หลี่เสวี่ยเจินถือแฟ้มข้อมูลของผู้พิพากษา เดินออกจากห้องของซูไป๋แล้วกลับไปที่ห้องพัก 502
หลังจากเข้าห้อง เธอเปิดแฟ้มขึ้นมาอ่าน ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
ข้อมูลที่ได้มานั้นหาได้จากอินเทอร์เน็ต ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
สำหรับผู้พิพากษาคนนี้
หลี่เสวี่ยเจินเคยได้ยินชื่อมาก่อนแต่ไม่เคยพบตัวจริง
เพราะอะไรน่ะเหรอ?
ก็เพราะ...
เธอเคยได้ยินอาจารย์ของเธอด่าผู้พิพากษาคนนี้บ่อยๆ!
"ด่าแบบเจ็บแสบเลยนะ!"
ทุกครั้งที่อาจารย์ของเธอพูดถึงชื่อเขา ก็จะมีแต่คำว่า "ห่วยแตก!" และ "ไอ้คนทรยศ!"
วันหนึ่งเธอสงสัยเลยถามอาจารย์ว่า
"อาจารย์คะ ทำไมอาจารย์ถึงเกลียดเขามากขนาดนี้?"
อาจารย์ของเธอถอนหายใจแล้วพูดว่า...
"ตอนนั้นมีศิษย์น้องคนหนึ่งบอกว่าจะไปทำงานที่หนานตูด้วยกัน แต่สุดท้ายกลับเลือกอยู่ที่เป่ยตูแล้วทิ้งฉันไว้คนเดียวที่หนานตู!"
"มันหลอกฉัน! ฉันอุตส่าห์เตรียมตัวจะร่วมมือกันเต็มที่ แต่กลับถูกมันหักหลัง!"
"คิดแล้วโคตรเจ็บใจ! นึกถึงทีไร ก็อยากด่ามันทุกที!"
แต่ประเด็นคือ...
แม้ว่าจะด่ากันแรงขนาดนี้ แต่ทั้งสองคนยังคงเป็นเพื่อนสนิทกัน
เมื่อหลี่เสวี่ยเจินอ่านข้อมูลจากแฟ้มและเปรียบเทียบกับเรื่องที่อาจารย์เคยพูด
เธอมั่นใจว่าผู้พิพากษาที่อาจารย์ของเธอด่าประจำก็คือผู้พิพากษาคนนี้
รองประธานศาลสูงเป่ยตู หลินโหย่วผิง
จะถามข้อมูลจากอาจารย์ยังไงดี?
เธอนั่งคิดอยู่สักพัก
สุดท้ายก็ตัดสินใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาอาจารย์ของเธอ
"ฮัลโหล? เสวี่ยเจินเหรอ?"
"อยู่ๆ ก็นึกถึงอาจารย์ขึ้นมาเหรอ?"
"หรือว่ามีปัญหากับที่ฝึกงาน? เจอบริษัทเฮงซวยเข้าแล้วใช่ไหม?"
"บอกมาเลย! อยู่ที่ไหน! อาจารย์จะช่วยเธอจัดการให้!"
น้ำเสียงของอาจารย์เต็มไปด้วยความมั่นใจ
เพราะอะไรน่ะเหรอ?
เพราะว่าเฟิงลี่เจียนเป็นรองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยกฎหมายหนานตู
และยังเป็นนักกฎหมายระดับตำนานของประเทศ
ถ้าลูกศิษย์สุดรักของเขามีปัญหา ไม่มีสำนักงานกฎหมายไหนกล้าละเลยคำพูดของเขาแน่นอน!
"อาจารย์คะ ฉันไม่มีปัญหาค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดี"
"แค่มีเรื่องอยากรบกวนอาจารย์หน่อยค่ะ"
"รบกวน?"
เฟิงลี่เจียนหัวเราะเบาๆ
"พูดมาเลย! อาจารย์ช่วยเธอได้แน่นอน!"
