ซุปเปอร์สตาร์ระดับท็อปของฉินโจวต่างมารวมตัวกันที่ฉีโจวแล้ว

นั่นหมายความว่าการถ่ายทำรายการ “เดินทางสู่ลี่ซาน” กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

ทางบริษัทเฉินฮวาคุนเผิง ฝ่ายของหลินจือไป๋กำลังมอบหมายให้เฟิงซั่วรับผิดชอบในการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง “เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว”

ตราบใดที่โปรเจกต์นี้ยังดำเนินอยู่ หลินจือไป๋ก็ไม่เร่งรีบที่จะทำอย่างอื่น ทุกวันส่วนใหญ่จะใช้เวลาไปกับการวาดมังงะ เขียนเพลง บางครั้งก็ให้เลขาอู๋เสวียนพาไปเดินเล่นในตรอกลึกของฉีโจว

จนกระทั่งสามวันต่อมา

บัตรเชิญจากทีมงานรายการมาถึง ในจดหมายแจ้งว่าทุกแขกรับเชิญจะต้องเดินทางไปรวมตัวกันที่ภูเขาลี่ซานในวันที่ 9 กันยายน

เมื่อถึงวันนัดหมาย

อู๋เสวียนและหลินจือไป๋ก็ออกเดินทางอย่างเป็นทางการ

ตามข้อกำหนดของทีมงาน แขกรับเชิญจะไม่สามารถพาผู้ช่วยไปด้วยได้ ทุกคนจะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าจะเป็นซุปเปอร์สตาร์แค่ไหนก็ตาม

นอกจากนี้

ก่อนที่การถ่ายทำจะสิ้นสุดลง หากไม่มีเหตุผลพิเศษ ทุกคนจะไม่สามารถออกจากกองถ่ายได้ ต้องใช้ชีวิตร่วมกันแบบกลุ่มอย่างแท้จริงในช่วงเวลานั้น

ดังนั้นอู๋เสวียนจึงทำได้เพียงแค่ไปส่งหลินจือไป๋ถึงสถานที่นัดพบ

ส่วนการถ่ายทำจริง ๆ หลินจือไป๋ต้องเผชิญด้วยตัวเอง

ระหว่างทาง

อู๋เสวียนเอ่ยขึ้นว่า “การที่ตัวแทนหลินเข้าร่วมรายการวาไรตี้โชว์นี้ น่าจะช่วยเพิ่มความนิยมของคุณในฉีโจวได้มาก แต่ก็มีบางอย่างที่คุณควรระวังไว้บ้าง อย่างเช่นเวลาที่เย่อิงกับฉีเจียนเจียมีปัญหากัน คุณควรพยายามไม่เข้าไปยุ่งเพราะทั้งคู่เป็นศัตรูกันและมีอิทธิพลในวงการบันเทิงสูงมาก ถ้าคุณเลือกข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อาจจะทำให้แฟนคลับของอีกฝ่ายไม่พอใจได้”

“นอกจากนี้ยังมีฉีเทียนเหวินกับเย่จวินจี๋ ทั้งสองคนนี้ก็ไม่ค่อยลงรอยกัน…”

อู๋เสวียนอธิบายเรื่องความสัมพันธ์อันซับซ้อนของแขกรับเชิญในรายการอย่างละเอียด

สุดท้ายเธอยิ้มแล้วกล่าวว่า “ในรายการนี้มีดาราจากฉินโจวที่คุณคุ้นเคยอยู่ คุณก็ควรใช้เวลาอยู่กับพวกเขาให้มาก และพยายามอย่าเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องระหว่างดาราของฉีโจว เพราะมันไม่จำเป็น คุณไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหากับใคร และพวกเขาก็คงไม่อยากมีปัญหากับคุณเช่นกัน เพราะรายการนี้จะออกอากาศพร้อมกันในทั้งสองภูมิภาค ใครที่ไปทำให้คุณไม่พอใจ ก็เหมือนกับไปขัดขวางตลาดใหญ่ของฉินโจวเลยล่ะ”

