ในพริบตา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็กรูกันเข้ามาควบคุมตัวชายคนนั้นไว้ได้

“ทำบ้าอะไรของนาย!”

อ็องรี มาร์โซ ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“ก็แค่จะช่วยน่ะ”

“ช่วยบ้าอะไร! เพราะนายแท้ๆ เกือบโดนลูกหลงเข้าใจไหม!”

ที่จริงเขาดันอีกฝ่ายไว้เพราะเห็นว่ากำลังจะยิงปืน แต่กลับกลายเป็นว่าอันตรายยิ่งกว่าเดิม

“มีตรงไหนเจ็บไหมครับ?”

“ฮึ ฉันไม่ใช่คนที่จะถูกไอ้พรรค์นั้นเล่นงานได้หรอก”

อ็องรี มาร์โซ ปัดมือราวกับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย พร้อมถอดเสื้อคลุมออกด้วยสีหน้ารังเกียจอย่างกับว่าโดนอะไรสกปรกมาเปื้อน

เมื่อเขายื่นมือออกไป อาร์แซงก็ส่งทิชชู่เปียกมาให้ ทว่าในขณะเดียวกัน มิเชลก็พุ่งเข้ามาหา

“ทำ-ทำอะไรของเธอ!”

มาร์โซที่ตกใจพยายามจะผลักเธอออกไป แต่มิเชลกลับไม่พูดอะไรเลย ซุกหน้าลงกับอกของเขา

ตอนแรกเขาก็อึ้ง แต่ในไม่ช้า มาร์โซก็เอื้อมมือมาลูบหลังเธอเบาๆ

แม้จะกังวลอยู่บ้างว่าความสัมพันธ์จะเปิดเผยหรือเปล่า แต่ในอีกแง่หนึ่ง เขาก็อดรู้สึกอบอุ่นไม่ได้ คงจะเป็นห่วงมากสินะ

“ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง”

แววตาและปลายนิ้วของมาร์โซที่สำรวจดูว่าเธอบาดเจ็บตรงไหนนั้นแสนจะอ่อนโยน

ดูอบอุ่นและอ่อนโยนเหลือเกิน

“อั่ก!”

ในขณะที่มาร์โซกำลังปลอบเธอด้วยความรักใคร่ กลับโดนหมัดเข้าที่ท้องเต็มแรง

ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามิเชลเป็นนักมวย

หมัดกลางลำตัวแบบสวยงามเป๊ะ

“บ้าไปแล้วเหรอ! นายคิดว่านายเป็นใคร? โผล่มาแบบนั้นทำไม! แล้วถ้าโดนยิงขึ้นมาจะทำยังไง!”

“นี่เธอ...”

มาร์โซส่งเสียงครางพลางซบกับตัวเธอ ส่วนมิเชลที่น้ำตาคลอเบ้า ก็กอดเขาแน่น

ว่าแต่ ทำไมคนที่สามารถจัดการชายติดอาวุธได้ในพริบตา กลับหลบหัวกระแทกของฉันไม่ได้ แล้วก็ยังหลบหมัดของมิเชลไม่ทันอีกด้วย?

“ไอ้เวร! ไอ้บัดซบ!”

ชายที่ถูกจับกดอยู่กับพื้นเริ่มดิ้นและแผดเสียงลั่น

“อยู่นิ่งๆ ไป!”

“มีหน้ามาโวยวายอีกเหรอ ไอ้บ้า!”

“ไม่สงสารเด็กบ้างเลยเหรอ?”

“ไอ้ชั่ว!”

“ไอ้นี่มันบ้าไปแล้ว! นี่เป็นคนอยู่เหรอ?”

คนที่อยู่ในแกลเลอรีต่างก็พากันด่าทอเขาทีละคำ แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังกลับจ้องมาที่อ็องรี มาร์โซแต่เพียงผู้เดียว

“มันเป็นความผิดของหมอนั่นทั้งหมด!”

ชายคนนั้นตะโกนขึ้น

“ไอ้นั่น! ไอ้นั่นมันเอาทุกอย่างของฉันไปหมด! เกิดมาก็มีพร้อมทุกอย่าง แล้วยังจะใจร้ายใส่คนอื่นแบบนี้อีก!”

