หลังจากที่ “เฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์” ประกาศอย่างเป็นทางการว่าจะใช้เพลง 《แกว่งต้นหอม》 ของไป๋ตี้ให้กับหลินอีอี คำถามเดียวกันก็ผุดขึ้นในใจของคนในวงการ

ไป๋ตี้?

หลินอีอี?

เพลงสไตล์อนิเมะ?

ดูเหมือนว่าลุคจะไม่เข้ากันเท่าไหร่นะ…

“จะเล่าข่าวซุบซิบให้ฟังนะ อาจจะไม่จริงก็ได้ ฉันได้ยินมาว่าเพลงใหม่ของหลินอีอีตอนแรกจะให้เว่ยเชียนเซียงแต่ง แต่สุดท้ายเพลงของไป๋ตี้ดันดีกว่า เลยใช้เพลงของไป๋ตี้แทน”

“ฟังดูเป็นข่าวลือที่โม้เกินไป!”

“ถ้าข่าวนี้เป็นเรื่องจริง เท่ากับไป๋ตี้เอาชนะเว่ยเชียนเซียงเลยเหรอ?”

“เพื่อนของฉันที่เป็นหัวหน้าฝ่ายย่อยในเฉินฮวายืนยันว่าข่าวนี้จริงนะ”

“โห ไป๋ตี้เก่งขนาดนี้เลยเหรอ!?”

“แต่อย่างว่า เว่ยเชียนเซียงคงแค่ลองแต่งเพลงอนิเมะขำ ๆ แหละ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น อีกฝ่ายก็เป็นถึง ‘ท่านพ่อเพลง’ อยู่ดี เพลงของไป๋ตี้ต้องไม่ธรรมดาแน่”

“ไป๋ตี้เข้าใจดนตรีสไตล์อนิเมะจริงเหรอ?”

“สไตล์เพลงของไป๋ตี้ค่อนข้างหลากหลาย บางทีเขาอาจจะเข้าใจก็ได้”

“อย่าลืมนะว่า ตอนแรกทุกคนคิดว่าไป๋ตี้แต่งได้แต่เพลงช้า ๆ เท่านั้น แต่ในรอบชิงของ ‘ฉันคือนักร้อง’ เขาก็แต่งเพลงร็อกได้สุดยอดมาก”

“แถมไป๋ตี้ยังดูอายุน้อยด้วย แฟนคลับอนิเมะส่วนใหญ่ก็เป็นคนรุ่นใหม่เหมือนกัน”

“ยิ่งพูดยิ่งอยากรู้แล้วสิ”

ก่อนหน้านี้คนในวงการคิดว่าไป๋ตี้ถนัดแต่เพลงแนวช้า ๆ ฟังสบาย แต่ผลงานเพลงร็อกในรอบชิงรายการ “ฉันคือนักร้อง” ก็ทำให้ทุกคนหุบปากเงียบสนิท ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าพูดเต็มปากว่าไป๋ตี้จะทำเพลงสไตล์อนิเมะไม่ได้

ก่อนเดือนพฤศจิกายน คำตอบของเพลงใหม่ยังไม่สามารถยืนยันได้

แต่หลังจากหลินจือไป๋ส่งเพลง 《แกว่งต้นหอม》 ให้กับเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์แล้ว ก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีกต่อไป เขาหันไปเสนอไอเดียเกี่ยวกับการเปิดหมวดหมู่ “ไลฟ์สตรีม” บนแพลตฟอร์มวิดีโอ

“ไลฟ์สตรีม?”

เจียงเฉิงถามกลับด้วยความประหลาดใจ “เจ้านายก็ได้ยินข่าวลือเหมือนกันเหรอครับ?”

หลินจือไป๋ขมวดคิ้ว “ข่าวลืออะไร?”

