“สวัสดีครับ”

โกฮุนเปิดสื่อส่วนบุคคลของตัวเองถ่ายทอดสด

เป็นสิ่งที่ค่อยๆ ทำมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ตอนนี้เขาจับมุมกล้องกับแสงได้ค่อนข้างคล่อง

└พิงฮา

└ว้าว! ไลฟ์สด!

└ปราสาทปริศนา โคตรสุด!

└วันนี้ทำอะไรอ่ะ?

└ช่วยเล่าเรื่องอ็องรี มาร์โซหน่อยครับ

└อยากกินข้าวราดหมูผัดเผ็ดจัง

ช่องนิวทูบ Pinggu ของโกฮุน ซึ่งปีก่อนเพิ่งแตะผู้ติดตาม 1 แสน ตอนนี้เติบโตขึ้นมากจากแรงส่งของการประกวดอาร์นูโว

ต่างจากเมื่อก่อนที่ลงคลิปไม่สม่ำเสมอ พอเริ่มลงวิดีโอเป็นระยะๆ และกำหนดวันไลฟ์ชัดเจน ก็ทะลุผู้ติดตาม 2 แสน และยอดคนเข้าชมไลฟ์ก็ใกล้ 3,000 คน

“พิงฮาแปลว่าอะไรเหรอครับ?”

โกฮุนบีบสีพลางถาม

└ย่อมาจาก Pinggu-hi ทักทายช่องพิงกู

└ใช่ แปลว่าพิงกูไฮ

└ได้ดูปราสาทปริศนายัง?

พอรู้ว่าคนดูเอาคำทักทายไปผูกกับชื่อช่อง “พิงกู” โกฮุนก็หลุดยิ้มบางๆ

“ยังครับ ยังไม่ได้ดู ไปโรงหนังมาแล้ว แต่คนเยอะมากจนต้องกลับ”

เขาเล่าว่าบริเวณโรงหนังวุ่นวายขนาดไหน พร้อมเตรียมวาดโปสเตอร์

“นัดกันไว้ว่าจะไปดูรอบเช้าพรุ่งนี้ แต่นั่นก็เหลือที่นั่งไม่กี่ที่เองครับ”

ในแชตเริ่มมีคนพิมพ์ว่าทิโมที ชาลาเมต์เท่มากตอนฉากขโมยภาพ

“อ๊ะ ห้ามเล่าเนื้อเรื่องหนังนะครับ ยังมีคนที่ยังไม่ได้ดู อย่าทำแบบนั้นเลย ผมก็ไม่รู้ไล่ออกยังไง เพราะงั้นอย่าทำนะครับ”

└บอกว่าไม่รู้วิธีเตะคนออก 555555

└โธ่ ปากมันคันอะ

└พูดเองทำไมล่ะ 555 ต่อให้ไม่รู้ก็ต้องทำเป็นรู้ดิ 555

└จริงๆ อย่าทำนะ เว้นให้หน่อย

└แต่ยังไงมันกะมีเป็นนิยายอยู่แล้ว จะเรียกว่าสปอยล์ได้เรอะ?

└ไม่เหมือนนิยาย

└อยากกินข้าวราดหมูผัดเผ็ดจัง

└วันนี้จะวาดอะไร?

└ตอนนี้ไม่ออกกำลังกายกับอ็องรี มาร์โซแล้วเหรอ?

“ไม่เหมือนนิยายครับ เวลาหนังมันสั้นกว่า วิธีเล่าเรื่องเลยต่าง แล้วตอนจบก็ต้องต่างด้วย”

มีผู้ชมคนหนึ่งถามว่าเขามีส่วนร่วมสร้าง แต่ทำไมไม่รู้เนื้อเรื่องหนัง

“ครับ ผมเคยอ่านบทอยู่ แต่ตอนถ่ายทำเขาแก้กันเยอะมาก ตอนถ่ายทำผมก็ไปทำอย่างอื่น เลยไม่ได้ติดตามครับ ใช่ครับ การประกวดอาร์นูโว วันนี้จะวาดโปสเตอร์กัน”