“อืม” หลินจือไป๋ตอบรับเรียบ ๆ แต่ในใจไม่ได้ใส่ใจมากนัก

แม้ว่าในโลกออนไลน์จะพูดกันเกินจริงเกี่ยวกับความบาดหมางระหว่างดาราบางคน

แต่เมื่อมาเข้าร่วมรายการวาไรตี้เดียวกัน ต่อให้จะไม่สามารถเป็นมิตรได้จริง ๆ ทุกคนก็จะพยายามรักษาท่าทีอย่างสุภาพ

วงการบันเทิงก็เป็นแบบนี้ แม้จะเกลียดกันขนาดไหน แต่เมื่ออยู่หน้ากล้องก็ยังต้องยิ้มทักทายกัน

แม้ว่าการแข่งขันเบื้องหลังจะมีอยู่แน่นอน แต่หลินจือไป๋มีมาตรฐานของตัวเอง ขอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอ

เมื่อมาถึงสนามบินหลี่เฉิง

มีเจ้าหน้าที่จากบริษัทซิงช่านมารอรับทันที

ด้านหลังยังมีช่างภาพถือกล้องถ่ายวิดีโออยู่ การถ่ายทำรายการเริ่มต้นอย่างเป็นทางการในวินาทีนี้ ทุกภาพที่บันทึกไว้มีโอกาสถูกตัดต่อไปออกอากาศได้ทั้งสิ้น

“สวัสดีครับ คุณหลินจือไป๋!”

“สวัสดี”

“ตอนนี้การถ่ายทำได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วครับ”

เจ้าหน้าที่ชี้ไปที่ช่างภาพแล้วยิ้ม “ต่อจากนี้คุณจะต้องขับรถไปที่ภูเขาลี่ซานด้วยตัวเอง”

“อืม”

หลินจือไป๋มีใบขับขี่ การขับรถไม่ใช่ปัญหา

อู๋เสวียนพูดว่า “งั้นฉันจะหาที่พักแถว ๆ ภูเขาลี่ซาน ถ้าคุณต้องการอะไร ติดต่อฉันได้ตลอด ฉันจะรีบไปหาทันที”

หลินจือไป๋พยักหน้า

หลังจากอู๋เสวียนแยกตัวไป หลินจือไป๋ก็หยิบสัมภาระของตัวเอง แล้วเดินไปยังรถที่ทีมงานเตรียมไว้

รถคันนี้ใหม่เอี่ยม น่าจะเป็นการโฆษณาสินค้าของสปอนเซอร์

หลินจือไป๋ไม่รบกวนเจ้าหน้าที่ จัดการขนสัมภาระขึ้นรถด้วยตัวเอง ก่อนจะนั่งที่เบาะคนขับแล้วเปิดแอปนำทางในโทรศัพท์

ภูเขาลี่ซานอยู่ห่างจากสนามบินประมาณ 50 กิโลเมตร

คาดว่าจะใช้เวลาขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมง

ปกติหลินจือไป๋จะมีคนขับรถส่วนตัวจึงไม่ค่อยได้ขับรถเอง

แต่เมื่อเข้าร่วมรายการนี้ หลินจือไป๋ก็จำเป็นต้อง “ดูแลตัวเอง”

“เดี๋ยวก่อนครับ”

ก่อนที่หลินจือไป๋จะออกเดินทาง เจ้าหน้าที่ทีมงานยิ้มแล้วพูดว่า

“คุณต้องรับแขกรับเชิญอีกคนไปด้วยนะครับ วันนี้จะออกเดินทางเป็นคู่ ๆ ครับ”

"อีกคนล่ะ?"

"เธอมาถึงแล้ว"

เจ้าหน้าที่พูดจบก็เดินไปต้อนรับร่างหนึ่งที่เดินเข้ามาจากระยะไกล

หลินจือไป๋หันไปมอง ก็เห็นหญิงสาวร่างบาง มีส่วนเว้าส่วนโค้งงดงาม สวมกระโปรงจีบเบาบางกับรองเท้าส้นสูง ผมยาวสลวยถูกปล่อยให้ไหลลงมาตามบ่า ก้าวเดินอย่างนุ่มนวลให้ความรู้สึกสดชื่น แม้จะมองจากระยะไกล เธอก็โบกมือทักทายมาแล้ว

ราชินีแห่งฉีโจว เย่อิง!