“เจ้านายเคยได้ยิน ‘หลี่อวี๋ วิดีโอ’ ไหมครับ? มันเป็นเว็บไซต์วิดีโอที่เริ่มใช้ระบบคอมเมนต์แบบ ‘ซับกระสุน’ เจ้าแรกในฉินโจว เมื่อประมาณสามปีก่อน ระบบนี้ได้รับความนิยมอย่างมาก โดยเฉพาะในหมู่คนรุ่นใหม่ทำให้หลี่อวี๋วิดีโอกินส่วนแบ่งตลาดวิดีโอไปถึง 20% แต่หลังจากนั้น เว็บไซต์วิดีโอขนาดใหญ่ทั้งสามเจ้าก็ลอกเลียนแบบระบบนี้ ทำให้ความนิยมของหลี่อวี๋วิดีโอค่อย ๆ ลดลง…”

เจียงเฉิง พูดถึงประเด็นสำคัญ:

“เจ้าของหลี่อวี๋วิดีโอชื่อหลี่อวี๋ ตอนนี้เขากำลังพยายามเปลี่ยนแพลตฟอร์มวิดีโอเป็นแพลตฟอร์มถ่ายทอดสด และกำลังมองหานักลงทุนอยู่ แต่ดูเหมือนว่าคนในวงการจะไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่…”

หลี่อวี๋?

ชื่อคนนี้ หลินจือไป๋เพิ่งได้ยินครั้งแรกแต่เขารู้จักหลี่อวี๋วิดีโอดี เพราะนี่คือเว็บไซต์แรกที่นำระบบซับกระสุนมาใช้

ไลฟ์สตรีม?

ในหัวของหลินจือไป๋ พลันนึกถึงความทรงจำในโลกก่อนหน้านี้—

ในปี 2016 แพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมชื่อดัง ‘Douyu’ ได้รับเงินลงทุนจากเทนเซ็นต์และ Sequoia Capital หลังจากนั้นก็ระเบิดความนิยมไปทั่วประเทศ แต่ในปีนั้นเองมีแพลตฟอร์มไลฟ์สตรีมเกิดขึ้นพร้อมกันหลายร้อยแห่ง ถูกเรียกกันว่า “ปีทองของไลฟ์สตรีม”

ในโลกนี้… ไลฟ์สตรีมยังไม่บูมเลย!

ไอเดียของหลี่อวี๋ถือว่าล้ำหน้าไปมาก ถ้าเชิญมาร่วมงานกับคุนเผิงวิดีโอก็คงยาก เพราะคนแบบนี้มักไม่ยอมอยู่ใต้คนอื่น แต่ก็ไม่เป็นไร

“ลงทุนในโปรเจกต์ของเขาก็ได้!”

นี่อาจเป็นทางที่ง่ายและตรงที่สุด

“คุณลองนัดเจอหลี่อวี๋แล้วคุยเรื่องการลงทุนกับเขาดู ผมสนใจในโปรเจกต์นี้มาก”

“เจ้านายครับ!”

เจียงเฉิงน้ำตาแทบไหล “ในที่สุดคุณก็จำได้ว่าคุนเผิงของเราเป็นบริษัทลงทุน!”

หลินจือไป๋: “…”

“โปรเจกต์นี้ผมยังมองไม่เห็นอนาคตชัดเจนนะครับ แต่ถ้าตอนนี้เจ้านายสนใจ เราก็ลองลงทุนดูได้ วงการนี้อาจจะมีคนสนใจอยู่แล้วก็ได้ ถ้ามีข่าวลือแพร่ออกมาแบบนี้ แปลว่าต้องมีคนเล็งเห็นโอกาสแน่ ๆ”

“ไม่เป็นไร คุณลองไปเจรจาก่อน”

คืนนั้นเจียงเฉิงก็ได้เจอกับหลี่อวี๋ทันที

ก่อนหลินจือไป๋จะเข้านอน เจียงเฉิงก็โทรมารายงาน:

“หลี่อวี๋วางแผนให้แพลตฟอร์มนี้โฟกัสสองด้านหลัก ๆ คือ ‘เกมสตรีมมิ่ง’ และ ‘การแสดงความสามารถพิเศษ’ แต่ทุนเริ่มต้นที่เขาต้องการคือ 1 พันล้าน เขาลงทุนเองไปแล้ว 500-600 ล้าน และอีก 400-500 ล้านกำลังมองหานักลงทุนช่วยสนับสนุนอยู่”

“ในบัญชีเรามีเงินเท่าไหร่?”

