เมิ่งจื่ออี้ก็เคยร่วมแสดงละครโทรทัศน์ ซีรีส์ออนไลน์อะไรทำนองนั้นมาก่อน เดิมทีก็ยังพอมีความมั่นใจในตัวเองอยู่บ้าง

ไหนๆ คราวนี้เธอก็มาเล่นแค่บทตัวประกอบเท่านั้นเอง แต่พอได้ลงมือเข้ากองถ่ายจริงๆ เมิ่งจื่ออี้ถึงได้รู้ชัดเจนว่าช่องว่างด้านการแสดงระหว่างเธอกับลวี่หมิงและจางซงเหวินนั้นห่างกันขนาดไหน

ลู่ฮ่าวอาจเป็นเพราะคำนึงถึงความสัมพันธ์ระหว่างนาจากับลวี่หมิง จึงได้แต่เพียงพูดตักเตือนนาจาอยู่บ้าง ไม่ได้วิจารณ์แรงตรงๆ 56553แต่กับเมิ่งจื่ออี้แล้ว ลู่ฮ่าวไม่คิดจะไว้หน้าเท่าไร เมื่อควรด่าก็ด่า เมื่อควรตำหนิก็ตำหนิ พูดจนเมิ่งจื่ออี้กลายเป็นลูกหมาตกน้ำแทบไม่ต่างกัน

เผชิญหน้ากับคำวิจารณ์ของลู่ฮ่าว เมิ่งจื่ออี้ไม่กล้าแสดงอารมณ์แม้แต่นิด

ด้านหนึ่งเมิ่งจื่ออี้รู้ดีว่าการที่ลู่ฮ่าวตำหนิไม่ได้ตั้งใจเล็งเป้าใส่เธอเป็นการส่วนตัว แต่เป็นการพูดตามเนื้องานล้วนๆ

อีกด้านก็คือ ตอนนี้ลู่ฮ่าวจัดว่าเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในหมู่ผู้กำกับ ไม่เพียงแต่มีผลงานหมอผีไร้ใจที่โด่งดังเป็นอย่างมากไปแล้ว แต่ตอนนี้ยังนั่งแท่นกำกับโปรดักชันระดับท็อป คนขุดสุสาน: เมืองโบราณจิงเจวี๋ย ที่เป็นงานจับตามองของทั้งวงการ อนาคตจะก้าวขึ้นเป็นกำลังสำคัญในแวดวงผู้กำกับแทบจะเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

สำหรับผู้กำกับชื่อดังเช่นนี้ ต่อให้เป็นเจ้านายของบริษัทพวกเธออย่างเจี่ยชื่อข่าย เมื่อเจอก็ยังต้องเอาใจให้ดี กลัวจะไปทำให้ลู่ฮ่าวขุ่นเคือง แล้วเมิ่งจื่ออี้จะไปเหลืออะไรเล่า แค่เถียงกลับยังไม่กล้าด้วยซ้ำ

“อยากรู้ไหมว่าจะพัฒนาการแสดงของตัวเองยังไง”

ลวี่หมิงมองเมิ่งจื่ออี้ตรงหน้า ที่ยังดูหงอยเหงาอยู่เล็กน้อย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแฝงการชักชวน

“อยาก!”

พอได้ยินที่ลวี่หมิงพูด ดวงตาของเมิ่งจื่ออี้ก็สว่างวาบขึ้นมาทันที เธอถามเขาอย่างร้อนรนเล็กน้อย

ยกเว้นแต่จะไม่ได้คิดเข้าวงการโทรทัศน์หรือวงการภาพยนตร์เลย และอยากเอาตัวรอดในวงการวาไรตี้กับวงการเพลงเท่านั้น มิเช่นนั้นแล้วทุกคนย่อมต้องการยกระดับการแสดงของตัวเอง

พึงทราบว่าไม่ว่าประเทศใดในโลก นักแสดงย่อมมีสถานะสูงกว่าดาราวาไรตี้อยู่หน่อย โอกาสก็มีมากกว่าอยู่แล้ว

เมิ่งจื่ออี้ย่อมหวังจะยกระดับการแสดงของตัวเอง เพราะถ้าฝีมือการแสดงดีขึ้น โอกาสในอนาคตก็จะมากขึ้นด้วย