ไม่รู้ว่าเขารู้สึกแค้นเคืองอะไรนักหนา แต่ดูท่าแล้ว เขายังยอมรับความจริงไม่ได้

“ศักดิ์ศรีฉันก็โยนทิ้งหมดแล้ว เพราะฉันไม่ได้ยิ่งใหญ่เหมือนมัน! ฉันเคยยกย่องผลงานของมัน ว่างานของมันสุดยอดแค่ไหน และยังทำตามทุกอย่างที่มันสั่ง! แล้วมันทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง! แบบนี้ยังเป็นคนอยู่เหรอ!”

ฉันไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลย

ได้แต่เดาเอาจากคำพูดที่เขาพ่นออกมา คาดว่าเขาน่าจะไม่มีพรสวรรค์ในการวาดภาพจนต้องเลิกล้มความตั้งใจ แล้วจึงหันไปเป็นนักวิจารณ์หรือทำงานเบื้องหลังให้กับอ็องรี มาร์โซแทน

ไม่รู้ว่ามาร์โซเคยสั่งให้ทำอะไรบ้าง แต่อาจจะเกี่ยวข้องกับ SNBA ก็เป็นได้

แล้วเขาคงไปโกงอะไรบางอย่างกับระบบอ็องแตร์มิต็อง พอถูกมาร์โซจับได้จึงเริ่มโกรธแค้น

น่ารังเกียจจริงๆ

“ฉันก็อยากจะเป็นเหมือนนาย! อยากจะเป็นศิลปินที่ได้รับการยอมรับเหมือนนาย! แต่มันไม่ได้ไง! พอรู้ว่าทำไม่ได้ ฉันก็เลยมาทำงานเบื้องหลังให้แทน! นายเคยคิดไหมว่าคนธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลยต้องใช้ชีวิตยังไง?”

อ็องรี มาร์โซเอานิ้วแหย่หูอย่างรำคาญ

“พล่ามอะไรของแก ไอ้ขยะ”

ตำรวจก็เพิ่งจะมาถึง แต่เขายกมือห้ามไว้

“ไม่ว่าแกจะมีเหตุผลอะไร แกก็คืออาชญากรอยู่ดี”

พูดถูก

อดีตจะเป็นอย่างไร หรือมีเหตุผลอะไรมาก็ช่าง เขาก็ยังคงเป็นคนที่ก่อเหตุขู่กรรโชกและจับเด็กเป็นตัวประกันอยู่ดี

และคนธรรมดาไม่ใช่คนที่มองตัวเองต่ำต้อยน่าสมเพชแบบนั้นหรอก

“เพราะแก! ถ้าไม่ใช่เพราะแก ถ้าแกไม่ต้อนฉันจนมุม ฉันก็คงไม่ทำแบบนี้!”

อ็องรี มาร์โซหัวเราะเยาะ

“ไม่รู้สึกสงสารตัวเองเลยเหรอ?”

“……ว่าไงนะ?”

“ไม่รู้สึกเวทนาเลยเหรอ ที่แกเอาแต่โทษคนอื่น?”

เขาใช้ปลายรองเท้าเชยคางของชายคนนั้นขึ้น

ชายคนนั้นดิ้นเร่าเพราะความอัปยศ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“บอกว่าโยนศักดิ์ศรีทิ้งไปแล้ว? มันยากมากรึไง?”

“อ้ากกก!”

“ทิ้งศักดิ์ศรีน่ะง่ายจะตาย”

น้ำเสียงของมาร์โซไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย มีแต่ความดูหมิ่นเหยียดหยามเต็มเปี่ยม

“อยากเป็นศิลปินที่ได้รับการยอมรับ? ก็ต้องวาดสิ ไม่คิดว่าตัวเองไหวเลยหันไปเขียนแทน แล้วพอเขียนก็ไม่รุ่งอีก ก็เลยไปหลอกคนอื่น แล้วจะหวังอะไรได้อีก?”

