“หมอเฉิน บอกผมมาตรงๆ ว่าไอ้เด็กสองคนนี้ซ่อนตัวอยู่ที่ไหน ผมสัญญาว่าจะไม่หักขาพวกเขา”

จ้าวเฉียนคุนโมโหสุดขีด

ที่บ้านไม่ขาดแคลนอะไรทั้งนั้น ขอแค่ให้ลูกชายเป็นคนมีอนาคตบ้างก็พอ

ถึงจะไม่ต้องเป็นนักเรียนหัวกะทิ

อย่างน้อยก็ไม่ควรจะเป็นพวกที่สอบได้ลำดับท้ายๆ ของชั้นทุกครั้งใช่ไหม?

ด้วยความคิดที่เต็มไปด้วยอคติ จ้าวเฉียนคุนคิดว่าลูกชายของเขาไม่เอาไหน และเป็นคนที่ช่วยเหลือไม่ไหว

การที่เขามีความสัมพันธ์กับเพื่อนนักเรียนหญิงตั้งแต่ยังเด็กก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง

มัวแต่ใช้เวลาหมดไปกับการคบหากัน

อ่านการ์ตูน และตามติดดารา

ถ้าจะมีอนาคตจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องแปลกมาก

“ท่านประธานจ้าว ใจเย็นก่อนเถอะครับ”

หลี่ชางจวินดึงจ้าวเฉียนคุนออกมาด้านข้าง เพื่อพูดคุยเตือนสติ

“ในแง่ของหน้าที่การงาน การที่ลูกชายของคุณกับเพื่อนนักเรียน...หรือจะเรียกว่าแฟนสาวก็ได้ วางแผนเรื่องแบบนี้ ถือว่าเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมายร้ายแรง”

“ต้องถูกตำหนิและสั่งสอนอย่างเข้มงวดแน่นอน”

“แต่ในอีกมุมหนึ่ง พวกเขายังเป็นแค่เด็ก เป็นเยาวชนที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ”

หลี่ชางจวินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมก็เป็นพ่อคนหนึ่ง จึงเข้าใจดีว่าคุณอยากเห็นลูกชายเติบโตเป็นคนดีมากแค่ไหน”

“แต่อะไรที่มากไปหรือน้อยไปมันไม่ดีทั้งนั้น”

“คุณดุลูกชายที่บ้านบ่อยๆ ใช่ไหม เด็กได้ยินบ่อยๆ เขาก็จะเกิดความรู้สึกต่อต้านเป็นธรรมดา”

“ถ้าคุณไม่หาวิธีแก้ไขปัญหานี้ ต่อให้คุณพาลูกกลับมาได้ในครั้งนี้ ไม่แน่ว่าครั้งหน้าลูกคุณอาจจะทำอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้อีก”

“ดังนั้น เมื่อเจอลูกแล้ว คุณห้ามลงมือเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น…”

หลี่ชางจวินหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ไม่อย่างนั้น ผมจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่”

“เฮ้อ!”

จ้าวเฉียนคุนนั่งลงบนเก้าอี้ ถอนหายใจด้วยความเศร้า

ลูกคนอื่นถึงแม้จะไม่มีพ่อแม่อยู่ข้างๆ ก็ยังรู้จักควบคุมตัวเองได้

แต่ไอ้ลูกคนนี้ช่างไม่รู้จักโตเอาเสียเลย

เรื่องน่าอับอายนี้ถูกเปิดเผยออกมาเต็มๆ

ชื่อเสียงของเขาคงหมดสิ้นแล้วในตอนนี้

หลี่ชางจวินตบไหล่จ้าวเฉียนคุนเบาๆ

ปัญหามาจากวิธีการเลี้ยงดูที่ผิดพลาด

ก็ไม่น่าแปลกใจที่ลูกชายจะทำเรื่องแบบนี้

“หมอเฉิน ช่วยบอกตำแหน่งของเด็กทั้งสองให้ผมด้วย ผมจะไปรับพวกเขากลับมาเอง”

หลี่ชางจวินกังวลว่าจ้าวเฉียนคุนจะไปตีและด่าลูกชายอีก ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของสวีน่าน่าและจ้าวหยงเฉียงอย่างรุนแรง

เขาจึงตั้งใจจะไปพาเด็กทั้งสองกลับมาด้วยตัวเอง

และจะให้การอบรมเด็กทั้งสองก่อน

จากนั้นจึงค่อยเกลี้ยกล่อมจ้าวเฉียนคุน

พยายามทำให้เรื่องนี้จบลงอย่างราบรื่นที่สุด

เฉินหยูพูดขึ้นอย่างเรียบๆ ว่า “ถ้าคุณไปคนเดียว ชีวิตคุณจะตกอยู่ในอันตราย”

“อันตรายถึงชีวิต!”