พวกดาราวาไรตี้ก็เหมือนจอกแหนที่ลอยไปเรื่อย ไม่มีหลักยึดที่มั่นคง

ความนิยมและทราฟฟิก สิ่งเหล่านี้ไม่ยั่งยืน พอวาไรตี้โชว์จบลง ไม่นานคนดูก็ลืมพวกเธอไปแล้ว

แต่ถ้าฝีมือการแสดงดีพอ ทางเลือกก็จะมีมากมาย

ดูอย่างเร่อปา แม้ก่อนเล่นหมอผีไร้ใจ เธอจะมีผลงานละครโทรทัศน์อยู่บ้าง แต่ฝีมือการแสดงยังไม่โดดเด่นมากนัก เรียกได้ว่าแค่พอใช้

แต่พอได้เล่นหมอผีไร้ใจแล้ว ฝีมือการแสดงของเร่อปากลับพัฒนาขึ้นมาก ได้รับการยอมรับจากผู้คนไม่น้อย ตอนนี้ทรัพยากรบทต่างๆ ก็เทมาหาเธออย่างล้นหลาม เมิ่งจื่ออี้กับพวกเห็นแล้วยังอดอิจฉาไม่ได้

ถ้าฝีมือการแสดงของพวกเธอพัฒนาได้สักหน่อยเหมือนเร่อปา อนาคตพื้นที่ในการเติบโตก็จะกว้างขึ้นอีกมาก

“เห็นอาจารย์จางไหม ไปขอให้อาจารย์จางสอนสิ!”

“อาจารย์จางเมื่อก่อนเป็นอาจารย์วิชาการแสดงของสถาบันภาพยนตร์ปักกิ่งนะ!”

ลวี่หมิงชี้ไปที่จางซงเหวิน ซึ่งเพิ่งพักและกำลังอ่านบทละครอยู่ข้างๆ แล้วพูดกับเมิ่งจื่ออี้

“เข้าใจแล้ว!”

พอได้ยินที่ลวี่หมิงว่า เมิ่งจื่ออี้ก็ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอหยิบแตงโมสองชิ้นจากโต๊ะข้างๆ แล้วเดินตรงไปหาจางซงเหวิน เอ่ยถามขอคำชี้แนะอย่างตั้งใจ

สำหรับฝีมือการแสดงของจางซงเหวิน เมิ่งจื่ออี้ไม่มีข้อสงสัยเลยแม้แต่น้อย

แม้วันนี้จะเพิ่งได้พบจางซงเหวินเป็นครั้งแรก แต่การแสดงเมื่อครู่ก็พิสูจน์แล้วว่าฝีมือของจางซงเหวินอยู่ระดับท็อป ถ้าหากได้ให้เขาชี้แนะสักหน่อย ต้องได้ประโยชน์มากมายแน่นอน

เมื่อเผชิญหน้ากับเมิ่งจื่ออี้ที่มาขอคำแนะนำ จางซงเหวินไม่ได้ปฏิเสธ แต่พยักหน้า แล้วเริ่มสอนเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ให้เมิ่งจื่ออี้ทันที

สำหรับจางซงเหวิน เดิมทีเขาก็เป็นอาจารย์วิชาการแสดงมาก่อน การสอนเมิ่งจื่ออี้สักหน่อยจึงไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร อีกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างเมิ่งจื่ออี้กับลวี่หมิงก็นับว่าดี การช่วยสอนเมิ่งจื่ออี้ก็ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่มีต่อลวี่หมิงเหมือนกัน

“แล้วฉันทำยังไงล่ะ”

พอเห็นเมิ่งจื่ออี้วิ่งไปนั่งข้างจางซงเหวินแล้วเริ่มขอคำชี้แนะ นาจาซึ่งยืนอยู่ข้างลวี่หมิงก็มีสีหน้ากระวนกระวายเล็กน้อย แล้วรีบถามลวี่หมิง

เดิมทีนาจาวางแผนว่าจะหาโอกาสไปตีซี้กับจางซงเหวิน เผื่อจะขอให้จางซงเหวินช่วยสอนการแสดงให้บ้าง คิดไม่ถึงว่าตอนนี้กลับถูกเมิ่งจื่ออี้ชิงตัดหน้าไปก่อน ก็อดที่จะร้อนใจขึ้นมาไม่ได้

“รีบอะไร!”