อ็องรี มาร์โซจ้องเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ

ชายคนนั้นหันหน้าหนีแล้วเหล่มองอย่างเคียดแค้น

“แกจะรู้อะไร? แกไม่รู้หรอกว่าคนที่ไม่มีพรสวรรค์รู้สึกยังไง! ถ้าฉันมีเงินเท่าแก! ถ้าฉันมีพรสวรรค์แบบแก! ฉันก็ทำได้เหมือนกัน! คิดว่าแกยืนอยู่ตรงนี้เพราะเก่งหรือไง!”

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง ทำให้สีหน้าของผู้ชมที่เคยดุดันเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารเล็กๆ

“ไม่ล่ะ แกไม่มีวันเป็นแบบฉันได้หรอก”

อ็องรี มาร์โซแค่นหัวเราะ

“คิดว่าแกจะเป็นได้ถ้ามีเงินสักพันล้านยูโรงั้นเหรอ? ไม่ล่ะ ถ้าแกอยู่ในจุดเดียวกับฉัน แกก็แค่จะอิจฉาคนอย่างหมอนั่นแล้วเลิกล้มความตั้งใจไปนานแล้ว”

เขาชี้มาที่ผม

“ถ้าแกเป็นหมอนั่น ก็คงจะอิจฉาตาร้อนคุณปู่ของหมอนั่น ถ้าแกเป็นโกซูยอล ก็คงโทษปิกัสโซ ถ้าแกเป็นปิกัสโซ ก็คงด่ามาติส แล้วก็โกแกง แวนโก๊ะ มอแน ไปเรื่อย เพราะพวกนั้นเกิดก่อนและวาดภาพเจ๋งๆ ไปหมดแล้ว”

“………”

“แกน่ะ เอาแต่หนี”

ถึงจะพูดด้วยท่าทีหยิ่งยโสเหมือนเคย แต่ครั้งนี้ผมกลับเห็นด้วยกับคำพูดของเขา

พอเริ่มเปรียบเทียบกับคนอื่น ทุกอย่างก็หมดความหมาย

คนเก่งกว่าผมมีอยู่เสมอ

ตอนอยู่ที่ปารีสก็เคยเจอคนที่บ่นว่า ราฟาเอล ไมเคลันเจโล ดา วินชี บอตติเชลลี คาราวัจโจ วาดภาพทุกอย่างไปหมดแล้ว แล้วตัวเองจะวาดอะไรได้อีก

พวกนั้นไม่ค่อยอยู่ในวงการได้นานหรอก

“ศักดิ์ศรีน่ะ โยนทิ้งง่ายจะตาย”

มาร์โซเน้นอีกครั้ง

“สิ่งที่ยากคือการรักษามันไว้ต่างหาก ฉันคือที่สุด งานของฉันคือที่สุด เคยพยายามคิดไหมล่ะว่าต้องทำยังไงถึงจะเป็นแบบนั้นได้?”

“อย่าทำอวดดีหน่อยเลย ถ้าเรื่องความพยายามล่ะก็ ฉันทำมากกว่าแกอีกนะ! เวลาที่ฉันวาดรูปนานกว่าอายุของแกซะอีก!”

“อย่ามองฉันแค่เปลือกนอกเลย”

ผมรู้ดีว่าอ็องรี มาร์โซเป็นคนที่พยายามสุดๆ

เขาทุ่มเทและเสียสละมากมายเพื่อที่จะวาดภาพให้เสร็จแม้แต่ภาพเดียว

เขาแค่ไม่รู้เท่านั้นเอง

ถ้าพูดถึงความพยายาม เขาเป็นคนที่จริงจังและตั้งใจมากกว่าคนไหนๆ ที่ผมรู้จัก และมาร์โซก็คงต้องการจะบอกแบบนั้น

“คนอย่างแก กล้ามาเทียบชั้นกับฉันได้ยังไง?”

บางทีเขาอาจแค่อยากโอ้อวดตัวเองก็ได้

“แม้แต่ฉันก็ยังต้องทุ่มเททุกอย่าง ทั้งมรดก ความสามารถ ความพยายาม เวลา ฉันยกทั้งหมดให้กับมัน”

“ก็เพราะแบบนั้นแหละ!”