หลี่ชางจวินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “หรือว่าเด็กสองคนนี้จะทำร้ายผม?”

“พวกเขาไม่ทำ แต่คนร้ายจะทำ”

“คนร้าย?!”

ไม่เพียงแต่หลี่ชางจวินที่นิ่งอึ้ง จ้าวเฉียนคุนเองก็ถึงกับตัวสั่นจนเกือบตกเก้าอี้

“หมอเฉิน คุณหมายความว่ายังไงกับคำว่าคนร้าย?”

“คดีลักพาตัวครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องที่ลูกชายผมกับสวีน่าน่ากุเรื่องขึ้นมาหรอกหรือ?”

จ้าวเฉียนคุนงงไปหมดแล้ว

จากการวิเคราะห์ลายมือในจดหมายเรียกค่าไถ่ มันถูกเขียนโดยสวีน่าน่า

และเฉินหยูก็อธิบายไว้อย่างชัดเจนว่า

การที่ลูกชายเขาหายตัวไปเป็นผลจากความเครียดที่เกิดจากการถูกพ่อดุด่า จนเกิดความรู้สึกต่อต้าน

เฉินหยูยังบอกอีกว่าลูกชายเขาอยู่กับสวีน่าน่าจริงๆ

แล้วทำไมถึงมีคนร้ายเข้ามาเกี่ยวข้องได้?

“เดี๋ยวก่อน”

หลี่ชางจวินหยุดคำถามของจ้าวเฉียนคุน แล้วหันไปหาเฉินหยู “หมอเฉิน หรือว่าการวิเคราะห์ของผมก่อนหน้านี้จะผิดทั้งหมด?”

“เด็กสองคนนี้ตกอยู่ในมือของคนร้ายจริงๆ เหรอ?”

เฉินหยูทำท่ามือให้ทั้งสองคนใจเย็นๆ

เรื่องยังไม่ถึงขั้นที่จะกู้คืนไม่ได้

“หัวหน้าหลี่ คุณวิเคราะห์ถูกแล้ว”

“คดีลักพาตัวครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นแค่เรื่องที่ลูกชายท่านประธานจ้าวกับแฟนสาวร่วมมือกันทำขึ้นมาเพื่อขู่คุณ”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฉินหยูก็เริ่มอธิบายตั้งแต่ต้น

“ท่านประธานจ้าวมีอาการวิตกกังวลรุนแรงมาก ทุกครั้งที่คุยกับลูกชายได้ไม่กี่คำ คุณก็มักจะเริ่มอารมณ์เสีย”

“คุณมักจะพูดจารุนแรงที่บั่นทอนความมั่นใจของลูกชายคุณอยู่เสมอ”

“หลังจากที่รู้ว่าลูกชายมีแฟน คุณก็จะพูดถึงสวีน่าน่าทุกครั้งเวลาที่ตำหนิลูก”

“เมื่อสองวันที่แล้ว ลูกชายคุณทนไม่ไหวแล้ว เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองอาจไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของคุณ”

“เขาโทรหาสวีน่าน่า ทั้งสองปรึกษากันและคิดแผนการนี้ขึ้นมา”

“เขาแค่อยากยืนยันว่าตัวเองเป็นลูกแท้ๆ ของคุณหรือไม่”

“กลัวว่าถ้าโทรศัพท์ไปคุณจะจำเสียงได้ และถ้าเขียนจดหมายไปคุณจะจำลายมือได้”

“เขาจึงให้สวีน่าน่าเขียนจดหมายเรียกค่าไถ่แทน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่ชางจวินก็พยักหน้า

เด็กวัยรุ่นมักจะคิดมาก และเมื่อตัดสินใจทำอะไรแล้ว พวกเขาก็จะไม่ลังเล

“เขาจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของผมได้ยังไง!”