“อาจารย์จางมีฝีมือการแสดง แล้วฉันไม่มีหรือไง”

ลวี่หมิงมองนาจาที่กำลังกระสับกระส่าย แล้วยิ้มพลางชี้มาที่ตัวเอง จากนั้นพูดกับนาจาต่อว่า “เห็นแก่เงินที่เธอหามาได้ทั้งนั้น เดี๋ยวฉันจะยอมเสียสละติวให้ก็ได้ คืนนี้อย่าลืมมาที่ห้องฉันล่ะ!”

“ตอนกลางคืนเหรอ”

พอได้ยินที่ลวี่หมิงพูด นาจาก็เหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมา สีหน้าก็ขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อย จากนั้นพอเห็นว่าไม่มีใครจับจ้องอยู่ เธอก็ขยับเข้าไปใกล้ๆ ลวี่หมิงแล้วกระซิบถามเสียงแผ่ว “เวลากลางคืนนิดเดียวจะพอเหรอ”

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่”

ลวี่หมิงเห็นแก้มที่แดงระเรื่อของนาจา ก็เดาได้ทันทีว่าในหัวเธอกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ จนอดเคาะหัวเล็กๆ ของอีกฝ่ายเบาๆ ไม่ได้

“เปล่า ฉันก็แค่กลัวว่าเธอจะไม่มีเวลา!”

นาจาอธิบายด้วยท่าทีเหมือนฝืนอยู่เล็กน้อย เพียงแต่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่เชื่อในสิ่งที่พูด

ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ นาจาคงไม่มีวันเชื่อแน่นอน

แต่ถ้าลวี่หมิงเป็นคนพูด เธอกลับเชื่อ เพราะว่าเมื่อก่อนลวี่หมิงเคยตั้งใจจะไปที่ห้องของเธอ แล้วก็นั่งอธิบายบทละครให้เธอฟังเกือบสองชั่วโมงเต็ม

ถึงลวี่หมิงจะไม่มีความคิดอะไรเป็นพิเศษ แต่นั่นไม่ได้แปลว่านาจาจะไม่มีความคิดอะไรเหมือนกัน

ก็ในเมื่อชายโสดหญิงโสด

สองคนอยู่ในห้องเดียวกันเพื่อกวดวิชาการแสดง?

ถ้านาจาดันไปนั่งเรียนการแสดงทั้งคืนกับลวี่หมิงเฉยๆ อย่างเด็กดี ก็คงเสียดายเวลาอันล้ำค่านี้แย่

ไม่นาน หลังจากที่ทุกคนพักกันสักครู่ การถ่ายทำก็เริ่มต่อทันที

แม้ว่าจะเสียเวลาไปกับนาจาและเมิ่งจื่ออี้อยู่บ้าง แต่พอถึงฉากของลวี่หมิงกับจางซงเหวิน ความคืบหน้าก็เร็วขึ้นมาก จนสามารถดึงเวลาที่เสียไปกลับคืนมาได้

การแสดงของลวี่หมิงกับจางซงเหวินนั้น รับมือกับซีรีส์ออนไลน์เรื่องนี้ได้สบายมาก จนแทบไม่มีช็อตกล้องที่ต้องคัตเพื่อถ่ายซ่อมเลย

ในสายตาของลู่ฮ่าว ช็อตที่ลวี่หมิงกับจางซงเหวินถ่ายออกมาแทบจะสมบูรณ์แบบ แทบไม่ต้องตัดต่ออะไรมากก็พร้อมออนแอร์ได้ทันที

ถ้าทุกคนมีฝีมือการแสดงเหมือนลวี่หมิงกับจางซงเหวินก็คงดี ความคืบหน้าคงเร็วขึ้นกว่านี้มาก เขาเองก็คงไม่ต้องกังวลมากมายอะไรนัก

แต่ในความเป็นจริง ทุกอย่างไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด ถึงลวี่หมิงกับจางซงเหวินจะแสดงได้ดีเยี่ยม แต่ฝีมือของนาจากับเมิ่งจื่ออี้ก็ยังคงเป็นตัวฉุดรั้งอยู่ดี