“เพราะแบบนั้นแกถึงไม่ไงล่ะ เพราะแกไม่รู้จักประมาณตน พอทำๆ ไปแค่นิดหน่อยแล้วไม่เวิร์กก็มานั่งโทษคนอื่น ทั้งที่งานนี้ แม้แต่คนอย่างฉันยังต้องยอมทุ่มหมดหน้าตักเลยนะ”

อ็องรี มาร์โซพูดว่า แม้แต่เขา ผู้มีพรสวรรค์และเติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่เปี่ยมไปด้วยโอกาส ก็ยังต้องเดิมพันทั้งชีวิตให้กับการวาดภาพ

“แกอยากวาดรูปจริงๆ รึเปล่า?”

จิตรกร คือคนที่วาดรูป

คนที่อยากเป็นจิตรกร ย่อมต้องเผชิญหน้ากับขีดจำกัดของตัวเองสักวันหนึ่ง

มีเพียงคนที่อยากวาดอย่างไม่หยุดยั้ง คนที่จำเป็นต้องวาด คนที่รักการวาดภาพเท่านั้น ที่จะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตนไปได้

เมื่อรู้สึกกลัวผืนผ้าใบ

ความกล้าที่จะตวัดพู่กันลงไป ไม่ได้มีใครหยิบยื่นให้

มันคือสิ่งที่ต้องค้นพบด้วยตัวเอง

และการเผชิญหน้ากับความกลัวอย่างไม่หยุดยั้งนั้น คือทางเดียวที่จะเดินหน้าต่อไปได้

“ถ้าอยากวาดนัก ก็วาดไปสิ ไม่ใช่มาเสียเวลากับเรื่องไร้สาระแบบนี้”

คำสั่งสอนของอ็องรี มาร์โซ ฟังดูอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ อย่างน่าประหลาด

ความจริงคือ ผมเองก็เข้าใจความรู้สึกของชายคนนั้น

ผลงานที่ไม่เคยขายออกกองพะเนิน

ความไม่มั่นคงในอนาคต กับกระเป๋าสตางค์ที่แม้แต่เหรียญก็หายาก

เขาเองก็คงเคยหลงทางไม่น้อย

หัวใจที่หลงทางในป่าหมอกที่แม้แต่ข้างหน้าก็มองไม่เห็น ผมรู้ดี

ผมรู้ดียิ่งกว่าใคร

แต่เหมือนที่มาร์โซพูด เราต้องเดินต่อไป

เพราะอยากวาด

เพราะไม่มีใครจะวาดแทนเราได้ ไม่ใช่เพราะมีใครมาบังคับ หรือมีใครช่วยเหลือถึงจะเป็นไปได้

“แกไม่รู้หรอก”

ชายคนนั้นกัดฟันพูด

“แกไม่เข้าใจคนที่ไม่มีพรสวรรค์หรอก! ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่ได้ผล แต่ยังจะให้วาดต่อไป? ให้จมอยู่ในความฝันเพ้อเจ้อเนี่ยนะ?”

อ็องรี มาร์โซกระชากคอเสื้อของเขา

“ถึงคนอื่นจะไม่เชื่อ อย่างน้อยแกเองก็ควรเชื่อตัวเองไม่ใช่เหรอ!”

นี่เป็นครั้งแรกที่มาร์โซซึ่งมองเขาอย่างเย็นชาเสมอมาถึงกับโกรธขึ้นมา

“ไม่มีเงินก็ต้องไปหา ไม่มีเวลาก็ต้องลดเวลานอนลงมา ยังไงก็ต้องวาดให้ได้ ถ้าไม่มีพรสวรรค์ก็วาดให้มากกว่าคนอื่นสิบเท่า ร้อยเท่า!”