“ประมาณ 330 ล้าน แต่โปรเจกต์ของหลี่อวี๋ มีนักลงทุนคนหนึ่งสนใจแล้วครับ”

“ใคร?”

เจียงเฉิง พูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า: “คนรู้จักเก่าของเรา... ซูฉาน”

หลินจือไป๋แปลกใจไม่น้อย ไม่คิดว่าซูฉานก็สนใจโปรเจกต์นี้เหมือนกัน: “เธอลงทุนไปเท่าไหร่?”

“100 ล้าน”

“งั้นเราลงทุนสัก 300 ล้านก็แล้วกัน”

หลินจือไป๋หรี่ตาลง: “นายจัดการรายละเอียดให้เรียบร้อย”

เจียงเฉิงถึงกับสะดุ้ง: “เราจะทุ่มเงินทั้งหมดในบัญชีเลยเหรอครับ? เจ้านายมั่นใจกับโปรเจกต์นี้ขนาดนั้นเลย?”

“มั่นใจในโปรเจกต์เป็นส่วนหนึ่ง”

หลินจือไป๋อธิบาย: “อีกส่วนหนึ่งคือ ฉันจะใช้ตัวตนฉู่ฉือ ในการไลฟ์บนแพลตฟอร์มนี้”

“แต่…”

“ฉันรู้ว่าฉู่ฉือไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้ ดังนั้นนายต้องคุยกับหลี่อวี๋ ให้สร้างโมเดลเสมือนจริงขึ้นมาสำหรับฉู่ฉือ”

“เจ้านายจะทำเหมือน ‘011’ ใช่ไหมครับ?”

‘011’ เป็นชื่อเล่นของ หลินอีอี ที่แฟนคลับตั้งให้

หลินจือไป๋ ยิ้มบาง: “แค่ยืมโมเดลมาใช้ แนวคิดคล้าย ๆ กัน แต่แก่นแท้แล้วฉู่ฉือจะเป็นเหมือน ‘คนในชุดร่างเสมือน’ เท่านั้น”

“สวมสกินเสมือนแล้วหาเงิน?” คำนี้หลุดออกมาจากปากเจียงเฉิงโดยไม่ทันคิด

“หาเงินอะไรล่ะ!”

หลินจือไป๋ไม่พอใจ: “นี่มันคือการ ‘ตอบแทนแฟนคลับ’ ต่างหาก!”

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของ ‘ฉู่ฉือ’ คือการที่เขาไม่สามารถเปิดเผยตัวตนได้

ทั้งที่ฉู่ฉือ มีมูลค่าทางการตลาดสูงมาก แต่ข้อจำกัดนี้ทำให้ไม่สามารถนำมาสร้างรายได้ได้

ไม่ว่าจะเป็นการออกอีเวนต์ การรับโฆษณา หรือแม้แต่การเข้าร่วมเทศกาลดนตรี

ทุกอย่างถูกปิดกั้นหมด

แต่ถ้าสร้างคาแรกเตอร์เสมือนแล้วไลฟ์สตรีม ‘ฉู่ฉือ’ ก็จะมีมูลค่าทางการตลาดในฐานะ ‘ไอดอลเสมือนจริง’ ได้ในทันที

ไม่เปิดเผยหน้าแล้วจะดังได้ไหม?

ในโลกก่อน ‘เสี่ยวจื้อ’ และ ‘เสี่ยวถวนถวน’ ก็ไม่เคยเปิดเผยใบหน้า แต่ก็ยังประสบความสำเร็จอย่างมาก

หน้าตาไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด สิ่งสำคัญคือเนื้อหาจะสามารถดึงดูดผู้ชมได้หรือไม่ต่างหาก

เจียงเฉิงไม่ใช่คนโง่ หลังจากคิดทบทวนไม่นาน เขาก็เข้าใจภาพรวมทั้งหมด

“แล้วคอนเทนต์หลัก ๆ จะเป็นอะไรครับ?”