ตอนนี้ลู่ฮ่าวจึงได้แต่หวังว่าต่อจากนี้ นาจากับเมิ่งจื่ออี้จะสามารถปรับตัวเข้าสู่โหมดการแสดงได้เร็วขึ้น

โดยเฉพาะนาจา คนนี้ความสัมพันธ์กับลวี่หมิงไม่ธรรมดา เป็นคนที่แม้แต่จะด่าก็ยังด่าไม่ได้

พอลู่ฮ่าวออกคำสั่ง เสร็จสิ้นการถ่ายทำของวันนี้ ทุกคนในกองก็พากันกินอาหารเบาๆ แล้วทยอยกลับโรงแรม

“เดี๋ยวฉันจะไปนะ!”

นาจามองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่ารอบตัวไม่มีใคร แล้วก็ขยับเข้าไปกระซิบบอกลวี่หมิงเบาๆ จากนั้นก็รีบกลับห้องของตัวเองไป

ลวี่หมิงกลับมาที่ห้องได้ไม่นาน พออาบน้ำเสร็จก็ได้ยินเสียงกดกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

พอเปิดประตู ก็เห็นนาจายืนสวยเด่นอยู่หน้าห้องเขาเรียบร้อย

เมื่อเห็นลวี่หมิงที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ หยดน้ำที่เกาะอยู่ตามใบหน้าและเรือนร่างที่สมบูรณ์แบบนั้นทำเอาหน้านาจาแดงวาบขึ้นมาในทันที ดวงตาถูกดึงดูดจนจมลึก แล้วก็จ้องลวี่หมิงอย่างละโมบไม่วางตา

“มา เดี๋ยวฉันสอนเธอเอง!”

ลวี่หมิงเชิญนาจาเข้ามาข้างใน จากนั้นหยิบบทละครย่อยที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา เตรียมจะสอนการแสดงให้นาจาสักพัก อธิบายให้นาจารู้ว่าควรเล่นยังไง

ตอนนี้ต่อให้การแสดงของลวี่หมิงยังไปไม่ถึงระดับสูงสุด แต่ถ้ามองทั้งวงการบันเทิงก็ถือว่าอยู่แถวหน้าแล้ว การจะสอนนาจาให้แสดงยังไงย่อมไม่มีปัญหาอะไรทั้งนั้น

“อาจารย์ลวี่อย่าเพิ่งรีบ เราทำธุระสำคัญให้เสร็จก่อนค่อยเริ่มเรียน!”

พอเห็นลวี่หมิงกำลังจะหยิบบทละครบนโต๊ะขึ้นมาสอนตัวเอง นาจาก็รีบเดินเข้าไปขัดจังหวะ แล้วในสายตางุนงงของลวี่หมิง เธอก็กดร่างเขาลงกับเตียง จ้องเขาด้วยสายตาหวานเยิ้มเย้ายวน

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่

“ได้เวลาเรียนแล้ว!”

ลวี่หมิงตบเบาๆ ที่แผ่นหลังของนาจาซึ่งนอนซบอยู่ในอ้อมอกเขา เหงื่อหอมชุ่มตัว แล้วอุ้มเธอไปที่ห้องน้ำท่ามกลางเสียงออดอ้อนของเธอ

อาบน้ำเสร็จแล้ว พอนั่งลงบนโซฟา นาจาก็ยังดูเหมือนสติไม่ค่อยกลับมาจากความเคลิบเคลิ้มเมื่อครู่ ฟังที่ลวี่หมิงสอนอย่างเหม่อลอย มืออีกข้างก็ลูบไล้ขึ้นลงบนหน้าอกของลวี่หมิง ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเคลิ้มอย่างคนหลงใหล

“ตั้งใจเรียนหน่อย!”

เห็นภาพนั้น ลวี่หมิงก็ปัดมือขาวเนียนที่กำลังลูบคลำบนอกเขาออก ก่อนจะมองนาจาตรงๆ ด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเอ่ยเตือน

“รู้แล้วน่า!”