สายตาที่เบิกกว้างและน้ำเสียงอันดุดัน ทำให้รู้สึกหวั่นใจว่าเขาจะใช้กำลังเกินเหตุหรือไม่ แต่ก็เป็นเพียงความกังวลเกินไปเท่านั้น

“ไม่ว่าเมื่อไหร่ อย่างน้อยตัวแกเองก็ควรเชื่อว่าจะทำได้ แม้แต่คนอื่นจะมองว่าไร้ค่า แกก็ต้องรักผลงานของตัวเองสิ ถ้าทำแค่นั้นยังไม่ได้ แล้วจะมาเรียกตัวเองว่าจิตรกรได้ยังไง? แกบอกว่าเพราะเงื่อนไขไม่เอื้อเลยวาดรูปไม่ได้?”

มาร์โซส่ายหัว

“เปล่า แกไม่ได้อยากวาดรูปหรอก แกแค่อยากดัง อยากเป็นคนรวยที่คนอื่นยกย่อง เท่านั้นเอง ใช่ไหมล่ะ?”

แม้ชายคนนั้นจะไม่ยอมรับ แต่ผมก็เห็นด้วยกับคำพูดของมาร์โซ

ถ้าเขาอยากวาดภาพจริงๆ ต่อให้มีข้อจำกัดแบบไหน เขาก็จะวาด

แต่เขาเลือกชีวิตที่สะดวกสบายมากกว่า และการเลือกละทิ้งการวาดภาพนั้น ก็คือผลลัพธ์ของการเลือกโดยอิสระของเขาเอง

พวกที่เข้าใจผิดว่าแค่เคยพยายามแล้วก็สมควรเป็นจิตรกรผู้ประสบความสำเร็จ คือพวกที่ไม่เข้าใจอะไรเลย

เพราะความสำเร็จของศิลปิน ไม่ได้อยู่ที่จุดหมายหรือขั้นใดขั้นหนึ่ง แต่มันคือ “กระบวนการ”

การจะพูดว่า "เพราะพยายามแล้วแต่ไม่ได้" หรือ "ไม่สำเร็จเพราะไม่มีเวลา" คือความเข้าใจผิด

คนแบบนั้นไม่มีสิทธิ์หยิบความฝันในอดีตขึ้นมาโจมตีอ็องรี มาร์โซ

การมองความสำเร็จของคนที่ทุ่มเทอย่างมาร์โซว่าเป็นแค่ผลของพรสวรรค์กับโชคชะตา มันคือการดูถูก

ใช่ เขามีพรสวรรค์โดยกำเนิด และเติบโตมาในสภาพแวดล้อมอันมั่งคั่ง

แต่ไม่ใช่ทุกคนจะกลายเป็นอ็องรี มาร์โซได้

ถึงกระนั้น ทุกคนก็สามารถวาดภาพที่ตัวเองอยากวาดได้

“คิดว่าถ้าไม่มีฉัน แกจะได้รับการยอมรับมากขึ้นงั้นเหรอ? หือ? ถ้าคนที่ดังยิ่งกว่าแกหายไป แกจะได้เฉิดฉาย?”

อ็องรี มาร์โซคำราม

“ไม่มีทาง! ต่อให้ศิลปินทั้งโลกตายหมด เหลือแค่แกคนเดียว ด้วยความคิดแบบนั้น แกก็ไม่มีวันได้รับการยอมรับอยู่ดี!”

เด็กชายมุสลิม วีดา ลาบานี แม้จะอยู่ท่ามกลางความหวาดกลัวและความเจ็บปวด แต่เขาก็ตั้งใจฟังคำพูดของอ็องรี มาร์โซ

แม้แต่จะซื้อพาสเทลสักแท่งก็ยังไม่มีเงิน

ไม่ต้องพูดถึงอุปกรณ์ศิลปะ แค่มีอาหารเช้ากินก็ถือว่าโชคดี

บ้านเต็มไปด้วยเชื้อราและแมลงจนออกมาข้างนอกยังจะดีกว่า

กลางดึกบางคืนก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงกรีดร้องของใครบางคน บนท้องถนนไม่ว่าเช้าหรือดึกก็มีการปล้นจี้ให้เห็นอยู่เสมอ

เขาไม่รู้เลยว่าลุงคนนั้นเคยลำบากแค่ไหน

ลุงคนนั้นเคยไม่มีเงินไหมนะ?

ไม่มีพรสวรรค์รึเปล่า?