โกฮุนยกกระดานรองวาดกับกระดาษขนาด 545 มม. × 394 มม. ขึ้นตั้งบนอีเซล

แรกๆ เวลาไลฟ์ เขายังตอบทุกข้อความจากผู้ชมชื่อ “ข้าวราดหมูผัดเผ็ด” ที่มักจะพิมพ์บอกว่าอยากกินข้าวราดหมูผัดเผ็ดทุกครั้ง และ “มาร์โซปัดดักปัดดัก” ที่คอยถามว่าเขาทำอะไรกับอ็องรี มาร์โซ แต่ตอนนี้เขาเริ่มชินจนปล่อยผ่านได้อย่างแนบเนียนแล้ว

“ครั้งก่อนผมเคยบอกว่าจะหาคนมาวาดรูปด้วยกันใช่ไหมครับ คราวนี้จะวาดโปสเตอร์แล้วเอาไปติดหน้าบ้านครับ”

โกฮุนทำท่าคิดหนัก

└เฮ้ย 555555 เดี๋ยวนี้ใครจะหาคนด้วยโปสเตอร์กันเล่า 555555

└จะเอาไปติดหน้าบ้านเหรอ แงงง

└หาจากอินสตาหรือบอร์ดช่องพิงกูไม่น่าจะเร็วกว่าหรอ?

└ลงประกาศรับสมัครเลย!

“ผมว่าให้เป็นคนที่อยู่แถวบ้านน่าจะดีนะครับ ดูโปสเตอร์แล้วไม่มาเหรอครับ? เห็นมีบอร์ดประกาศอะไรพวกนั้นเยอะอยู่”

พอโกฮุนที่เต็มไปด้วยไฟแรงเจอปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิด ก็ถามด้วยสีหน้ากังวล

└ก็ออนไลน์มันสะดวกมากอะ

└แต่ปารีสไม่รู้สิ

└ลองเลย! ลองแล้วไม่เสียหาย!

└เราเนี่ย เพิ่งเห็นคนวาดโปสเตอร์เองครั้งแรกตั้งแต่สมัยประถม

└ประถมอะไรนะ?

└คุณลุง…….

โกฮุนที่อ่านข้อความจบ ก็หยิบดินสอขึ้นขยับมือ

“โปสเตอร์ต้องมองปุ๊บเข้าใจปั๊บครับ เป้าหมายคือวาดให้ใหญ่และเรียบง่ายเพื่อดึงสายตา แล้วสื่อความหมายให้ชัด ด้วยเหตุผลเดียวกัน สีที่ใช้กับการจัดวางก็สำคัญมาก”

โกฮุนผ่อนแรงมือ สเก็ตช์ด้วยเส้นจางๆ แล้วพยักหน้าเบาๆ

เขายกหลอดสีน้ำมันสีเหลือง สีดำ และสีแดงให้กล้องดู

“สีที่จะใช้มีแค่สามสีนี้ครับ อาจจะมีสีน้ำเงินเพิ่มก็ได้ เดี๋ยวลองคิดระหว่างวาดอีกที จะพยายามใช้แม่สีให้สุดทางเลยนะครับ ดันความอิ่มสีให้สูงๆ แล้วคอนทราสต์กับสีดำ”

โกฮุนวาดทานตะวันตรงกลาง และวาดมือสามข้างที่กำลังใส่กลีบดอกอยู่

“พูดถึงโปสเตอร์แล้ว มีจิตรกรสองคนที่ขาดไม่ได้ รู้จักตูลูซ-โลแทร็กกันไหมครับ?”

ตัวอักษร “ㅇ” กับ “ㄴ” ท่วมเต็มหน้าจอแชต

“เท่าที่รู้ บ้านเราก็มีจัดนิทรรศการอยู่บ้าง ถ้ามีโอกาสขอให้ลองไปดูนะครับ อาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้ริเริ่มงานแนวสื่ออย่างโปสเตอร์ก็ได้”

โกฮุนโปรโมตเพื่อนเก่าไปด้วย ทาสีไปด้วย

“อีกคนคือจิตรกรชื่ออัลโฟนส์ มูคาครับ เพิ่งได้รู้จักกันที่บ้านของมาร์โซไม่นานมานี้ แต่ว่าเป็นคนที่สุดยอดจริงๆ”

มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นในแชตหลายอัน

“เดี๋ยวสักวันต้องหยิบมาคุยแน่นอนครับ คนที่รู้แล้วก็ใจเย็นๆ เพื่อคนที่ยังไม่รู้ด้วยนะ ขอเฉลยแค่นิดเดียวได้ไหมครับ?”

โกฮุนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ

“แต่ละจิตรกรมีสุนทรียะที่แสวงหาต่างกัน และเราไม่อาจชี้ว่า ‘งานไหนงามที่สุด’ ได้ชัดเจน แต่สำหรับผม ไม่มีใครเข้าหา <ความงาม> ได้อย่างบริสุทธิ์เท่ากับอัลโฟนส์ มูคา”

โกฮุนเขียนข้อความ “มาร่วมกันเถอะ” ไว้ด้านบนของโปสเตอร์

พอจะเขียนช่องทางติดต่อไว้ด้านล่าง เหล่าผู้ชมก็พากันพิมพ์ข้อความรัวๆ จนแทบถล่มห้องแชต

└อย่าทำ! อย่าทำ!

└ทำไมต้องเขียนเบอร์โทรด้วย!

└เดี๋ยวเรื่องใหญ่หรอก!

└[แพ็คยูจิน ได้สนับสนุน 10,000 วอน]: อย่าเขียนเบอร์โทร!

ระหว่างที่โกฮุนกำลังเขียนหมายเลขโทรศัพท์เลยไม่ทันดูแชต เสียงแจ้งเตือนรับเงินสนับสนุนก็ดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้งแล้วหันไปมอง

“ทำไมเหรอครับ?”

โกฮุนทำหน้าฉงน ค่อยๆ ไล่มองหน้าต่างแชต

└จะอะไรล่ะ ก็มันชัดอยู่แล้วว่าจะมีพวกแปลกๆ โทรมาไม่หยุด

└แบบนี้ไม่ใช่เอาข้อมูลส่วนตัวไปโปะไว้เหรอ

└โทรป่วนจะมาเยอะมากแน่ๆ

└ถ้าแค่โทรป่วนยังถือว่าดีสิ เดี๋ยวก็อ้างว่าลำบากขอยืมเงิน ไม่ให้ก็ขู่จะตาย จะด่า จะโวยวายสารพัดแน่ๆ

└มีคนแบบนั้นด้วยเหรอ?

└คนที่ดูดังๆ หรือดูเหมือนมีเงิน เขาโดนกันทั้งนั้นแหละ

└ในห้องนี้มีเกิน 3,000 คน แค่คนละข้อความเดียว ฮุนก็ไม่ได้นอนแล้ววันนี้

“อ่า”

โกฮุนพยักหน้ารับ

เพราะเคยเจอคนที่คุยด้วยเหตุผลไม่ได้มาไม่น้อย เขาเลยเข้าใจว่าผู้ชมกังวลอะไร

“งั้นทำยังไงดีล่ะครับ? ไม่ติดต่อก็เจอกันไม่ได้สิ อ้อ ให้เขียนจดหมายมาก็ได้ บอกให้หย่อนใส่ตู้ไปรษณีย์หน้าบ้านดีไหมครับ?”

└โชคดีที่ห้องนี้ทุกคนห่วงฮุนกันจริงๆ ถ้าเป็นห้องที่มีพวกใจร้ายคงไม่ห้ามหรอก

└จดหม๊ายยย 555555

└อะไรคือจดหมาย 555

└หมอนี่อาจจะไม่ใช่เด็กอายุ 12 จริงๆ ก็ได้นะ

└ให้ส่งอีเมลมาก็จบปะ

โกฮุนพยักหน้า แล้วเขียนช่องติดต่อด้านล่างโปสเตอร์ว่า [email protected]

“เท่านี้โอเคยังครับ?”