หลินจือไป๋มาอยู่ฉีโจวได้สักพักแล้ว จึงคุ้นเคยกับบรรดา "สี่ราชาสองราชินี" ของฉีโจวอยู่บ้าง แค่เปิดอินเทอร์เน็ตก็มักจะเห็นข่าวของเหล่าดาราใหญ่เหล่านี้ เขาจึงจำเย่อิงได้ทันที เธอสวยมาก แม้จะอยู่ในวงการบันเทิงที่เต็มไปด้วยสาวงาม เธอก็โดดเด่นอย่างไม่มีข้อกังขา

"สวัสดีค่ะ"

เย่อิงลากกระเป๋าเดินมาถึงข้างรถ แล้วส่งยิ้มหวานให้หลินจือไป๋

"ฉันชื่อเย่อิง"

"สวัสดี ผมหลินจือไป๋"

หลินจือไป๋มองรูปร่างบอบบางของเธอแล้วลงจากรถไปช่วยยกกระเป๋าให้

กระเป๋าหนักพอสมควร ไม่รู้ข้างในบรรจุอะไรไว้บ้าง

"ขอบคุณนะคะ"

เย่อิงกล่าวขอบคุณ

หลินจือไป๋โบกมือเบา ๆ แล้วกลับมานั่งที่เบาะคนขับ ถามขึ้นว่า

"คุณมีใบขับขี่ไหม?"

เย่อิงยิ้มเขิน ๆ แล้วตอบว่า: "ยังไม่เคยขยันพอที่จะไปเรียนขับรถเลยค่ะ"

"เข้าใจครับ"

หลินจือไป๋ตอบอย่างสุภาพ: "เชิญขึ้นรถเลยครับ"

เย่อิงยิ้มเบา ๆ แล้วไม่เลือกไปนั่งข้างหลัง แต่กลับนั่งที่เบาะข้างคนขับแทน

ก่อนที่ทั้งคู่จะออกเดินทาง เจ้าหน้าที่รีบเตือนว่า

"ก่อนที่คุณทั้งสองจะออกเดินทาง ขออนุญาตแนะนำกติกาพื้นฐานสักเล็กน้อยนะครับ"

"เมื่อเข้าสู่พื้นที่ลี่ซาน แขกรับเชิญทุกคนจะถือว่าเป็น ‘ชาวท้องถิ่น’ และนับจากนั้นเป็นต้นไป นอกจากของใช้ส่วนตัวแล้ว อาหารและเครื่องดื่มจะไม่สามารถนำติดตัวไปได้ ต้องซื้อด้วยเงินพิเศษที่เรียกว่า ‘เหรียญดอกท้อ’ เท่านั้น"

"เหรียญดอกท้อ?"

เย่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย

เจ้าหน้าที่อธิบายต่อ

"ทุกคนจะได้รับเหรียญดอกท้อเริ่มต้นคนละ 100 เหรียญ หากต้องการได้เพิ่มเติม จะต้องหาเงินเพิ่มด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการทำภารกิจที่ทางรายการมอบหมาย หรือแลกเปลี่ยนกับเพื่อนร่วมรายการคนอื่น"

"พูดง่าย ๆ คือ ถ้าไม่มีเหรียญดอกท้อ คุณจะใช้ชีวิตที่ลี่ซานลำบากมาก เพราะฉะนั้นโปรดใช้จ่ายอย่างระมัดระวังนะครับ"

"หา?"

เย่อิงบ่นออกมาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

"แล้วขนมที่ฉันพกมาเต็มกระเป๋าล่ะ ทำยังไง?"

"ทางทีมงานจะเก็บรักษาไว้ให้เองครับ" เจ้าหน้าที่ตอบยิ้ม ๆ

"ทุกคนถูกปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน"

"ฮือออ"

เย่อิงบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเข้าร่วมรายการเรียลลิตี้ที่แปลกประหลาดขนาดนี้ รู้สึกไม่ค่อยโอเคเลย แบบนี้จะคุ้มกับการมาร่วมงานเพื่อประชันกับ "ยัยตัวร้าย" คนนั้นหรือเปล่านะ?