“เน้นร้องเพลงเป็นหลัก”

หลินจือไป๋ เชื่อว่าตัวเองพอจะเป็น ‘สตรีมเมอร์หน้าตาดี’ ได้ แต่เพราะเปิดเผยหน้าไม่ได้ ก็ต้องใช้ ‘พรสวรรค์’ แทน

“ฟังดูโอเคเลยครับ”

เจียงเฉิง พยักหน้า

“อีกเรื่องนะ ซูฉานลงทุนในนามของเทียนกวงหรือในนามส่วนตัว?”

“เป็นการลงทุนในนามส่วนตัวครับ”

“มิน่าล่ะ”

ถ้าเทียนกวงสนใจโปรเจกต์นี้จริง ๆ คงไม่ลงทุนแค่ 100 ล้าน

แต่ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือซูฉานสามารถควักเงิน 100 ล้านจากกระเป๋าส่วนตัวได้

“คนรุ่นเดียวกัน แต่พี่ชายและพี่สาวของฉันรวมกันยังหาเงิน 100 ล้านไม่ได้เลย”

แต่สิ่งที่หลินจือไป๋ชื่นชมยิ่งกว่าคือ ‘สายตาอันแหลมคมทางธุรกิจ’ ของ ซูฉาน

เขามีความทรงจำจากโลกก่อนมาช่วยสนับสนุนการตัดสินใจ แต่ซูฉานไม่มี เธออาศัยแค่ ‘สัญชาตญาณ’ และ ‘วิสัยทัศน์’ ล้วน ๆ

หลังจากวางสายไป

หลินจือไป๋ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง:

“ในโลกก่อน การถ่ายทอดสดเริ่มบูมในปี 2016 แต่ในโลกนี้ บลูสตาร์ กลับเกิดขึ้นเร็วกว่าหลายปี เพราะเทคโนโลยีที่นี่ก้าวหน้ากว่าโลกเดิมมาก”

นอกจากการสตรีมสดแล้ว……

ยังมีโอกาสทางธุรกิจอะไรอีกบ้างที่โลกเดิมประสบความสำเร็จไปแล้ว แต่บนบลูสตาร์ยังไม่เกิดขึ้น?

หลินจือไป๋ พยายามรำลึกถึงข้อมูลจากชีวิตก่อน แต่ความทรงจำส่วนใหญ่มักจะพร่าเลือน มีเพียงไม่กี่ส่วนเท่านั้นที่มีคุณค่า

บางทีเมื่อโอกาสเหล่านั้นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น อาจจะกระตุ้นให้ความทรงจำบางอย่างกลับคืนมาได้

อย่างไรก็ตาม

ถึงจะมีโอกาสใหม่เกิดขึ้นตอนนี้ แต่หลินจือไป๋ก็ไม่มีเงินทุนที่จะเข้าร่วมอยู่ดี

สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการพัฒนาธุรกิจหลักของคุนเผิงให้มั่นคงเสียก่อน

การสร้างธุรกิจที่มั่นคงและแข็งแกร่ง จะกลายเป็นเครื่องจักรผลิตเงินอย่างต่อเนื่อง เป้าหมายคือการขึ้นไปเทียบชั้นสามยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรม แล้วถ้าไม่มีเงินทุน มันจะสำเร็จได้ยังไง?

เมื่อคิดได้เช่นนั้น

หลินจือไป๋ จึงหันกลับมาทุ่มเทกับการเขียนบทละครเรื่อง "มังกรหยก"

เกี่ยวกับเรื่อง "มังกรหยก" ในชีวิตก่อน มันมีหลายเวอร์ชันมากมาย

เวอร์ชันที่หลินจือไป๋เขียนขึ้นนี้ คือเวอร์ชันที่ถูกผสานข้อดีจากหลาย ๆ เวอร์ชันเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นเวอร์ชันสุดยอดที่สมบูรณ์แบบที่สุด

"ข้อได้เปรียบคือในโลกก่อนช่วงที่ฉันจากไป ละครแนวกำลังภายในค่อย ๆ เสื่อมความนิยม เพราะละครแนวแฟนตาซีเริ่มครองตลาด แต่บนบลูสตาร์ ตลาดละครกำลังภายในยังคงรุ่งเรืองอยู่ บทละครมังกรหยกจะกลายเป็นการโจมตีที่ทลายทุกข้อจำกัดของตลาดนี้"

หืม? ‘การโจมตีที่ทลายทุกข้อจำกัด’ มันหมายความว่าไง?

นี่คงเป็นอีกหนึ่งเศษเสี้ยวของความทรงจำจากชีวิตก่อน

ดูเหมือนจะมาจากนิยายวิทยาศาสตร์เรื่องดังสักเรื่อง

หลินจือไป๋ส่ายหัว ไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป ก่อนจะกลับมาโฟกัสกับงานเขียนต่อ

ไม่กี่วันต่อมา

เจียงเฉิงแจ้งข่าวมาว่าการลงทุนเสร็จสิ้นแล้ว

แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งของหลี่อวี๋จะใช้ชื่อว่า "หลี่อวี๋ไลฟ์"

โครงสร้างผู้ถือหุ้นค่อนข้างชัดเจน

หลี่อวี๋ เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ ถือหุ้น 55%

ซูฉาน ถือหุ้น 10%

คุนเผิง ถือหุ้น 35%

ตามหลักแล้วคุนเผิงควรจะถือได้แค่ 30% แต่ด้วยชื่อเสียง ความน่าเชื่อถือ และการที่ฉู่ฉือจะมาไลฟ์บนแพลตฟอร์มนี้ ทำให้เจียงเฉิงสามารถเจรจาได้เพิ่มอีก 5%

“เว็บไซต์มีกำหนดเปิดตัวในเดือนหน้า หลังจากนั้นจะมีการปรับปรุงตามฟีดแบคของผู้ใช้ แหล่งรายได้หลักจะมาจากการแบ่งเปอร์เซ็นต์จากของขวัญที่ผู้ชมมอบให้สตรีมเมอร์ และโฆษณาต่าง ๆ…”

เจียงเฉิงส่งเอกสารฉบับหนึ่งมาให้หลินจือไป๋

หลินจือไป๋ ดูเอกสารคร่าว ๆ ก่อนที่ภาพความทรงจำจากชีวิตก่อนจะผุดขึ้นมา

จากนั้นเขาก็เขียนแผนการตลาดขึ้นมาทันที

“ระบบของขวัญ: ลูกชิ้นปลา, หูฉลาม, จรวด, เครื่องบิน”

“บริการสมัครสมาชิก VIP พร้อมสิทธิพิเศษ”

“คอร์สเรียนออนไลน์แบบเสียเงิน”

“บัตรสนับสนุนสตรีมเมอร์ พร้อมระบบจัดอันดับแฟนคลับ”

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นโมเดลธุรกิจที่แพลตฟอร์มสตรีมมิ่งในโลกก่อนประสบความสำเร็จอย่างมาก

"ถ้าเราใช้แผนนี้ได้ดีจะช่วยให้หลี่อวี๋ไลฟ์ประสบความสำเร็จได้เร็วขึ้น และไม่ต้องเสียเวลาไปกับการลองผิดลองถูกมากมาย"

หลังจากเขียนแผนเสร็จ เขาส่งมันให้กับเจียงเฉิงพร้อมสั่ง:

“แผนนี้จะถูกนับเป็นการวางแผนจากทีมของคุนเผิงนายเอาแผนนี้ไปคุยกับหลี่อวี๋และพยายามขอหุ้นเพิ่มมาอีกนิดหน่อย”

หลินจือไป๋ ไม่ได้อยากจะเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของหลี่อวี๋ไลฟ์ แต่ในฐานะนักลงทุน เขาต้องการถือหุ้นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

หลี่อวี๋อาจจะไม่ยอมปล่อยหุ้นให้มากนัก แต่ตราบใดที่มีโอกาสเจียงเฉิงก็ควรลองดู

“เข้าใจแล้วครับ เจ้านาย”

เจียงเฉิง รับคำสั่งด้วยความมั่นใจ

"การเริ่มต้นครั้งนี้ จะเป็นก้าวสำคัญสำหรับคุนเผิงและสำหรับอนาคตของอุตสาหกรรมสตรีมมิ่งในบลูสตาร์"