ผู้ชมพากันส่งตัวอักษร “ㄴ” ซ้ำๆ มา

└แต่เรื่องนัดเจอก็เป็นปัญหาเหมือนกันนะ

└จริง จะไปเชื่อแล้วนัดเจอคนที่รู้จักกันผ่านอินเตอร์เน็ตยังไง

└ใช่ ฮุนยังเด็ก ถ้ามีใครเล็งเงินแล้วทำเรื่องแย่ๆ ขึ้นมาจะทำไง

└ต้องยืนยันตัวตนให้ชัวร์ก่อนสิ

└เดี๋ยวนี้มีคนไม่ค่อยปกติเยอะมาก ระวังหน่อยนะ ยังเด็กอยู่ด้วย

└เอาจริงๆ เดี๋ยวนี้ผู้ใหญ่เองก็ต้องระวังเวลาเจอคนแปลกหน้าเหมือนกัน

└ทำคนเดียวไม่ได้เหรอ? หรือหาในคนรู้จักเอา

└วาดกับอ็องรี มาร์โซเลยสิ

ตอนแรกโกฮุนยังไม่ทันตระหนักถึงปัญหา แต่พอนึกถึงเหตุกราดยิงที่แกลเลอรีมาร์โซ ก็เริ่มจริงจังขึ้นมา

ตามที่ผู้ชมว่า จะให้นัดเจอคนที่ไม่รู้หน้าไม่รู้ตากันง่ายๆ ก็ดูเสี่ยงอยู่

“งั้นตอนเจอ ผมให้คุณปู่ไปด้วยก็ได้ครับ”

มีผู้ชมบางส่วนยังยืนยันว่าถึงอย่างนั้นก็อันตราย

“ไม่เป็นไรครับ แค่เป็นคน คุณปู่ผมชนะได้แน่นอน”

โกฮุนนึกถึงคุณปู่ที่มีกล้ามแน่นจนแทบปริ แล้วพูดปลอบใจผู้ชมให้สบายใจขึ้น

“คงต้องระบุเงื่อนไขให้ละเอียดหน่อยครับ อย่างแรก คนที่มีประวัติอาชญากรรม ผมขอปฏิเสธนะครับ”

ผู้ชมพิมพ์ “ㅇㅇㅇ” ต่อกันเป็นแถว แสดงความเห็นด้วย

“แล้วอะไรอีกดีล่ะครับ?”

└ถ้าสุขภาพดีก็ดี ทั้งกายทั้งใจนะ

└แต่อย่าไปเลือกปฏิบัติกับผู้พิการกันเลย เอาเป็นว่าขอคนที่ไม่มีโรคประจำตัวก็แล้วกัน

└ดีๆ เห็นด้วย

└ทำไมคนมีโรคประจำตัวถึงไม่ได้อะ

└อ่า ก็จริง งั้นเปลี่ยนเป็นให้สิทธิ์คนสุขภาพดีก่อนละกัน

└แล้วจะพิสูจน์ว่าสุขภาพดีได้ไง 555

└ปกติถ้าไปบริจาคเลือดบ่อยๆ เขาจะเช็กให้ ถ้าเลือดมีอะไรผิดปกติก็จะติดต่อมาต่างหากนะ

โกฮุนพยักหน้าไป อ่านช่องแชตไปเรื่อยๆ

└กรุ๊ป O เข้าสังคมเก่ง นิสัยดี

└วิทยาศาสตร์เทียมมาอีกละ;;

└ดู MBTI กันไหม ISFP หรือ ESFJ ดีอะ?

└อายุก็ควรดูเนอะ ต่างกันมากไปก็ไม่ดี เอาใกล้ๆ วัยกันหน่อยไหม

└ขอไม่รับคนสูบบุหรี่ กลิ่นทำเครียดมาก แถมเรื่องขยะอีก

└คนติดเหล้าหรือยา ก็ไม่ควรรับนะ

ในแชตมีเรื่องที่เขาไม่รู้เต็มไปหมด

“กรุ๊ป O เข้าสังคมเก่งเหรอครับ?”

มีทั้งคนบอกว่าเป็นความเชื่อ กับคนบอกว่าแม้ไม่มีหลักฐานแต่จากประสบการณ์ก็พอมีเค้าความจริงอยู่ พอๆ กัน

“MBTI คืออะไรเหรอครับ?”