แต่หลินจือไป๋เพียงแค่ยิ้มเล็กน้อย

กฎแบบนี้สำหรับเขาแล้วมันก็แค่ลูกเล่นเดิม ๆ ที่เรียลลิตี้โชว์ในโลกก่อนของเขาเคยใช้มาก่อน เขาเตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว

"เข้าใจแล้วใช่ไหมครับ?"

เจ้าหน้าที่กล่าวยิ้ม ๆ

"นี่คือเหรียญดอกท้อของพวกคุณ คนละ 100 เหรียญ"

จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็หยิบซองเล็ก ๆ สองซองส่งให้หลินจือไป๋และเย่อิง

เย่อิงเปิดดูก็พบว่า "เหรียญดอกท้อ" จริง ๆ แล้วก็คือแผ่นชิปสีชมพูบาง ๆ พอเธอจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ก็เห็นมือหนึ่งยื่นมาตรงหน้า

นิ้วเรียวยาวขาวสะอาดดูสวยงามมาก แต่จุดสนใจไม่ใช่แค่นั้น

"นี่คุณจะทำอะไร?"

เย่อิงกอดซองเหรียญดอกท้อแน่นด้วยความระแวง

หลินจือไป๋กระพริบตาเล็กน้อย

"ขอเก็บค่าโดยสารหน่อย ห้าสิบกิโลเมตร เอาแค่ห้าเหรียญดอกท้อก็พอ"

"อะไรนะ?"

เย่อิงมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

เมื่อกี้เธอยังคิดว่าผู้ชายคนนี้ดูหล่อ แถมยังดูเป็นสุภาพบุรุษอยู่เลย

ไม่น่าเชื่อว่าหันหลังแค่แป๊บเดียว จะกลายเป็นคนที่คิดจะจ้องเอาเหรียญดอกท้อของเธอซะแล้ว!

ฉันน่ะ "เย่อิง" นะ!

ราชินีแห่งฉีโจวที่มีชื่อเสียงมากที่สุด!

แต่ผู้ชายคนนี้กลับจะมารีดเงินฉันตั้งแต่แรกเจอ?

หรือว่าไอ้หนุ่มจากฉินโจวคนนี้ ไม่ได้หาข้อมูลเกี่ยวกับฉันมาก่อน?

ทีมงานบอกชัดเจนแล้วว่า "เหรียญดอกท้อ" คือเงินที่ใช้ในการดำรงชีวิตที่ลี่ซานและการถ่ายทำครั้งนี้จะยาวนานหลายเดือน ถ้าไม่มีเงินแล้วจะใช้ชีวิตยังไง?

"แบบนี้มันไม่ยุติธรรมนะ!"

เย่อิงโต้แย้งด้วยเหตุผล

"ทางทีมงานเป็นคนกำหนดให้เรานั่งรถด้วยกันต่างหาก"

"แต่คนขับคือผม และคุณก็ไม่มีใบขับขี่"

หลินจือไป๋รู้ดีว่าในการเดินทางครั้งนี้ที่ลี่ซาน ใครที่ถือครอง "เหรียญดอกท้อ" ได้มากกว่าจะมีชีวิตที่สะดวกสบายกว่า ดังนั้นเขาจึงต้องคว้าโอกาสทุกครั้งที่สามารถหาเงินได้

"เวลาคุณเรียกรถแท็กซี่ปกติ คุณก็ต้องจ่ายเงินไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันมีคนขับรถส่วนตัว!"

"แต่คนขับรถส่วนตัวก็ต้องได้รับเงินเดือนนะ"

"นี่มันแท็กซี่เถื่อนชัด ๆ!"

เย่อิงกัดฟันอย่างหงุดหงิด ที่แท้ตอนที่ถามเรื่องใบขับขี่ก็หวังจะมารีดเงินเธอตั้งแต่แรก!

เธอพูดอย่างหัวเสีย

"งั้นฉันจะไปเรียกรถเอง!"