จ้าวเฉียนคุนถอนหายใจยาว

ทุกอย่างที่เขาทำก็เพราะรักลูกนั่นแหละ แต่รักมากก็เลยดุหนัก

“หมอเฉิน ช่วยเล่าต่อเถอะครับ”

ตั้งแต่คำว่า “คนร้าย” หลุดออกมาจากปากของเฉินหยู หลี่ชางจวินก็มั่นใจว่าเด็กสองคนนี้ต้องตกอยู่ในอันตราย

เรื่องปัญหาการเลี้ยงดูค่อยว่ากันทีหลัง

สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการช่วยเด็กทั้งสองกลับมาก่อน

เฉินหยูเล่าต่อ “หลังจากวางแผนเสร็จ จ้าวหย่งเฉียงก็ให้สวีน่าน่าไปโรงเรียนตามปกติ และใช้บัตรประชาชนของเธอไปเช่าห้องในชุมชนใกล้เมืองเพื่อหลบซ่อนตัว”

“สี่ชั่วโมงก่อน สวีน่าน่าเลิกเรียน เธอจึงไปหาจ้าวหย่งเฉียงเพื่อไปกินข้าวด้วยกัน”

“ระหว่างนั้น สวีน่าน่าก็เริ่มรู้สึกว่าทั้งหมดนี้ไม่ถูกต้อง”

“เธอพยายามเกลี้ยกล่อมจ้าวหย่งเฉียงให้เลิกทำตัวดื้อและกลับบ้านไปขอโทษคุณ”

“แต่ไม่ว่าเธอจะพูดอย่างไร จ้าวหย่งเฉียงก็ไม่ยอมฟัง และยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งดังขึ้น”

“การทะเลาะของทั้งคู่ดึงดูดความสนใจจากโต๊ะข้างๆ เข้าให้”

“คนพวกนั้นมีทั้งหมดสี่คน หัวหน้าเป็นคนที่มีแผลเป็นบนหน้า”

เฉินหยูหันไปมองหลี่ชางจวินแล้วพูดว่า “หัวหน้าหลี่น่าจะรู้จักคนพวกนี้”

“แผลเป็นบนหน้า...ดาบปาเฉียง!”

สีหน้าของหลี่ชางจวินเปลี่ยนไปทันที

จ้าวหยงเฉียงกับสวีน่าน่านี่โชคร้ายจริงๆ

ถึงได้ไปเจอเข้ากับคนพวกนี้

ดาบปาเฉียง เป็นหนึ่งในสิบอาชญากรที่ถูกหมายจับโดยหน่วยคดีอาญา

ฆ่าคน ปล้นทรัพย์ ลักพาตัว เรียกค่าไถ่ ทำมาหมดแล้วทุกอย่าง

หลี่ชางจวินตามจับเขามาหลายปี

แต่ทุกครั้งก็ถูกดาบปาเฉียงหนีรอดไปได้

“หัวหน้าหลี่ ดาบปาเฉียงนี่เป็นใครกัน?”

จ้าวเฉียนคุนถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“เขาเป็นโจรโหดที่มีชื่อเสียงในจังหวัดนี้ ชอบใช้วิธีการทารุณ และทำชั่วทุกอย่างที่คิดได้”

หลี่ชางจวินใจเต้นแรงด้วยความกังวล

ไม่เหมือนคนร้ายทั่วไป ดาบปาเฉียงลักพาตัวและเรียกค่าไถ่ แต่หลังจากนั้นจะไม่เคยปล่อยตัวประกันกลับไปเลย

แม้แต่ตอนบุกปล้นบ้าน ถ้าเจอเจ้าของบ้าน เขาก็จะฆ่าทิ้ง

“หมอเฉิน ช่วยหาวิธีช่วยลูกชายผมเถอะ รางวัลหนึ่งล้านผมจะให้คุณทันที!”

จ้าวเฉียนคุนในตอนนี้แทบหมดสติด้วยความกลัว มือสั่นเทาไปหมด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะจ่ายเงินทันที

“หัวหน้าหลี่ ทีนี้ก็ถึงเวลาที่คุณจะได้แสดงฝีมือแล้ว”

เฉินหยูกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ

“หมอเฉิน อย่ามาล้อเล่นสิ ผมก็อยากจะแสดงฝีมืออยู่หรอก แต่ปัญหาคือตอนนี้ไม่รู้ว่าเด็กสองคนนี้อยู่ที่ไหน”

หลี่ชางจวินอยากจับดาบปาเฉียงมากกว่าใครๆ แต่เจ้าคนนี้มันเจ้าเล่ห์มาก

ทุกครั้งที่ก่อคดีมันจะไม่เคยทิ้งร่องรอยไว้ และไม่มีการปล่อยตัวประกัน

ขณะที่จ้าวเฉียนคุนกำลังจ่ายเงินหนึ่งล้านบาทและเตรียมจะเก็บโทรศัพท์ เฉินหยูก็เรียกเขาไว้

“จากการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรรมทางจิตวิทยา ผมคาดว่าเจ้าคนร้ายแผลเป็นคนนั้น น่าจะโทรหาคุณเร็วๆ นี้”

“อาจจะ...ภายในนาทีนี้”

“กริ๊งงงง…”

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นอย่างกะทันหันในห้อง