พอได้ยินว่าเป็นแบบทดสอบประเภทบุคลิกภาพ โกฮุนก็เอียงคอ

“มีแบบนี้ด้วยเหรอครับ? ดูยังไงเหรอ?”

ผู้ชมพากันขอให้โกฮุนลองทำแบบทดสอบ MBTI เอง

แรกๆ เขายังไม่ค่อยอยากทำ แต่มีผู้ชมคนหนึ่งสนับสนุนมา 100,000 วอน ขอให้ทำให้หน่อย เขาเลยปฏิเสธไม่ได้

“งั้นลองดูครับ เข้าเว็บนี้ใช่ไหม?”

โกฮุนวางพู่กัน แล้วไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์

พอเข้าเว็บไซต์ MBTI แล้วเริ่มเลือกตอบคำถาม เขาก็ตั้งใจขึ้นมาทันที

ตอบอย่างรอบคอบจนถึงข้อสุดท้าย ผลที่ออกมาคือ ENFP

└โอ้ แอบคาดไม่ถึงนะ

└ฉันก็คิดงั้น นึกว่า ISFP ซะอีก

└ENFP ก็มีความเป็นศิลปินนะ

“นักกิจกรรมสุดครีเอทีฟ?”

พออ่านว่ามีความคิดอิสระ เชื่อมโยงความรู้สึกกับผู้อื่นแล้วมีความสุข เขาก็พยักหน้า

พอเจอประโยคที่บอกว่าอาจพึ่งพาสัญชาตญาณมากเกินไปจนเข้าใจผู้อื่นผิดบ้าง เขาถึงกับสะดุ้ง

“อันนี้แปลกดีจังครับ”

มันสะท้อนการมองโลกและผู้คนของเขาได้ดี ตั้งแต่ได้เกิดใหม่ มีร่างกายที่แข็งแรง ได้รับความรักจากพ่อแม่กับคุณปู่ และมีชีวิตประจำวันที่มั่นคง

เขาเคยมีทั้งเหตุการณ์ที่น้ำใจถูกเข้าใจผิด และเขาเองก็เคยเข้าใจผู้อื่นผิด จนอดแปลกใจไม่ได้

“น่าสนใจนะครับ แต่ผมว่าไม่จำเป็นต้องยึดติดกับผลเท่าไหร่หรอก บุคลิกคนเราไม่เหมือนกัน อยากคุยกันตรงๆ แล้วหาคนที่เข้ากันได้มากกว่าครับ”

โกฮุนเปิดโปรแกรมสมุดโน้ตขึ้นมาเพื่อสรุปความเห็นของผู้ชมที่ส่งเข้ามา

[ประกาศหาคนร่วมงาน]

กำลังมองหาคนมาวาดรูปด้วยกัน

อายุระหว่างวัยรุ่นถึง 40 ปี เพศไหนก็สมัครได้

ให้สิทธิ์พิเศษกับผู้ที่มีสุขภาพแข็งแรง

ขอปฏิเสธผู้ติดแอลกอฮอล์ ผู้ติดยาเสพติด และผู้สูบบุหรี่ด้วยความเคารพ

ชอบกรุ๊ป O แต่กรุ๊ปเลือดอื่นก็ยินดีต้อนรับ

ทั้งคนที่เข้าสังคมเก่ง และคนที่อยากทำงานเงียบๆ คนเดียว ยินดีต้อนรับทุกแบบ

มีของว่างอร่อยๆ ให้ฟรีทุกวัน

ด้วยเหตุผลส่วนตัวไม่สะดวกลงเบอร์โทร กรุณาติดต่อทางอีเมลเท่านั้น

“ยังมีอะไรอีกไหมนะ?”

ขณะกำลังร่างข้อความประกาศรับสมัคร โกฮุนก็เปิดดูหน้าต่างแชต

└ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปล่ะเนี่ย?

└555555555555555

└ถ้าเจอประกาศแบบนี้ ฉันคงโทรแจ้งตำรวจอะ

└เขียนใหม่เลย ดูยังกับประกาศของพวกค้าอวัยวะ