แต่มาร์โซก็บอกว่า ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องวาด

คำพูดของเขากลับกลายเป็นปลอบประโลมใจให้กับวีดา ลาบานี

เด็กชายที่เคยมองความปรารถนาที่จะวาดภาพของตัวเองว่าเป็นความฟุ่มเฟือย จึงเคยรู้สึกผิดกับความรู้สึกแบบนั้น

เพราะไม่มีเงิน ไม่มีพรสวรรค์

แต่สิ่งที่อ็องรี มาร์โซพูดคือ ไม่ว่าอยู่ในสภาพไหน ก็ต้องรักการวาดภาพ อย่างน้อยตัวเองก็ต้องเห็นค่าตัวเอง

เหมือนบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องเลิกล้มความฝัน

แม้ไม่มีพาสเทล แม้ไม่มีเงินซื้อกระดาษ

สำหรับวีดา ลาบานี ผู้ที่อยากวาดภาพ คำพูดของอ็องรี มาร์โซคือ “การไถ่บาป” และ “ความรอด” ที่แท้จริง

“เป็นอะไรไหม?”

มิเชลซึ่งคุ้นหน้าคุ้นตากับเขา เดินเข้ามาหา วีดา ลาบานี

“อะ...ครับ……”

“ไม่เป็นไรที่ไหนกันล่ะ แผลนี่มันหนักอยู่นะ”

“อ๊ะ!”

“ไม่ได้แล้ว ไปโรงพยาบาลกับพี่ดีกว่า”

“อะ...ไม่ได้ครับ”

เด็กชายส่ายหน้า เพราะเขาไม่มีสิทธิ์รับสวัสดิการรักษาพยาบาล จึงไม่อาจแม้แต่จะคิดถึงค่ารักษาได้

มิเชลที่ดูออก จึงแกล้งพูดโกหกอย่างไม่ใส่ใจ

“เวลาเกิดเหตุแบบนี้ รัฐจะเป็นคนดูแลให้เอง เธอไม่รู้เหรอ?”

“ครับ?”

“พี่จะไปจัดการให้เอง เธอแค่ต้องไปรับการรักษาก็พอ ลุกขึ้นไหวไหม?”

“ครับ……”

“ไปกันเถอะ”

“ชะ...ช้าก่อนครับ!”

วีดา ลาบานีรีบหันไปมองรอบๆ ด้วยความร้อนรน ก่อนจะเดินไปหาคนที่เคยช่วยเขาไว้

“นี่ครับ...”

โกฮุน หันกลับมา เขาเห็นรอยไหม้ที่ขมับของเด็กชายและรู้สึกสงสารจับใจ

“ไม่เป็นไรแน่นะ? รีบไปโรงพยาบาลเถอะ”

“อะ...อือ พี่ผู้หญิงคนนั้นจะพาไปครับ”

โกฮุนหันไปสบตากับมิเชลและรู้สึกเบาใจขึ้น หากเป็นเธอ เด็กคนนี้คงจะได้รับการดูแลอย่างดี

“ดีแล้ว รีบไปเถอะนะ”

“พี่ครับ...”

“หืม?”

“ขอบคุณครับ ขอบคุณมากจริงๆ ครับ”

วีดา ลาบานีหยิบลูกอมที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา

เขากังวลเล็กน้อยว่า การให้ลูกอมฟรีๆ จะทำให้คนอื่นรู้สึกแย่หรือเปล่า

แต่กับเด็กที่ช่วยเขาในสถานการณ์ที่แม้แต่ผู้ใหญ่ยังหวาดกลัว เขาอยากจะตอบแทนอะไรสักอย่าง

โกฮุนยิ้มรับพร้อมหยิบลูกอมจากมือเด็กชาย

“จะกินให้อร่อยเลยล่ะ”

รอยยิ้มนั้นสดใสเหลือเกิน จนเขารู้สึกโล่งใจอย่างที่สุด

ฮีโร่สองคนที่เขาได้พบในวันนี้ ได้กลายเป็นภาพจำที่ตราตรึงอยู่ในหัวใจของเด็กชายคนหนึ่งอย่างลึกซึ้ง