พอเห็นปฏิกิริยาของลวี่หมิง นาจาก็เม้มปากนิดๆ ทำแก้มพองเล็กน้อย แล้วดึงความสนใจของตัวเองออกจากจินตนาการในหัว หันกลับมาจดจ่อกับบทละครตรงหน้า ตั้งใจฟังคำสอนของลวี่หมิงอย่างว่าง่าย

ด้วยฝีมือการแสดงของลวี่หมิง บวกกับความเข้าใจการแสดงที่ได้มาจากระบบ ทำให้นาจาซึ่งตั้งใจฟังอยู่ข้างๆ รู้สึกอย่างรวดเร็วว่าเหมือนตัวเองได้เรียนรู้อะไรบางอย่างขึ้นมาจริงๆ อารมณ์และความรู้สึกที่เมื่อก่อนนาจามองว่ายากจะสื่อสาร กลับกลายเป็นเรื่องง่ายดายภายใต้การชี้แนะของลวี่หมิง

แม้ยังไม่ได้ลองพิสูจน์ในกองถ่าย แต่นาจาก็ยังรู้สึกว่าตัวเองเรียนรู้อะไรไปมากมาย

“พอแค่นี้ วันนี้จบเท่านี้ก่อน!”

ลวี่หมิงมองโทรศัพท์มือถือ เห็นว่าเกือบเที่ยงคืนแล้ว จึงประกาศว่าคลาสสอนวันนี้สิ้นสุดลง

“หืม? จบแล้วเหรอ?”

นาจาเพิ่งเรียกสติกลับมา ก็เห็นลวี่หมิงที่นั่งอยู่ข้างตัวเองอุ้มเธอขึ้นเตียงในทันที จากนั้นเหมือนนึกบางอย่างขึ้นมา ใบหน้าก็แดงระเรื่อเล็กน้อย แววตาแฝงความคาดหวังอยู่หน่อยๆ

คืนนั้นไร้ถ้อยคำ

ช่วงเวลาต่อจากนั้น พอการสอนของลวี่หมิงค่อยๆ ลึกซึ้งขึ้น การแสดงของนาจาก็พัฒนาแบบก้าวกระโดดอย่างเห็นได้ชัด

เทียบกับตอนแรกที่แทบเอาไปอวดใครไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้แม้จะยังไม่ถึงขั้นใช้คำว่าเชี่ยวชาญ แต่ก็ไม่ทำให้ทั้งกองถ่ายต้องชะงักช้าลงแล้ว

“พี่นาจา พี่ฝึกการแสดงยังไงเหรอคะ?”

ช่วงนี้เมิ่งจื่ออี้ซึ่งก็เกาะติดอยู่ข้างจางซงเหวินเพื่อเรียนเทคนิคการแสดงเหมือนกัน พอเห็นการแสดงของนาจาพุ่งพรวดก็อดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

หลังจากเรียนกับอาจารย์จางซงเหวินมาพักหนึ่ง เมิ่งจื่ออี้ก็รู้สึกได้ว่าการแสดงของตัวเองดีขึ้นไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ชัดเจนเท่านาจาอย่างแน่นอน

พึงทราบว่าแรกๆ เธอกับนาจายังฝีมือสูสีกันอยู่เลย โดนลู่ฮ่าวตำหนิบ่อยๆ

แต่ช่วงนี้การแสดงของนาจาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อย่างน้อยก็ไม่หลุดคาแรกเตอร์อีกแล้ว ทำให้เมิ่งจื่ออี้กลายเป็นคนเดียวที่ยังโดนลู่ฮ่าวตำหนิอยู่

“ก็ฝึกไปเรื่อยๆ นั่นแหละ!”

พอได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ของเมิ่งจื่ออี้ นาจาก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมา ใบหน้าแดงนิดๆ แล้วแอบชำเลืองมองลวี่หมิงที่อยู่ไม่ไกล ก่อนตอบเมิ่งจื่ออี้แบบผ่านๆ

แน่นอนว่านาจาไม่อาจพูดได้ว่าช่วงนี้การพัฒนาของเธอมาจากการที่ลวี่หมิงทุ่มเทสอนทั้งหมด เพราะถึงนาจาจะไม่ปิดบังความสนิทสนมกับลวี่หมิงในกองถ่าย แต่เรื่องพวกนี้เธอก็พูดรายละเอียดมากไม่ได้อยู่ดี

เห็นแก้มที่แดงระเรื่อของนาจา เมิ่งจื่ออี้ก็พยักหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ ปากไม่พูดอะไร แต่ในใจกระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้ว

เรื่องที่นาจาไปหาลวี่หมิงเรียนการแสดงทุกวัน คนในกองถ่ายอาจจะไม่รู้ แต่เมิ่งจื่ออี้รู้อยู่เต็มอก

ดูท่าคงเป็นลวี่หมิง ดาราตกกระแสคนนั้น ลงมือสอนเองอย่างแน่นอน!

พวกเราก็เป็นนักแสดงหญิงในกองถ่ายเหมือนกันนะ!

ดาราตกกระแสดูจะลำเอียงเกินไปแล้ว!

พอคิดว่าลวี่หมิงลงมือสอนนาจาเอง แต่ให้จางซงเหวินเป็นคนสอนตัวเอง เมิ่งจื่ออี้ก็รู้สึกเหมือนถูกลำเอียงขึ้นมาทันที

“พี่หมิง ถ้าอย่างนั้นช่วยแนะนำฉันบ้างได้ไหมคะ?”

หลังจากโดนลู่ฮ่าวตำหนิมาอีกครั้งหนึ่ง พอเห็นว่านาจาไม่ได้อยู่ข้างลวี่หมิง เมิ่งจื่ออี้ก็ย่องเข้ามาอย่างระมัดระวัง กระซิบถามลวี่หมิงเบาๆ

เธอเมิ่งจื่ออี้ก็เป็นนักแสดงหญิงที่มุ่งมั่นอยากพัฒนาตัวเองเหมือนกัน และก็อยากยกระดับฝีมือตัวเองให้ดีขึ้น!

“เธอพูดอะไรนะ?”

ลวี่หมิงที่กำลังกินแตงโมไปพลาง เลื่อนดูข่าวกอสซิปในเน็ตไปพลาง พอได้ยินที่เมิ่งจื่ออี้พูดก็เกือบสำลัก แล้วตวัดคำตอบกลับไปอย่างหมดอารมณ์เล็กน้อย

“ก็คือช่วยสอนฉันบ้างไงคะ ฉันไปเรียนที่ห้องพี่ก็ได้ หรือไม่ก็ให้พี่มาห้องฉันก็ได้?”

เมิ่งจื่ออี้นึกว่าลวี่หมิงฟังไม่ชัด จึงรีบพูดย้ำใส่เขาอีกครั้ง

“ไม่ใช่นะ ในหัวเธอกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่กันแน่?”

ลวี่หมิงถึงจะรู้มานานแล้วว่าเจ๊เมิ่งเป็นคนประเภทไม่คิดอะไรซับซ้อน แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะตรงขนาดนี้ ถึงขั้นเข้าใจไปจริงๆ ว่าลวี่หมิงคอย ‘สอนพิเศษ’ ให้นาจาทุกคืน

ก็จริงอยู่ว่าลวี่หมิงหาเวลาว่างมาสอนนาจาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ใช้เป็นข้ออ้างให้ทั้งสองได้อยู่ใกล้ชิดกันมากกว่า

อย่างลู่ฮ่าวกับคนอื่นๆ ความจริงพวกเขาก็พอจะรู้กันอยู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

ในมุมของลวี่หมิง การที่ช่วงนี้ฝีมือการแสดงของนาจาดีขึ้น

คำแนะนำของลวี่หมิงเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น ที่สำคัญกว่ายังมีเรื่องที่นาจาค่อยๆ เข้าที่กับบท และความคืบหน้าของฉากที่ช่วยให้นาจาปรับตัวได้มากขึ้นด้วย

มีแต่เจ๊เมิ่งคนเดียวเท่านั้นที่เป็นคนตรงไปตรงมาเสียจนคิดจริงๆ ว่าการที่ช่วงนี้ฝีมือการแสดงของนาจาพุ่งพรวดเป็นเพราะคำสอนของลวี่หมิงเพียงอย่างเดียว

อีกอย่าง ลวี่หมิงสอนนาจาตอนเปลือยกายได้ แต่จะให้ไปสอนเจ๊เมิ่งแบบเดียวกันก็คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ? ถึงแม้ว่าต่อให้เจ๊เมิ่งรู้ก็คงไม่ใส่ใจ แต่ลวี่หมิงไม่ใช่คนแบบนั้น