เมื่อได้ยินอาจารย์ตอบตกลงแบบไม่ลังเล
หลี่เสวี่ยเจินยิ้ม ก่อนจะพูดว่า
"คือว่า... ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่กำลังฝึกงานที่ศาลสูงเป่ยตู"
"เธอบอกว่าเธอต้องทำงานร่วมกับท่านรองประธานศาลหลินโหย่วผิงบ่อยๆ"
"เลยอยากรู้ว่าอาจารย์พอจะบอกฉันได้ไหมว่าเขาเป็นคนยังไง?"
เฟิงลี่เจียนนิ่งไปครู่หนึ่ง...
"หลินโหย่วผิง? รองประธานศาลสูงเป่ยตู?"
"ใช่ค่ะ ใช่คนนั้นเลย!"
"โอ้โห! นังคนทรยศนั่นเหรอ?!"
เมื่อได้ยินชื่อเฟิงลี่เจียนก็หัวร้อนขึ้นมาทันที!
"โอเค! อาจารย์รู้จักนิสัยมันดี!"
"เธอมาถามอาจารย์ ถือว่ามาถูกทางแล้ว!"
จากนั้นเฟิงลี่เจียนก็เริ่มพูดถึงนิสัยใจคอของหลินโหย่วผิงแบบละเอียดยิบ
หลี่เสวี่ยเจินฟังและจดบันทึกอย่างตั้งใจ
หลังจากที่ได้ข้อมูลครบแล้ว
เธอยิ้มกว้าง "ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์!"
แล้วเธอก็ "แป๊ะ!" วางสายทันที
ฝั่งอาจารย์เฟิงลี่เจียน...
เขามองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายไป แล้วเงียบไปสองสามวินาที
จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดใจแปลกๆ...
"เฮ้อ..."
เฟิงลี่เจียนถอนหายใจยาว
เขารู้ดีว่าหลี่เสวี่ยเจินกำลังฝึกงานที่สำนักงานกฎหมายไป๋จวิน
และเขารู้ว่าเธอต้องการเป็นอิสระ ไม่อยากพึ่งพาเขาตลอดเวลา
ดังนั้นเขาจึงยอมปล่อยให้เธอเลือกเส้นทางของตัวเอง
แต่ตอนนี้...
เขารู้สึกเหมือนกระต่ายน้อยที่เขาเลี้ยงดูมา... กำลังถูกหมาป่าพาตัวไป!
"ไอ้เด็กบ้า! ตามไอ้หมาป่านั่นไปซะแล้ว!"
"ช้ำใจจริงๆ!!!"
เป่ยตู
ในโรงแรมห้องพัก 502
หลี่เสวี่ยเจินตรวจสอบและเรียบเรียงข้อมูลเกี่ยวกับหลินโหย่วผิงตามที่ได้จากอาจารย์ของเธอจนเสร็จเรียบร้อย
จากนั้นเธอเดินออกจากห้อง แล้วไปเคาะประตูห้อง 506
เมื่อซูไป๋เปิดประตูออกมา
"ทนายซู นี่คือข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับผู้พิพากษาที่คุณต้องการ"
ซูไป๋รับเอกสารกวาดตามองผ่านๆ ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ
"ครั้งนี้เธอทำผลงานดีมาก! หลังจบคดีนี้ ฉันจะให้เงินชดเชยค่าใช้จ่ายในการฝึกงานเป็นพิเศษ!"
"และถ้าผ่านเกณฑ์การประเมิน ฉันจะให้เธอเป็นทนายเต็มตัวทันที!"
ซูไป๋ไม่ได้พูดเล่นแต่จริงจังเต็มที่
เมื่อได้ยินแบบนั้น หลี่เสวี่ยเจินก็ตื่นเต้นจนพยักหน้าหนักๆ
"ขอบคุณค่ะ ทนายซู! แต่ฉันขอถามหน่อย... เงินชดเชยค่าใช้จ่ายในการฝึกงานนี่เท่าไหร่คะ?"