"ขอโทษด้วยครับ"

เจ้าหน้าที่ทีมงานพูดด้วยสีหน้าอดขำไม่อยู่ ไม่คิดว่าหลินจือไป๋จะกล้าต่อรองกับราชินีเย่อิงขนาดนี้

"รายการได้เริ่มถ่ายทำอย่างเป็นทางการแล้ว คุณต้องตกลงกับคุณหลินเองหรือไม่ก็ลองถามแขกรับเชิญคนอื่นดูว่ามีใครใจดีรับคุณไปฟรี ๆ บ้าง"

"ก็แค่ 5 เหรียญดอกท้อเอง"

หลินจือไป๋ยิ้ม

"จ่ายแค่ 5 เหรียญ คุณก็จะได้รถพร้อมคนขับส่วนตัวขับให้ตลอด 1 ชั่วโมง ราคานี้แฟร์สุด ๆ แล้วนะ"

"ก็ได้ ๆ ๆ!"

เย่อิงถึงกับยอมแพ้ จ่ายค่าโดยสาร 5 เหรียญดอกท้ออย่างหมดแรงใจ

"ออกเดินทางกันเถอะ"

หลินจือไป๋ได้ "เงินก้อนแรก" อย่างราบรื่น อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขากดคันเร่งออกตัวทันที

"เฮ้ย ๆ ๆ! ระวังหน่อย! จะชนแล้ว!"

อาจจะเพราะกำลังอารมณ์ดีเกินไป หลินจือไป๋บังคับพวงมาลัยไม่มั่น รถเกือบเฉี่ยวกำแพงตรงทางออกของที่จอดรถ เย่อิงตกใจจนหน้าซีดเผือด!

นี่มันไม่ใช่แค่แท็กซี่เถื่อน แต่ยังเป็นโชเฟอร์มือใหม่อีกต่างหาก!

หลินจือไป๋เองก็ตกใจเหมือนกัน ที่จริงแล้วเขาไม่ค่อยได้ขับรถเอง หลังจากได้ใบขับขี่ก็แทบจะไม่ได้แตะพวงมาลัยเลย ไม่คิดว่าทักษะการขับรถจะแย่ขนาดนี้!

"เดี๋ยวก่อน ขอปรับนิดหน่อย"

หลินจือไป๋แอบเรียกระบบในใจ แล้วแลกเปลี่ยนทักษะ "การขับรถระดับเริ่มต้น" ทันที

หลังจากอัปเดตระบบใหม่ ตอนนี้สามารถแลกเปลี่ยนทักษะการใช้ชีวิตได้หลากหลาย และ "การขับรถระดับเริ่มต้น" นี้ ตามคำอธิบายของระบบเทียบเท่าระดับมืออาชีพที่ช่ำชองเลยทีเดียว

หลังจากแลกเปลี่ยนเสร็จ

หลินจือไป๋รู้สึกถึงความโล่งโปร่งในสมอง ความรู้เกี่ยวกับการขับรถไหลเข้ามาอย่างชัดเจน เขากดคันเร่งอีกครั้ง คราวนี้ขับได้อย่างมั่นคงและราบรื่นอย่างน่าอัศจรรย์!

"นี่คุณแกล้งฉันเหรอ?"

เย่อิงเห็นว่าทักษะการขับรถของหลินจือไป๋ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จึงคิดว่าเขาแค่แกล้งทำเป็นขับรถไม่เป็นเพื่อจะได้ขู่เธอ

"เมื่อกี้ผมเผลอไปนิด"

หลินจือไป๋อธิบาย เขาไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องความปลอดภัย

"เพื่อเป็นการชดเชยสำหรับบริการที่ไม่สมบูรณ์ ผมจะคืนให้หนึ่งเหรียญดอกท้อ"

พูดจบ

หลินจือไป๋หยิบเหรียญดอกท้อคืนให้เย่อิงหนึ่งเหรียญ

"ห๊ะ? มีแบบนี้ด้วยเหรอ?"

เย่อิงประหลาดใจ แต่ก็อดดีใจไม่ได้

ไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เธอรับเหรียญกลับมาอย่างอารมณ์ดี

ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้ที่ชื่อหลินจือไป๋ ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะ!