ว่า ถ้าไม่มีศิลปินโกฮุน ก็ไม่มีทางสร้างปราสาทปริศนาได้เลยใช่ไหมครับ”

โกฮุนยิ้มบางๆ

“ผมว่าผลงานชิ้นนี้น่าจะเป็นหลักฐานที่ดีที่สุดนะครับ”

ทันทีที่อัลฟองส์ เมนดี้พูดจบ ภาพ <กระสุน> ก็ปรากฏบนจอ ทำให้ผู้ชมในสตูดิโอฮือฮา

สีหน้าของตัวละครที่สะท้อนอยู่บนกระสุนที่พุ่งออกจากปากกระบอกปืนถูกถ่ายทอดอย่างชัดเจน

“เป็นผลงานที่เป็นกระแสไม่แพ้ตัวภาพยนตร์เลยนะครับ ภาพชื่อว่า ‘กระสุน’ ใช่ไหม เป็นฉากไคลแมกซ์ด้วย?”

“ครับ เป็นฉากที่เรย์มงด์ถูกกระสุนของตำรวจยิงเสียชีวิต”

“เธอพุ่งเข้ามาเพื่อปกป้องลูแปงใช่ไหม ถือเป็นหนึ่งในฉากระดับตำนานของภาพยนตร์ปราสาทปริศนา แล้วคุณสร้างภาพนี้ขึ้นมาได้อย่างไร?”

“ผมคิดหนักมากครับ ไอเดียเรื่องภาพสะท้อนผมได้แรงบันดาลใจจาก ‘เงา’ ของมาร์โซ ส่วนองค์ประกอบที่บิดเบี้ยวผมอ้างอิงจากมาแน”

อัลฟองส์ เมนดี้พยักหน้ารับ

“ในหนังจริงก็มีการใส่ฉากเดียวกันนี้ด้วย ปกติภาพคอนเซ็ปต์แบบนี้มีอิทธิพลต่อการถ่ายทำไหมครับ?”

“มีครับ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นกรณีตามคำขอของผู้ที่รับผิดชอบการกำกับครับ”

“แล้ว ‘กระสุน’ ล่ะ?”

“ไม่ใช่ครับ งานนี้ผมเป็นคนคิดเอง”

“เท่มากจริงๆ เข้าใจแล้วว่าทำไมผู้กำกับนอร์แมนถึงบอกว่า ถ้าไม่มีศิลปินโกฮุน ภาพยนตร์คงไม่อาจสมบูรณ์ได้”

แม้จะได้รับคำชมผ่านสื่อมากมาย แต่โกฮุนก็ยังไม่ค่อยชินกับบรรยากาศแบบนี้

เขาฝืนยิ้มกลบความประหม่า

“งั้นขอพักเรื่องหนังไว้ก่อน มาคุยอัปเดตชีวิตกันบ้าง ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ?”

“ไม่นานมานี้ผมไปสอบเข้าโรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 มาครับ แน่นอนว่าผ่าน”

“แล้วก็หมายความว่า?”

“ครับ ผมได้มาเรียนต่อ ก็เลยน่าจะอยู่ที่ปารีสไปพักหนึ่ง”

“น่ายินดีมากเลย โรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 นี่ขึ้นชื่อว่าเป็นสุดยอดสถาบันนะ”

“ทางโรงเรียนสัญญาว่าจะให้ประสบการณ์ที่หลากหลาย ผมก็เลยตั้งตารอครับ”

“เรื่องดีๆ ทั้งนั้น แล้วปารีสเป็นยังไงบ้าง?”

โกฮุนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ค่อนข้างแปลกใจครับ”

“แปลกใจเรื่องอะไร?”

“ที่นี่ให้ความสำคัญกับความหลากหลายมากๆ เลยครับ พอไปสวนสาธารณะก็มีหนูเยอะมาก หนูตัวใหญ่กว่าท่อนแขนผมอีก”

“ฮะฮะฮะ!”

อัลฟองส์ เมนดี้หัวเราะลั่น

นี่เป็นเรื่องที่นักท่องเที่ยวต่างชาติส่วนใหญ่ตกใจ และในหมู่ชาวปารีสเองก็เป็นประเด็นที่ถกเถียงกันมาก

“เขาบอกว่าหนูพวกนั้นก็ต้องคุ้มครองนะครับ”

“เป็นเรื่องที่เถียงกันไม่มีวันจบจริงๆ”

ปัญหาหนูที่ชุกชุมทั่วเมืองเป็นประเด็นสังคมเรื้อรังมายาวนาน

ฝ่ายหนึ่งเห็นว่าควรกำจัดหนูซึ่งกัดคน แพร่โรค และเป็นภัยต่อชีวิตมนุษย์ ขณะที่อีกฝ่ายมองว่าหนูก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่สมควรได้รับการคุ้มครอง ทั้งสองฝ่ายไม่อาจเข้าใจกันและโต้เถียงกันต่อเนื่องมาหลายสิบปี

ความเชื่อเรื่องการเคารพความหลากหลายที่โกฮุนยึดถือมาตลอดก็ทำให้เขาสับสนอยู่ไม่น้อย

“ผมไม่รู้ว่าใครพูดถูกนะครับ แต่ก็แปลกใจอยู่ดี”

“ใช่เลย”

อัลฟองส์ เมนดี้ที่ก่อนหน้านี้เป็นกังวลว่าโกฮุนไปแตะประเด็นอ่อนไหวเข้า จะโดนองค์กรพิทักษ์สัตว์โจมตีหรือไม่ ก็โล่งใจขึ้นมา

เพราะประโยคที่ว่าไม่รู้ว่าใครถูก ทำให้ยังยืนอยู่ตรงกลางได้ดี ไม่น่าจะถูกฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรุมวิจารณ์หนักๆ

เพื่อเลี่ยงประเด็นเปราะบาง เขาจึงเปลี่ยนเรื่อง

“การประกวดอาร์นูโว, ปราสาทปริศนา และวินเซนต์ ประสบความสำเร็จต่อเนื่องแบบนี้ คนคงจำหน้าได้เยอะเลยนะ”

“ใช่ครับ เดี๋ยวนี้พอออกไปข้างนอก ทุกคนทักทายกันใหญ่เลย จริงๆ ปราสาทปริศนาน่าจะช่วยได้มากที่สุด”

“ฮะฮะ รู้แหละว่าน่าจะไปได้สวย แต่ไม่มีใครคาดว่าจะปังขนาดนี้”

“ครับ เมื่อก่อนตอนมาร์โซมาลงทุน ผมยังเห็นคอมเมนต์ว่าเป็นเหยื่อ เปลืองเงิน อะไรแบบนั้นอยู่เลย ตอนนั้นเสียใจมาก”

โกฮุนมองกล้องแล้วพูดว่า

“เห็นไหมครับ? มาร์โซของพวกเราไม่ใช่เหยื่อหรอกนะ คราวนี้ทำเงินได้เยอะมาก”

คำพูดของโกฮุนทำให้อัลฟองส์ เมนดี้และผู้ชมในสตูดิโอหัวเราะกันครืน