"???"
ซูไป๋อึ้งไปชั่วขณะ
นี่เธอเอาจริงเหรอ?!
ก็เห็นอยู่แล้วว่าเธอไม่ได้ขาดเงิน! ตอนแรกก็รีบเข้ามาฝึกงานโดยไม่สนเงินเดือนด้วยซ้ำ!
แต่พอหลี่เสวี่ยเจินถามขึ้นมาแล้ว ซูไป๋ก็ตอบกลับไปตามมาตรฐานทั่วไป
"ตามอัตราเงินเดือนของทนายฝึกงานในหนานตู"
"รับทราบค่ะ ทนายซู!"
แม้ว่าหลี่เสวี่ยเจินจะไม่ขาดเงิน
แต่เงินที่ได้จากการทำงานเองกับเงินที่ครอบครัวให้มันต่างกัน
เธอดีใจมากเพราะนี่คือก้าวแรกของการเป็นอิสระ!
ก่อนวันพิจารณาคดี
คดีของฉีเฟิงเริ่มได้รับความสนใจบนอินเทอร์เน็ตอีกครั้ง
ในช่วงการพิจารณาคดีชั้นต้น
ประเด็นที่คนถกเถียงกันคือ "เป็นการป้องกันตัวเกินกว่าเหตุหรือเป็นการฆ่าโดยเจตนา?"
เนื่องจากเหตุการณ์แบบนี้อาจเกิดขึ้นกับใครก็ได้ในชีวิตประจำวัน
สมมติว่าคุณถูกคุกคามจากคนแปลกหน้า
หากคุณตอบโต้และทำให้คู่กรณีได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต
คุณอาจถูกตัดสินว่า "เจตนาทำร้าย" หรือ "ฆ่าโดยเจตนา"
นั่นหมายความว่า...
คุณต้องยอมถูกทำร้ายก่อนแล้วค่อยไปฟ้องร้องภายหลังอย่างนั้นเหรอ?!
สื่อมวลชนจับจุดนี้มาเล่นเพราะมันตรงกับความรู้สึกของสังคม
เสียงส่วนใหญ่ในโลกออนไลน์เข้าข้างฉีเฟิง
เพราะคนทั่วไปมองว่าพวกเขาอาจตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันได้
คอมเมนต์ที่มีคนกดไลก์มากที่สุด 100,000 ไลก์
"เหตุผลที่คดีของฉีเฟิงได้รับความสนใจมากขนาดนี้เป็นเพราะมันสะท้อนถึงความรู้สึกของคนทั่วไป"
"ใครบ้างที่อยากถูกกลั่นแกล้งโดยไม่สามารถตอบโต้ได้?"
"ถ้าหากการตอบโต้ถูกตัดสินว่าเป็น 'การทะเลาะวิวาท' หรือ 'การทำร้ายร่างกาย' อย่างนั้นเราก็ต้องปล่อยให้ตัวเองถูกทำร้ายก่อนแล้วค่อยไปใช้กฎหมายอย่างนั้นเหรอ?"
"ความยุติธรรมที่มาช้า... ยังถือเป็นความยุติธรรมอยู่หรือเปล่า?"
"พูดได้ดีมาก! พวกเราต้องการให้กฎหมายปกป้องเรา ไม่ใช่ปกป้องพวกที่คุกคามคนอื่น!"
"ความยุติธรรมที่มาช้า... ไม่ใช่ความยุติธรรมที่แท้จริง!"
"กฎหมายควรลงโทษคนที่เริ่มก่อเรื่อง ไม่ใช่คนที่พยายามปกป้องตัวเอง!"
ในโรงแรมห้อง 506
ซูไป๋นั่งดูคอมเมนต์ของตัวเอง ที่ถูกปักหมุดขึ้นไปเป็นความคิดเห็นอันดับหนึ่ง
ยอดไลก์ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม...
